Relaties
alle pijlers
Einde oefening
vrijdag 22 mei 2020 om 09:46
Lieve forummers,
Meer misschien het even van me afschrijven, wellicht zoek ik wat steunende (motiverende) berichtjes.
Een paar weken terug maakte ik een topic "is het al aan"? aan. Daarin legde ik uit dat sinds januari aan het daten was met een leuke kerel. Met de coronacrisis verplaatste onze dates al snel naar mijn huis toe. Omdat hij met z'n werk al snel op oproepbasis thuis zat, kwam hij zodra ik vrij was naar mijn huis. Zo kabbelde het een beetje aan. Meneer was 2 tot 4 dagen per week bij mij. Het was gezellig en ongeveer eind april begon ik mij toch echt af te vragen waar we stonden in onze "relatie".
Mijn moeder vroeg of hij mee kwam naar een barbecue. Ik had hem nog niet voorgesteld aan familie omdat ik niet zomaar een man ga voorstellen. Echter was dit voor mij een mooie gelegenheid om de vraag te stellen "waar staan we nu"?
En dat deed ik. Blijkbaar was hij geschokt door de vraag en riep meteen "ik wil geen relatie" met allemaal "redenen" waarom hij geen relatie met mij wilde. Met zijn werk vond hij het lastig want zijn ex vond dat ook, dus hij zou bang zijn dat het bij mij ook gebeurde. En daarmee moest ik het doen. Ik heb hem toen uitgelegd dat het voor mij geen acceptabele reden was en ik toch op zoek ben naar iets vast. Die avond deed hij alsof er niets was gebeurd terwijl ik tot het bot gekwetst was.
Je wilt immers geen relatie, maar bent hier wel vaak te vinden. Het was overigens echt niet alleen voor de seks. Maar ik kreeg zo wel het idee dat ik enkel een scharrel was. Hij stelde mij niet voor aan familie of vrienden, of sprak blijkbaar ook niet zo over mij dat ik z'n nieuwe lover was.
Na 1,5 week na het gesprek heb ik hem opnieuw de vraag gesteld wat hij wilde. Maar ook toen kon hij niet aangeven wat hij wilde. Het kwetste mij opnieuw en ik merkte aan mezelf dat het voor mij steeds minder hoefde. Als je iemand echt leuk vindt, dan spring je toch samen in het diepe? Dan kun je er toch over praten?
Na een week, vorige week donderdag(terwijl het contact goed ging verder, we zagen elkaar niet bijster veel door mijn werk), kwam hij een nachtje slapen. (Geen seks want maandelijkse dingetje) Hij repte weer geen woord over ons gesprek en dat ik antwoorden wilde. De volgende dag appte ik hem of hij mij niet vergeten was. HIj vertelde van niet en zou op ons gesprek terug komen.
Weer 3 dagen verstreken. Op zondag wilde hij komen praten, maar ik was ondertussen zo klaar ermee, ik stond er eigenlijk niet meer voor open. Omdat dit blijkbaar duidelijk was, is die niet gekomen zondags. Op maandag hebben we kort geappt en vroeg ik of hij nog kwam praten of enkel zijn spullen kwam halen. Hij wilde praten..
Dinsdags heeft die mij de gehele dag genegeerd. Woensdag appte die of hij donderdag mocht langs komen.
Gisteren kwam hij langs. Alsof er niets aan de hand was kwam hij binnen over koetjes en kalfjes praten. Ik heb hem gevraagd zijn verhaal te doen. Daarin vertelde hij dat hij het eigenlijk allemaal wel wilde proberen met mij. Hij moest immers aan de toekomst denken en mocht mij niet vergelijken met zijn exen....
En ik... zei dat het klaar was.
Want hoe kan ik een kerel serieus nemen als hij 3,5 week erover doet om te bedenken of ik leuk genoeg ben om een relatie mee te beginnen?
Toen hij weg ging, wat gewoon normaal ging, heb ik werkelijk de ogen uit mijn kop gejankt. Ik weet niet of het opluchting is, teleurstelling of spijt.
Ik vond hem zo leuk, maar doordat hij mij zo gekwetst heeft, was dat gevoel weg. Maar die twijfel. Had ik hem toch een kans moeten geven? Ben ik te snel met mijn conclusie geweest? Of is het gevoel van spijt gewoon normaal?
Meer misschien het even van me afschrijven, wellicht zoek ik wat steunende (motiverende) berichtjes.
Een paar weken terug maakte ik een topic "is het al aan"? aan. Daarin legde ik uit dat sinds januari aan het daten was met een leuke kerel. Met de coronacrisis verplaatste onze dates al snel naar mijn huis toe. Omdat hij met z'n werk al snel op oproepbasis thuis zat, kwam hij zodra ik vrij was naar mijn huis. Zo kabbelde het een beetje aan. Meneer was 2 tot 4 dagen per week bij mij. Het was gezellig en ongeveer eind april begon ik mij toch echt af te vragen waar we stonden in onze "relatie".
Mijn moeder vroeg of hij mee kwam naar een barbecue. Ik had hem nog niet voorgesteld aan familie omdat ik niet zomaar een man ga voorstellen. Echter was dit voor mij een mooie gelegenheid om de vraag te stellen "waar staan we nu"?
En dat deed ik. Blijkbaar was hij geschokt door de vraag en riep meteen "ik wil geen relatie" met allemaal "redenen" waarom hij geen relatie met mij wilde. Met zijn werk vond hij het lastig want zijn ex vond dat ook, dus hij zou bang zijn dat het bij mij ook gebeurde. En daarmee moest ik het doen. Ik heb hem toen uitgelegd dat het voor mij geen acceptabele reden was en ik toch op zoek ben naar iets vast. Die avond deed hij alsof er niets was gebeurd terwijl ik tot het bot gekwetst was.
Je wilt immers geen relatie, maar bent hier wel vaak te vinden. Het was overigens echt niet alleen voor de seks. Maar ik kreeg zo wel het idee dat ik enkel een scharrel was. Hij stelde mij niet voor aan familie of vrienden, of sprak blijkbaar ook niet zo over mij dat ik z'n nieuwe lover was.
Na 1,5 week na het gesprek heb ik hem opnieuw de vraag gesteld wat hij wilde. Maar ook toen kon hij niet aangeven wat hij wilde. Het kwetste mij opnieuw en ik merkte aan mezelf dat het voor mij steeds minder hoefde. Als je iemand echt leuk vindt, dan spring je toch samen in het diepe? Dan kun je er toch over praten?
Na een week, vorige week donderdag(terwijl het contact goed ging verder, we zagen elkaar niet bijster veel door mijn werk), kwam hij een nachtje slapen. (Geen seks want maandelijkse dingetje) Hij repte weer geen woord over ons gesprek en dat ik antwoorden wilde. De volgende dag appte ik hem of hij mij niet vergeten was. HIj vertelde van niet en zou op ons gesprek terug komen.
Weer 3 dagen verstreken. Op zondag wilde hij komen praten, maar ik was ondertussen zo klaar ermee, ik stond er eigenlijk niet meer voor open. Omdat dit blijkbaar duidelijk was, is die niet gekomen zondags. Op maandag hebben we kort geappt en vroeg ik of hij nog kwam praten of enkel zijn spullen kwam halen. Hij wilde praten..
Dinsdags heeft die mij de gehele dag genegeerd. Woensdag appte die of hij donderdag mocht langs komen.
Gisteren kwam hij langs. Alsof er niets aan de hand was kwam hij binnen over koetjes en kalfjes praten. Ik heb hem gevraagd zijn verhaal te doen. Daarin vertelde hij dat hij het eigenlijk allemaal wel wilde proberen met mij. Hij moest immers aan de toekomst denken en mocht mij niet vergelijken met zijn exen....
En ik... zei dat het klaar was.
Want hoe kan ik een kerel serieus nemen als hij 3,5 week erover doet om te bedenken of ik leuk genoeg ben om een relatie mee te beginnen?
Toen hij weg ging, wat gewoon normaal ging, heb ik werkelijk de ogen uit mijn kop gejankt. Ik weet niet of het opluchting is, teleurstelling of spijt.
Ik vond hem zo leuk, maar doordat hij mij zo gekwetst heeft, was dat gevoel weg. Maar die twijfel. Had ik hem toch een kans moeten geven? Ben ik te snel met mijn conclusie geweest? Of is het gevoel van spijt gewoon normaal?
vrijdag 22 mei 2020 om 09:59
vrijdag 22 mei 2020 om 10:14
Nee en nee. Goed gedaan dus.
Koop een reep chocola, een fles wijn en een doos ijs, ga je favo serie kijken en dan komt het wel weer goed.
Het is graag of niet hoor. Er zwemmen zat vissen in de zee en daar zit er gerandeerd eentje bij die wel voor jou wil gaan.
vrijdag 22 mei 2020 om 10:26
vrijdag 22 mei 2020 om 10:30
vrijdag 22 mei 2020 om 10:36
Helemaal eens met Moreina. Waarom nog vragen om te praten en hem nog vragen om zijn verhaal als je er al klaar mee bent? Hij geeft de eerste keer heel duidelijk aan wat hij wil, maar dat is niet wat jij wil dus ben je gekwetst? Hoezo? Je had gewoon aan kunnen geven dat dat niet was wat jij wil en dat je dus verder gaat kijken. Maar nee, jij blijft trekken en trekken tot hij zegt wat je wil horen en dan kap je het af. Heel bijzonder gedrag en gezuig dit.
vrijdag 22 mei 2020 om 10:41
Nee, niet goed gedaan.... ik kan me voorstellen dat als man al een of meerdere keren de deksel op zijn neus heeft gekregen omdat het lastig is om met hem vanwege zijn werk te onderhouden kan ik me voorstellen dat hij voorzichtig is met het uitspreken dar hij een relatie wil.
Het hebben van een relatie met iemand die onregelmatig werkt is behoorlijk complex. Beiden hebben andere ritmes, constant uitzoeken wanneer er wel en niet afgesproken kan worden. Sociale activiteiten zijn lastig omdat hij alweer moet werken terwijl de rest van de wereld vrij is. Het lijkt allemaal te doen, maar in the end sta je als regulier werkende partner vaak alleen voor de dingen (en dan heb ik het nog niet eens over het gedoe als er bijv van nachtdienst naar normaal ritme overgeschakeld moet worden).
Dus ik vind juist dat hij er op een volwassen manier mee om is gegaan, hij wil het wel, maar is bang dat jij vertrekt als het werk weer aantrekt en hij onvoorspelbare roosters toebedeeld krijgt.
Het hebben van een relatie met iemand die onregelmatig werkt is behoorlijk complex. Beiden hebben andere ritmes, constant uitzoeken wanneer er wel en niet afgesproken kan worden. Sociale activiteiten zijn lastig omdat hij alweer moet werken terwijl de rest van de wereld vrij is. Het lijkt allemaal te doen, maar in the end sta je als regulier werkende partner vaak alleen voor de dingen (en dan heb ik het nog niet eens over het gedoe als er bijv van nachtdienst naar normaal ritme overgeschakeld moet worden).
Dus ik vind juist dat hij er op een volwassen manier mee om is gegaan, hij wil het wel, maar is bang dat jij vertrekt als het werk weer aantrekt en hij onvoorspelbare roosters toebedeeld krijgt.
vrijdag 22 mei 2020 om 10:46
Hier ben ik het helemaal mee eens.Melisande2 schreef: ↑22-05-2020 10:36Helemaal eens met Moreina. Waarom nog vragen om te praten en hem nog vragen om zijn verhaal als je er al klaar mee bent? Hij geeft de eerste keer heel duidelijk aan wat hij wil, maar dat is niet wat jij wil dus ben je gekwetst? Hoezo? Je had gewoon aan kunnen geven dat dat niet was wat jij wil en dat je dus verder gaat kijken. Maar nee, jij blijft trekken en trekken tot hij zegt wat je wil horen en dan kap je het af. Heel bijzonder gedrag en gezuig dit.
vrijdag 22 mei 2020 om 10:48
TO voelde zich gekwetst en dat heeft haar gevoel voor hem beïnvloed. Hij heeft lang zitten twijfelen en door zijn twijfel begon zij ook te twijfelen. En ze dacht; laat maar. Als hij het niet fout heeft gedaan kan zij het ook niet fout hebben gedaan. Het begin van een relatie moet wel een beetje natuurlijk gaan, je moet er wel voor openstaan. Dat stond deze man kennelijk totaal niet en daar is hij niet vanaf het begin eerlijk over geweest.
vrijdag 22 mei 2020 om 11:00
Jammer dat het etiketje “relatie” zo beladen was. Als je twee tot vier dagen bij elkaar bent elke week, heb je al een soort relatie met elkaar, het had best verder kunnen groeien. Jij dreef het op de spits en hij krabbelde terug. Allebei vanuit onzekerheid waarschijnlijk. Of het echt iets had kunnen worden denk ik niet als je niet goed kunt communiceren over dit soort dingen met elkaar.
