Relaties
alle pijlers
En de kinderen dan?
maandag 7 februari 2011 om 23:00
Ik lees veel mee. Geef af en toe een reactie. En krijg af en toe een ban....
Er valt me iets op. Zoveel verhalen over scheiden, vreemdgaan en niet gelukkig zijn.
En de kinderen dan?
Hebben zij een keuze? Nope! Worden overgelaten aan de grillen van ogenschijnlijk volwassen volwassenen.
Vanmiddag hoorde ik een verhaal:
Oud vriendinnetje, recent gescheiden. 2 kids. 11 en 15 jaar.
Oud vriendinnetje ontmoet andere man. 200 km verderop. Gaat na 3 maanden samenwonen. Kids moeten mee. Uit vertrouwde omgeving en krijgen nieuw bestaan in onbekende omgeving.
Maken scheiding mee en binnen 3 maanden een verhuizing.
Waarom gaan veel mensen na een scheiding een kaartje kopen voor de TGV?
Ik vind het onbegrijpelijk.....
Er valt me iets op. Zoveel verhalen over scheiden, vreemdgaan en niet gelukkig zijn.
En de kinderen dan?
Hebben zij een keuze? Nope! Worden overgelaten aan de grillen van ogenschijnlijk volwassen volwassenen.
Vanmiddag hoorde ik een verhaal:
Oud vriendinnetje, recent gescheiden. 2 kids. 11 en 15 jaar.
Oud vriendinnetje ontmoet andere man. 200 km verderop. Gaat na 3 maanden samenwonen. Kids moeten mee. Uit vertrouwde omgeving en krijgen nieuw bestaan in onbekende omgeving.
Maken scheiding mee en binnen 3 maanden een verhuizing.
Waarom gaan veel mensen na een scheiding een kaartje kopen voor de TGV?
Ik vind het onbegrijpelijk.....
dinsdag 8 februari 2011 om 00:32
Ok, komt ie.....
Hoe kan een man, een vader, zijn kinderen verlaten?
Kiezen voor een nieuw gezin?
Het nieuwe gezin bestaat uit oudere kinderen. Die hebben niet veel verzorging in basic nodig.
Onze kinderen zijn jong en slapen soms slecht (lees: nachtmerries). Ze moeten geholpen worden met een toiletbezoek. Je moet ze checken of ze echt wel hun tandjes hebben gepoetst. Je moet ze aankleden en hun haren wassen.
(alles met liefde!)
De verwondering bestaat vooral uit het gemak.
De nieuwe liefde heeft geen zin in deze verzorging en de vader gaat er klakkeloos in mee.
De vader geeft letterlijk aan dat zijn nieuwe liefde daar geen zin in heeft en in een andere levensfase zit.
Ik gun mijn kinderen iets anders dan deze fling of hormonale vlucht.
En daar komt dan weer de verwondering.....
Hoe is het mogelijk?!
Hoe kan een man, een vader, zijn kinderen verlaten?
Kiezen voor een nieuw gezin?
Het nieuwe gezin bestaat uit oudere kinderen. Die hebben niet veel verzorging in basic nodig.
Onze kinderen zijn jong en slapen soms slecht (lees: nachtmerries). Ze moeten geholpen worden met een toiletbezoek. Je moet ze checken of ze echt wel hun tandjes hebben gepoetst. Je moet ze aankleden en hun haren wassen.
(alles met liefde!)
De verwondering bestaat vooral uit het gemak.
De nieuwe liefde heeft geen zin in deze verzorging en de vader gaat er klakkeloos in mee.
De vader geeft letterlijk aan dat zijn nieuwe liefde daar geen zin in heeft en in een andere levensfase zit.
Ik gun mijn kinderen iets anders dan deze fling of hormonale vlucht.
En daar komt dan weer de verwondering.....
Hoe is het mogelijk?!
dinsdag 8 februari 2011 om 00:35
De wortel van 't scheidingspercentage ligt natuurlijk ergens anders: de meeste mensen beginnen te onbezonnen aan kinderen met hun partner.
Vroeger mocht je niet scheiden, of dat dééd je gewoon niet. Dus als je snel kindjes maakte was dat qua stabiliteit geen probleem, je bleef toch wel bij elkaar. Nu zal het wat langer moeten duren, zo'n beslissing, en is ook moeilijker in te schatten.
Vroeger mocht je niet scheiden, of dat dééd je gewoon niet. Dus als je snel kindjes maakte was dat qua stabiliteit geen probleem, je bleef toch wel bij elkaar. Nu zal het wat langer moeten duren, zo'n beslissing, en is ook moeilijker in te schatten.
dinsdag 8 februari 2011 om 00:37
Hoe het mogelijk is als ik het wist zou ik het zeggen.
wederom het lijkt mij een hufter.
dikke knuf voor jouw.
verder kan ik je weinig van dienst zijn, kan alleen maar een beetje medeleven tonen.
(en erg blij zijn dat mijn vent zijn taak als vader niet zo lichtzinnig opvat)
Maar zowel jij als je kinderen komen er wel.
Ach en waar die ex van je strand wie zal het zeggen (maar ik hoop voor je dat hij zichzelf nog eens een keer flink tegen komt)
wederom het lijkt mij een hufter.
dikke knuf voor jouw.
verder kan ik je weinig van dienst zijn, kan alleen maar een beetje medeleven tonen.
(en erg blij zijn dat mijn vent zijn taak als vader niet zo lichtzinnig opvat)
Maar zowel jij als je kinderen komen er wel.
Ach en waar die ex van je strand wie zal het zeggen (maar ik hoop voor je dat hij zichzelf nog eens een keer flink tegen komt)
dinsdag 8 februari 2011 om 00:45
quote:Madelief20 schreef op 08 februari 2011 @ 00:42:
@ Gamina
Dank je wel! Lief van je.
Komt zeker goed met ons.
En ook anderen bedankt voor lieve reacties!
Doet toch beetje goed.....
(ik ben hartstikke lief mens maar vreselijk verdrietig, sorry) voor jou (nogmaals) en ook een voor mijzelf (tja ik ben ook lief soms ook niet maar meestal wel)
@ Gamina
Dank je wel! Lief van je.
Komt zeker goed met ons.
En ook anderen bedankt voor lieve reacties!
Doet toch beetje goed.....
(ik ben hartstikke lief mens maar vreselijk verdrietig, sorry) voor jou (nogmaals) en ook een voor mijzelf (tja ik ben ook lief soms ook niet maar meestal wel)
dinsdag 8 februari 2011 om 00:55
Dank voor knuffels!
(ging hard op weg naar ban maar Madelief gets weak...)
Vader heeft geen omgang met kinderen. Vader kiest voor nieuw gezin en onze kinderen snappen het niet.
Ze zijn gelukkig jong maar niet dom.
Ze vragen maar ik kan ze geen antwoord geven.
Dat mag ik niet.
Ik wil de vader niet afvallen.
Ik "laat" de rechter beslissen.
Madelief gaat slapen. Morgen weer een nieuwe dag.
Morgen wordt mijn lievelingsdag!
(zag een interview vandaag met 2 iemanden. Motto van 1 der iemanden: morgen wordt mijn lievelingsdag).
(ging hard op weg naar ban maar Madelief gets weak...)
Vader heeft geen omgang met kinderen. Vader kiest voor nieuw gezin en onze kinderen snappen het niet.
Ze zijn gelukkig jong maar niet dom.
Ze vragen maar ik kan ze geen antwoord geven.
Dat mag ik niet.
Ik wil de vader niet afvallen.
Ik "laat" de rechter beslissen.
Madelief gaat slapen. Morgen weer een nieuwe dag.
Morgen wordt mijn lievelingsdag!
(zag een interview vandaag met 2 iemanden. Motto van 1 der iemanden: morgen wordt mijn lievelingsdag).
dinsdag 8 februari 2011 om 00:57
quote:Madelief20 schreef op 08 februari 2011 @ 00:16:
Biedt haar verontschuldigingen aan aan een ieder die ze onheus heeft behandeld...
Lieve mensen,
Er zit dus meer achter het verhaal van het oud vriendinnetje.
MAAR...
De verwondering blijft.
Mijn eigen situatie en situaties van velen met mij.
Ik zou nooit mijn vlees en bloed kunnen en willen verlaten. Ik vecht voor ze en koester ze met heel mijn hart.
Denk van me wat je wilt.
Ik ben een gewone moeder die zielsveel van haar kinderen houdt.
Madelief
Wat hebben jullie tijdens de scheiding geregeld voor de kinderen?
Heeft hij ook echt met zoveel woorden gezegd dat hij de kinderen niet meer wil zie?
Hoe ging hij voor de scheiding met de kinderen om?
Biedt haar verontschuldigingen aan aan een ieder die ze onheus heeft behandeld...
Lieve mensen,
Er zit dus meer achter het verhaal van het oud vriendinnetje.
MAAR...
De verwondering blijft.
Mijn eigen situatie en situaties van velen met mij.
Ik zou nooit mijn vlees en bloed kunnen en willen verlaten. Ik vecht voor ze en koester ze met heel mijn hart.
Denk van me wat je wilt.
Ik ben een gewone moeder die zielsveel van haar kinderen houdt.
Madelief
Wat hebben jullie tijdens de scheiding geregeld voor de kinderen?
Heeft hij ook echt met zoveel woorden gezegd dat hij de kinderen niet meer wil zie?
Hoe ging hij voor de scheiding met de kinderen om?
dinsdag 8 februari 2011 om 00:57
quote:ardni schreef op 08 februari 2011 @ 00:17:
[...]
Ik ken weinig mensen die ouders hebben die om simpele redenen zijn gescheiden. Bij elke scheiding die ik heb meegemaakt was in iedergeval wel echt wat gaande.Dus hoe kom je aan die info ?
Ik ben zo'n kind wiens ouders om 'simpele redenen' uit elkaar zijn gegaan. Om even met mijn vaders woorden te spreken; Iedereen was gezond, blij en we hadden een goed dak boven ons hoofd, er ging niemand vreemd, er werd niet gegokt, geslagen of drugs gebruikt, dus waarom scheiden? Maar mijn moeder vond dat er iets miste. Die voelde gewoon niet meer genoeg voor mijn vader om met hem getrouwd te blijven; want waarom je hele leven bij iemand blijven die niet de man van je dromen is?
En ik kan je zeggen, ook al hadden mijn ouders niet altijd ruzie, of gebeurden er geen heftige dingen, ik heb geen tel wakker gelegen van hun scheiding. Maakt dit mij een hard persoon? Misschien wel, maar het heeft gewoon geen enorme indruk op me gemaakt, ondanks dat ik destijds 13 (toch een lastige leeftijd) was. Mijn ouders wonen op 20 minuten fietsen van elkaar af, en dat vind ik prima.
Echter, verhuizen omdat mijn moeder een nieuwe liefde aan de andere kant van het land had gevonden, had ik niet gepikt. Hier is mijn leven, en dat had ik nooit opzij gezet voor de grillen van een ouder. Het is allemaal speculatief, maar als het geen optie was geweest bij mijn vader te wonen, was ik nog liever in een tehuis o.i.d. gaan wonen, tot ik oud genoeg was om bijvoorbeeld op kamers te gaan wonen...
[...]
Ik ken weinig mensen die ouders hebben die om simpele redenen zijn gescheiden. Bij elke scheiding die ik heb meegemaakt was in iedergeval wel echt wat gaande.Dus hoe kom je aan die info ?
Ik ben zo'n kind wiens ouders om 'simpele redenen' uit elkaar zijn gegaan. Om even met mijn vaders woorden te spreken; Iedereen was gezond, blij en we hadden een goed dak boven ons hoofd, er ging niemand vreemd, er werd niet gegokt, geslagen of drugs gebruikt, dus waarom scheiden? Maar mijn moeder vond dat er iets miste. Die voelde gewoon niet meer genoeg voor mijn vader om met hem getrouwd te blijven; want waarom je hele leven bij iemand blijven die niet de man van je dromen is?
En ik kan je zeggen, ook al hadden mijn ouders niet altijd ruzie, of gebeurden er geen heftige dingen, ik heb geen tel wakker gelegen van hun scheiding. Maakt dit mij een hard persoon? Misschien wel, maar het heeft gewoon geen enorme indruk op me gemaakt, ondanks dat ik destijds 13 (toch een lastige leeftijd) was. Mijn ouders wonen op 20 minuten fietsen van elkaar af, en dat vind ik prima.
Echter, verhuizen omdat mijn moeder een nieuwe liefde aan de andere kant van het land had gevonden, had ik niet gepikt. Hier is mijn leven, en dat had ik nooit opzij gezet voor de grillen van een ouder. Het is allemaal speculatief, maar als het geen optie was geweest bij mijn vader te wonen, was ik nog liever in een tehuis o.i.d. gaan wonen, tot ik oud genoeg was om bijvoorbeeld op kamers te gaan wonen...
dinsdag 8 februari 2011 om 01:09
quote:Maylou schreef op 08 februari 2011 @ 00:57:
[...]
Ik ben zo'n kind wiens ouders om 'simpele redenen' uit elkaar zijn gegaan. Om even met mijn vaders woorden te spreken; Iedereen was gezond, blij en we hadden een goed dak boven ons hoofd, er ging niemand vreemd, er werd niet gegokt, geslagen of drugs gebruikt, dus waarom scheiden? Maar mijn moeder vond dat er iets miste. Die voelde gewoon niet meer genoeg voor mijn vader om met hem getrouwd te blijven; want waarom je hele leven bij iemand blijven die niet de man van je dromen is?
En ik kan je zeggen, ook al hadden mijn ouders niet altijd ruzie, of gebeurden er geen heftige dingen, ik heb geen tel wakker gelegen van hun scheiding. Maakt dit mij een hard persoon? Misschien wel, maar het heeft gewoon geen enorme indruk op me gemaakt, ondanks dat ik destijds 13 (toch een lastige leeftijd) was. Mijn ouders wonen op 20 minuten fietsen van elkaar af, en dat vind ik prima.
Echter, verhuizen omdat mijn moeder een nieuwe liefde aan de andere kant van het land had gevonden, had ik niet gepikt. Hier is mijn leven, en dat had ik nooit opzij gezet voor de grillen van een ouder. Het is allemaal speculatief, maar als het geen optie was geweest bij mijn vader te wonen, was ik nog liever in een tehuis o.i.d. gaan wonen, tot ik oud genoeg was om bijvoorbeeld op kamers te gaan wonen...
Ik ben van mening dat je er het beste van moet maken en daarom denk ik ook dat twee mensen echt voor elkaar moeten kiezen als ze samen aan kinderen beginnen.Ik vind een relatie nl. ook een soort kernvriendschap.
Enfin uiteindelijk gaat het erom dat kinderen opgroeien met 2 stabiele ouders en hoe meer liefde hoe beter. In welke woonsituatie die liefde wordt gegeven maakt ook niet altijd, als er maar sprake van is.
[...]
Ik ben zo'n kind wiens ouders om 'simpele redenen' uit elkaar zijn gegaan. Om even met mijn vaders woorden te spreken; Iedereen was gezond, blij en we hadden een goed dak boven ons hoofd, er ging niemand vreemd, er werd niet gegokt, geslagen of drugs gebruikt, dus waarom scheiden? Maar mijn moeder vond dat er iets miste. Die voelde gewoon niet meer genoeg voor mijn vader om met hem getrouwd te blijven; want waarom je hele leven bij iemand blijven die niet de man van je dromen is?
En ik kan je zeggen, ook al hadden mijn ouders niet altijd ruzie, of gebeurden er geen heftige dingen, ik heb geen tel wakker gelegen van hun scheiding. Maakt dit mij een hard persoon? Misschien wel, maar het heeft gewoon geen enorme indruk op me gemaakt, ondanks dat ik destijds 13 (toch een lastige leeftijd) was. Mijn ouders wonen op 20 minuten fietsen van elkaar af, en dat vind ik prima.
Echter, verhuizen omdat mijn moeder een nieuwe liefde aan de andere kant van het land had gevonden, had ik niet gepikt. Hier is mijn leven, en dat had ik nooit opzij gezet voor de grillen van een ouder. Het is allemaal speculatief, maar als het geen optie was geweest bij mijn vader te wonen, was ik nog liever in een tehuis o.i.d. gaan wonen, tot ik oud genoeg was om bijvoorbeeld op kamers te gaan wonen...
Ik ben van mening dat je er het beste van moet maken en daarom denk ik ook dat twee mensen echt voor elkaar moeten kiezen als ze samen aan kinderen beginnen.Ik vind een relatie nl. ook een soort kernvriendschap.
Enfin uiteindelijk gaat het erom dat kinderen opgroeien met 2 stabiele ouders en hoe meer liefde hoe beter. In welke woonsituatie die liefde wordt gegeven maakt ook niet altijd, als er maar sprake van is.
dinsdag 8 februari 2011 om 01:20
quote:ardni schreef op 08 februari 2011 @ 01:09:
[...]
Ik ben van mening dat je er het beste van moet maken en daarom denk ik ook dat twee mensen echt voor elkaar moeten kiezen als ze samen aan kinderen beginnen.Ik vind een relatie nl. ook een soort kernvriendschap.
Enfin uiteindelijk gaat het erom dat kinderen opgroeien met 2 stabiele ouders en hoe meer liefde hoe beter. In welke woonsituatie die liefde wordt gegeven maakt ook niet altijd, als er maar sprake van is.
Maar, als na 13 jaar huwelijk (of vooruit, laten we er 10 van maken) plus de voorgaande jaren, blijkt dat je relatie toch niet zo geweldig was als je had gedacht, wat dan? Dan kan je in die pak 'm beet 15 jaar gedacht hebben dat kinderen een goed idee waren, omdat je echt voor elkaar hebt gekozen, maar daar toch opeens op terug moeten komen. Wanneer is het dan wél een goed idee om voor kinderen te 'kiezen'? Lastig...
En natuurlijk, liefde en stabiliteit zijn belangrijk, maar beide heb ik niet echt gehad. Toch heb ik niet het idee dat ik daardoor een minder persoon ben geworden, of dat ik niet op een juiste manier met relaties om kan gaan door mijn ouders. Ik ben een individu, (natuurlijk met een bepaald voorbeeld uit mijn jeugd) maar heel goed in staat zelf beslissingen te nemen en keuzes te maken. Mijn laatste relatie was bijvoorbeeld heel warm en ik hield verschrikkelijk veel van hem en ondanks dat mijn ouders elkaar nooit 'lief aanraakten' kon ik niet van mijn vriend afblijven, gewoon omdat ik hem geweldig vond, ook ná de verliefde vlinders. Misschien juíst wel omdat ik een 'verkeerd' voorbeeld heb gehad. Een verkeerd voorbeeld is immers ook een voorbeeld, als je er maar verstandig mee om gaat.
[...]
Ik ben van mening dat je er het beste van moet maken en daarom denk ik ook dat twee mensen echt voor elkaar moeten kiezen als ze samen aan kinderen beginnen.Ik vind een relatie nl. ook een soort kernvriendschap.
Enfin uiteindelijk gaat het erom dat kinderen opgroeien met 2 stabiele ouders en hoe meer liefde hoe beter. In welke woonsituatie die liefde wordt gegeven maakt ook niet altijd, als er maar sprake van is.
Maar, als na 13 jaar huwelijk (of vooruit, laten we er 10 van maken) plus de voorgaande jaren, blijkt dat je relatie toch niet zo geweldig was als je had gedacht, wat dan? Dan kan je in die pak 'm beet 15 jaar gedacht hebben dat kinderen een goed idee waren, omdat je echt voor elkaar hebt gekozen, maar daar toch opeens op terug moeten komen. Wanneer is het dan wél een goed idee om voor kinderen te 'kiezen'? Lastig...
En natuurlijk, liefde en stabiliteit zijn belangrijk, maar beide heb ik niet echt gehad. Toch heb ik niet het idee dat ik daardoor een minder persoon ben geworden, of dat ik niet op een juiste manier met relaties om kan gaan door mijn ouders. Ik ben een individu, (natuurlijk met een bepaald voorbeeld uit mijn jeugd) maar heel goed in staat zelf beslissingen te nemen en keuzes te maken. Mijn laatste relatie was bijvoorbeeld heel warm en ik hield verschrikkelijk veel van hem en ondanks dat mijn ouders elkaar nooit 'lief aanraakten' kon ik niet van mijn vriend afblijven, gewoon omdat ik hem geweldig vond, ook ná de verliefde vlinders. Misschien juíst wel omdat ik een 'verkeerd' voorbeeld heb gehad. Een verkeerd voorbeeld is immers ook een voorbeeld, als je er maar verstandig mee om gaat.
dinsdag 8 februari 2011 om 01:45
Soms heb je kinderen gekregen met iemand waar je beter geen kinderen mee had kunnen krijgen.
Helaas komt dat pas later naar voren, als je ze hebt.
En als je goed gaat scheiden, en je alletwee weer gelukkig wordt is het voor de kinderen beter.
Mijn vraag zou eerder zijn, waarom is het in veel gevallen niet mogelijk om goed uit elkaar te gaan.
Helaas komt dat pas later naar voren, als je ze hebt.
En als je goed gaat scheiden, en je alletwee weer gelukkig wordt is het voor de kinderen beter.
Mijn vraag zou eerder zijn, waarom is het in veel gevallen niet mogelijk om goed uit elkaar te gaan.
dinsdag 8 februari 2011 om 09:01
Toen ik ging scheiden heb ik bewust een keuze gemaakt.......zolang de kinderen thuis wonen ga ik geen relatie aan!! Mijn kinderen hoeven niet MIJN nieuwe vriend aardig te vinden of leuk.......Mijn kinderen hoeven niet te luisteren naar een wildvreemde, ze hebben al 2 ouders.
Als de meiden de weekenden weg waren had ik zeker wel mijn uitjes en vriendjes...Maar nooit hun ermee geconfronteerd........
Mijn prioriteit zijn de kinderen.............nu zijn ze de deur uit, en nu is het mijn tijd.
Als de meiden de weekenden weg waren had ik zeker wel mijn uitjes en vriendjes...Maar nooit hun ermee geconfronteerd........
Mijn prioriteit zijn de kinderen.............nu zijn ze de deur uit, en nu is het mijn tijd.
dinsdag 8 februari 2011 om 09:26
Mijn ouders zijn gescheiden en dat begreep ik. Mijn ouders waren 24 toen ze mij onverwachts kregen en mijn moeder miste na 15 jaar nog steeds iets in haar huwelijk.
Mijn moeder bleef bij mijn vader vanwege ons. Dat vind ik schrijnend voor mijn vader, echt heel erg.
Nu zijn ze beiden weer gelukkig.
Natuurlijk wijzen onderzoeken uit dat gescheiden ouders voor kinderen ongunstig is. Maar ik denk dat dat meer te maken heeft met de manier waarop ouders uit elkaar gaan.
Mijn moeder bleef bij mijn vader vanwege ons. Dat vind ik schrijnend voor mijn vader, echt heel erg.
Nu zijn ze beiden weer gelukkig.
Natuurlijk wijzen onderzoeken uit dat gescheiden ouders voor kinderen ongunstig is. Maar ik denk dat dat meer te maken heeft met de manier waarop ouders uit elkaar gaan.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:00
quote:peecee schreef op 08 februari 2011 @ 09:01:
Toen ik ging scheiden heb ik bewust een keuze gemaakt.......zolang de kinderen thuis wonen ga ik geen relatie aan!! Mijn kinderen hoeven niet MIJN nieuwe vriend aardig te vinden of leuk.......Mijn kinderen hoeven niet te luisteren naar een wildvreemde, ze hebben al 2 ouders.
Als de meiden de weekenden weg waren had ik zeker wel mijn uitjes en vriendjes...Maar nooit hun ermee geconfronteerd........
Mijn prioriteit zijn de kinderen.............nu zijn ze de deur uit, en nu is het mijn tijd.
Hier ben ik het helemaal mee eens!
Ook ik heb die keuze onlangs gemaakt.
Alleen is mijn jongste nu bijna 8 jaar.. dus voor mij duurt het nog wel even, bovendien ik denk nog wel 10 jaar nodig te hebben voordat ikzelf uberhaupt toe ben aan een relatie dus dat komt dan mooi uit
En ik ben niet van steen natuurlijk, heb wel een soort 'vaste scharrel'.. maar meer dan dat zit er niet in.
Hem zie ik alleen als ik de kinderen niet heb.
Mijn kinderen hebben al 1 aan elkaar geplakt 'nepgezin'.. dat is meer dan genoeg voor ze om mee om te gaan, de basis is bij mij, wij drieeen, echt niet dat daar een man zich mee mag komen bemoeien, no way.
Toen ik ging scheiden heb ik bewust een keuze gemaakt.......zolang de kinderen thuis wonen ga ik geen relatie aan!! Mijn kinderen hoeven niet MIJN nieuwe vriend aardig te vinden of leuk.......Mijn kinderen hoeven niet te luisteren naar een wildvreemde, ze hebben al 2 ouders.
Als de meiden de weekenden weg waren had ik zeker wel mijn uitjes en vriendjes...Maar nooit hun ermee geconfronteerd........
Mijn prioriteit zijn de kinderen.............nu zijn ze de deur uit, en nu is het mijn tijd.
Hier ben ik het helemaal mee eens!
Ook ik heb die keuze onlangs gemaakt.
Alleen is mijn jongste nu bijna 8 jaar.. dus voor mij duurt het nog wel even, bovendien ik denk nog wel 10 jaar nodig te hebben voordat ikzelf uberhaupt toe ben aan een relatie dus dat komt dan mooi uit
En ik ben niet van steen natuurlijk, heb wel een soort 'vaste scharrel'.. maar meer dan dat zit er niet in.
Hem zie ik alleen als ik de kinderen niet heb.
Mijn kinderen hebben al 1 aan elkaar geplakt 'nepgezin'.. dat is meer dan genoeg voor ze om mee om te gaan, de basis is bij mij, wij drieeen, echt niet dat daar een man zich mee mag komen bemoeien, no way.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:21
quote:peecee schreef op 08 februari 2011 @ 09:01:
Toen ik ging scheiden heb ik bewust een keuze gemaakt.......zolang de kinderen thuis wonen ga ik geen relatie aan!! Mijn kinderen hoeven niet MIJN nieuwe vriend aardig te vinden of leuk.......Mijn kinderen hoeven niet te luisteren naar een wildvreemde, ze hebben al 2 ouders.
Als de meiden de weekenden weg waren had ik zeker wel mijn uitjes en vriendjes...Maar nooit hun ermee geconfronteerd........
Mijn prioriteit zijn de kinderen.............nu zijn ze de deur uit, en nu is het mijn tijd.
Wie zegt dat als je wel een relatie was aangegaan dat de kinderen dan wel naar de nieuwe partner moesten luisteren?
Mijn partner besprook dingen met mij waar hij moeite mee had als mijn kinderen niet in de buurt waren,ik was nog altijd degene die bepaalde hoe en wat.
Ik heb mijn kinderen nooit gedwongen om mijn nieuwe partner (nou ja nieuw inmiddels alweer 10 jaar) leuk lief en aardig te vinden,mijn kinderen wisten heel goed wie hun ouders waren,daar was echt geen misverstand over.
Toen ik ging scheiden heb ik bewust een keuze gemaakt.......zolang de kinderen thuis wonen ga ik geen relatie aan!! Mijn kinderen hoeven niet MIJN nieuwe vriend aardig te vinden of leuk.......Mijn kinderen hoeven niet te luisteren naar een wildvreemde, ze hebben al 2 ouders.
Als de meiden de weekenden weg waren had ik zeker wel mijn uitjes en vriendjes...Maar nooit hun ermee geconfronteerd........
Mijn prioriteit zijn de kinderen.............nu zijn ze de deur uit, en nu is het mijn tijd.
Wie zegt dat als je wel een relatie was aangegaan dat de kinderen dan wel naar de nieuwe partner moesten luisteren?
Mijn partner besprook dingen met mij waar hij moeite mee had als mijn kinderen niet in de buurt waren,ik was nog altijd degene die bepaalde hoe en wat.
Ik heb mijn kinderen nooit gedwongen om mijn nieuwe partner (nou ja nieuw inmiddels alweer 10 jaar) leuk lief en aardig te vinden,mijn kinderen wisten heel goed wie hun ouders waren,daar was echt geen misverstand over.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:25
quote:Solomio schreef op 07 februari 2011 @ 23:24:
Ik heb geen trauma's overgehouden aan de scheiding van mijn ouders, wel aan de jaren daaraan voorafgaand, toen ze 'voor de kinderen' bij elkaar bleven.ZO eens, wat was ik blij toen mijn ouders gingen scheiden! Eindelijk kon ik gewoon thuis komen zonder dat ik al voelde hoe de stemming binnen was en hoe er weer geruziet werd.
Ik heb geen trauma's overgehouden aan de scheiding van mijn ouders, wel aan de jaren daaraan voorafgaand, toen ze 'voor de kinderen' bij elkaar bleven.ZO eens, wat was ik blij toen mijn ouders gingen scheiden! Eindelijk kon ik gewoon thuis komen zonder dat ik al voelde hoe de stemming binnen was en hoe er weer geruziet werd.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:27
Ronnie mitchel.......hoe kom je daar nu bij???
Ik heb bewust 10 jaar geen kerel in mijn huis gehad......tenminste niet als mijn kinderen er waren.
Geen relatie aan gegaan.........jeuk kan je op diverse manieren oplossen...en dat zijn gewoon hele bewuste keuzes die mensen maken...
Laten we nu niet doen dat met een relatie nodig heeft he!
Dat komt zo afhankelijk over..............
Ik heb bewust 10 jaar geen kerel in mijn huis gehad......tenminste niet als mijn kinderen er waren.
Geen relatie aan gegaan.........jeuk kan je op diverse manieren oplossen...en dat zijn gewoon hele bewuste keuzes die mensen maken...
Laten we nu niet doen dat met een relatie nodig heeft he!
Dat komt zo afhankelijk over..............
dinsdag 8 februari 2011 om 12:33
quote:peecee schreef op 08 februari 2011 @ 12:27:
Ronnie mitchel.......hoe kom je daar nu bij???
Ik heb bewust 10 jaar geen kerel in mijn huis gehad......tenminste niet als mijn kinderen er waren.
Geen relatie aan gegaan.........jeuk kan je op diverse manieren oplossen...en dat zijn gewoon hele bewuste keuzes die mensen maken...
Laten we nu niet doen dat met een relatie nodig heeft he!
Dat komt zo afhankelijk over..............
Voor jeuk had ik anders ook geen vriendjes nodig ,alsof dat het belangrijkste is hahahahahaha,als dat zo is dan heb ik als een non geleefd die plezier aan zichzelf had.
Maar dat wil niet zeggen dat je in een later stadium geen relatie aan wil gaan,en ik wilde dat wel en als mij dat afhankelijk maakt, (waarvan afhankelijk eigenlijk? ), sja dan is dat maar zo.
Ronnie mitchel.......hoe kom je daar nu bij???
Ik heb bewust 10 jaar geen kerel in mijn huis gehad......tenminste niet als mijn kinderen er waren.
Geen relatie aan gegaan.........jeuk kan je op diverse manieren oplossen...en dat zijn gewoon hele bewuste keuzes die mensen maken...
Laten we nu niet doen dat met een relatie nodig heeft he!
Dat komt zo afhankelijk over..............
Voor jeuk had ik anders ook geen vriendjes nodig ,alsof dat het belangrijkste is hahahahahaha,als dat zo is dan heb ik als een non geleefd die plezier aan zichzelf had.
Maar dat wil niet zeggen dat je in een later stadium geen relatie aan wil gaan,en ik wilde dat wel en als mij dat afhankelijk maakt, (waarvan afhankelijk eigenlijk? ), sja dan is dat maar zo.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:39
dinsdag 8 februari 2011 om 12:45
quote:peecee schreef op 08 februari 2011 @ 12:39:
Jij willde dat???? en je kinderen ook????
Kinderen moeten aardig doen tegen die meneer........meneer is zo aardig en lief......wordt die kinderen door de strot geduwd....
Kinderen kunnen niet jouw partner kiezen ........ik ben bij dit onderwerp fel......genoeg ellende gezien......( WERK).
Dus omdat jij dat zo in je werk hebt gezien gaat dat bij iedereen zo?
Bij mij anders niet,ik heb mijn kinderen helemaal niks door de strot geduuwd,mijn kinderen ( toen 11&13) leren kennen en hadden echt wel hun eigen mening en ja als het niet geklikt had was het einde verhaal geweest, maar het klikte/klikt wel,inmiddels zijn ze beide volwassen en als je ziet hoe ze mijn lief waarderen en respect voor hem en mij hebben.
Daarbij gaven/geven ze beiden aan dat ze blij zijn dat hij mijn partner is, mijn jongste praat over mijn lief en mij als over haar ouders,zegt genoeg he.
Jij willde dat???? en je kinderen ook????
Kinderen moeten aardig doen tegen die meneer........meneer is zo aardig en lief......wordt die kinderen door de strot geduwd....
Kinderen kunnen niet jouw partner kiezen ........ik ben bij dit onderwerp fel......genoeg ellende gezien......( WERK).
Dus omdat jij dat zo in je werk hebt gezien gaat dat bij iedereen zo?
Bij mij anders niet,ik heb mijn kinderen helemaal niks door de strot geduuwd,mijn kinderen ( toen 11&13) leren kennen en hadden echt wel hun eigen mening en ja als het niet geklikt had was het einde verhaal geweest, maar het klikte/klikt wel,inmiddels zijn ze beide volwassen en als je ziet hoe ze mijn lief waarderen en respect voor hem en mij hebben.
Daarbij gaven/geven ze beiden aan dat ze blij zijn dat hij mijn partner is, mijn jongste praat over mijn lief en mij als over haar ouders,zegt genoeg he.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:45
quote:peecee schreef op 08 februari 2011 @ 12:39:
Jij willde dat???? en je kinderen ook????
Kinderen moeten aardig doen tegen die meneer........meneer is zo aardig en lief......wordt die kinderen door de strot geduwd....
Kinderen kunnen niet jouw partner kiezen ........ik ben bij dit onderwerp fel......genoeg ellende gezien......( WERK).
Nee, het is niet meer dan normaal dat je kinderen niet je partner uitkiezen en het is ook niet meer dan normaal dat kinderen leren aardig te doen, ook tegen je nieuwe partner.
Het voorbeeld in de OP is extreem, na drie maanden een nieuwe relatie alweer samen gaan wonen en je kinderen meesleuren, maar kinderen hoeven echt niet te verwachten dat je als een monnik door het leven gaat tot ze 18 zijn.
En ze hoeven je nieuwe partner niet aardig te vinden maar ik zou ze wel leren aardig en beleefd te zijn, net zoals tegen andere mensen hoort te worden gedaan. Hoe moeilijk is dat?
Jij willde dat???? en je kinderen ook????
Kinderen moeten aardig doen tegen die meneer........meneer is zo aardig en lief......wordt die kinderen door de strot geduwd....
Kinderen kunnen niet jouw partner kiezen ........ik ben bij dit onderwerp fel......genoeg ellende gezien......( WERK).
Nee, het is niet meer dan normaal dat je kinderen niet je partner uitkiezen en het is ook niet meer dan normaal dat kinderen leren aardig te doen, ook tegen je nieuwe partner.
Het voorbeeld in de OP is extreem, na drie maanden een nieuwe relatie alweer samen gaan wonen en je kinderen meesleuren, maar kinderen hoeven echt niet te verwachten dat je als een monnik door het leven gaat tot ze 18 zijn.
En ze hoeven je nieuwe partner niet aardig te vinden maar ik zou ze wel leren aardig en beleefd te zijn, net zoals tegen andere mensen hoort te worden gedaan. Hoe moeilijk is dat?
dinsdag 8 februari 2011 om 12:48
quote:Beauke schreef op 08 februari 2011 @ 12:45:
[...]
Nee, het is niet meer dan normaal dat je kinderen niet je partner uitkiezen en het is ook niet meer dan normaal dat kinderen leren aardig te doen, ook tegen je nieuwe partner.
Het voorbeeld in de OP is extreem, na drie maanden een nieuwe relatie alweer samen gaan wonen en je kinderen meesleuren, maar kinderen hoeven echt niet te verwachten dat je als een monnik door het leven gaat tot ze 18 zijn.
En ze hoeven je nieuwe partner niet aardig te vinden maar ik zou ze wel leren aardig en beleefd te zijn, net zoals tegen andere mensen hoort te worden gedaan. Hoe moeilijk is dat?
Mijn kinderen waren echt niet altijd leuk lief en aardig tegen mijn lief, die durfden en konden/kunnen zichzelf zijn.
Maar goed ik woonde idd niet al na 3 maanden samen en ik had ook niet al na 3 maanden een andere relatie.
[...]
Nee, het is niet meer dan normaal dat je kinderen niet je partner uitkiezen en het is ook niet meer dan normaal dat kinderen leren aardig te doen, ook tegen je nieuwe partner.
Het voorbeeld in de OP is extreem, na drie maanden een nieuwe relatie alweer samen gaan wonen en je kinderen meesleuren, maar kinderen hoeven echt niet te verwachten dat je als een monnik door het leven gaat tot ze 18 zijn.
En ze hoeven je nieuwe partner niet aardig te vinden maar ik zou ze wel leren aardig en beleefd te zijn, net zoals tegen andere mensen hoort te worden gedaan. Hoe moeilijk is dat?
Mijn kinderen waren echt niet altijd leuk lief en aardig tegen mijn lief, die durfden en konden/kunnen zichzelf zijn.
Maar goed ik woonde idd niet al na 3 maanden samen en ik had ook niet al na 3 maanden een andere relatie.
dinsdag 8 februari 2011 om 12:50
Ik kan niet echt begrijpen waarom je geen relatie wil hebben zolang de kinderen nog thuis wonen. Zeker na een scheiding is het voor de kinderen toch ook fijn om te zien dat een relatie ook goed voor hun moeder en voor henzelf kan zijn.
Mijn moeder is na haar scheiding weer getrouwd en ik en mijn broers en zussen zijn daar altijd heel blij mee geweest. Wij hebben hierdoor (na een slechte start) een hele stabiele jeugd gehad en een vader die er altijd voor ons was. Ik moet eeriljk zeggen dat ik als kind ook een rotsvast vetrouwen had in mijn moeder. Dat de beslissingen die zij nam weldoordacht waren en goed voor haar en haar kinderen.
Dat wil niet zeggen dat ik het altijd met haar beslissingen eens was, maar dat hoeft toch ook niet? Dat is toch het verschil tussen een volwassene en een kind. De volwassene bepaalt toch de koers?
Mijn moeder is na haar scheiding weer getrouwd en ik en mijn broers en zussen zijn daar altijd heel blij mee geweest. Wij hebben hierdoor (na een slechte start) een hele stabiele jeugd gehad en een vader die er altijd voor ons was. Ik moet eeriljk zeggen dat ik als kind ook een rotsvast vetrouwen had in mijn moeder. Dat de beslissingen die zij nam weldoordacht waren en goed voor haar en haar kinderen.
Dat wil niet zeggen dat ik het altijd met haar beslissingen eens was, maar dat hoeft toch ook niet? Dat is toch het verschil tussen een volwassene en een kind. De volwassene bepaalt toch de koers?