Ergernis met moeder

Hallo dames,

Naarmate ik ouder word merk ik dat ik me steeds meer ga storen aan mijn moeders "onverschilligheid", zal ik het maar noemen. Dit uit zich voornamelijk in het vanzelfsprekend vinden dat anderen haar 'problemen' oplossen. Het stuit mij erg tegen de borst omdat ik erg zelfstandig ben denk ik. En daar ook trots op ben. Ik zorg ervoor dat ik nooit iemands probleem ben en dat ik alles zelf oplos.

De afgelopen weken stoort het me enorm dat ze na haar vakanties (het is zomer dus dat zijn er flink wat geweest de afgelopen maanden) er vanuit gaat dat iemand haar wel op komt halen op het vliegveld. En als zij zo telkens iemand weet te strikken, prima. Ikzelf vind het tien keer makkelijker om zelf de bus of trein te pakken naar huis, zo hoeft zij niet te zijn.
Maar de afgelopen twee keer kwam ze aan op een vliegveld dichtbij huis, waar ze direct in de bus kan instappen en dan is ze binnen een uurtje thuis. Nee zo denkt ze niet. Haar "initiele'' ophaler kon ineens niet dus werd ik de avond vantevoren geappt of ik kon. Euh nee, je mag me best, bij vertrek, vragen of ik je ook op kan halen, deze dag om zo laat. Geen probleem. Maar niet een avond vantevoren, als blijkt dat je eigenlijk niks geregeld hebt en verwacht dat iemand dat gewoon maar even doet. Je kan ook de bus pakken ipv verwachten dat een ander zijn agenda omgooit.

Maargoed, met die irritaties in mijn achterhoofd zit ik ook vandaag. Die irritaties moet ik niet mee laten spelen, weet ik, maar toch... Ik ga vandaag mijn auto naar mijn moeder brengen zodat mijn stiefvader ernaar kan kijken. Ik neem dan tijdelijk zijn auto mee zodat ik toch een auto heb. Let wel, hier heb ik niet om gevraagd, dit bood hij zelf aan. Ik vind het enorm lief, en wil er zeker wat voor terugdoen. Hij hoeft het niet te doen tenslotte. Dit alles heb ik ook al duidelijk gemaakt.

Ik krijg een berichtje van mijn moeder, of ik hun vanavond, als ik toch al onderweg ben, op wil halen op x adres. Ik vraag me dan ten eerste af hoe ze daar zijn gekomen? En waarom kunnen ze niet op die manier terug? Daarnaast is het voor mij omrijden, waar m'n moeder erg luchtig over doet. Maargoed, vooruit dan. Het zijn wel m'n ouders (moeder en stiefvader) en tenslotte doet hij ook wat voor mij. Ik denk tegelijkertijd wel; dat is dan wel zo, maar daar wil ik zelf ook wat tegenover stellen, het hoeft niet voor niks.

Ik geef vervolgens aan dat ik er dan om zolaat ben, omdat dat mij het beste uitkomt, ik wil ook nog een beetje avond hebben. Krijg ik de vraag terug of het ook een uur later kan. Die heb ik nu even geparkeerd. Ikzelf zou zo'n vraag nooit stellen als iemand me de gunst doet om me op te komen halen. Maar dat ben ik, is niet automatisch de norm, dat weet ik. Ik denk alleen wel: "Oke, dan doe ik het niet, het hoeft voor mij niet hoor?!"

Pfffff!! Ik stoor me hier nu even ontzettend aan! Die vanzelfsprekendheid dat alles voor haar gedaan wordt... bah!
Zo... van me afgetypt... misschien kan ik straks een normaal antwoord geven. Meningen enc zijn uiteraard gewoon welkom.

Dit zijn al goede reacties, thanks!

@Loekie: ik ben inderdaad 2 weken terug een paar dagen weggeweest met haar, en toen merkte ik al dagelijks dat ik me aan dingen stoorde en dat we heel verschillend zijn. Ik heb denk ik inderdaad afstand nodig.

@Lucifer: Goede! Ik ga nadenken of ik hem ga terugsturen

@Tulpje: dat zeg ik dan niet, ik zeg dan gewoon dat ik niet kan. En dan vindt ze iemand anders. Als ik aangeef dat ze de bus kan pakken dan komt er of de reactie dat dat niet makkelijk is (waarbij ze totaal niet stilstaat dat het voor mij niet makkelijk is om van thuis naar plek A te rijden, vervolgens naar plek B en dan een halfuur terug naar huis) of of ik dan uit kan zoeken welke bussen er allemaal gaan. Ik snap best dat ze ouder wordt en alles wat erbij hoort, maar ik vind haar soms echt makkelijk uitgevallen...

@Parbleu: hmm neuh niet aan het te laten zien. Wel aan het allemaal zelf kunnen rooien. Afhankelijk zijn van mensen zorgt ervoor dat ze je soms wel eens laten zitten en dan heb je ineens een probleem. Als je alles zelf regelt weet je ook dat het goed gebeurt.

@BGB: ze is nu rond de 55.

@Nospe: ik denk dat een gesprek weinig uithaalt. Mijn moeder heeft weinig tot geen zelfreflectie. Jaren geleden heb ik eens geprobeerd zo'n gesprek te voeren, ik kwam er niet doorheen. Hoe ik het ook zag, het was simpelweg niet waar. Tja, dan niet. Daarnaast heb ik geen kinderen. Mijn stiefzusje wel, en daar spenderen ze momenteel het gros van hun tijd aan. Daar zijn ze vanavond dan ook.

@Catherine: Nee, in mijn jeugd woonde ik bij mijn vader en die heeft me geleerd om alles zelf te kunnen. Mijn broertje woonde bij mijn moeder en die is wel net zoals zij. Een stukje karakter zal ongetwijfeld ook meespelen hoor.

@Noushi: lezen. Het is een optelsom. Mijn weerstand begon pas toen er werd gevraagd of het ook later kon.

@EHV: snap ik. Als het sporadisch voorkwam zou ik er waarschijnlijk ook anders over denken. En als ze nu zielsalleen zou zijn (en wonen) zou ik het ook een ander verhaal vinden.

@idadida: goede tip, er zijn er meer die hem geven. Daar zit ook een stuk van de oplossing, beginnen met nee zeggen.

@bucklebunny: dat is het 'm ook. Het lijkt alsof ik iets terug moet doen omdat zij iets voor mij doen. Alsof ze er bang voor is dat ik niks terugdoe ofzo. Ik wil dat zelf kunnen bepalen, en dat had ik ook al aangegeven.

@Paralella: het gaat er mij ook niet om dat me gevraagd wordt te helpen. Dat doe ik met alle liefde en plezier. Het gaat mij om het stuk dat er totaal niet wordt nagedacht over mij, en wat ik makkelijk/fijn zou vinden of liever zou hebben. Dat vind ik jammer. Vooral omdat ik zie en merk dat ze dat bij andere mensen in onze omgeving wel doet. Misschien schreeuwen die harder, dat geloof ik meteen.