Relaties
alle pijlers
Help, een relatie met mij blijkt niet mogelijk....
maandag 15 maart 2010 om 11:54
Graag wil ik dit forum gebruiken om mijn hart te luchten, en om te kijken er lotgenoten zijn die iets voor me kunnen betekenen. Ik ben een volwassen man met een geweldige vrouw, schatten van kinderen en een goede baan (manager). Niets aan de hand zo lijkt het. Ware het niet dat ik een moeilijk persoon ben in mijn relatie. Om niet te zeggen om gek van te worden. Ik heb een tijdlang geprobeerd mezelf te veranderen, meer inlevingsvermogen te tonen, snappen en vooral niet vergeten wat mijn vrouw en kinderen aan me vragen, van me verwachten. Door zelfverzonnen hulpmiddelen (digitale agenda, creativiteit), maar ook door het vermogen via excuses (zeg gerust smoesjes), de zaak weer recht te breien kwam ik altijd een heel eind. Maar na jaren het gevoel te hebben dat het vechten is tegen de bierkaai ben ik radeloos geworden. Te vaak gebeurt het dat ik me niet kan verplaatsen in de mensen die me dierbaar zijn, en ik stel ze teleur door telkens voor mezelf te kiezen, en me egoistisch te gedragen. Achteraf zie ik dat ik fout zat en een verkeerde beslissing heb genomen. Dat toegeven wordt gezien als goedmakertje (en ik snap dat anderen dat zo zien). Ik kan mezelf dan wel voor mn kop slaan dat ik niet anders heb gehandeld. Letterlijk deed ik dat ook vaak, maar heb gemerkt dat dat niet helpt....
In onze relatie naderen we het punt dat het voor mijn vrouw niet meer te doen is, leven met mij.
Wie herkent dit en kan me helpen?
In onze relatie naderen we het punt dat het voor mijn vrouw niet meer te doen is, leven met mij.
Wie herkent dit en kan me helpen?
maandag 15 maart 2010 om 12:00
Wel ervaring met een weinig invoelende partner, herken me verder niet in je probleem.
Je ziet zelf waar het misgaat maar het is heel moeilijk om jezelf te veranderen.
Je hebt wel erg je best gedaan zo te zien.
Nick, je bent zoals je bent, dat staat als een paal boven water en hoe je je best ook doet, je ware ik zal vroeg of laat boven komen drijven, die valt niet te verloochenen.
Je vrouw ziet het niet meer zitten, dat is erg maar denk je ook niet dat je elkaar moet nemen zoals je bent? Je kunt moeilijk een toneelstuk blijven spelen. Dat werkt ook niet.
Werkt een relatie sowieso niet bij jou, of gaat het specifiek met je vrouw niet goed?
Hoe sta je tegenover je kinderen? Is dat anders dan hoe je je tegenover je vrouw opstelt? Zet je jezelf voor de kinderen wél opzij?
Ben je altijd egocentrisch geweest trouwens?
Je ziet zelf waar het misgaat maar het is heel moeilijk om jezelf te veranderen.
Je hebt wel erg je best gedaan zo te zien.
Nick, je bent zoals je bent, dat staat als een paal boven water en hoe je je best ook doet, je ware ik zal vroeg of laat boven komen drijven, die valt niet te verloochenen.
Je vrouw ziet het niet meer zitten, dat is erg maar denk je ook niet dat je elkaar moet nemen zoals je bent? Je kunt moeilijk een toneelstuk blijven spelen. Dat werkt ook niet.
Werkt een relatie sowieso niet bij jou, of gaat het specifiek met je vrouw niet goed?
Hoe sta je tegenover je kinderen? Is dat anders dan hoe je je tegenover je vrouw opstelt? Zet je jezelf voor de kinderen wél opzij?
Ben je altijd egocentrisch geweest trouwens?
maandag 15 maart 2010 om 12:10
ik vind het iig dapper dat je je probleem inziet en er wat aan wilt doen. Misschien is het tijd om voorbij de zelfverzonnen hulpmiddelen te kijken, en eens in therapie te gaan? Een goede psycholoog zou je denk ik best kunnen helpen om eerder het egoisme van je handelingen in te zien, zodat je kunt bijsturen voor je de fout in gaat.
maandag 15 maart 2010 om 12:10
Ik ben het niet eens met elenora; je kan bepaald gedrag (is wat anders als karakter trekken) wel degelijk veranderen.
Punt vooral is dat je dingen moet willen veranderen voorjezelf en niet voor een ander. Duidelijk hebben voor jezelf wat je wilk veranderen en hoe.
Karakter eigenschappen kunnen ook deels ingeperkt worden, maar daar geld het zelfde voor; je moet het zelf; voor jezelf ook nog eens willen. jezelf aanpassen voor een ander gaat niet werken.
Punt vooral is dat je dingen moet willen veranderen voorjezelf en niet voor een ander. Duidelijk hebben voor jezelf wat je wilk veranderen en hoe.
Karakter eigenschappen kunnen ook deels ingeperkt worden, maar daar geld het zelfde voor; je moet het zelf; voor jezelf ook nog eens willen. jezelf aanpassen voor een ander gaat niet werken.
maandag 15 maart 2010 om 12:16
Misschien kan je proberen bepaalde 'aardige gestes' tot gewoontes te maken, zodat je die standaard in je dag mee neemt. Bv. bepaalde huishoudelijke taken op je nemen (zoals bv. een was in de wasmachine te gooien voordat je de deur uitloopt s'ochtends, vuilnis buitenzetten etc.). Thee zetten als je thuis komt, of tafel dekken o.i.d. en vragen aan vrouw en kinderen hoe hun dag is geweest (en snaveltje dicht en netjes luisteren). Het hoeft niet altijd in de grote gebaren te zitten..
maandag 15 maart 2010 om 12:18
In hoeverre speelt de dynamiek tussen jou en je vrouw een rol in jouw gedrag?
Welke rolpatronen zijn er tussen jou en haar ingesleten?
En verder heel goed dat je inziet dat je soms egoistisch handeld.
Maar het jezelf in je eentje afleren lijkt mij een hele harde dobber.. Dus zoek hulp. Samen, of alleen of misschien allebei.
Want je gedrag kan je inderdaad veranderen maar alleen vanuit jezelf, en het gaat niet in een keer, dat is een proces waar je dan doorheen moet.
Welke rolpatronen zijn er tussen jou en haar ingesleten?
En verder heel goed dat je inziet dat je soms egoistisch handeld.
Maar het jezelf in je eentje afleren lijkt mij een hele harde dobber.. Dus zoek hulp. Samen, of alleen of misschien allebei.
Want je gedrag kan je inderdaad veranderen maar alleen vanuit jezelf, en het gaat niet in een keer, dat is een proces waar je dan doorheen moet.
..popcorn?
maandag 15 maart 2010 om 12:18
Je bent manager, dan ga je toch ook veel met mensen om en moet je ook -tot op zekere hoogte- invoelingsvermogen tonen? Hoe gaat dat dan? Weet je zeker dat je je door je vrouw niets laat aanpraten? Misschien is zij 'n veeleisend type, die op jou emotionele chantage pleegt. Het is niet makkelijk om jezelf te veranderen, misschien moet je dat niet eens willen, als je daardoor te veel van jezelf zou moeten inleveren.
maandag 15 maart 2010 om 12:21
Ik lees in jouw verhaal duidelijk een te sterke relatering tussen karaktereigenschappen, gedrag en motivatie tot verandering. Je bent bewust onbekwaam in het op een sociale manier omgaan met de mensen die je dierbaar zijn. Je realiseert jezelf maar al te goed dat je de neiging hebt het "IK" op de eerste plaats te zetten, het "WIJ" op de tweede en het "JIJ" op de laatste. Dat je jezelf dit realiseert, maar het niet verandert krijgt is een duidelijk teken dat je niet de juiste gereedschappen (vaardigheden) bij de hand hebt om je te ondersteunen bij de gewenste gedragsverandering.
Misschien is het inderdaad een goed idee hier eens professionele councelling bij te betrekken. Professionals zijn erg goed in het aanreiken van hulpmiddelen en vaardigheden. Maar daar geld wel voor, dat je het niet gaat redden met een paar weken gemotiveerd aan de slag. De veranderingen in mijn gedrag/karakter die ik zelf de afgelopen jaren heb ondergaan zijn het gevolg van jarenlange inspanning. En nog heb ik soms de neiging om terug te vallen in ongewenst gedrag (gelukkig kan ik dat zelf signaleren en corrigeren, met dank aan een goede psycholoog uit een ver verleden).
Success, ik hoop dat je er aanuit gaat komen!
Misschien is het inderdaad een goed idee hier eens professionele councelling bij te betrekken. Professionals zijn erg goed in het aanreiken van hulpmiddelen en vaardigheden. Maar daar geld wel voor, dat je het niet gaat redden met een paar weken gemotiveerd aan de slag. De veranderingen in mijn gedrag/karakter die ik zelf de afgelopen jaren heb ondergaan zijn het gevolg van jarenlange inspanning. En nog heb ik soms de neiging om terug te vallen in ongewenst gedrag (gelukkig kan ik dat zelf signaleren en corrigeren, met dank aan een goede psycholoog uit een ver verleden).
Success, ik hoop dat je er aanuit gaat komen!
maandag 15 maart 2010 om 12:25
maandag 15 maart 2010 om 12:29
Achteraf zie ik dat ik fout zat en een verkeerde beslissing heb genomen. Dat toegeven wordt gezien als goedmakertje
Zeg jij in je OP en ik wil er toch nog op ingaan omdat ik dit heel erg ken in mijn eigen relatie.
Mijn man is een ster in smoezen verzinnen waarom dingen gaan zoals ze zijn gegaan; hij vind dat die smoezen het antwoord zijn en daarmee is het voor hem klaar.
Wat er voor mij in het antwoord ontbreekt is de erkenning van zijn eigen aandeel. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jou gaat maar misschien een over peinzing waard?
Zeg jij in je OP en ik wil er toch nog op ingaan omdat ik dit heel erg ken in mijn eigen relatie.
Mijn man is een ster in smoezen verzinnen waarom dingen gaan zoals ze zijn gegaan; hij vind dat die smoezen het antwoord zijn en daarmee is het voor hem klaar.
Wat er voor mij in het antwoord ontbreekt is de erkenning van zijn eigen aandeel. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jou gaat maar misschien een over peinzing waard?
maandag 15 maart 2010 om 12:30
Het gebrek aan inlevingsvermogen, en ook het altijd maar smoezen verzinnen, neigt een beetje naar een autistische stoornis, zoals PDD-NOS. Je zou naar een psycholoog kunnen gaan om je te laten onderzoeken en eventueel een diagnose te laten stellen. Mocht je inderdaad een -lichte- vorm van PDD-NOS hebben, lost dat jouw probleem niet op, maar is daarmee wel jouw gedrag verklaard.
maandag 15 maart 2010 om 13:04
Ik vind hulp van buitenaf ook een goed idee.
Is de situatie zoals jij schetst (probleem ligt bij jou, je herkent het maar hebt zelf niet de middelen om het te veranderen), dan kan een psycholoog je een hoop gemodder besparen. Om gedrag te veranderen heb je niet alleen het inzicht nodig dat het anders moet, maar ook hoe je dat aan moet pakken. Je weet hoe het niet moet, maar zolang je geen alternatief kent zul je in dat oude gedrag blijven vervallen. In plaats van zelf dat wiel uit te vinden, is een frisse en professionele blik van buitenaf waarschijnlijk een stuk effectiever.
Is de situatie niet zoals je nu denkt, dan kom je daar door die therapie hopelijk snel achter. Misschien zit het probleem niet in jou, maar in de relatie tussen jou en je vrouw. Of misschien is het niet alleen simpel egoïsme, maar speelt er nog iets anders.
Heb je met je vrouw besproken hoe je je gedrag wilt veranderen, of allen dát je dat wilt? Staat zij eventueel open voor gezamenlijke gesprekken?
Is de situatie zoals jij schetst (probleem ligt bij jou, je herkent het maar hebt zelf niet de middelen om het te veranderen), dan kan een psycholoog je een hoop gemodder besparen. Om gedrag te veranderen heb je niet alleen het inzicht nodig dat het anders moet, maar ook hoe je dat aan moet pakken. Je weet hoe het niet moet, maar zolang je geen alternatief kent zul je in dat oude gedrag blijven vervallen. In plaats van zelf dat wiel uit te vinden, is een frisse en professionele blik van buitenaf waarschijnlijk een stuk effectiever.
Is de situatie niet zoals je nu denkt, dan kom je daar door die therapie hopelijk snel achter. Misschien zit het probleem niet in jou, maar in de relatie tussen jou en je vrouw. Of misschien is het niet alleen simpel egoïsme, maar speelt er nog iets anders.
Heb je met je vrouw besproken hoe je je gedrag wilt veranderen, of allen dát je dat wilt? Staat zij eventueel open voor gezamenlijke gesprekken?
This is an unacceptable timeline
maandag 15 maart 2010 om 13:12
Probeer relatietherapie eens. Misschien handig om eerst in je eentje te gaan en later misschien eens je vrouw erbij te betrekken.
Ook zij heeft een rol in jullie verhouding.
Net op een ander topic had ik het over een geel boek, waar mijn man veel baat bij heeft gehad (ik heb hem ook een tijdje een egoistische klojo gevonden, nu niet meer, helemaal niet zelfs). Heb het net opgezocht. Dat is het boek "Revolutie binnen de relatie" van Riekje Boswijk.
Het is nou net alsof ik overal dat boek aan het promoten ben...het is echt gewoon stom toeval.
Ook zij heeft een rol in jullie verhouding.
Net op een ander topic had ik het over een geel boek, waar mijn man veel baat bij heeft gehad (ik heb hem ook een tijdje een egoistische klojo gevonden, nu niet meer, helemaal niet zelfs). Heb het net opgezocht. Dat is het boek "Revolutie binnen de relatie" van Riekje Boswijk.
Het is nou net alsof ik overal dat boek aan het promoten ben...het is echt gewoon stom toeval.
maandag 15 maart 2010 om 13:13
quote:kale62 schreef op 15 maart 2010 @ 12:30:
Het gebrek aan inlevingsvermogen, en ook het altijd maar smoezen verzinnen, neigt een beetje naar een autistische stoornis, zoals PDD-NOS. Je zou naar een psycholoog kunnen gaan om je te laten onderzoeken en eventueel een diagnose te laten stellen. Mocht je inderdaad een -lichte- vorm van PDD-NOS hebben, lost dat jouw probleem niet op, maar is daarmee wel jouw gedrag verklaard.
Met deze reaktie kan ik nog het meest. Ik heb daar zelf ook veel over gelezen. Treffend is dat als ik over het syndroom van Asperger lees ik zowat van mijn stoel val. En dat terwijl ik altijd met veel bravour heb verkondigd dat er alleen maar 'asperger' kinderen zijn omdat men elk kind een etiket op wil plakken. In de diagnosetests die voor Asperger gelden slaag ik met vlag en wimpel, en ik kan bij elk afzonderlijk testonderdeel een voorbeeld of 18 a 20 uit mijn jeugd naar voren brengen.
Hoe frustrerend het is wanneer mensen zeggen: " als je maar wil veranderen dan kan het" weet ik intussen. Da's net zoiets als tegen Sven Kramer zeggen: "jongen als jij die 10Km onder de 12 minuten wil schaatsen dan kan je dat!"
Hoe ik dat als manager doe? Lees de beschrijving van het syndroom van Asperger, als ik ergens goed in ben dan is het precies de antwoorden leveren die van me gevraagd worden, en dat totaal zonder gevoel. Ik hoef me ook niet in te leven in mijn medewerkers om ze tot betere prestaties aan te zetten, dat blijkt. We hebben het hier dan ook over een vrij harde zakenwereld, en daar blijkt gevoel dan ook ondergeschikt te zijn (hard maar waar).
Ik dank jullie voor jullie reacties, fijn dat jullie met me hebebn meegedacht.
Het gebrek aan inlevingsvermogen, en ook het altijd maar smoezen verzinnen, neigt een beetje naar een autistische stoornis, zoals PDD-NOS. Je zou naar een psycholoog kunnen gaan om je te laten onderzoeken en eventueel een diagnose te laten stellen. Mocht je inderdaad een -lichte- vorm van PDD-NOS hebben, lost dat jouw probleem niet op, maar is daarmee wel jouw gedrag verklaard.
Met deze reaktie kan ik nog het meest. Ik heb daar zelf ook veel over gelezen. Treffend is dat als ik over het syndroom van Asperger lees ik zowat van mijn stoel val. En dat terwijl ik altijd met veel bravour heb verkondigd dat er alleen maar 'asperger' kinderen zijn omdat men elk kind een etiket op wil plakken. In de diagnosetests die voor Asperger gelden slaag ik met vlag en wimpel, en ik kan bij elk afzonderlijk testonderdeel een voorbeeld of 18 a 20 uit mijn jeugd naar voren brengen.
Hoe frustrerend het is wanneer mensen zeggen: " als je maar wil veranderen dan kan het" weet ik intussen. Da's net zoiets als tegen Sven Kramer zeggen: "jongen als jij die 10Km onder de 12 minuten wil schaatsen dan kan je dat!"
Hoe ik dat als manager doe? Lees de beschrijving van het syndroom van Asperger, als ik ergens goed in ben dan is het precies de antwoorden leveren die van me gevraagd worden, en dat totaal zonder gevoel. Ik hoef me ook niet in te leven in mijn medewerkers om ze tot betere prestaties aan te zetten, dat blijkt. We hebben het hier dan ook over een vrij harde zakenwereld, en daar blijkt gevoel dan ook ondergeschikt te zijn (hard maar waar).
Ik dank jullie voor jullie reacties, fijn dat jullie met me hebebn meegedacht.
maandag 15 maart 2010 om 13:16
quote:kale62 schreef op 15 maart 2010 @ 12:30:
Het gebrek aan inlevingsvermogen, en ook het altijd maar smoezen verzinnen, neigt een beetje naar een autistische stoornis, zoals PDD-NOS. Je zou naar een psycholoog kunnen gaan om je te laten onderzoeken en eventueel een diagnose te laten stellen. Mocht je inderdaad een -lichte- vorm van PDD-NOS hebben, lost dat jouw probleem niet op, maar is daarmee wel jouw gedrag verklaard.
Dat was dus ook het eerste waar ik aan dacht, PDD/NOS.
Heb zelf een zoon met PDD/NOS en herken toch bepaalde trekjes bij jou die mijn zoon ook heeft.
Misschien toch jezelf eens laten onderzoeken,ik heb de indruk dat jij je vrouw en kinderen niet bewust kwetst.
Succes ermee
Het gebrek aan inlevingsvermogen, en ook het altijd maar smoezen verzinnen, neigt een beetje naar een autistische stoornis, zoals PDD-NOS. Je zou naar een psycholoog kunnen gaan om je te laten onderzoeken en eventueel een diagnose te laten stellen. Mocht je inderdaad een -lichte- vorm van PDD-NOS hebben, lost dat jouw probleem niet op, maar is daarmee wel jouw gedrag verklaard.
Dat was dus ook het eerste waar ik aan dacht, PDD/NOS.
Heb zelf een zoon met PDD/NOS en herken toch bepaalde trekjes bij jou die mijn zoon ook heeft.
Misschien toch jezelf eens laten onderzoeken,ik heb de indruk dat jij je vrouw en kinderen niet bewust kwetst.
Succes ermee
Elke les, waar je van leert, maakt het pad vrij voor nog waardevollere lessen. Elke les, die je negeert, komt steeds weer terug.
maandag 15 maart 2010 om 13:20
Joh, maar als je Asperger hebt, dan hoef je helemaal niks meer te doen, dan is het niet jouw schuld! Laat je vrouw en je kinderen maar lekker in hun sop gaar koken, jij hebt tenminste weer een nieuw excuus!
Of je nou Asperger hebt, PDD-NOS, of dat je helemaal linksdraaiend van de plee gedonderd bent, dat maakt toch geen flikker uit. Er moet iets gebeuren, ga eens met jezelf aan de slag, zoek een professional die je daarbij helpt.
Of je nou Asperger hebt, PDD-NOS, of dat je helemaal linksdraaiend van de plee gedonderd bent, dat maakt toch geen flikker uit. Er moet iets gebeuren, ga eens met jezelf aan de slag, zoek een professional die je daarbij helpt.
maandag 15 maart 2010 om 13:24
quote:zakdoekjeopviva schreef op 15 maart 2010 @ 12:10:
Ik ben het niet eens met elenora; je kan bepaald gedrag (is wat anders als karakter trekken) wel degelijk veranderen.
Punt vooral is dat je dingen moet willen veranderen voorjezelf en niet voor een ander. Duidelijk hebben voor jezelf wat je wilk veranderen en hoe.
Karakter eigenschappen kunnen ook deels ingeperkt worden, maar daar geld het zelfde voor; je moet het zelf; voor jezelf ook nog eens willen. jezelf aanpassen voor een ander gaat niet werken.
Welnee, dat kan helemaal niet. Jezelf wezenlijk veranderen.
Je kunt aanpassingen doen, sociaal wenselijk gedrag vertonen misschien maar jezelf zó veranderen dat er een kentering ontstaat die ook echt zorgt voor een verandering in je karakter, dat zit er niet in hoor.
Iemand die van nature bovenmatig egoïstisch is, is bovenmatig egoïstisch. Dat kun je een tijdje best maskeren maar in de basis is die persoon een egoïst. De OP van Nick bewijst dat trouwens, hij heeft zijn best gedaan om zich 'aan te passen' en dat deed hij niet alleen voor anderen maar natuurlijk ook voor zichzelf, want hij had daar ook profijt van maar hij houdt het niet vol, want zo ís hij niet.
Helaas, sommige dingen zitten er in, in de aard, die horen bij iemands karakter en dat is aangeboren, niet aangeleerd.
Ik ben het niet eens met elenora; je kan bepaald gedrag (is wat anders als karakter trekken) wel degelijk veranderen.
Punt vooral is dat je dingen moet willen veranderen voorjezelf en niet voor een ander. Duidelijk hebben voor jezelf wat je wilk veranderen en hoe.
Karakter eigenschappen kunnen ook deels ingeperkt worden, maar daar geld het zelfde voor; je moet het zelf; voor jezelf ook nog eens willen. jezelf aanpassen voor een ander gaat niet werken.
Welnee, dat kan helemaal niet. Jezelf wezenlijk veranderen.
Je kunt aanpassingen doen, sociaal wenselijk gedrag vertonen misschien maar jezelf zó veranderen dat er een kentering ontstaat die ook echt zorgt voor een verandering in je karakter, dat zit er niet in hoor.
Iemand die van nature bovenmatig egoïstisch is, is bovenmatig egoïstisch. Dat kun je een tijdje best maskeren maar in de basis is die persoon een egoïst. De OP van Nick bewijst dat trouwens, hij heeft zijn best gedaan om zich 'aan te passen' en dat deed hij niet alleen voor anderen maar natuurlijk ook voor zichzelf, want hij had daar ook profijt van maar hij houdt het niet vol, want zo ís hij niet.
Helaas, sommige dingen zitten er in, in de aard, die horen bij iemands karakter en dat is aangeboren, niet aangeleerd.
maandag 15 maart 2010 om 13:27
quote:Nick_name schreef op 15 maart 2010 @ 13:13:
[...]
Met deze reaktie kan ik nog het meest. Ik heb daar zelf ook veel over gelezen. Treffend is dat als ik over het syndroom van Asperger lees ik zowat van mijn stoel val. En dat terwijl ik altijd met veel bravour heb verkondigd dat er alleen maar 'asperger' kinderen zijn omdat men elk kind een etiket op wil plakken. In de diagnosetests die voor Asperger gelden slaag ik met vlag en wimpel, en ik kan bij elk afzonderlijk testonderdeel een voorbeeld of 18 a 20 uit mijn jeugd naar voren brengen.
Hoe frustrerend het is wanneer mensen zeggen: " als je maar wil veranderen dan kan het" weet ik intussen. Da's net zoiets als tegen Sven Kramer zeggen: "jongen als jij die 10Km onder de 12 minuten wil schaatsen dan kan je dat!"
Hoe ik dat als manager doe? Lees de beschrijving van het syndroom van Asperger, als ik ergens goed in ben dan is het precies de antwoorden leveren die van me gevraagd worden, en dat totaal zonder gevoel. Ik hoef me ook niet in te leven in mijn medewerkers om ze tot betere prestaties aan te zetten, dat blijkt. We hebben het hier dan ook over een vrij harde zakenwereld, en daar blijkt gevoel dan ook ondergeschikt te zijn (hard maar waar).
Ik dank jullie voor jullie reacties, fijn dat jullie met me hebebn meegedacht.
En wat ga je nu doen dan?
Of ben je tevreden met de 'diagnose' Asperger?
Ik zou eens naar een huisarts gaan je eens werkelijk laten testen.
Mocht er een werkelijke Asperger diagnose uit komen dan kan een psycholoog jou en je gezin verder helpen.
Niet uitgaan van wat huis, tuin en keukentestjes en iets wat één iemand op een forum zegt natuurlijk he?
Maar dat wat jij schrijft, dat mensen zo makkelijk roepen dat je het wel kunt als je het maar wil, dat is inderdaad je reinste flauwekul en dat weten psychologen e.d. ook wel hoor.
[...]
Met deze reaktie kan ik nog het meest. Ik heb daar zelf ook veel over gelezen. Treffend is dat als ik over het syndroom van Asperger lees ik zowat van mijn stoel val. En dat terwijl ik altijd met veel bravour heb verkondigd dat er alleen maar 'asperger' kinderen zijn omdat men elk kind een etiket op wil plakken. In de diagnosetests die voor Asperger gelden slaag ik met vlag en wimpel, en ik kan bij elk afzonderlijk testonderdeel een voorbeeld of 18 a 20 uit mijn jeugd naar voren brengen.
Hoe frustrerend het is wanneer mensen zeggen: " als je maar wil veranderen dan kan het" weet ik intussen. Da's net zoiets als tegen Sven Kramer zeggen: "jongen als jij die 10Km onder de 12 minuten wil schaatsen dan kan je dat!"
Hoe ik dat als manager doe? Lees de beschrijving van het syndroom van Asperger, als ik ergens goed in ben dan is het precies de antwoorden leveren die van me gevraagd worden, en dat totaal zonder gevoel. Ik hoef me ook niet in te leven in mijn medewerkers om ze tot betere prestaties aan te zetten, dat blijkt. We hebben het hier dan ook over een vrij harde zakenwereld, en daar blijkt gevoel dan ook ondergeschikt te zijn (hard maar waar).
Ik dank jullie voor jullie reacties, fijn dat jullie met me hebebn meegedacht.
En wat ga je nu doen dan?
Of ben je tevreden met de 'diagnose' Asperger?
Ik zou eens naar een huisarts gaan je eens werkelijk laten testen.
Mocht er een werkelijke Asperger diagnose uit komen dan kan een psycholoog jou en je gezin verder helpen.
Niet uitgaan van wat huis, tuin en keukentestjes en iets wat één iemand op een forum zegt natuurlijk he?
Maar dat wat jij schrijft, dat mensen zo makkelijk roepen dat je het wel kunt als je het maar wil, dat is inderdaad je reinste flauwekul en dat weten psychologen e.d. ook wel hoor.
maandag 15 maart 2010 om 13:43
Op zoek naar een excuus? Plak er dan een labeltje op van een psychische aandoening en doe er vervolgens niets mee.
Op zoek naar verandering? Laat het labeltje erop plakken door een professional en gebruik dat als startpunt voor verandering.
Klinkt cynisch, maar ik ken simpelweg te veel mensen die zeggen :
tja, ik heb ook "borderline","bi-polair","asperger","psychische aandoening xyz", het ligt allemaal daaraan, mij kun je het dus niet kwalijk nemen.
Ik hoop dus echt dat je met je zelfdiagnose naar een professional gaat en van daaruit gaat werken aan de verbetering van je kwaliteit van leven.
Success!
Op zoek naar verandering? Laat het labeltje erop plakken door een professional en gebruik dat als startpunt voor verandering.
Klinkt cynisch, maar ik ken simpelweg te veel mensen die zeggen :
tja, ik heb ook "borderline","bi-polair","asperger","psychische aandoening xyz", het ligt allemaal daaraan, mij kun je het dus niet kwalijk nemen.
Ik hoop dus echt dat je met je zelfdiagnose naar een professional gaat en van daaruit gaat werken aan de verbetering van je kwaliteit van leven.
Success!
maandag 15 maart 2010 om 13:54
quote:emaille schreef op 15 maart 2010 @ 13:48:
Ik lees nergens dat Nick er verder niets mee gaat doen hoor. Hij probeert toch zn relatie te redden? Of hebben jullie die bevestiging nodig met een bewijs van doktersafspraak?
Ik lees ook niet dat Nick verder niks gaat doen, maar ik lees wel dat Nick maar wat graag een nieuw excuus toevoegt aan zijn oeuvre.
Nick, wil je onderzoeken hoe je in elkaar zit om van daaruit te groeien of wil je onderzoeken hoe je in elkaar zit om van daaruit legitiem stil te kunnen staan?
Ik lees nergens dat Nick er verder niets mee gaat doen hoor. Hij probeert toch zn relatie te redden? Of hebben jullie die bevestiging nodig met een bewijs van doktersafspraak?
Ik lees ook niet dat Nick verder niks gaat doen, maar ik lees wel dat Nick maar wat graag een nieuw excuus toevoegt aan zijn oeuvre.
Nick, wil je onderzoeken hoe je in elkaar zit om van daaruit te groeien of wil je onderzoeken hoe je in elkaar zit om van daaruit legitiem stil te kunnen staan?
