Relaties
alle pijlers
Einde oefening
vrijdag 22 mei 2020 om 09:46
Lieve forummers,
Meer misschien het even van me afschrijven, wellicht zoek ik wat steunende (motiverende) berichtjes.
Een paar weken terug maakte ik een topic "is het al aan"? aan. Daarin legde ik uit dat sinds januari aan het daten was met een leuke kerel. Met de coronacrisis verplaatste onze dates al snel naar mijn huis toe. Omdat hij met z'n werk al snel op oproepbasis thuis zat, kwam hij zodra ik vrij was naar mijn huis. Zo kabbelde het een beetje aan. Meneer was 2 tot 4 dagen per week bij mij. Het was gezellig en ongeveer eind april begon ik mij toch echt af te vragen waar we stonden in onze "relatie".
Mijn moeder vroeg of hij mee kwam naar een barbecue. Ik had hem nog niet voorgesteld aan familie omdat ik niet zomaar een man ga voorstellen. Echter was dit voor mij een mooie gelegenheid om de vraag te stellen "waar staan we nu"?
En dat deed ik. Blijkbaar was hij geschokt door de vraag en riep meteen "ik wil geen relatie" met allemaal "redenen" waarom hij geen relatie met mij wilde. Met zijn werk vond hij het lastig want zijn ex vond dat ook, dus hij zou bang zijn dat het bij mij ook gebeurde. En daarmee moest ik het doen. Ik heb hem toen uitgelegd dat het voor mij geen acceptabele reden was en ik toch op zoek ben naar iets vast. Die avond deed hij alsof er niets was gebeurd terwijl ik tot het bot gekwetst was.
Je wilt immers geen relatie, maar bent hier wel vaak te vinden. Het was overigens echt niet alleen voor de seks. Maar ik kreeg zo wel het idee dat ik enkel een scharrel was. Hij stelde mij niet voor aan familie of vrienden, of sprak blijkbaar ook niet zo over mij dat ik z'n nieuwe lover was.
Na 1,5 week na het gesprek heb ik hem opnieuw de vraag gesteld wat hij wilde. Maar ook toen kon hij niet aangeven wat hij wilde. Het kwetste mij opnieuw en ik merkte aan mezelf dat het voor mij steeds minder hoefde. Als je iemand echt leuk vindt, dan spring je toch samen in het diepe? Dan kun je er toch over praten?
Na een week, vorige week donderdag(terwijl het contact goed ging verder, we zagen elkaar niet bijster veel door mijn werk), kwam hij een nachtje slapen. (Geen seks want maandelijkse dingetje) Hij repte weer geen woord over ons gesprek en dat ik antwoorden wilde. De volgende dag appte ik hem of hij mij niet vergeten was. HIj vertelde van niet en zou op ons gesprek terug komen.
Weer 3 dagen verstreken. Op zondag wilde hij komen praten, maar ik was ondertussen zo klaar ermee, ik stond er eigenlijk niet meer voor open. Omdat dit blijkbaar duidelijk was, is die niet gekomen zondags. Op maandag hebben we kort geappt en vroeg ik of hij nog kwam praten of enkel zijn spullen kwam halen. Hij wilde praten..
Dinsdags heeft die mij de gehele dag genegeerd. Woensdag appte die of hij donderdag mocht langs komen.
Gisteren kwam hij langs. Alsof er niets aan de hand was kwam hij binnen over koetjes en kalfjes praten. Ik heb hem gevraagd zijn verhaal te doen. Daarin vertelde hij dat hij het eigenlijk allemaal wel wilde proberen met mij. Hij moest immers aan de toekomst denken en mocht mij niet vergelijken met zijn exen....
En ik... zei dat het klaar was.
Want hoe kan ik een kerel serieus nemen als hij 3,5 week erover doet om te bedenken of ik leuk genoeg ben om een relatie mee te beginnen?
Toen hij weg ging, wat gewoon normaal ging, heb ik werkelijk de ogen uit mijn kop gejankt. Ik weet niet of het opluchting is, teleurstelling of spijt.
Ik vond hem zo leuk, maar doordat hij mij zo gekwetst heeft, was dat gevoel weg. Maar die twijfel. Had ik hem toch een kans moeten geven? Ben ik te snel met mijn conclusie geweest? Of is het gevoel van spijt gewoon normaal?
Meer misschien het even van me afschrijven, wellicht zoek ik wat steunende (motiverende) berichtjes.
Een paar weken terug maakte ik een topic "is het al aan"? aan. Daarin legde ik uit dat sinds januari aan het daten was met een leuke kerel. Met de coronacrisis verplaatste onze dates al snel naar mijn huis toe. Omdat hij met z'n werk al snel op oproepbasis thuis zat, kwam hij zodra ik vrij was naar mijn huis. Zo kabbelde het een beetje aan. Meneer was 2 tot 4 dagen per week bij mij. Het was gezellig en ongeveer eind april begon ik mij toch echt af te vragen waar we stonden in onze "relatie".
Mijn moeder vroeg of hij mee kwam naar een barbecue. Ik had hem nog niet voorgesteld aan familie omdat ik niet zomaar een man ga voorstellen. Echter was dit voor mij een mooie gelegenheid om de vraag te stellen "waar staan we nu"?
En dat deed ik. Blijkbaar was hij geschokt door de vraag en riep meteen "ik wil geen relatie" met allemaal "redenen" waarom hij geen relatie met mij wilde. Met zijn werk vond hij het lastig want zijn ex vond dat ook, dus hij zou bang zijn dat het bij mij ook gebeurde. En daarmee moest ik het doen. Ik heb hem toen uitgelegd dat het voor mij geen acceptabele reden was en ik toch op zoek ben naar iets vast. Die avond deed hij alsof er niets was gebeurd terwijl ik tot het bot gekwetst was.
Je wilt immers geen relatie, maar bent hier wel vaak te vinden. Het was overigens echt niet alleen voor de seks. Maar ik kreeg zo wel het idee dat ik enkel een scharrel was. Hij stelde mij niet voor aan familie of vrienden, of sprak blijkbaar ook niet zo over mij dat ik z'n nieuwe lover was.
Na 1,5 week na het gesprek heb ik hem opnieuw de vraag gesteld wat hij wilde. Maar ook toen kon hij niet aangeven wat hij wilde. Het kwetste mij opnieuw en ik merkte aan mezelf dat het voor mij steeds minder hoefde. Als je iemand echt leuk vindt, dan spring je toch samen in het diepe? Dan kun je er toch over praten?
Na een week, vorige week donderdag(terwijl het contact goed ging verder, we zagen elkaar niet bijster veel door mijn werk), kwam hij een nachtje slapen. (Geen seks want maandelijkse dingetje) Hij repte weer geen woord over ons gesprek en dat ik antwoorden wilde. De volgende dag appte ik hem of hij mij niet vergeten was. HIj vertelde van niet en zou op ons gesprek terug komen.
Weer 3 dagen verstreken. Op zondag wilde hij komen praten, maar ik was ondertussen zo klaar ermee, ik stond er eigenlijk niet meer voor open. Omdat dit blijkbaar duidelijk was, is die niet gekomen zondags. Op maandag hebben we kort geappt en vroeg ik of hij nog kwam praten of enkel zijn spullen kwam halen. Hij wilde praten..
Dinsdags heeft die mij de gehele dag genegeerd. Woensdag appte die of hij donderdag mocht langs komen.
Gisteren kwam hij langs. Alsof er niets aan de hand was kwam hij binnen over koetjes en kalfjes praten. Ik heb hem gevraagd zijn verhaal te doen. Daarin vertelde hij dat hij het eigenlijk allemaal wel wilde proberen met mij. Hij moest immers aan de toekomst denken en mocht mij niet vergelijken met zijn exen....
En ik... zei dat het klaar was.
Want hoe kan ik een kerel serieus nemen als hij 3,5 week erover doet om te bedenken of ik leuk genoeg ben om een relatie mee te beginnen?
Toen hij weg ging, wat gewoon normaal ging, heb ik werkelijk de ogen uit mijn kop gejankt. Ik weet niet of het opluchting is, teleurstelling of spijt.
Ik vond hem zo leuk, maar doordat hij mij zo gekwetst heeft, was dat gevoel weg. Maar die twijfel. Had ik hem toch een kans moeten geven? Ben ik te snel met mijn conclusie geweest? Of is het gevoel van spijt gewoon normaal?
