Relaties
alle pijlers
Gevoel of Verstand volgen?
donderdag 29 april 2010 om 14:39
Beste allemaal,
Ik zou graag jullie advies willen weten, ook al weet ik wat het antwoord gaat zijn. Misschien ga ik door jullie reacties inzien welke keuze ik moet maken.
Ik heb een half jaar geleden mijn relatie van 3 jaar beeindigd waarin ik gelukkig was, maar waarin ik geen uitdaging meer zag. Het was saai, ik hield niet meer van hem. Het moment dat ik het uitmaakte is voor een deel gekomen doordat ik een andere jongen had ontmoet.
Inmiddels zijn we een half jaar verder, en in dat half jaar heb ik nog nooit zo veel meegemaakt. Mijn nieuwe vriend is ongeloofelijk jaloers. Van de ene kant ben ik heel intens gelukkig met hem, omdat er zo veel bijzondere en mooie momenten met hem zijn. Van de andere kant ben ik ook vaak ongelukkig en heb ik veel verdriet.
Hij vindt het moeilijk om mijn vrienden te ontmoeten, en me voorstellen aan zijn vrienden is nog nooit gebeurt. Ik heb wel zijn ouders ontmoet, en hij mijn ouders. Maar als ik een sms krijg, schrik ik, ben ik bang ben dat het misschien van iemand is wat 'niet mag'. Ik heb hem mijn wachtwoorden moeten geven van mijn mailadressen omdat hem dat geruststeld. ik heb mijn hyves en facebook verwijderd voor hem. ik heb een dagboek van hem gekregen waarin ik alleen 'positief' mag schrijven (een gecensureerde versie dus). (hij vindt dat omdat hij die heeft gegeven, hij die ook mag lezen) Hij doet overkomen alsof ik alles mag, maar als ik een avond met vriendinnen weg zou gaan wordt hij boos. Hij vertrouwt mij niet, en ik hem niet. Hij liegt, verdraait en bedriegt (dit weet ik omdat ik hier ben achter gekomen).
Hij is erg sfeerbepalend, in het weekend hoop ik dat hij wakker wordt met een goed humeur, zodat we een leuke dag kunnen gaan hebben. Als hij al vervelend wakker wordt, ben ik al weer bang wanneer het fout gaat. Ruzie om niks, onduidelijk naar elkaar zijn, niet kunnen loslaten. Als ik voor mezelf kies, om een dag alleen te zijn dan staat hij midden in de nacht voor mn deur om te kijken of ik wel alleen thuis ben. als ik hem niet binnen laat, staat hij n uur buiten te huilen. De volgende dag doet hij dan weer zo kortaf in smsjes dat ik me weer schuldig voel. Ik wil alles goed doen, zorgen dat het eten op tafel staat wat hij wil, kleren aan doen die hij wil etc etc omdat het dan allemaal 'goed' is en ik me niet stom hoef te voelen.
Maar het kan ook echt goed zijn! Valentijnsdag in parijs (of was dat alleen maar omdat ik dan zeker niet kon gaan carnavallen?) Dagjes weg, we zijn overal al geweest. We hebben het over samenwonen, trouwen en kinderen. Want als we samen zijn, is het ook echt goed! dan kan ik echt genieten, en geeft hij mij aandacht en liefde. Hij is er ook voor me als ik een nieuwe baan krijg, of als ik hem nodig heb. Hij is heel onzeker, vraagt continu bevestiging. Of ik hem aantrekkelijk vind, van hem hou, toekomst met hem zie.
Wel gaat hij over mijn grenzen heen, beetje bij beetje meer. En dat laat ik toe. Ik weet niet eens meer wat juist is, of hoe ik kan zorgen dat hij écht niet meer over mijn grenzen heen gaat. Ik ben best gesloten, hij dwingt mij tot dat ik alles vertel waar ik mee zit. Ik heb ook het idee dat ik wel heel mijn gevoel tegen hem moet vertellen, maar dat hij andersom dat niet doet.
Ik geloof ook echt dat ik de 'ware' voor hem ben. Dat hij mij zo ziet. Maar hoe dan ook, heb ik continu een twijfel gevoel. Iets van achterdocht. Ook al is mijn verlangen naar geluk, gelukkig zijn met hem zo groot.
Ik heb denk ik al wel 10 keer gezegd dat ik wil stoppen met de relatie, maar als we dan praten, kan hij mij weer zo beinvloeden dat ik daarna alles vergeet en geloof in gelukkig zijn met hem. Hij denkt ook dat niemand ons geluk gunt omdat mijn vriendinnen helemaal klaar zijn met hem, mijn ouders hebben aangegeven dat ze niet meer weten hoe ze tot mij moeten doordringen.
Ik wil ook nog niet stoppen, want ik hoop nog steeds dat het geluk voor ons samen bestemd is.
Continu schuldig voelen, aanpassen, op hem wachten, hopen op geluk. Het voelt alsof ik niet kan ademen, hoe kan ik rust creeren?
Ik zou graag jullie advies willen weten, ook al weet ik wat het antwoord gaat zijn. Misschien ga ik door jullie reacties inzien welke keuze ik moet maken.
Ik heb een half jaar geleden mijn relatie van 3 jaar beeindigd waarin ik gelukkig was, maar waarin ik geen uitdaging meer zag. Het was saai, ik hield niet meer van hem. Het moment dat ik het uitmaakte is voor een deel gekomen doordat ik een andere jongen had ontmoet.
Inmiddels zijn we een half jaar verder, en in dat half jaar heb ik nog nooit zo veel meegemaakt. Mijn nieuwe vriend is ongeloofelijk jaloers. Van de ene kant ben ik heel intens gelukkig met hem, omdat er zo veel bijzondere en mooie momenten met hem zijn. Van de andere kant ben ik ook vaak ongelukkig en heb ik veel verdriet.
Hij vindt het moeilijk om mijn vrienden te ontmoeten, en me voorstellen aan zijn vrienden is nog nooit gebeurt. Ik heb wel zijn ouders ontmoet, en hij mijn ouders. Maar als ik een sms krijg, schrik ik, ben ik bang ben dat het misschien van iemand is wat 'niet mag'. Ik heb hem mijn wachtwoorden moeten geven van mijn mailadressen omdat hem dat geruststeld. ik heb mijn hyves en facebook verwijderd voor hem. ik heb een dagboek van hem gekregen waarin ik alleen 'positief' mag schrijven (een gecensureerde versie dus). (hij vindt dat omdat hij die heeft gegeven, hij die ook mag lezen) Hij doet overkomen alsof ik alles mag, maar als ik een avond met vriendinnen weg zou gaan wordt hij boos. Hij vertrouwt mij niet, en ik hem niet. Hij liegt, verdraait en bedriegt (dit weet ik omdat ik hier ben achter gekomen).
Hij is erg sfeerbepalend, in het weekend hoop ik dat hij wakker wordt met een goed humeur, zodat we een leuke dag kunnen gaan hebben. Als hij al vervelend wakker wordt, ben ik al weer bang wanneer het fout gaat. Ruzie om niks, onduidelijk naar elkaar zijn, niet kunnen loslaten. Als ik voor mezelf kies, om een dag alleen te zijn dan staat hij midden in de nacht voor mn deur om te kijken of ik wel alleen thuis ben. als ik hem niet binnen laat, staat hij n uur buiten te huilen. De volgende dag doet hij dan weer zo kortaf in smsjes dat ik me weer schuldig voel. Ik wil alles goed doen, zorgen dat het eten op tafel staat wat hij wil, kleren aan doen die hij wil etc etc omdat het dan allemaal 'goed' is en ik me niet stom hoef te voelen.
Maar het kan ook echt goed zijn! Valentijnsdag in parijs (of was dat alleen maar omdat ik dan zeker niet kon gaan carnavallen?) Dagjes weg, we zijn overal al geweest. We hebben het over samenwonen, trouwen en kinderen. Want als we samen zijn, is het ook echt goed! dan kan ik echt genieten, en geeft hij mij aandacht en liefde. Hij is er ook voor me als ik een nieuwe baan krijg, of als ik hem nodig heb. Hij is heel onzeker, vraagt continu bevestiging. Of ik hem aantrekkelijk vind, van hem hou, toekomst met hem zie.
Wel gaat hij over mijn grenzen heen, beetje bij beetje meer. En dat laat ik toe. Ik weet niet eens meer wat juist is, of hoe ik kan zorgen dat hij écht niet meer over mijn grenzen heen gaat. Ik ben best gesloten, hij dwingt mij tot dat ik alles vertel waar ik mee zit. Ik heb ook het idee dat ik wel heel mijn gevoel tegen hem moet vertellen, maar dat hij andersom dat niet doet.
Ik geloof ook echt dat ik de 'ware' voor hem ben. Dat hij mij zo ziet. Maar hoe dan ook, heb ik continu een twijfel gevoel. Iets van achterdocht. Ook al is mijn verlangen naar geluk, gelukkig zijn met hem zo groot.
Ik heb denk ik al wel 10 keer gezegd dat ik wil stoppen met de relatie, maar als we dan praten, kan hij mij weer zo beinvloeden dat ik daarna alles vergeet en geloof in gelukkig zijn met hem. Hij denkt ook dat niemand ons geluk gunt omdat mijn vriendinnen helemaal klaar zijn met hem, mijn ouders hebben aangegeven dat ze niet meer weten hoe ze tot mij moeten doordringen.
Ik wil ook nog niet stoppen, want ik hoop nog steeds dat het geluk voor ons samen bestemd is.
Continu schuldig voelen, aanpassen, op hem wachten, hopen op geluk. Het voelt alsof ik niet kan ademen, hoe kan ik rust creeren?
donderdag 29 april 2010 om 14:46
Ik wil ook nog niet stoppen, want ik hoop nog steeds dat het geluk voor ons samen bestemd is.
Continu schuldig voelen, aanpassen, op hem wachten, hopen op geluk. Het voelt alsof ik niet kan ademen, hoe kan ik rust creeren?
Dat zijn je laatste regels.
Er is maar 1 oplossing voor rust te creeeren.
WEGGAAN.Je laat het toe dat hij je afhankelijk maakt.
Je laat toe dat jij je zelf kapot maakt.
Hyves en facebook verwijderen???Voor hem???En dan een dagboek moeten bijhouden voor hem??
Ben je wel goed bij je hoofd??
Meid je moet voor jezelf gaan want dit gaat je de kop kosten.
Ik weet nog goed dat we hier laatst een topic hadden over een meisje dat ook zo in de problemen zat.Ze is gevlucht toen ze eindelijk alle moed had verzameld.
Continu schuldig voelen, aanpassen, op hem wachten, hopen op geluk. Het voelt alsof ik niet kan ademen, hoe kan ik rust creeren?
Dat zijn je laatste regels.
Er is maar 1 oplossing voor rust te creeeren.
WEGGAAN.Je laat het toe dat hij je afhankelijk maakt.
Je laat toe dat jij je zelf kapot maakt.
Hyves en facebook verwijderen???Voor hem???En dan een dagboek moeten bijhouden voor hem??
Ben je wel goed bij je hoofd??
Meid je moet voor jezelf gaan want dit gaat je de kop kosten.
Ik weet nog goed dat we hier laatst een topic hadden over een meisje dat ook zo in de problemen zat.Ze is gevlucht toen ze eindelijk alle moed had verzameld.
donderdag 29 april 2010 om 15:00
quote:sayuridin schreef op 29 april 2010 @ 14:39:
Ik heb denk ik al wel 10 keer gezegd dat ik wil stoppen met de relatie, maar als we dan praten, kan hij mij weer zo beinvloeden dat ik daarna alles vergeet en geloof in gelukkig zijn met hem. Hij denkt ook dat niemand ons geluk gunt omdat mijn vriendinnen helemaal klaar zijn met hem, mijn ouders hebben aangegeven dat ze niet meer weten hoe ze tot mij moeten doordringen.
Je hebt al 10 keer geprobeerd om bij hem weg te gaan en je laten overtuigen.. Blijkbaar is er na 10 keer proberen nog steeds niets veranderd. Hoe groot is de kans dat dat na de 11e, 12... 100e keer wél gaat veranderen?
Hoe kan het dat je jij zooo voor deze relatie gaat, terwijl ook andere mensen om je heen (en jijzelf ook!) zo duidelijk zien dat het niet goed voor je is.
Maak het uit, zorg dat je je dingen voor elkaar hebt en dat je geen contact meer met hem hoeft (jullie wonen toch hopeljk niet samen ofzo). Ga naar je ouders oid en vraag of zij je willen steunen, dat je nu écht met deze relatie kapt.. en dat mooie plaatje in je hoofd dat het met deze jongen goed gaat komen loslaat..
Ik heb denk ik al wel 10 keer gezegd dat ik wil stoppen met de relatie, maar als we dan praten, kan hij mij weer zo beinvloeden dat ik daarna alles vergeet en geloof in gelukkig zijn met hem. Hij denkt ook dat niemand ons geluk gunt omdat mijn vriendinnen helemaal klaar zijn met hem, mijn ouders hebben aangegeven dat ze niet meer weten hoe ze tot mij moeten doordringen.
Je hebt al 10 keer geprobeerd om bij hem weg te gaan en je laten overtuigen.. Blijkbaar is er na 10 keer proberen nog steeds niets veranderd. Hoe groot is de kans dat dat na de 11e, 12... 100e keer wél gaat veranderen?
Hoe kan het dat je jij zooo voor deze relatie gaat, terwijl ook andere mensen om je heen (en jijzelf ook!) zo duidelijk zien dat het niet goed voor je is.
Maak het uit, zorg dat je je dingen voor elkaar hebt en dat je geen contact meer met hem hoeft (jullie wonen toch hopeljk niet samen ofzo). Ga naar je ouders oid en vraag of zij je willen steunen, dat je nu écht met deze relatie kapt.. en dat mooie plaatje in je hoofd dat het met deze jongen goed gaat komen loslaat..
donderdag 29 april 2010 om 15:04
Nou zo te elzen heeft hij je alles al afgenomen dus heb je niets meer te verliezen, tenzij je zo dom bent om hem als een verlies te beschouwen als je besluit te vertrekken.
Ik heb zelf zo'n ervaring gehad en aan het einde van die eenzijdige relatie, want dat is het, was ik volledig uitgeput.
Dat is nu 15 jaar geleden en hij doet nog steeds moeilijk als ik hem tegen kom, wat gelukkig maar zelden gebeurt.
Een man zoals hij hoort thuis in de psychiatrie, langdurige therapiën en begeleiding van mensen die er verstand van hebben.
De wijze waarop hij jou aandacht zuigt, zorgt er voor dat jij het idee krijgt ook niet meer zonder hem te kunnen omdat de positieve ervaringen net zo intens zijn als de negatieve. Helaas met de tijd zullen de negatieve ervaringen steeds meer de overhand nemen en heb je op een gegeven moment helemaal geen leven meer.
Laat je niet kapot maken meid, ren voor je leven, hou van jezelf, dat is je plicht.
Ik heb zelf zo'n ervaring gehad en aan het einde van die eenzijdige relatie, want dat is het, was ik volledig uitgeput.
Dat is nu 15 jaar geleden en hij doet nog steeds moeilijk als ik hem tegen kom, wat gelukkig maar zelden gebeurt.
Een man zoals hij hoort thuis in de psychiatrie, langdurige therapiën en begeleiding van mensen die er verstand van hebben.
De wijze waarop hij jou aandacht zuigt, zorgt er voor dat jij het idee krijgt ook niet meer zonder hem te kunnen omdat de positieve ervaringen net zo intens zijn als de negatieve. Helaas met de tijd zullen de negatieve ervaringen steeds meer de overhand nemen en heb je op een gegeven moment helemaal geen leven meer.
Laat je niet kapot maken meid, ren voor je leven, hou van jezelf, dat is je plicht.
donderdag 29 april 2010 om 15:14
Je weet het antwoord, zoals vele hier zeggen, heel goed. Neem eens 5 minuten de tijd om naar je gevoel te luisteren. Ik weet zeker dat je doof zult worden van het gesmeek dat je bij hem weg moet gaan! Deze jongen ís niet goed voor je, jij bent niet goed voor hem (hij is gewoon, plat gezegd, gestoord en jij versterkt dit alleen maar door hem te behagen) en jij bent niet goed voor jezelf.
Hoeveel aanwijzingen heb je nog nodig? Als jij mijn dochter was zou ik het niet aan kunnen zien hoe je jezelf te gronde richt.
Zowel je verstand als je gevoel weten dat deze relatie niets voorsteld en dat niemand er gelukkig van wordt. Gun je jezelf dit? Heb je zo'n enorme zelfhaat dat je jezelf dit aandoet?
Hoeveel aanwijzingen heb je nog nodig? Als jij mijn dochter was zou ik het niet aan kunnen zien hoe je jezelf te gronde richt.
Zowel je verstand als je gevoel weten dat deze relatie niets voorsteld en dat niemand er gelukkig van wordt. Gun je jezelf dit? Heb je zo'n enorme zelfhaat dat je jezelf dit aandoet?
donderdag 29 april 2010 om 15:16
Sjongejonge, dat is niet niks hoor wat hij allemaal met jou kan doen. je schrijft dat hij beetje bij beetje over je grenzen heengaat en dat je zelf niet meer weet wat juist is. En dat is nu juist het gevaarlijke. Je raakt nmi steeds verstrikter in dit net en als je met hem doorgaat zal het steeds moeilijker worden om te weten wat jij wilt. En natuurlijk heeft hij zulke leuke kanten en zijn jullie zo gelukkig als je samen bent (op zijn voorwaarden en als jij aan al zijn punten voldoet en niet zo stom bent geweest om bv een verboden txt te ontvangen etc etc).
Ik heb waardering voor hoe je het allemaal opschrijft trouwens, je ziet het zelf heel scherp. Nu nog weggaan. maar dat weet je denk ik al.
Sterkte.
Ik heb waardering voor hoe je het allemaal opschrijft trouwens, je ziet het zelf heel scherp. Nu nog weggaan. maar dat weet je denk ik al.
Sterkte.
donderdag 29 april 2010 om 15:25
Het is niet iets nieuws voor mij, ik heb een aantal weken geleden ook gekeken naar wat de kenmerken van emotionele mishandeling waren en die waren allemaal overeenkomstig. Afgelopen weken lijkt het alleen maar erger te worden omdat hij laatst zo erg over mijn grenzen heen ging en mij aan het uitlokken, uitdagen en kleineren was dat ik hem heb geschopt en geslagen omdat hij niet uit mijn huis wilde gaan. Daarna deed hij natuurlijk heel zielig dat ik hem dat had aangedaan etc, maar ik verloor mijn zelfbeheersing.
Afgelopen weekend hadden we een weekend maastricht geboekt. Het begon leuk en gezellig en we waren uit eten gegaan. Na nog wat te hebben gedronken besloten we dat we naar een kroegje gingen om daar nog wat te drinken. Ik ben altijd veel op stap gegaan maar afgelopen half jaar ben ik niet één keer weggeweest (eigenlijk steeds omdat hij dat niet wilde) en ik vind het leuk om te dansen. Ik bedoel daar niks mee, ik ben ook totaal niet met andere jongens bezig. Maar hij ging drinken halen en zag dat mannen aan de bar naar mij aan het kijken waren.
Hij trok mij mee naar buiten waar we tegen elkaar hebben staan schreeuwen en ik heb gezegd dat ik een hekel aan heb hem. Vervolgens zijn we in een taxi gestapt en heb ik tegen de taxichauffeur kunnen zeggen of hij 10 min zou willen wachten. Ik wilde perse naar huis! (het is 2 uur rijden vanaf maastricht naar mijn huis) ik ben naar de hotelkamer gerend waar hij al was en heb mijn spullen gepakt. Door de snelheid en de alcohol weet ik niet meer precies hoe het is gegaan maar hij heeft mijn telefoon afgepakt en de dag daarna waren mijn armen vol met blauwe plekken. Ik weet er zo weinig meer van, hij zegt steeds dat hij mij echt niet heeft geslagen. Ik ben met de taxi naar huis gegaan midden in de nacht.
Op dat soort momenten ben ik er helemaal klaar mee. Maar de volgende dag denk ik weer, wat heb ik gedaan? Ik had er ook gewoon over kunnen praten in plaats van me zo te laten kennen. Dan heb ik al weer spijt dat ik mijn ouders erin heb betrokken, omdat ze zich zo’n zorgen maken terwijl ik toch doorga met hem.
Het voelt als een soort verslaving, ik kan er geen nee tegen zeggen. Ik kan er pas mee stoppen als ik dat ECHT zelf wil. Ook al realiseer ik me dat ik investeer in iets wat me uiteindelijk niet gelukkig zal maken. Maar steeds hoop ik nog dat hij verandert. Dat hij minder jaloers wordt, dat hij daar nog mee om moet leren gaan. Hij is echt heel erg onzeker, dat maakt hem misschien zo jaloers.
Ik heb hem zelfs aangeboden om samen met iemand te gaan praten maar hij verklaart mij voor gek. En hij zegt dat hij niet jaloers is, maar dat hij mij gewoon met niemand wil delen. ‘Want je bent van mij’ zegt hij dan. Het enige wat ik wil is gewoon rust en gelukkig zijn. En ik zou heel graag willen dat ik met hem wél gelukkig zou kunnen gaan worden.
Afgelopen weekend hadden we een weekend maastricht geboekt. Het begon leuk en gezellig en we waren uit eten gegaan. Na nog wat te hebben gedronken besloten we dat we naar een kroegje gingen om daar nog wat te drinken. Ik ben altijd veel op stap gegaan maar afgelopen half jaar ben ik niet één keer weggeweest (eigenlijk steeds omdat hij dat niet wilde) en ik vind het leuk om te dansen. Ik bedoel daar niks mee, ik ben ook totaal niet met andere jongens bezig. Maar hij ging drinken halen en zag dat mannen aan de bar naar mij aan het kijken waren.
Hij trok mij mee naar buiten waar we tegen elkaar hebben staan schreeuwen en ik heb gezegd dat ik een hekel aan heb hem. Vervolgens zijn we in een taxi gestapt en heb ik tegen de taxichauffeur kunnen zeggen of hij 10 min zou willen wachten. Ik wilde perse naar huis! (het is 2 uur rijden vanaf maastricht naar mijn huis) ik ben naar de hotelkamer gerend waar hij al was en heb mijn spullen gepakt. Door de snelheid en de alcohol weet ik niet meer precies hoe het is gegaan maar hij heeft mijn telefoon afgepakt en de dag daarna waren mijn armen vol met blauwe plekken. Ik weet er zo weinig meer van, hij zegt steeds dat hij mij echt niet heeft geslagen. Ik ben met de taxi naar huis gegaan midden in de nacht.
Op dat soort momenten ben ik er helemaal klaar mee. Maar de volgende dag denk ik weer, wat heb ik gedaan? Ik had er ook gewoon over kunnen praten in plaats van me zo te laten kennen. Dan heb ik al weer spijt dat ik mijn ouders erin heb betrokken, omdat ze zich zo’n zorgen maken terwijl ik toch doorga met hem.
Het voelt als een soort verslaving, ik kan er geen nee tegen zeggen. Ik kan er pas mee stoppen als ik dat ECHT zelf wil. Ook al realiseer ik me dat ik investeer in iets wat me uiteindelijk niet gelukkig zal maken. Maar steeds hoop ik nog dat hij verandert. Dat hij minder jaloers wordt, dat hij daar nog mee om moet leren gaan. Hij is echt heel erg onzeker, dat maakt hem misschien zo jaloers.
Ik heb hem zelfs aangeboden om samen met iemand te gaan praten maar hij verklaart mij voor gek. En hij zegt dat hij niet jaloers is, maar dat hij mij gewoon met niemand wil delen. ‘Want je bent van mij’ zegt hij dan. Het enige wat ik wil is gewoon rust en gelukkig zijn. En ik zou heel graag willen dat ik met hem wél gelukkig zou kunnen gaan worden.
donderdag 29 april 2010 om 15:32
Ga alsjeblieft weg bij die kerel.
Ik ben niet van het 'uit-smssen' of 'uit-mailen' maar in dit geval gewoon smssen of mailen dat het uit is.... want het zeggen heeft weinig zin geloof ik... of je moet het over de telefoon doen dat je ook de hoorn er nog op kan leggen.. Wat een engerd!!
Lijkt me ook dat je daarna maar een tijdje niet bereikbaar voor hem bent (bij vrienden/familie die weten waarom je het hebt uitgemaakt).
Ik ben niet van het 'uit-smssen' of 'uit-mailen' maar in dit geval gewoon smssen of mailen dat het uit is.... want het zeggen heeft weinig zin geloof ik... of je moet het over de telefoon doen dat je ook de hoorn er nog op kan leggen.. Wat een engerd!!
Lijkt me ook dat je daarna maar een tijdje niet bereikbaar voor hem bent (bij vrienden/familie die weten waarom je het hebt uitgemaakt).
donderdag 29 april 2010 om 15:33
quote:sayuridin schreef op 29 april 2010 @ 15:25:
Het is niet iets nieuws voor mij, ik heb een aantal weken geleden ook gekeken naar wat de kenmerken van emotionele mishandeling waren en die waren allemaal overeenkomstig. Afgelopen weken lijkt het alleen maar erger te worden omdat hij laatst zo erg over mijn grenzen heen ging en mij aan het uitlokken, uitdagen en kleineren was dat ik hem heb geschopt en geslagen omdat hij niet uit mijn huis wilde gaan. Daarna deed hij natuurlijk heel zielig dat ik hem dat had aangedaan etc, maar ik verloor mijn zelfbeheersing.
Afgelopen weekend hadden we een weekend maastricht geboekt. Het begon leuk en gezellig en we waren uit eten gegaan. Na nog wat te hebben gedronken besloten we dat we naar een kroegje gingen om daar nog wat te drinken. Ik ben altijd veel op stap gegaan maar afgelopen half jaar ben ik niet één keer weggeweest (eigenlijk steeds omdat hij dat niet wilde) en ik vind het leuk om te dansen. Ik bedoel daar niks mee, ik ben ook totaal niet met andere jongens bezig. Maar hij ging drinken halen en zag dat mannen aan de bar naar mij aan het kijken waren.
Hij trok mij mee naar buiten waar we tegen elkaar hebben staan schreeuwen en ik heb gezegd dat ik een hekel aan heb hem. Vervolgens zijn we in een taxi gestapt en heb ik tegen de taxichauffeur kunnen zeggen of hij 10 min zou willen wachten. Ik wilde perse naar huis! (het is 2 uur rijden vanaf maastricht naar mijn huis) ik ben naar de hotelkamer gerend waar hij al was en heb mijn spullen gepakt. Door de snelheid en de alcohol weet ik niet meer precies hoe het is gegaan maar hij heeft mijn telefoon afgepakt en de dag daarna waren mijn armen vol met blauwe plekken. Ik weet er zo weinig meer van, hij zegt steeds dat hij mij echt niet heeft geslagen. Ik ben met de taxi naar huis gegaan midden in de nacht.
Op dat soort momenten ben ik er helemaal klaar mee. Maar de volgende dag denk ik weer, wat heb ik gedaan? Ik had er ook gewoon over kunnen praten in plaats van me zo te laten kennen. Dan heb ik al weer spijt dat ik mijn ouders erin heb betrokken, omdat ze zich zo’n zorgen maken terwijl ik toch doorga met hem.
Het voelt als een soort verslaving, ik kan er geen nee tegen zeggen. Ik kan er pas mee stoppen als ik dat ECHT zelf wil. Ook al realiseer ik me dat ik investeer in iets wat me uiteindelijk niet gelukkig zal maken. Maar steeds hoop ik nog dat hij verandert. Dat hij minder jaloers wordt, dat hij daar nog mee om moet leren gaan. Hij is echt heel erg onzeker, dat maakt hem misschien zo jaloers.
Ik heb hem zelfs aangeboden om samen met iemand te gaan praten maar hij verklaart mij voor gek. En hij zegt dat hij niet jaloers is, maar dat hij mij gewoon met niemand wil delen. ‘Want je bent van mij’ zegt hij dan. Het enige wat ik wil is gewoon rust en gelukkig zijn. En ik zou heel graag willen dat ik met hem wél gelukkig zou kunnen gaan worden.Je kan niet alles hebben meid. Gelukkig worden met hem zit er niet in, maar je hebt natuurlijk wel lekker veel aandacht zo, misschien is dat wel de verslaving, iemand die continu jengelt dat hij niet zonder je kan leven en dood gaat zonder jou, dat lijkt een groot compliment, maar is niet meer dan emotionele chantage.
Het is niet iets nieuws voor mij, ik heb een aantal weken geleden ook gekeken naar wat de kenmerken van emotionele mishandeling waren en die waren allemaal overeenkomstig. Afgelopen weken lijkt het alleen maar erger te worden omdat hij laatst zo erg over mijn grenzen heen ging en mij aan het uitlokken, uitdagen en kleineren was dat ik hem heb geschopt en geslagen omdat hij niet uit mijn huis wilde gaan. Daarna deed hij natuurlijk heel zielig dat ik hem dat had aangedaan etc, maar ik verloor mijn zelfbeheersing.
Afgelopen weekend hadden we een weekend maastricht geboekt. Het begon leuk en gezellig en we waren uit eten gegaan. Na nog wat te hebben gedronken besloten we dat we naar een kroegje gingen om daar nog wat te drinken. Ik ben altijd veel op stap gegaan maar afgelopen half jaar ben ik niet één keer weggeweest (eigenlijk steeds omdat hij dat niet wilde) en ik vind het leuk om te dansen. Ik bedoel daar niks mee, ik ben ook totaal niet met andere jongens bezig. Maar hij ging drinken halen en zag dat mannen aan de bar naar mij aan het kijken waren.
Hij trok mij mee naar buiten waar we tegen elkaar hebben staan schreeuwen en ik heb gezegd dat ik een hekel aan heb hem. Vervolgens zijn we in een taxi gestapt en heb ik tegen de taxichauffeur kunnen zeggen of hij 10 min zou willen wachten. Ik wilde perse naar huis! (het is 2 uur rijden vanaf maastricht naar mijn huis) ik ben naar de hotelkamer gerend waar hij al was en heb mijn spullen gepakt. Door de snelheid en de alcohol weet ik niet meer precies hoe het is gegaan maar hij heeft mijn telefoon afgepakt en de dag daarna waren mijn armen vol met blauwe plekken. Ik weet er zo weinig meer van, hij zegt steeds dat hij mij echt niet heeft geslagen. Ik ben met de taxi naar huis gegaan midden in de nacht.
Op dat soort momenten ben ik er helemaal klaar mee. Maar de volgende dag denk ik weer, wat heb ik gedaan? Ik had er ook gewoon over kunnen praten in plaats van me zo te laten kennen. Dan heb ik al weer spijt dat ik mijn ouders erin heb betrokken, omdat ze zich zo’n zorgen maken terwijl ik toch doorga met hem.
Het voelt als een soort verslaving, ik kan er geen nee tegen zeggen. Ik kan er pas mee stoppen als ik dat ECHT zelf wil. Ook al realiseer ik me dat ik investeer in iets wat me uiteindelijk niet gelukkig zal maken. Maar steeds hoop ik nog dat hij verandert. Dat hij minder jaloers wordt, dat hij daar nog mee om moet leren gaan. Hij is echt heel erg onzeker, dat maakt hem misschien zo jaloers.
Ik heb hem zelfs aangeboden om samen met iemand te gaan praten maar hij verklaart mij voor gek. En hij zegt dat hij niet jaloers is, maar dat hij mij gewoon met niemand wil delen. ‘Want je bent van mij’ zegt hij dan. Het enige wat ik wil is gewoon rust en gelukkig zijn. En ik zou heel graag willen dat ik met hem wél gelukkig zou kunnen gaan worden.Je kan niet alles hebben meid. Gelukkig worden met hem zit er niet in, maar je hebt natuurlijk wel lekker veel aandacht zo, misschien is dat wel de verslaving, iemand die continu jengelt dat hij niet zonder je kan leven en dood gaat zonder jou, dat lijkt een groot compliment, maar is niet meer dan emotionele chantage.
