Relaties
alle pijlers
Ernstig zieke moeder
donderdag 14 april 2011 om 01:07
Hallo iedereen,
Ik ben chantal en ik heb advies van jullie nodig.
Het was herfstvakantie 2007, mijn broertjes, mijn moeder en ik kregen vreselijk nieuws te horen. Mijn moeder had kanker, in haar lever en ze moest met spoed nar het ziekenhuis...
Eenmaal in het ziekenhuis bleek dat de tumor in 4 weken tijd 5 centimeter gegroeid was, hoe dan ook die tumor moest eruit. De enige optie was opereren. Chemo en bestralingen zouden de lever alleen maar meer aantasten dus opereren een een groot gedeelte van de lever zou eruit gehaald worden. Geen probleem dachten we, de lever groeit aan en als dit de enige optie is om te blijven leven dan moet het maar.
13 uur op de Operatie Kamer, liters bloed verloren en op het randje van de dood later lag mijn moeder op de IC. Pijn en misselijkheid kwamen in me naar boven. Dit was mijn moeder.. Zal ze ooit de oude weer worden? Is de kanker weg?
De kanker was voor een groot gedeelte weg. Vier goedaardige gezwellen hebben ze niet kunnen verwijderen omdat dan de hele lever verwijderd moest worden. Mijn moeder was te jong net 41 jaar en levertransplantatie was niet aan de orde. Ze had het gered en alles zou goed komen. Ze zou nog minimaal 30 jaar kankervrij kunnen leven, geen reden tot zorgen.
December 2010, een halfjaarlijkse controle. Drie nieuwe tumoren aangetroffen in het kleine stukje lever dat er nog was. Drie tumoren zo groot als speldenknoppen en verder onderzoek was niet nodig.
Januari 2011, pijn. Enorme pijn in de rug en geen arts die wil helpen. Ik voelde me machteloos want mijn sterke down to earth moeder werd zwakker en ik kon niets doen. Artsen wilden nog steeds niet helpen, geen reden tot zorgen. Fantoompijn, pijn aan het litteken, mevrouw het zit tussen uw oren.
Februari 2011, Second opinion. Op naar Assen, de oude vertrouwde arts zou ons toch wel kunnen helpen? Een uur later staan we buiten met een doorverwijzing naar Rotterdam. Dat is de plek waar ze ons kunnen helpen en waar we zekerheid krijgen. De pijn wordt erger, de buik wordt dikker en de huid wordt geler. Iets verteld me dat we te laat zijn en ik heb weinig vertrouwen.
Maart 2011. Eindelijk maar toch een afspraak in Rotterdam. Er wordt een echo gemaakt en terwijl mijn moeder ligt en ik erbij zit worden er 3 artsen met spoed naar binnen geroepen, er klopt iets niet, zien we het goed? Mevrouw wilt u wachten in de wachtkamer? De dokter komt zo bij u.
Eenmaal binnen in het lege witte kamertje, met een bureau en een brommende computer komt de vriendelijk ogende arts binnen. Ik heb slecht nieuws voor u. De tumoren zijn aan het groeien, u heeft een tumor van 4.5 centimeter op uw lever. Het enige wat we kunnen doen is opereren. Een transplantatie is niet aan de orde, u bent te jong. Prettige dag verder.
Nu, mijn moeder heeft pijn, ze wordt geler en de buik groeit alsof er een baby in zit. De pijn wordt ondragelijk en werken gaat niet meer. En toch moeten we wachten tot 29 april voor een MRI scan...
Wat als ze te laat zijn en mijn moeder komt te overlijden? Ik heb geen vader alleen twee jongere broertjes, waar gaan die heen?
Naar wie moet ik als ik zwanger ben? Ga trouwen? Ga afstuderen?
Ze zou nog 30 jaar zo kunnen leven, niets aan de hand! En nu 2 a 3 jaar verder en mijn moeder is ziek en ik weet niet meer wat ik moet doen...
Ik ben chantal en ik heb advies van jullie nodig.
Het was herfstvakantie 2007, mijn broertjes, mijn moeder en ik kregen vreselijk nieuws te horen. Mijn moeder had kanker, in haar lever en ze moest met spoed nar het ziekenhuis...
Eenmaal in het ziekenhuis bleek dat de tumor in 4 weken tijd 5 centimeter gegroeid was, hoe dan ook die tumor moest eruit. De enige optie was opereren. Chemo en bestralingen zouden de lever alleen maar meer aantasten dus opereren een een groot gedeelte van de lever zou eruit gehaald worden. Geen probleem dachten we, de lever groeit aan en als dit de enige optie is om te blijven leven dan moet het maar.
13 uur op de Operatie Kamer, liters bloed verloren en op het randje van de dood later lag mijn moeder op de IC. Pijn en misselijkheid kwamen in me naar boven. Dit was mijn moeder.. Zal ze ooit de oude weer worden? Is de kanker weg?
De kanker was voor een groot gedeelte weg. Vier goedaardige gezwellen hebben ze niet kunnen verwijderen omdat dan de hele lever verwijderd moest worden. Mijn moeder was te jong net 41 jaar en levertransplantatie was niet aan de orde. Ze had het gered en alles zou goed komen. Ze zou nog minimaal 30 jaar kankervrij kunnen leven, geen reden tot zorgen.
December 2010, een halfjaarlijkse controle. Drie nieuwe tumoren aangetroffen in het kleine stukje lever dat er nog was. Drie tumoren zo groot als speldenknoppen en verder onderzoek was niet nodig.
Januari 2011, pijn. Enorme pijn in de rug en geen arts die wil helpen. Ik voelde me machteloos want mijn sterke down to earth moeder werd zwakker en ik kon niets doen. Artsen wilden nog steeds niet helpen, geen reden tot zorgen. Fantoompijn, pijn aan het litteken, mevrouw het zit tussen uw oren.
Februari 2011, Second opinion. Op naar Assen, de oude vertrouwde arts zou ons toch wel kunnen helpen? Een uur later staan we buiten met een doorverwijzing naar Rotterdam. Dat is de plek waar ze ons kunnen helpen en waar we zekerheid krijgen. De pijn wordt erger, de buik wordt dikker en de huid wordt geler. Iets verteld me dat we te laat zijn en ik heb weinig vertrouwen.
Maart 2011. Eindelijk maar toch een afspraak in Rotterdam. Er wordt een echo gemaakt en terwijl mijn moeder ligt en ik erbij zit worden er 3 artsen met spoed naar binnen geroepen, er klopt iets niet, zien we het goed? Mevrouw wilt u wachten in de wachtkamer? De dokter komt zo bij u.
Eenmaal binnen in het lege witte kamertje, met een bureau en een brommende computer komt de vriendelijk ogende arts binnen. Ik heb slecht nieuws voor u. De tumoren zijn aan het groeien, u heeft een tumor van 4.5 centimeter op uw lever. Het enige wat we kunnen doen is opereren. Een transplantatie is niet aan de orde, u bent te jong. Prettige dag verder.
Nu, mijn moeder heeft pijn, ze wordt geler en de buik groeit alsof er een baby in zit. De pijn wordt ondragelijk en werken gaat niet meer. En toch moeten we wachten tot 29 april voor een MRI scan...
Wat als ze te laat zijn en mijn moeder komt te overlijden? Ik heb geen vader alleen twee jongere broertjes, waar gaan die heen?
Naar wie moet ik als ik zwanger ben? Ga trouwen? Ga afstuderen?
Ze zou nog 30 jaar zo kunnen leven, niets aan de hand! En nu 2 a 3 jaar verder en mijn moeder is ziek en ik weet niet meer wat ik moet doen...
donderdag 14 april 2011 om 01:30
http://kanker.kwfkankerbe ... ntact-met-lotgenoten.aspx
donderdag 14 april 2011 om 01:33
Ach Chantal, wat vreselijk, jouw berichtje gaat mij door merg en been. Ik ben mijn moeder ook jong verloren, ik was net de deur uit...maar ik had mijn vader toen nog.
Maar jouw vragen over wat als je zwanger bent, etc. zijn zo bekend. Ik kan mij nog herinneren dat ik huilend de ramen aan het lappen was, ik wou mijn moeder vragen wat zij ook alweer in het water deed maar realiseerde mij dat dit niet meer kon.
En wat een verhaal over hoe de dokters met jouw moeder omgaan, vreselijk. Ik schrik er erg van hoe lang ertussen nu en de MRI zit, is dat normaal in NL? (ik ben al een poosje weg uit NL)
Maar jouw vragen over wat als je zwanger bent, etc. zijn zo bekend. Ik kan mij nog herinneren dat ik huilend de ramen aan het lappen was, ik wou mijn moeder vragen wat zij ook alweer in het water deed maar realiseerde mij dat dit niet meer kon.
En wat een verhaal over hoe de dokters met jouw moeder omgaan, vreselijk. Ik schrik er erg van hoe lang ertussen nu en de MRI zit, is dat normaal in NL? (ik ben al een poosje weg uit NL)
Optimist tot in de kist!
donderdag 14 april 2011 om 01:38
donderdag 14 april 2011 om 01:41
@ik62, Zelf ben ik net 21 geworden, mijn broertjes zijn 17 en 16. De artsen willen nog niet aan een transplantatie denken omdat mijn moeder nog erg jong is. Ik vind dit ook belachelijk maar zij zijn de enige die haar op de lijst kunnen zetten.
Mijn moeder heeft 1 vriendin die haar nu ze zo ziek is niet meer ziet...
Mijn moeder heeft 1 vriendin die haar nu ze zo ziek is niet meer ziet...
donderdag 14 april 2011 om 01:44
Wat een naar verhaal.
Ik vind het ook moeilijk te begrijpen dat mensen die jong zijn geen levertransplantatie kunnen krijgen.
Hoe oud ben je? En hoe oud zijn je broertjes?
Je hebt geen familie, maar zijn er andere mensen die je moeder goed kennen? Vriendinnen van haar of buren misschien? Het zou fijn zijn als er wat mensen 'achter de hand' zijn voor praktische dingen. Al gaat het maar om een keer rijden naar het ziekenhuis.
Het lijkt me vreselijk om het gevoel te hebben er zo alleen voor te staan.
Sterkte.
Ik vind het ook moeilijk te begrijpen dat mensen die jong zijn geen levertransplantatie kunnen krijgen.
Hoe oud ben je? En hoe oud zijn je broertjes?
Je hebt geen familie, maar zijn er andere mensen die je moeder goed kennen? Vriendinnen van haar of buren misschien? Het zou fijn zijn als er wat mensen 'achter de hand' zijn voor praktische dingen. Al gaat het maar om een keer rijden naar het ziekenhuis.
Het lijkt me vreselijk om het gevoel te hebben er zo alleen voor te staan.
Sterkte.
donderdag 14 april 2011 om 02:01
Wat erg chantal. Als je vrienden het meest nodig hebt blijven ze vaak helaas weg. Ik wilde dat ik iets voor je betekenen kon, maar woon te ver bij je vandaan. Wat erg voor je moeder, en voor jullie ook natuurlijk. Ik ben zelf ook ernstig ziek geweest en weet hoe machtigloos je dan kunt zijn.
Heel veel sterkte..
Heel veel sterkte..
