Relaties
alle pijlers
Geduld met terminale vader
zondag 13 mei 2018 om 21:14
Ik lees al een tijdje mee en ik wil graag jullie advies.
Mijn vader is sinds vorig jaar terminaal. Er is een hersentumor vast gesteld in de hoogste graad en het werd meteen duidelijk dat hij niet meer zou genezen, ze kunnen enkel rekken.
Ze hebben toen de tumor verwijderd en het ging een tijdje goed. Wel wisten we al dat de tumor in 98 procent van de gevallen terug komt.
Hij vertoonde 4 weken geleden weer symptomen en inderdaad de tumor is terug aan het aangroeien, ook zat er veel vocht bij de hersenen.
Uiteindelijk hebben ze dit met een spoedoperatie weg gehaald. De operatie is geslaagd maar hij is regelmatig nog erg verward..
Ook is hij erg eigenwijs en soms ontzettend onmogelijk, dit maakt het voor iedereen natuurlijk heel lastig.
Mijn moeder is gelukkig een schat en wil graag voor hem zorgen tot het eind. Ik probeer haar zoveel mogelijk te ondersteunen hierin. Ik merk alleen dat ik mijn eigen leven heel erg mis en soms zo ongeduldig met mijn vader kan zijn.
Graag zou ik een mooi afscheid hebben en hem herinneren zoals hij was. Hebben jullie misschien tips?
Mijn vader is sinds vorig jaar terminaal. Er is een hersentumor vast gesteld in de hoogste graad en het werd meteen duidelijk dat hij niet meer zou genezen, ze kunnen enkel rekken.
Ze hebben toen de tumor verwijderd en het ging een tijdje goed. Wel wisten we al dat de tumor in 98 procent van de gevallen terug komt.
Hij vertoonde 4 weken geleden weer symptomen en inderdaad de tumor is terug aan het aangroeien, ook zat er veel vocht bij de hersenen.
Uiteindelijk hebben ze dit met een spoedoperatie weg gehaald. De operatie is geslaagd maar hij is regelmatig nog erg verward..
Ook is hij erg eigenwijs en soms ontzettend onmogelijk, dit maakt het voor iedereen natuurlijk heel lastig.
Mijn moeder is gelukkig een schat en wil graag voor hem zorgen tot het eind. Ik probeer haar zoveel mogelijk te ondersteunen hierin. Ik merk alleen dat ik mijn eigen leven heel erg mis en soms zo ongeduldig met mijn vader kan zijn.
Graag zou ik een mooi afscheid hebben en hem herinneren zoals hij was. Hebben jullie misschien tips?
zondag 13 mei 2018 om 21:18
Heftig. En herkenbaar.
Mijn vader is 4 maanden ziek geweest. Overal kanker (het zat er al jaren). De vier maanden tussen de diagnose en overlijden waren onmenselijk. Hij was hierdoor een heel ander mens.
Ik heb eigenlijk al snel geconstateerd dat dit de kanker was die ik zag, niet mijn vader. Probeer het los te zien. De ziekte uit zich nu, ook mentaal. Heb daardoor het geduld. Later zul je daar (wellicht) vrede mee hebben.
Heel veel sterkte.
Mijn vader is 4 maanden ziek geweest. Overal kanker (het zat er al jaren). De vier maanden tussen de diagnose en overlijden waren onmenselijk. Hij was hierdoor een heel ander mens.
Ik heb eigenlijk al snel geconstateerd dat dit de kanker was die ik zag, niet mijn vader. Probeer het los te zien. De ziekte uit zich nu, ook mentaal. Heb daardoor het geduld. Later zul je daar (wellicht) vrede mee hebben.
Heel veel sterkte.
zondag 13 mei 2018 om 21:23
Heel moeilijk en verdrietig. Misschien heb je hier wat aan?
https://www.hdi.nl
[https://www.hdi.nl][/url]
Helen Dowling instituut.
Zorg ook goed voor jezelf. Door verdriet, vermoeidheid en zorgen word je geduld vaak ook minder.
https://www.hdi.nl
[https://www.hdi.nl][/url]
Helen Dowling instituut.
Zorg ook goed voor jezelf. Door verdriet, vermoeidheid en zorgen word je geduld vaak ook minder.
zondag 13 mei 2018 om 21:25
Accepteer dat je vader ziek is en steun je moeder waar je kan. Geniet van de tijd die jullie hebben. Probeer je eigen behoeftes/gedachtes wat meer naar de achtergrond te zetten en haal deze uit andere leuke dingen. Het is niet makkelijk, maar zoals je weet is dit niet voor altijd en gaat niet alles zoals je wilt.
zondag 13 mei 2018 om 21:29
Je vader zit waarschijnlijk met hetzelfde gevoel maar wil ook leven, genoeg dus om iemand te veranderen en een jaar is ook lang en je weet niet hoe lang het gaat duren. Je moeder heeft een andere band met je vader en heeft ook meer geduld misschien. Minder er mee bezig zijn of minder aanwezig maakt niet dat je je gevoelens verraad of niet van je vader houdt. Er is een verschil wat moraalridders genoeg vinden en wat voor jou genoeg is. Voor jou verandert je visie op je vader hierdoor en dat kan nooit de bedoeling zijn en misschien reageert je vader zo omdat iedereen zo op zijn lip zit, kan ook nog.Ikhouvankaas schreef: ↑13-05-2018 21:21Het is inmiddels bijna een jaar gaande en mijn eigen leven staat compleet on hold. Ik voel me soms schuldig dat ik wil dat er een eind aan komt. Ik wil hem niet verliezen maar ik wil dat er een einde aan deze situatie komt.
zondag 13 mei 2018 om 21:30
Probeer ook vooral jouw eigen grenzen in de gaten te houden en creeer voor jezelf genoeg mogelijkheden om even op te laden, hoe moeilijk dat ook is. Niemand weet hoe lang jouw vader nog ziek is, dus je weet niet hoe lang je nog moet volhouden, crue gezegd.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
zondag 13 mei 2018 om 21:31
Ik herken het ook. Mijn vader had ook een glioblastoom en is daaraan overleden, wel in een korter tijdsbestek (4 maanden). Wat ik heel erg vond aan hersenkanker is dat iemand er echt door veranderd. Hij was zichzelf niet meer, en op sommige momenten opeens juist weer wel, een soort korte heldere momenten tussendoor. Ik heb me ook schuldig gevoeld (en nu soms nog) over het gebrek aan geduld, maar het is zo begrijpelijk! Ook dat je wil dat het over is, ik had dat ook heel erg. Je wil niet dat je vader er niet meer is maar tegelijkertijd wil je het verwerken en verder proberen te komen met je leven. Ik heb hem zelf verzorgd (ook 's nachts) dus dan ben je ook gewoon doodop, lichamelijk maar ook mentaal. Kortom, heel herkenbaar allemaal. Ik heb helaas niet veel tips voor je, behalve dat het normaal is. Heb je broers of zussen waar je het mee kan delen? Dat vond ik heel fijn. Heel veel sterkte!
zondag 13 mei 2018 om 21:37
Wat bedoel je met dat je je eigen leven mist? Hoeveel van de zorg draag jij dan? Mijn vader is 8 jr (in toenemende mate) thuis door mijn mpeder verzorgd en nog eens 2 jr in verpleeghuis voor hij overleed. Jullie traject zal waarschijnlijk niet zo lang duren. Maar dat het vreselijk schrijnend kan zijn en ook wel heel lastig als iemand helemaal niet meer lijkt op de vader die hij ooit was, dat herken ik wel. Je kunt niet alles zelf doen. Je bent zijn partner niet en ool geen professional. Maar ook als partner en als dochter denk ik dat de kwaliteit van het samenzijn voor moet gaan op de zorgtaken. Huur daar mensen voor in als het zwaar wordt. Dat scheelt al zoveel!
zondag 13 mei 2018 om 21:38
Ikhouvankaas schreef: ↑13-05-2018 21:21Het is inmiddels bijna een jaar gaande en mijn eigen leven staat compleet on hold. Ik voel me soms schuldig dat ik wil dat er een eind aan komt. Ik wil hem niet verliezen maar ik wil dat er een einde aan deze situatie komt.
Heel herkenbaar. Wij hebben datzelfde met schoonmoeder gehad. Zielsveel hielden we van haar, maar wat een aanslag op je eigen leven. En we voelden ons regelmatig zo'n slechte mensen als we eens een dagje 'pauze' namen van zorgen en werken. De lieve moeder en vrouw die wij kenden was er toen al niet meer. Door de hersentumoren was ze eigenlijk onuitstaanbaar en egoïstisch. Schoonvader was boos op de hele wereld. Man is enig kind en we wonen 200 km bij elkaar vandaan. Maar er was constant contact, hulp- en zorgvraag en man en ik waren op en zelf ook bang en verdrietig en daar was geen ruimte voor. Heel zwaar. Ik heb niet heel veel advies, behalve zo goed mogelijk jezelf monitoren. Wij hebben te lang gewacht met hulp voor ons zelf zoeken. De praktijkondersteuner van onze HA bleek zoveel los te krijgen waardoor we zelf beter wisten hoe we ons 'schuldgevoel' niet de overhand gaven. Enige tip die ik kan geven: Zoek steun voor jezelf zodat je zelf sterker bent en meer aan kan. Dat kan gewoon via je HA. Je hoeft niet op een wachtlijst voor een therapeut, de praktijkondersteuner kan je veel bieden als het een beetje klikt tussen jullie. En nog een
Want het is echt geen klein bier.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zondag 13 mei 2018 om 21:40
Andere leuke dingen zijn er gewoon niet meer in deze situatie. Ze zijn niet leuk omdat je jezelf gewoon 'niet leuk' vindt als het leuk zou moeten zijn. Echt je leven staat on hold zoals TO schrijft en daar heb je hulp bij nodig.vivagirl2013 schreef: ↑13-05-2018 21:25Accepteer dat je vader ziek is en steun je moeder waar je kan. Geniet van de tijd die jullie hebben. Probeer je eigen behoeftes/gedachtes wat meer naar de achtergrond te zetten en haal deze uit andere leuke dingen. Het is niet makkelijk, maar zoals je weet is dit niet voor altijd en gaat niet alles zoals je wilt.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zondag 13 mei 2018 om 21:42
Het is lastig om afstand te nemen. Mijn moeder is inmiddels ook in de 60 en ik zie aan haar dat ze moe is en over haar eigen grenzen gaat. Ik woon niet bij mijn ouders om de hoek en werk fulltime.
De laatste 3 maanden ben ik ieder volledig weekend naar huis gegaan daar gelogeerd om te ondersteunen. Ook omdat ik weet dat mijn vader graag thuis wil sterven en door haar te ondersteunen deze wens waarschijnlijk er in vervulling kan gaan.
We lopen voor mijn gevoel ook aan tegen ondersteuning vanuit de gemeente.
Je hebt al zoveel aan je hoofd en dan word er gepraat over een traplift installeren of hulp in de huishouding. Wat we nodig hebben is iemand die af en toe een paar uur bij mijn vader kan zitten zodat mijn moeder het huis eens uit kan zonder zich zorgen te maken. ( Hij is vaak onrustig en probeert bv de trap op te lopen en valt dan ). Weet iemand of dit mogelijk is?
De laatste 3 maanden ben ik ieder volledig weekend naar huis gegaan daar gelogeerd om te ondersteunen. Ook omdat ik weet dat mijn vader graag thuis wil sterven en door haar te ondersteunen deze wens waarschijnlijk er in vervulling kan gaan.
We lopen voor mijn gevoel ook aan tegen ondersteuning vanuit de gemeente.
Je hebt al zoveel aan je hoofd en dan word er gepraat over een traplift installeren of hulp in de huishouding. Wat we nodig hebben is iemand die af en toe een paar uur bij mijn vader kan zitten zodat mijn moeder het huis eens uit kan zonder zich zorgen te maken. ( Hij is vaak onrustig en probeert bv de trap op te lopen en valt dan ). Weet iemand of dit mogelijk is?
zondag 13 mei 2018 om 21:43
Heel herkenbaar hoor. Toen mijn vader overleed waren we verdrietig maar ook opgelucht. Verdrietig omdat we de man kwijt waren waar we zo van hielden, opgelucht omdat de kanker hem van binnenuit opvrat en hij datgene werd dat niemand wil worden; een kasplantje dat niet meer kan reageren.Ikhouvankaas schreef: ↑13-05-2018 21:21Het is inmiddels bijna een jaar gaande en mijn eigen leven staat compleet on hold. Ik voel me soms schuldig dat ik wil dat er een eind aan komt. Ik wil hem niet verliezen maar ik wil dat er een einde aan deze situatie komt.
De laatste weken waren heftig, verwarrend, moeilijk en tegelijkertijd mooi en warm. Maar ik moet er bij zeggen; ons leven stond niet compleet on hold. Mijn dochter was vier. Ze ging voor het eerst naar school, was jarig, mijn man en ik moesten gewoon werken, mijn zus was zwanger en regelde haar bruiloft.
Maar realiseer je goed; er komt een einde aan. Aan alles.
Sterkte.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 13 mei 2018 om 21:44
Jouw verhaal is heel herkenbaar. Mijn vader heeft na definitieve diagnose nog 3 jaar geleefd. Bijna de hele periode heeft hij intensief zorg nodig gehad en mijn moeder heeft hem al die jaren verzorgd. Ik heb zo veel mogelijk ondersteund. Ook hier is mijn vader een zeer moeilijk persoon geworden door de ziekte. Mijn geduld was ook op.... maar achteraf heb ik er spijt van! Ik had er emotioneel meer voor hem moeten zijn, ik had moeten beseffen dat ik de geduldige had moeten zijn en niet dat hij zich anders moest opstellen. Ook wij wensten dat het eens over zou zijn, en nog steeds voel ik me daar schuldig over.
Het enige dat ik kan meegeven vanuit mijn ervaring. Probeer je geduld te behouden. Wees er voor je moeder, maar OOK (misschien des te meer) voor je vader. Uiteindelijk zul je helaas moeten constateren dat de tijd nog sneller gegaan is dan je nu soms misschien wenst.
Veel sterkte in deze moeilijke tijden.
Het enige dat ik kan meegeven vanuit mijn ervaring. Probeer je geduld te behouden. Wees er voor je moeder, maar OOK (misschien des te meer) voor je vader. Uiteindelijk zul je helaas moeten constateren dat de tijd nog sneller gegaan is dan je nu soms misschien wenst.
Veel sterkte in deze moeilijke tijden.
anoniem_362327 wijzigde dit bericht op 13-05-2018 21:48
12.94% gewijzigd
zondag 13 mei 2018 om 21:47
Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten en herken het verstikkende gevoel. Als ik niet bij mijn ouder was, voelde ik me schuldig, als ik er wel was, voelde ik me verstikt. Als ik dan heel even boodschappen ging doen bijvoorbeeld, haastte ik me weer snel terug naar hem. Uiteindelijk hebben een vrijwilligersorganisatie gevonden en die vrijwilligers kwamen mijn ouder soms even gezelschap houden. Dat gaf al wat lucht. TO, neem eens contact op met je vader's huisarts of misschien kan iemand je bij het ziekenhuis verder helpen.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
zondag 13 mei 2018 om 21:47
Dank jullie alvast voor de lieve berichten. Ik heb lang getwijfeld dit te plaatsen maar de herkenning en jullie verhalen raken me echt en ik voel me er erg door getroost!
En inderdaad er zijn geen leuke momenten. Als ik door de weeks een glaasje wijn met vriendinnen drink op het terras dan kan ik daar niet echt van genieten, dan denk ik vooral aan mijn moeder. Als ik 2 oudere mensen dan voorbij zien komen dan denk ik: zo had het ook kunnen zijn..
En inderdaad er zijn geen leuke momenten. Als ik door de weeks een glaasje wijn met vriendinnen drink op het terras dan kan ik daar niet echt van genieten, dan denk ik vooral aan mijn moeder. Als ik 2 oudere mensen dan voorbij zien komen dan denk ik: zo had het ook kunnen zijn..
zondag 13 mei 2018 om 21:50
zondag 13 mei 2018 om 21:59
Ikhouvankaas schreef: ↑13-05-2018 21:47Dank jullie alvast voor de lieve berichten. Ik heb lang getwijfeld dit te plaatsen maar de herkenning en jullie verhalen raken me echt en ik voel me er erg door getroost!
En inderdaad er zijn geen leuke momenten. Als ik door de weeks een glaasje wijn met vriendinnen drink op het terras dan kan ik daar niet echt van genieten, dan denk ik vooral aan mijn moeder. Als ik 2 oudere mensen dan voorbij zien komen dan denk ik: zo had het ook kunnen zijn..
Stel he, dat je je ouders dit zou vertellen. En dan tegen de ouders die je drie jaar geleden had. Probeer je eens voor te stellen hoe ze zouden reageren...
Mijn vader werd een ongelofelijke eikel, een brompot, een zeiksnor. Hoe erg ik het ook vind om te zeggen, het was wel de realiteit. Hij was altijd al iemand waar je pittige discussies mee kon voeren maar na de operaties werd het echt noodzakelijk om politiek, het verkeer en reclames zoveel mogelijk te weren. Voetbal eigenlijk ook, maar dat bleek helaas een onmogelijke opgave.
Daar stond tegenover dat hij tegen ons wel nog vaak zei; geniet van het leven en vertel erover. Laat mij nog een beetje genieten van de wereld en van jullie toekomst.
En ik zat regelmatig een uurtje naast mijn vader en dan ging mijn moeder weg. Deels omdat zij af en toe ook een pauze nodig had, deels omdat ik het ook wel fijn vond, even alleen. Je hebt toch heel andere gesprekken als er geen derde bij is.
De arts van het hospice, waar hij de laatste twee weken logeerde, zei het treffend; Het heeft geen zin om er constant naast te zitten. Sommige mensen willen graag omgeven zijn door hun geliefden als ze sterven, zij zullen wachten totdat iedereen er is. En er zijn mensen die alleen willen sterven, zij zullen gebruik maken van dat ene moment waarop de één even indut en de ander naar de wc is.
Voel je niet schuldig omdat het niet gaat zoals jij graag zou willen, maar accepteer dat het gaat zoals hij het het liefste wil.
Mijn vader wachtte....
op ons.
ceylon wijzigde dit bericht op 13-05-2018 22:01
0.81% gewijzigd
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 13 mei 2018 om 21:59
Belle73 dank je wel! Ik ga inderdaad eens contact opnemen met de huisarts en eens zien of er ook een vrijwilligers organisatie bij mijn ouders in de buurt zit.
Het is absoluut niet dat mensen zeggen dat ik te weinig doe en ik ben echt wel lief voor mijn vader en voor de spoedoperatie hadden we hele mooie gesprekken over het leven en de dood en over wat voor vader hij voor me geweest is.
Hij wilde heel graag nog geopereerd worden ondanks de risico's en nu voelt het een beetje als een mislukt experiment en twijfelen we ook heel sterk of dat dit de juiste beslissing was..
dank je wel! Ik ga inderdaad eens contact opnemen met de huisarts en eens zien of er ook een vrijwilligers organisatie bij mijn ouders in de buurt zit. Het is absoluut niet dat mensen zeggen dat ik te weinig doe en ik ben echt wel lief voor mijn vader en voor de spoedoperatie hadden we hele mooie gesprekken over het leven en de dood en over wat voor vader hij voor me geweest is.
Hij wilde heel graag nog geopereerd worden ondanks de risico's en nu voelt het een beetje als een mislukt experiment en twijfelen we ook heel sterk of dat dit de juiste beslissing was..
zondag 13 mei 2018 om 22:08
Het is een mallemolen TO. Logisch dat je je moeder wil steunen. Ook ik ging zowel toen mijn vader terminaal was als toen mijn schoonmoeder in die situatie was elk weekend logeren, redderen en zorgen. Maar echt. Zorg ook voor jezelf want dan kan je zoveel efficienter zorgen voor de ander. Niemand wordt er beter van als jij onderuit gaat. En hulp voor jou moet je eerder inroepen. Nu. Ik weet niet of je een partner hebt, maar zelfs als dat wel zo is. is dit gewoon berezwaar. Help je zelf ajb met hulp van buitenaf.Ikhouvankaas schreef: ↑13-05-2018 21:47Dank jullie alvast voor de lieve berichten. Ik heb lang getwijfeld dit te plaatsen maar de herkenning en jullie verhalen raken me echt en ik voel me er erg door getroost!
En inderdaad er zijn geen leuke momenten. Als ik door de weeks een glaasje wijn met vriendinnen drink op het terras dan kan ik daar niet echt van genieten, dan denk ik vooral aan mijn moeder. Als ik 2 oudere mensen dan voorbij zien komen dan denk ik: zo had het ook kunnen zijn..
Dan heb je ook meer puf om de praktische dingen uit te zoeken die zoveel kunnen verlichten. Je schrijft dat je moeder 60 is. Realiseer je dat dat een leeftijd is waarop je levenswijsheid en meestal gewoon veerkracht hebt. Maar nu heeft ze veel te verhapstukken en daar kan je bij helpen als je ook jezelf laat helpen
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zondag 13 mei 2018 om 22:09
Jij hebt duidelijk nog nooit in deze situatie verkeert. Gelukkig voor jou.Paarsebloem schreef: ↑13-05-2018 21:55Laat een cadeautje bezorgen. Gewoon iets liefs.
Dan heb je op dat moment contact op zeer positieve manier zonder dat je je ergert.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zondag 13 mei 2018 om 22:09
Ceylon, wat mooi geschreven en je hebt inderdaad helemaal gelijk, iedereen kiest zijn eigen weg.
Hoe zijn je ervaringen met een hospice?
Ik denk dat dit een goede oplossing zou zijn, mijn moeder is echter redelijk koppig. Ze werkt zelf in de zorg en vind dat zei het beste voor hem kan zorgen. Terwijl in mijn ervaring "vreemde" meer voor elkaar krijgen bij hem.
Mijn moeder staat natuurlijk heel dichtbij en is een goede boksbal.
Hoe zijn je ervaringen met een hospice?
Ik denk dat dit een goede oplossing zou zijn, mijn moeder is echter redelijk koppig. Ze werkt zelf in de zorg en vind dat zei het beste voor hem kan zorgen. Terwijl in mijn ervaring "vreemde" meer voor elkaar krijgen bij hem.
Mijn moeder staat natuurlijk heel dichtbij en is een goede boksbal.