Gaat dit ooit over?

Ik ben nu alweer een hele tijd bij mijn man weg. Was een erg vervelend huwelijk. Leefde samen met een narcist, erg moeilijke man die kleineerde, sloeg etc etc. Nu word dan eindelijk de beschikking afgegeven door de rechtbank na heel veel gedoe. Maanden lang heeft hij alles tegen gehouden maar uiteindelijk eieren voor zijn geld gekozen.

Ik ben in dit huwelijk gestapt omdat hij mij leek te “beschermen”. (Mijn eerste huwelijk was er ook een met geweld) Hij stond er voor mij en zorgde voor mij. Tenminste dat dat ik. Het is erin geslopen, hij was/is heel manipulatief. Een mooi weer prater voor de buitenwereld, dan was ik fantastisch, een super moeder. Zodra de deur dicht viel dan was ik een hoer en een waardeloze moeder. Ik heb mij zo vreselijk klein en eenzaam gevoeld. Uiteindelijk na de zoveelste klap ging bij mij de knop om en was het voor mij klaar. Alles in werking gezet....wegwezen!

Ik merk nu dat ik lastig mensen vertrouw, vooral mannen. Ik heb aanspraak genoeg, voel mij gevleid maar zodra ze dichterbij komen dan krijg ik het stikbenauwd, wil ik heel erg hard wegrennen. Zijn ze er nog wel, goede mannen? Ik hoef niet directe en relatie, heb mijn kinderen en die gaan voor alles!! Zij hebben genoeg meegemaakt. Ik heb gewoon ook als ik een stelletje zie dat ik denk “hij doet nu wel heel lief maar wacht maar tot de deur dicht gaat”. Zo wil ik niet denken want er zullen genoeg stellen zijn waar het wel goed gaat. Ik weet niet eens hoe het moet, een goede relatie hebben. Ik volg therapie om alles een plekje te geven. Maar ik blijf altijd met mijn ex te maken houden vanwege onze dochter. Zelfs nu maakt hij nog vervelende, kleinerende opmerkingen. De ene x kan ik mij daar beter tegen wapenen. De andere keer niet.

Wat ik her mee wil? Geen idee pcies, gewoon even van mij af typen, ben een beetje down vandaag.

CaptainCrunchy schreef: ↑

02-09-2019 21:43

Als dit je tweede huwelijk is, wordt het inderdaad lastig om voor andere karakters open te staan. Zoals ik het begrijp val je als een blok voor charmeur's.

Nu is daar aanzich niets mis mee, echter het risico is wel dat mannen die dit niet zijn, jij niet ziet staan.

Als mens uit je comfort zone stappen en een totaal andere richting opgaan is maar wat weinig mensen kunnen zonder hulp en inzicht van buitenaf.

De vraag is zoals de rest ook aangeeft, waar komen die keuzes vandaan. Heeft bv. één van je ouders ook zulke trekken of moeilijke periodes in je leven gehad die een negatieve impact op je psyche geven.

Ik denk dat je daar eerst achter moet komen voor je jezelf in een nieuw avontuur stort en dit zal je kids waarschijnlijk ook ten goede komen. Want deze keuzes/gedrag draag je ook naar hun over onbewust.

Succes

Daarom ben ik ook in therapie, waar komen deze keuzes vandaan? Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was. Veel verdriet van gehad maar mijn ouders hebben de scheiding netjes gedaan. Kunnen nu. Nog rustig samen in een kamer zitten. Mij ouders zijn hele normale fijne mensen met respect voor elkaar.

Ik denk dat ik wel weet waarom ik voor mijn tweede man ven gevallen. Hij kwam beschermend over, zorgzaam en in het begin voelde ik mij heel geborgen. Wat ik daarvoor in mijn eerste huwelijk heel erg heb gemist. Ik denk ook dat ik naar de buitenwereld wou laten zien dat ik wel leuk was en ook lief gevonden werd, dat ik daardoor zo snel opnieuw getrouwd ben. Mijn eerste man ging vreemd, sloeg mij en uiteindelijk toen ik de knoop doorhakte was ik kapot.

Ik wil echt geen relatie meer. Niet zolang ik niet aan mijzelf heb gewerkt. Ten eerste ben ik dat verplicht aan mijn kinderen en ten tweede wat doe ik mijzelf aan als ik nu weer voor de volgende foute man val.

Ik heb nog een lange weg te gaan maar uiteindelijk kom ik er wel.