Relaties
alle pijlers
En nu?
zaterdag 15 september 2018 om 19:26
Ik zou jullie steun en advies op dit moment goed kunnen gebruiken.
Ik ben bijna een jaar geleden getrouwd met de liefde van mijn leven. We zijn al 14 jaar samen en hebben een zoontje van 2 jaar.
Afgelopen jaar is erg zwaar geweest voor ons als gezin. We hebben een aantal tegenslagen gehad. Klap op de vuurpijl raakte ik overspannen (door opstapeling van de gebeurtenissen). Het jaar stond in het kader van overleven. Sinds een aantal maanden heb ik eindelijk het gevoel dat we weer de goede kant op gaan. De nare gebeurtenissen heb ik langzaam een plek kunnen geven en ik dacht mijn man ook.
Mijn man was altijd de stabiele factor, maar hij zit de laatste tijd niet lekker in zijn vel. Ik dacht dat dat vooral kwam door zijn werk (zijn leidinggevende is een hork). Nu ik terug kijk naïef van mij om te denken dat dat het probleem was. Deze week kwam het er pas echt uit. Hij is ongelukkig en dat komt door mij. Hij weet niet of hij nog wel verder met mij wil.
Ik dacht dat onze relatie goed en sterk was, dat we alles samen aan konden. Hij geeft aan eenzaam te zijn en mijn steun niet te hebben gehad. Ik heb het afgelopen jaar hem gesteund waar ik kon. Ik ben me ervan bewust dat mijn gezondheid extra zwaar voor hem is geweest. Ik heb geprobeerd om hem hier zo min mogelijk mee te belasten. Ik heb hem gevraagd of hij er samen met mij uit wil komen. Hij zegt het niet te weten en staat ook niet open voor relatietherapie.
Ik voel me zo schuldig dat ik er niet genoeg voor hem ben geweest en dat ik zijn signalen heb gemist. Ik voel me een egoïst, omdat ik zo hard aan het vechten was voor mijn eigen herstel en hem daarbij te weinig heb gezien en mijn moederhart breekt bij het idee dat onze zoon op moet groeien met gescheiden ouders.
Hij heeft heel wat kwetsende dingen gezegd. Ik ben afwisselend verdrietig, boos en voel me leeg. Ik wil hem niet kwijt en moet hem de ruimte geven om na te denken. Wat ik het beste kan doen en hoe ik dat moet doen weet ik niet. Hij weet het ook niet.
Heeft iemand advies hoe nu verder?
Ik ben bijna een jaar geleden getrouwd met de liefde van mijn leven. We zijn al 14 jaar samen en hebben een zoontje van 2 jaar.
Afgelopen jaar is erg zwaar geweest voor ons als gezin. We hebben een aantal tegenslagen gehad. Klap op de vuurpijl raakte ik overspannen (door opstapeling van de gebeurtenissen). Het jaar stond in het kader van overleven. Sinds een aantal maanden heb ik eindelijk het gevoel dat we weer de goede kant op gaan. De nare gebeurtenissen heb ik langzaam een plek kunnen geven en ik dacht mijn man ook.
Mijn man was altijd de stabiele factor, maar hij zit de laatste tijd niet lekker in zijn vel. Ik dacht dat dat vooral kwam door zijn werk (zijn leidinggevende is een hork). Nu ik terug kijk naïef van mij om te denken dat dat het probleem was. Deze week kwam het er pas echt uit. Hij is ongelukkig en dat komt door mij. Hij weet niet of hij nog wel verder met mij wil.
Ik dacht dat onze relatie goed en sterk was, dat we alles samen aan konden. Hij geeft aan eenzaam te zijn en mijn steun niet te hebben gehad. Ik heb het afgelopen jaar hem gesteund waar ik kon. Ik ben me ervan bewust dat mijn gezondheid extra zwaar voor hem is geweest. Ik heb geprobeerd om hem hier zo min mogelijk mee te belasten. Ik heb hem gevraagd of hij er samen met mij uit wil komen. Hij zegt het niet te weten en staat ook niet open voor relatietherapie.
Ik voel me zo schuldig dat ik er niet genoeg voor hem ben geweest en dat ik zijn signalen heb gemist. Ik voel me een egoïst, omdat ik zo hard aan het vechten was voor mijn eigen herstel en hem daarbij te weinig heb gezien en mijn moederhart breekt bij het idee dat onze zoon op moet groeien met gescheiden ouders.
Hij heeft heel wat kwetsende dingen gezegd. Ik ben afwisselend verdrietig, boos en voel me leeg. Ik wil hem niet kwijt en moet hem de ruimte geven om na te denken. Wat ik het beste kan doen en hoe ik dat moet doen weet ik niet. Hij weet het ook niet.
Heeft iemand advies hoe nu verder?
The pen is mightier than the sword
zaterdag 15 september 2018 om 19:33
Je man heeft een mond toch? Waarom kon hij niet eerder aangeven dat de steun niet 'goed genoeg' was? En wat je dan beter had kunnen doen ( hier krijg ik al jeuk van..) mbt hem steunen.
Je bent net een jaar getrouwd en nu is hij al ongelukkig en dat is jouw schuld?
Lekker makkelijk om jou de schuld te geven. Er is wat anders aan de hand denk ik.
Je bent net een jaar getrouwd en nu is hij al ongelukkig en dat is jouw schuld?
Lekker makkelijk om jou de schuld te geven. Er is wat anders aan de hand denk ik.
anoniem_370013 wijzigde dit bericht op 15-09-2018 19:36
41.13% gewijzigd
zaterdag 15 september 2018 om 19:38
ja natuurlijk waarom zou hij anders deze mededeling doen en erbij zeggen dat hij niet in relatietherapie wilMadeliefjees schreef: ↑15-09-2018 19:37Hij, jij, zijn het verplicht aan jullie kind om alles te doen om de relaltie te redden.
En waarom wil hij geen relatietherapie? Of heeft hij de beslissing al gemaakt?
zaterdag 15 september 2018 om 20:03
Erg triest TO dat jullie zo'n zwaar jaar hebben gehad en dat hij nu de handdoek in de ring wilt gooien. Het kan inderdaad dat hij zich niet gesteund voelde, maar jij was zelf ook aan het overleven. Hij had ook wat kunnen zeggen. Ik bedoel daarmee dat je niet alle schuld bij je zelf moet leggen. Ik vind het wel vreemd dat jullie pas 1 jaar geleden in voor en tegenspoed naar elkaar hebben uitgesproken en hij wilt nu helemaal niets meer, zelfs geen relatietherapie. Ik zou zelf denken dat je alles in de strijd gooit om de boel te redden. En ik moet eerlijk zeggen dat wat hierboven gezegd wordt over een ander in het spel. Dat was ook het eerste wat ik dacht. Het hoeft zeker niet, maar je ziet heel vaak in dit soort situaties dat er een ander is en dat dat de eigenlijke reden is ze geen therapie oid willen.
Hij heeft gevraagd om ruimte zeg je. Heeft hij ook gezegd hoe hij dat wilt invullen? Wilt hij nog wel gewoon een gesprek met je aangaan? Kan jij nog wel dingen zeggen?
Ik weet niet wat voor kwetsende dingen hij gezegd heeft, maar ook dat hoor je vaak dat er op een bepaald moment bepaalde dingen worden gezegd die eigenlijk niet gemeend worden. Ligt er natuurlijk wel aan wat het was. En of je man het wel of niet meende.
Pas had ik namelijk ook zoiets hier. Mijn man maakte een bepaalde opmerking tijdens een ruzie. Normaal was ik woest weggelopen, maar nu vroeg ik direct of hij het meende en zijn antwoord was; nee, natuurlijk niet. De lucht was hierdoor wel gelijk geklaard.
Hij heeft gevraagd om ruimte zeg je. Heeft hij ook gezegd hoe hij dat wilt invullen? Wilt hij nog wel gewoon een gesprek met je aangaan? Kan jij nog wel dingen zeggen?
Ik weet niet wat voor kwetsende dingen hij gezegd heeft, maar ook dat hoor je vaak dat er op een bepaald moment bepaalde dingen worden gezegd die eigenlijk niet gemeend worden. Ligt er natuurlijk wel aan wat het was. En of je man het wel of niet meende.
Pas had ik namelijk ook zoiets hier. Mijn man maakte een bepaalde opmerking tijdens een ruzie. Normaal was ik woest weggelopen, maar nu vroeg ik direct of hij het meende en zijn antwoord was; nee, natuurlijk niet. De lucht was hierdoor wel gelijk geklaard.
zaterdag 15 september 2018 om 20:52
ik heb in zo'n zelfde situatie gezeten met een uiteindelijke breakup nadat ik een half jaar alles uit de kast haalde om de relatie te redden.
Vraag aan je man wat hij van jou nodig hebt en geef hem dat. maar ga nooit over je eigen grenzen heen en zorg ervoor dat hij zijn respect voor jou behoud.
Blijft hij twijfelen, trek dan eigenhandig de stekker eruit.
Vraag aan je man wat hij van jou nodig hebt en geef hem dat. maar ga nooit over je eigen grenzen heen en zorg ervoor dat hij zijn respect voor jou behoud.
Blijft hij twijfelen, trek dan eigenhandig de stekker eruit.
zaterdag 15 september 2018 om 20:56
Bizarre statistiek: de kans op scheiding stijgt enorm als je na lang samenwonen trouwt. Klinkt alsof jullie richting de statistieken gaan. Ik zou de huwelijkse voorwaarden maar eens afstoffen
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
zaterdag 15 september 2018 om 21:22
+ 1Lucifer2018 schreef: ↑15-09-2018 19:33Je man heeft een mond toch? Waarom kon hij niet eerder aangeven dat de steun niet 'goed genoeg' was? En wat je dan beter had kunnen doen ( hier krijg ik al jeuk van..) mbt hem steunen.
Je bent net een jaar getrouwd en nu is hij al ongelukkig en dat is jouw schuld?
Lekker makkelijk om jou de schuld te geven. Er is wat anders aan de hand denk ik.
zaterdag 15 september 2018 om 21:25
sannedeb schreef: ↑15-09-2018 20:03Erg triest TO dat jullie zo'n zwaar jaar hebben gehad en dat hij nu de handdoek in de ring wilt gooien. Het kan inderdaad dat hij zich niet gesteund voelde, maar jij was zelf ook aan het overleven. Hij had ook wat kunnen zeggen. Ik bedoel daarmee dat je niet alle schuld bij je zelf moet leggen. Ik vind het wel vreemd dat jullie pas 1 jaar geleden in voor en tegenspoed naar elkaar hebben uitgesproken en hij wilt nu helemaal niets meer, zelfs geen relatietherapie. Ik zou zelf denken dat je alles in de strijd gooit om de boel te redden. En ik moet eerlijk zeggen dat wat hierboven gezegd wordt over een ander in het spel. Dat was ook het eerste wat ik dacht. Het hoeft zeker niet, maar je ziet heel vaak in dit soort situaties dat er een ander is en dat dat de eigenlijke reden is ze geen therapie oid willen.
Dit denk ik ook ja.
Hij heeft gevraagd om ruimte zeg je. Heeft hij ook gezegd hoe hij dat wilt invullen? Wilt hij nog wel gewoon een gesprek met je aangaan? Kan jij nog wel dingen zeggen?
Ik weet niet wat voor kwetsende dingen hij gezegd heeft, maar ook dat hoor je vaak dat er op een bepaald moment bepaalde dingen worden gezegd die eigenlijk niet gemeend worden. Ligt er natuurlijk wel aan wat het was. En of je man het wel of niet meende.
Pas had ik namelijk ook zoiets hier. Mijn man maakte een bepaalde opmerking tijdens een ruzie. Normaal was ik woest weggelopen, maar nu vroeg ik direct of hij het meende en zijn antwoord was; nee, natuurlijk niet. De lucht was hierdoor wel gelijk geklaard.
zaterdag 15 september 2018 om 22:04
Helemaal mee eens.Lucifer2018 schreef: ↑15-09-2018 19:33Je man heeft een mond toch? Waarom kon hij niet eerder aangeven dat de steun niet 'goed genoeg' was? En wat je dan beter had kunnen doen ( hier krijg ik al jeuk van..) mbt hem steunen.
Je bent net een jaar getrouwd en nu is hij al ongelukkig en dat is jouw schuld?
Lekker makkelijk om jou de schuld te geven. Er is wat anders aan de hand denk ik.
Het lijkt wel of mannen tegenwoordig geen verantwoordelijkheid meer kunnen of willen dragen.
Zodra het wat lastiger wordt door een kind of ziekte gaan ze er van door.
zaterdag 15 september 2018 om 22:22
zondag 16 september 2018 om 04:50
Ik herken je verhaal, ook meegemaakt helaas. Wij zijn nu nog samen en het lijkt echt goed te gaan al zijn er na een paar maanden nog moeilijke momenten. Vraag wat hij nodig heeft en kijk of jij aan zijn wensen kan voldoen. Ga niet over je grenzen en laat hem zien dat je het ook alleen kan. Dat je niet afhankelijk bent. Huil niet waar hij bij is. Praat veel.. verwen jezelf ook.
Mijn man praatte ook niet en had bepaalde zaken veel groter gemaakt, bepaalde zaken anders opgevat.
Zoek zelf hulp en ga praten. Geef het goede voorbeeld. Houd je sterk, houd moed!
Mijn man praatte ook niet en had bepaalde zaken veel groter gemaakt, bepaalde zaken anders opgevat.
Zoek zelf hulp en ga praten. Geef het goede voorbeeld. Houd je sterk, houd moed!
zondag 16 september 2018 om 06:16
Bij mij gaan ook alle alarmbellen af. Hij zegt dat er geen ander is, maar het zou wel een hoop verklaren. Ik weet niet zeker of er een ander is, hij doet wel raar.
Het voelt zo oneerlijk dat hij niet eerder heeft laten weten hoe hij zich voelt. Het lijkt wel of het nu al te laat is en hij zijn beslissing al heeft genomen.
Ik wil vechten voor onze relatie, ik ben niet zomaar met hem getrouwd en we hebben niet zomaar een kind samen gekregen. Maar in mijn eentje trekken aan een dood paard heeft ook niet zoveel zin.
Hij gaat voorlopig het huis uit om na te denken. Ik hoop oprecht dat hij tot bezinning komt en dat hij niet bij een ander in bed ligt ‘na te denken’.
Praktisch gezien kan ik alleen met mijn zoon verder. Van vrienden en familie krijg ik genoeg steun, ik heb een goede baan en zal de eindjes niet aan elkaar hoeven knopen. Maar dat is niet wat ik wil.
Het voelt zo oneerlijk dat hij niet eerder heeft laten weten hoe hij zich voelt. Het lijkt wel of het nu al te laat is en hij zijn beslissing al heeft genomen.
Ik wil vechten voor onze relatie, ik ben niet zomaar met hem getrouwd en we hebben niet zomaar een kind samen gekregen. Maar in mijn eentje trekken aan een dood paard heeft ook niet zoveel zin.
Hij gaat voorlopig het huis uit om na te denken. Ik hoop oprecht dat hij tot bezinning komt en dat hij niet bij een ander in bed ligt ‘na te denken’.
Praktisch gezien kan ik alleen met mijn zoon verder. Van vrienden en familie krijg ik genoeg steun, ik heb een goede baan en zal de eindjes niet aan elkaar hoeven knopen. Maar dat is niet wat ik wil.
The pen is mightier than the sword
woensdag 26 september 2018 om 12:33
Man doet nog steeds raar. Zegt alleen dat alles moeilijk is en hij niet weet wat hij wil. Hij vlucht, is alleen maar leuke dingen aan het doen en zegt vervolgens dat hij het te druk heeft gehad om goed na te denken.
Ik moet ook voor mezelf bedenken wat ik wil. Ik wil die man terug waar ik de afgelopen 14 jaar mee ben samen geweest, niet met deze hork die totaal geen rekening meer houd met mij en onze zoon.
De paniek slaat steeds toe. Hoe moet ik dat nou allemaal alleen doen? Wat moet ik tegen mijn zoon zeggen nu en als hij later groter is en vragen heeft? Wat zullen anderen ervan zeggen? Ik schaam me kapot! Moet ik zelf de pleister er maar afrukken of moet ik als een volgzaam vrouwtje wachten totdat hij een beslissing heeft genomen? Ik heb veel moeite met die onzekerheid. Alles staat nu stil en ik zit maar te wachtten en op wat? Wat als hij er nog wel uit wil komen? Heeft hij dan niet al teveel kapot gemaakt bij mij? Wil ik dan nog wel?
Ik moet ook voor mezelf bedenken wat ik wil. Ik wil die man terug waar ik de afgelopen 14 jaar mee ben samen geweest, niet met deze hork die totaal geen rekening meer houd met mij en onze zoon.
De paniek slaat steeds toe. Hoe moet ik dat nou allemaal alleen doen? Wat moet ik tegen mijn zoon zeggen nu en als hij later groter is en vragen heeft? Wat zullen anderen ervan zeggen? Ik schaam me kapot! Moet ik zelf de pleister er maar afrukken of moet ik als een volgzaam vrouwtje wachten totdat hij een beslissing heeft genomen? Ik heb veel moeite met die onzekerheid. Alles staat nu stil en ik zit maar te wachtten en op wat? Wat als hij er nog wel uit wil komen? Heeft hij dan niet al teveel kapot gemaakt bij mij? Wil ik dan nog wel?
The pen is mightier than the sword
woensdag 26 september 2018 om 12:51
Dit dus ...JollyRider schreef: ↑15-09-2018 20:56Bizarre statistiek: de kans op scheiding stijgt enorm als je na lang samenwonen trouwt.
Jammer maar waar ... Sorry meid !
woensdag 26 september 2018 om 16:26
Neem lekker een paar dagen vrij en ga zelf ook lekker eens wat leuke dingen doen. Boek een hotelletje of iets dergelijks. Kan man nu een keer voor zoon zorgen en het huishouden draaiende houden naast zijn baan. Ervaart hij meteen hoe het alleenstaand ouderschap is, helpt hem goed om na te denken. Je kan ook alvast wat proefberekeningen voor alimentatie maken.pennenbakje schreef: ↑26-09-2018 12:33Man doet nog steeds raar. Zegt alleen dat alles moeilijk is en hij niet weet wat hij wil. Hij vlucht, is alleen maar leuke dingen aan het doen en zegt vervolgens dat hij het te druk heeft gehad om goed na te denken.
woensdag 26 september 2018 om 16:34
Ja leuk een hotel. Ga je zo van genieten nu. 
En dat ene nachtje voor zijn eigen kind zorgen voelt natuurlijk hetzelfde als dat elke nacht te doen. En horoor ook als hij dat zelf en alleen moet doen.
Ik zou meteen een maandje gaan.
Dan voelt hij pas hoe erg zorgen voor zijn eigen is. En wil hij vast per se bij TO blijven. Goede reden ook.
En dat ene nachtje voor zijn eigen kind zorgen voelt natuurlijk hetzelfde als dat elke nacht te doen. En horoor ook als hij dat zelf en alleen moet doen.
Ik zou meteen een maandje gaan.
Dan voelt hij pas hoe erg zorgen voor zijn eigen is. En wil hij vast per se bij TO blijven. Goede reden ook.
