Relaties
alle pijlers
Ex blijft etterbakken
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:46
Het is nu ruim vijf jaar geleden dat we uit elkaar gingen.
Op het eerste half jaar na, waarin ik dacht dat we de beste gescheiden ouders aller tijden waren, kijk ik op drie donkere jaren terug.
Angstige jaren voor mij, verdrietige jaren voor mijn kinderen.
Het laaste jaar, nadat ik bij de rechter om duidelijke regels gevraagd heb, ging het beter.
De laatste maanden ging zijn gedrag ook met stappen vooruit. De kinderen werden bij het ophalen bij mij thuis niet meer het huis uit getoeterd terwijl hij met draaiende motor en ramen wijd open met daaruit keiharde hardrock in het midden van de straat het verkeer stond op te houden, maar hij parkeerde netjes langs de stoep, en waar hij eerst drie huizen verder ging staan en dan de telefoon liet overgaan, stond hij de laatste weken min of meer relaxed voor ons raam en keek daarbij vrijuit naar binnen.
De laatste keer had ik zelfs de neiging mijn hand op te steken, maar wist niet goed of ik dat zou doen. Niet gedaan, maar ik had het gevoel dat ik hem best tegemoet had kunnen komen, voelde me een klein beetje kinderachtig zelfs dat ik het niet deed.
Begrijp me goed, zover dat hij een kop koffie zou drinken bij het halen van de jongens, zal het nooit komen. Daarvoor is er echt te veel gebeurd.
Maar nu een week of wat geleden.
Een dag voordat ik met de jongens op vakantie zou gaan, gaat de telefoon. Ik zie dat hij het is.
Ik roep tegen een van de jongens: Pappa aan de telefoon, ik kom hem brengen.... en neem de telefoon op, zeg mijn naam.
Normaal gesproken deed ik dat nooit, en liet ik hem gaan. Waren de jongens te laat, en schakelde hij door op de voicemail dan belden ze hem zelf terug.
Nu zeg ik dus mijn naam, ergens in mijn achterhoofd mijn beurt om ook mijn steentje bij te dragen aan de verbeterde situatie, en meteen daarop verbreekt hij de verbinding.
Ik zeg tegen mijn kind dat hij zo maar even terug moet bellen want er ging iets mis met de verbinding.
Dat doet hij dan ook en krijgt een ingesprekstoon. Een kwartier later weer, en verder op de avond ook nog.
Hij begrijpt goed wat er is gebeurd en is verdrietig.
Ik zeg hem dat ik mezelf verwijt dat ik de telefoon heb opgenomen.
Hij is er niet boos om, maar begrijpt het ook niet van me.
Ik leg hem mijn gedachte erachter uit, en hoor mezelf, mijn woorden en hoe dom het klinkt.
Ik kan mezelf wel wat doen.
Het is vijf jaar geleden. Vijf jaar. Het zegt helemaal niks en ik denk dat het over tien jaar nog precies hetzelfde zal zijn. Ik begrijp er helemaal niks van.
Hij heeft een nieuwe vrouw, een nieuw kind, een nieuw leven. Hij heeft niks meer met mij, hoeft niks meer met mij.
Hij hoeft met niet aardig te vinden, hij mag een hekel aan me hebben, als hij niet anders kan, maar doe het niet via de kinderen.
De telefoon erop gooien is nog tot daar aan toe. Maar dat mijn kinderen dan vervolgens de hele avond nul op het rekest krijgen daar kan ik niet over uit.
Mijn zoon zei op een gegeven moment: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om hem te spreken, ik stuur hem wel een smsje als we op onze vakantiebestemming zijn aangekomen'.
Weg voorpret.
Op het eerste half jaar na, waarin ik dacht dat we de beste gescheiden ouders aller tijden waren, kijk ik op drie donkere jaren terug.
Angstige jaren voor mij, verdrietige jaren voor mijn kinderen.
Het laaste jaar, nadat ik bij de rechter om duidelijke regels gevraagd heb, ging het beter.
De laatste maanden ging zijn gedrag ook met stappen vooruit. De kinderen werden bij het ophalen bij mij thuis niet meer het huis uit getoeterd terwijl hij met draaiende motor en ramen wijd open met daaruit keiharde hardrock in het midden van de straat het verkeer stond op te houden, maar hij parkeerde netjes langs de stoep, en waar hij eerst drie huizen verder ging staan en dan de telefoon liet overgaan, stond hij de laatste weken min of meer relaxed voor ons raam en keek daarbij vrijuit naar binnen.
De laatste keer had ik zelfs de neiging mijn hand op te steken, maar wist niet goed of ik dat zou doen. Niet gedaan, maar ik had het gevoel dat ik hem best tegemoet had kunnen komen, voelde me een klein beetje kinderachtig zelfs dat ik het niet deed.
Begrijp me goed, zover dat hij een kop koffie zou drinken bij het halen van de jongens, zal het nooit komen. Daarvoor is er echt te veel gebeurd.
Maar nu een week of wat geleden.
Een dag voordat ik met de jongens op vakantie zou gaan, gaat de telefoon. Ik zie dat hij het is.
Ik roep tegen een van de jongens: Pappa aan de telefoon, ik kom hem brengen.... en neem de telefoon op, zeg mijn naam.
Normaal gesproken deed ik dat nooit, en liet ik hem gaan. Waren de jongens te laat, en schakelde hij door op de voicemail dan belden ze hem zelf terug.
Nu zeg ik dus mijn naam, ergens in mijn achterhoofd mijn beurt om ook mijn steentje bij te dragen aan de verbeterde situatie, en meteen daarop verbreekt hij de verbinding.
Ik zeg tegen mijn kind dat hij zo maar even terug moet bellen want er ging iets mis met de verbinding.
Dat doet hij dan ook en krijgt een ingesprekstoon. Een kwartier later weer, en verder op de avond ook nog.
Hij begrijpt goed wat er is gebeurd en is verdrietig.
Ik zeg hem dat ik mezelf verwijt dat ik de telefoon heb opgenomen.
Hij is er niet boos om, maar begrijpt het ook niet van me.
Ik leg hem mijn gedachte erachter uit, en hoor mezelf, mijn woorden en hoe dom het klinkt.
Ik kan mezelf wel wat doen.
Het is vijf jaar geleden. Vijf jaar. Het zegt helemaal niks en ik denk dat het over tien jaar nog precies hetzelfde zal zijn. Ik begrijp er helemaal niks van.
Hij heeft een nieuwe vrouw, een nieuw kind, een nieuw leven. Hij heeft niks meer met mij, hoeft niks meer met mij.
Hij hoeft met niet aardig te vinden, hij mag een hekel aan me hebben, als hij niet anders kan, maar doe het niet via de kinderen.
De telefoon erop gooien is nog tot daar aan toe. Maar dat mijn kinderen dan vervolgens de hele avond nul op het rekest krijgen daar kan ik niet over uit.
Mijn zoon zei op een gegeven moment: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om hem te spreken, ik stuur hem wel een smsje als we op onze vakantiebestemming zijn aangekomen'.
Weg voorpret.
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:49
vrijdag 27 augustus 2010 om 19:54
Je vindt dat ik erg veel invult.
Mijn kinderen zijn geen ukkies meer, die bellen uit zichzelf. Mijn oudste is 17 en begrijpt zonder woorden een heleboel.
Het is niet zo dat dit incident de vakantie voorpret heeft bedorven.
Mijn zoon zei meteen dat hij het gevoel had dat we weer terug in die tijd waren, dat hij dat rotte gevoel weer helemaal terug had.
En het besef dat de tijd niets heeft goedgemaakt.
Weer terug bij af te zijn.
Dat dus.
Oh, nee, alsjeblieft, niet wéér....
Mijn kinderen zijn geen ukkies meer, die bellen uit zichzelf. Mijn oudste is 17 en begrijpt zonder woorden een heleboel.
Het is niet zo dat dit incident de vakantie voorpret heeft bedorven.
Mijn zoon zei meteen dat hij het gevoel had dat we weer terug in die tijd waren, dat hij dat rotte gevoel weer helemaal terug had.
En het besef dat de tijd niets heeft goedgemaakt.
Weer terug bij af te zijn.
Dat dus.
Oh, nee, alsjeblieft, niet wéér....
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:01
quote:Perel schreef op 27 augustus 2010 @ 19:54:
Je vindt dat ik erg veel invult.
Mijn kinderen zijn geen ukkies meer, die bellen uit zichzelf. Mijn oudste is 17 en begrijpt zonder woorden een heleboel.
Het is niet zo dat dit incident de vakantie voorpret heeft bedorven.
Mijn zoon zei meteen dat hij het gevoel had dat we weer terug in die tijd waren, dat hij dat rotte gevoel weer helemaal terug had.
En het besef dat de tijd niets heeft goedgemaakt.
Weer terug bij af te zijn.
Dat dus.
Oh, nee, alsjeblieft, niet wéér....quote:Perel schreef op 27 augustus 2010 @ 19:46:
Mijn zoon zei op een gegeven moment: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om hem te spreken, ik stuur hem wel een smsje als we op onze vakantiebestemming zijn aangekomen'.
Weg voorpret.Zou het niet verstandiger zijn om te stoppen elkaar te versterken in dat negatieve gevoel en gewoon vast te stellen dat de man de telefoon niet opneemt? En daarna verder niks? Jullie zijn al vijf jaar gescheiden toch?
Je vindt dat ik erg veel invult.
Mijn kinderen zijn geen ukkies meer, die bellen uit zichzelf. Mijn oudste is 17 en begrijpt zonder woorden een heleboel.
Het is niet zo dat dit incident de vakantie voorpret heeft bedorven.
Mijn zoon zei meteen dat hij het gevoel had dat we weer terug in die tijd waren, dat hij dat rotte gevoel weer helemaal terug had.
En het besef dat de tijd niets heeft goedgemaakt.
Weer terug bij af te zijn.
Dat dus.
Oh, nee, alsjeblieft, niet wéér....quote:Perel schreef op 27 augustus 2010 @ 19:46:
Mijn zoon zei op een gegeven moment: 'Ik heb eigenlijk geen zin meer om hem te spreken, ik stuur hem wel een smsje als we op onze vakantiebestemming zijn aangekomen'.
Weg voorpret.Zou het niet verstandiger zijn om te stoppen elkaar te versterken in dat negatieve gevoel en gewoon vast te stellen dat de man de telefoon niet opneemt? En daarna verder niks? Jullie zijn al vijf jaar gescheiden toch?
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:14
Nee, Zamirah, dat was er niet aan de hand.
Op het moment dat ik opnam, drukte hij de verbinding weg.
Over elkaar versterken in het negatieve gevoel wil ik nog wel iets verduidelijken.
Ik heb altijd geprobeerd om wat er gebeurd is bij mezelf te houden, te benoemen als misverstanden tussen pappa en mamma. Maar ik had ondertussen de zorg en de verantwoording over mijn kinderen en zijn een echte drie-eenheid geworden.
Ik heb nog nooit een onvertogen woord over mijn ex gezegd of op hem gescholden of gevloekt, hoe moeilijk dat soms ook was.
Ik dacht dat we de zware tijd nu achter ons gelaten hadden, en dacht juist met een positief gevoel verder te kunnen.
Ik geloof dat mijn positieve inslag toch uit mijn OP spreekt?
Te positief, naar achteraf blijkt.
Ik verwijt mijzelf alleen mijn naïviteit.
Op het moment dat ik opnam, drukte hij de verbinding weg.
Over elkaar versterken in het negatieve gevoel wil ik nog wel iets verduidelijken.
Ik heb altijd geprobeerd om wat er gebeurd is bij mezelf te houden, te benoemen als misverstanden tussen pappa en mamma. Maar ik had ondertussen de zorg en de verantwoording over mijn kinderen en zijn een echte drie-eenheid geworden.
Ik heb nog nooit een onvertogen woord over mijn ex gezegd of op hem gescholden of gevloekt, hoe moeilijk dat soms ook was.
Ik dacht dat we de zware tijd nu achter ons gelaten hadden, en dacht juist met een positief gevoel verder te kunnen.
Ik geloof dat mijn positieve inslag toch uit mijn OP spreekt?
Te positief, naar achteraf blijkt.
Ik verwijt mijzelf alleen mijn naïviteit.
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:21
quote:Perel schreef op 27 augustus 2010 @ 20:14:
Nee, Zamirah, dat was er niet aan de hand.
Op het moment dat ik opnam, drukte hij de verbinding weg.
Over elkaar versterken in het negatieve gevoel wil ik nog wel iets verduidelijken.
Ik heb altijd geprobeerd om wat er gebeurd is bij mezelf te houden, te benoemen als misverstanden tussen pappa en mamma. Maar ik had ondertussen de zorg en de verantwoording over mijn kinderen en zijn een echte drie-eenheid geworden.
Ik heb nog nooit een onvertogen woord over mijn ex gezegd of op hem gescholden of gevloekt, hoe moeilijk dat soms ook was.
Ik dacht dat we de zware tijd nu achter ons gelaten hadden, en dacht juist met een positief gevoel verder te kunnen.
Ik geloof dat mijn positieve inslag toch uit mijn OP spreekt?
Te positief, naar achteraf blijkt.
Ik verwijt mijzelf alleen mijn naïviteit.Waarom laat je jouw gevoel zo beïnvloeden doordat het simpele feit dat hij niet opneemt? Je kunt ook alleen het feit constateren, het daarbij laten en verder gaan met de voorbereidingen voor je vakantie? Dat is dus wat ik bedoel met teveel invullen. Je meent precies te weten wat hij denkt en voelt en waarom hij doet zoals hij doet. Da is echter niet meer relevant. Jullie zijn uit elkaar en als hij niet opneemt dan is dat zo. Klaar. Het leven is tekort om vijf jaar na dato nog op deze manier je humeur te laten verpesten door zoiets.
Nee, Zamirah, dat was er niet aan de hand.
Op het moment dat ik opnam, drukte hij de verbinding weg.
Over elkaar versterken in het negatieve gevoel wil ik nog wel iets verduidelijken.
Ik heb altijd geprobeerd om wat er gebeurd is bij mezelf te houden, te benoemen als misverstanden tussen pappa en mamma. Maar ik had ondertussen de zorg en de verantwoording over mijn kinderen en zijn een echte drie-eenheid geworden.
Ik heb nog nooit een onvertogen woord over mijn ex gezegd of op hem gescholden of gevloekt, hoe moeilijk dat soms ook was.
Ik dacht dat we de zware tijd nu achter ons gelaten hadden, en dacht juist met een positief gevoel verder te kunnen.
Ik geloof dat mijn positieve inslag toch uit mijn OP spreekt?
Te positief, naar achteraf blijkt.
Ik verwijt mijzelf alleen mijn naïviteit.Waarom laat je jouw gevoel zo beïnvloeden doordat het simpele feit dat hij niet opneemt? Je kunt ook alleen het feit constateren, het daarbij laten en verder gaan met de voorbereidingen voor je vakantie? Dat is dus wat ik bedoel met teveel invullen. Je meent precies te weten wat hij denkt en voelt en waarom hij doet zoals hij doet. Da is echter niet meer relevant. Jullie zijn uit elkaar en als hij niet opneemt dan is dat zo. Klaar. Het leven is tekort om vijf jaar na dato nog op deze manier je humeur te laten verpesten door zoiets.
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:24
Laat de (kinderachtige) acties bij je ex en blijf daar niet in een negatieve vicieuze cirkel in ronddraaien. Leuk is anders maar wees blij dat hij nog een vaderrol vervult in het leven van jullie kinderen. En wees blij dat hij niets tegen jou zegt. Je wilt ongetwijfeld niet horen wat hij je te zeggen heeft.
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:35
Ok, Wuiles, in eerste instantie dacht ik bij jou reaktie: heb je haar weer... maar ik moet je gelijk geven, je raakt de kern en dat is ook wat ik mezelf verwijt, dat ik zijn doen en laten analyseer kost me energie die ik beter ergens anders voor kan gebruiken.
Afgezien van het feit dan dat ik het wel goed interpreteer, want ik weet hoe hij in elkaar steekt, hoe zijn karakter is. Maar dat doet juist niet meer terzake.
Dangeensuus, dat is nou juist het pijnpunt. Hij straft mij via de kinderen voor het opnemen van de telefoon die in mijn huiskamer staat, door de rest van de dag geen sjoege te geven als ze hem bellen. En hij weet dat ze hem bellen want ze bellen op zijn mobiel en hij heeft de voicemail aanstaan.
Het is onbegrijpelijk dat hij er niet boven kan staan, hij nog niet eens iets (vriendelijks) hoeven te zeggen, ik weet dat hij niet voor mij belt.
Afgezien van het feit dan dat ik het wel goed interpreteer, want ik weet hoe hij in elkaar steekt, hoe zijn karakter is. Maar dat doet juist niet meer terzake.
Dangeensuus, dat is nou juist het pijnpunt. Hij straft mij via de kinderen voor het opnemen van de telefoon die in mijn huiskamer staat, door de rest van de dag geen sjoege te geven als ze hem bellen. En hij weet dat ze hem bellen want ze bellen op zijn mobiel en hij heeft de voicemail aanstaan.
Het is onbegrijpelijk dat hij er niet boven kan staan, hij nog niet eens iets (vriendelijks) hoeven te zeggen, ik weet dat hij niet voor mij belt.
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:46
Ach Perel, ik begrijp je emoties heel goed hoor, want die je zal je altijd hebben.Ook na tien jaar! Blijf vooral neutraal naar de kinderen toe, zoals je al doet.
Ik snap alleen niet waarom je kinderen geen eigen telefoon hebben, zodat hun vader hen rechtstreeks kan bellen. Dat zou al veel kunnen schelen toch?
Ik snap alleen niet waarom je kinderen geen eigen telefoon hebben, zodat hun vader hen rechtstreeks kan bellen. Dat zou al veel kunnen schelen toch?
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:55
Absoluut niet Paloma.
Achterliggende gedachte is wel dat hij erg jaloers is.
Tijdens mijn huwelijk heb ik dat niet gezien, hoewel de tekenen er wel waren, nadat we uit elkaar waren is hij mij gaan bedreigen toen hij meende dat ik een nieuwe relatie had.
Nu ik sinds enige tijd het idee had dat dit allemaal achter me lag en ik zelfs weer zin heb gekregen om andere mannen te ontmoeten en het me fijn lijkt om weer een relatie te hebben, én zijn verbeterde gedrag van de laatste periode, zag ik de toekomst weer heel zonnig in.
Het gaat goed met mijn kinderen en met mij. We zijn een gelukkig met ons huisje en ons leventje. De kinderen hebben allebei hun vrienden en gaan steeds meer hun eigen gang. Ik heb mijn werk en vriendinnen, en wat ik al zei, ik zou het leuk vinden om een relatie te hebben.
Maar ik denk dat ik iets te optimistisch ben geweest door te denken dat ook de communicatie tussen mij en ex zou kunnen verbeteren.
Daarmee ben ik in mijn achterhoofd ook wel weer bang om wat er gebeurt als hij er 'lucht van zou krijgen' wanneer ik daadwerkelijk iemand zou daten.
Ik ben zeker bang dat dat ook problemen zal geven.
Hij heeft destijds aangegeven dat hij pas weer kan lachen wanneer ik kapot zou zijn. Letterlijk gezegd.
Dat weten mijn kinderen natuurlijk niet.
Maar ook dat schiet weer door mijn hoofd en het lijkt alsof het gisteren gezegd is.
Dus het is niet het probleem dat mijn ex mij geen aandacht geeft.
Achterliggende gedachte is wel dat hij erg jaloers is.
Tijdens mijn huwelijk heb ik dat niet gezien, hoewel de tekenen er wel waren, nadat we uit elkaar waren is hij mij gaan bedreigen toen hij meende dat ik een nieuwe relatie had.
Nu ik sinds enige tijd het idee had dat dit allemaal achter me lag en ik zelfs weer zin heb gekregen om andere mannen te ontmoeten en het me fijn lijkt om weer een relatie te hebben, én zijn verbeterde gedrag van de laatste periode, zag ik de toekomst weer heel zonnig in.
Het gaat goed met mijn kinderen en met mij. We zijn een gelukkig met ons huisje en ons leventje. De kinderen hebben allebei hun vrienden en gaan steeds meer hun eigen gang. Ik heb mijn werk en vriendinnen, en wat ik al zei, ik zou het leuk vinden om een relatie te hebben.
Maar ik denk dat ik iets te optimistisch ben geweest door te denken dat ook de communicatie tussen mij en ex zou kunnen verbeteren.
Daarmee ben ik in mijn achterhoofd ook wel weer bang om wat er gebeurt als hij er 'lucht van zou krijgen' wanneer ik daadwerkelijk iemand zou daten.
Ik ben zeker bang dat dat ook problemen zal geven.
Hij heeft destijds aangegeven dat hij pas weer kan lachen wanneer ik kapot zou zijn. Letterlijk gezegd.
Dat weten mijn kinderen natuurlijk niet.
Maar ook dat schiet weer door mijn hoofd en het lijkt alsof het gisteren gezegd is.
Dus het is niet het probleem dat mijn ex mij geen aandacht geeft.
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:58
Voor nog meer duidelijkheid, mijn kinderen zijn 15 en 17 en lopen de hele godganse dag met hun mobiel.
Dus: bellen op onze huistelefoon heeft hij waarschijnlijk met opzet gedaan.
Stapje verder, maar dat bedacht ik me pas achteraf: hij heeft hier waarschijnlijk op aan gestuurd, en ik? Ik ben er ingetrapt.
Stom-stom-stom.
Dus: bellen op onze huistelefoon heeft hij waarschijnlijk met opzet gedaan.
Stapje verder, maar dat bedacht ik me pas achteraf: hij heeft hier waarschijnlijk op aan gestuurd, en ik? Ik ben er ingetrapt.
Stom-stom-stom.
vrijdag 27 augustus 2010 om 20:58
Maar waarom mag je de telefoon niet opnemen? Is ie wel goed in zijn bovenkamer? Het is jouw huis, jouw telefoon, hij gaat de regels bepalen in JOUW huis anders gebruikt hij de kinderen als pion?
En jij doet mee.............
( met zijn spelletje that is)
Waarom wil je dit volhouden? Is hij een goede en leuke vader als hij zo met de moeder van zijn kinderen en zijn eigen kinderen omgaat?
En jij doet mee.............
( met zijn spelletje that is)
Waarom wil je dit volhouden? Is hij een goede en leuke vader als hij zo met de moeder van zijn kinderen en zijn eigen kinderen omgaat?
vrijdag 27 augustus 2010 om 21:04
Je laat je intimideren, jij mag je telefoon gewoon opnemen. Ga niet mee in zijn spel. Is ie nou van god los? Volgende keer weer gewoon doen: hallo met Perel. Of spreek zijn voicemail in en leg uit als hij er niet van gediend is jou aan de lijn te krijgen, dan hij de kinderen gewoon op hun mobiel kan bereiken.
Maar ik weet hoe exen kunnen zijn hoor Perel.
Maar ik weet hoe exen kunnen zijn hoor Perel.
vrijdag 27 augustus 2010 om 21:08
Als je mee gaat doen aan dit soort controle gedrag, dan geef je hem mooi zijn zin. Waarom maak jij je druk wat hij vindt van een mogelijke toekomstige nieuwe man in je leven. Hij heeft toch al een tweede gezin. Je beschrijft in je op dat hij veranderd is. Waarom vul je dan inderdaad alles voor hem in?
vrijdag 27 augustus 2010 om 21:43
quote:dangeensuus schreef op 27 augustus 2010 @ 20:58:
Maar waarom mag je de telefoon niet opnemen? Is ie wel goed in zijn bovenkamer? Het is jouw huis, jouw telefoon, hij gaat de regels bepalen in JOUW huis anders gebruikt hij de kinderen als pion?
En jij doet mee.............
( met zijn spelletje that is)
Waarom wil je dit volhouden? Is hij een goede en leuke vader als hij zo met de moeder van zijn kinderen en zijn eigen kinderen omgaat?
Toen we samen waren heb ik gezien dat hij een meester is in het manipuleren van de mensen om hem heen. Als ik hem erop aansprak dan zei hij dat dát de manier was waarop je met mensen om moest gaan, anders doen ze dat met jou...
Op het moment dat ik niet meer onder zijn bescherming viel maar ook bij de buitenwereld hoorde, werd dit ook op mij van toepassing.
Het liefst zou ik willen dat we bijvoorbeeld over een paar jaar allebei bij een diplomauitreiking kunnen zijn, of op een trouwerij of noem maar op.
We hoeven niet naast elkaar te zitten, of met elkaar de foxtrot te dansen, maar gewoon accepteren dat we moeder en vader van onze zoons zijn.
Maar waarom mag je de telefoon niet opnemen? Is ie wel goed in zijn bovenkamer? Het is jouw huis, jouw telefoon, hij gaat de regels bepalen in JOUW huis anders gebruikt hij de kinderen als pion?
En jij doet mee.............
( met zijn spelletje that is)
Waarom wil je dit volhouden? Is hij een goede en leuke vader als hij zo met de moeder van zijn kinderen en zijn eigen kinderen omgaat?
Toen we samen waren heb ik gezien dat hij een meester is in het manipuleren van de mensen om hem heen. Als ik hem erop aansprak dan zei hij dat dát de manier was waarop je met mensen om moest gaan, anders doen ze dat met jou...
Op het moment dat ik niet meer onder zijn bescherming viel maar ook bij de buitenwereld hoorde, werd dit ook op mij van toepassing.
Het liefst zou ik willen dat we bijvoorbeeld over een paar jaar allebei bij een diplomauitreiking kunnen zijn, of op een trouwerij of noem maar op.
We hoeven niet naast elkaar te zitten, of met elkaar de foxtrot te dansen, maar gewoon accepteren dat we moeder en vader van onze zoons zijn.
