Relaties
alle pijlers
Help mijn man wilt scheiden
dinsdag 15 februari 2011 om 16:06
Hallo dames,
Ik ben nieuw op het forum en vraag meteen om jullie mening over mijn situatie.
Ik ben 26 jaar en mijn man is 24 jaar. Wij hebben elkaar ontmoet toen hij 16 en ik 18 jaar waren. Wij zijn beide van turkse kom af.
Zijn neef en mijn nicht zijn samen getrouwd en via hun hebben wij elkaar leren kennen.
In de zomer van 2003 heb ik mijn moeder het geheim, dat ik een vriendje heb uit vertrouwen verteld. De reden hiervoor was dat mijn man toen nog in nijmegen woonde en ik in rotterdam. Stiekem heen en weer rijden was lastig. Helaas heeft mijn moeder dit niet lang geheim kunnen houden, ze heeft me namelijk regelrecht naar mijn vader gestuurd om hem dit verhaal ook te vertellen.
Daarna is alles heel snel gegaan. Binnen een paar maanden waren wij al verloofd en hadden al hele toekomst plannen opgelegd gekregen. Zo jong en naief dat wij waren zijn daarin mee gegaan.
Dit ging een paar jaar lang goed, mijn man kwam in rotterdam verder studeren en wij zagen elkaar vaker als alleen in het weekend.
Na een paar jaar kreeg hij het ineens benauwd van al dit gedoe. Zo serieus met iets bezig zijn op zon jonge leeftijd, dat klopte volgens hem niet en dus heeft hij de verloving verbroken.
Gelukkig konden we niet lang zonder elkaar verder leven. Na een goed gesprek zijn we dan ook weer samen gekomen.
Helaas hebben wij niet veel van deze fout geleerd. We zijn met de plannen mee gegaan van de families en zijn na 6 jaar verloofd geweest te zijn dan toch getrouwd.
Nog geen jaar later heeft mijn man weer bekend gemaakt dat hij niet gelukkig is met hoe zijn leven nu gaat. Hierop ben ik natuurlijk van verdriet ingestort en heeft hij me al troostend laten weten dat het wel weer goed zou komen. En dat kwam het ook! We waren gelukkig, geen problemen niks!
Tot nu een paar weken terug (een jaar na de laatste keer) is hij toch weer terug bij de mening dat hij het benauwd krijgt van mij.
Hij wilt niet zoveel verantwoordelijkheid op deze leeftijd. Hij wilt geen rekening houden met hoelaat hij thuis komt en wanneer hij lekker met zijn vrienden weg wilt. Hij wilt gewoon rust!
Het schijnt niet aan mij te liggen, want we hebben geen ruzie. Ik ben erg makkelijk met wanneer hij weg gaat en hoelang hij weg gaat. Eigenlijk ben ik gewoon ideaal volgens hem.
Het gaat hem er ook niet om dat hij niet heeft kunnen stappen toen hij jong was (want dat heeft hij wel kunnen doen) het gaat hem ook niet om andere meiden te ontmoeten (want dat is wel het laatste waar hij behoefte aan heeft) Hij heeft alleen vanaf zon jonge leeftijd heel veel verantwoordelijkheden opgelegd gekregen. Terwijl hij al een zware jeugd achter de rug had.
Uit vertrouwen heb ik mijn moeder verteld dat hij plannen heeft om mij te verlaten. Ik heb haar verteld dat we niet willen dat iedereen hier gelijk van op de hoogte is. We willen eerst samen nadenken over hoe we dit gaan aanpakken. Jammer genoeg is mijn moeder toch naar zijn familie gegaan en ons verhaal verteld. Hierop heeft zijn opa gebeld dat hij als de sodemieter naar huis moest gaan en is dus door 2 neven weer naar huis gebracht. Het probleem dat we geleefd worden is hierbij bevestigd. Alleen het idee van scheiden is nog niet bij hem weg. Het is nu alleen maar erger geworden.
Gisteren zijn zijn ouders vanuit nijmegen naar ons gekomen. Hier hadden wij geen behoefte aan en heeft mijn man me opgehaald van mijn werk en we zijn lekker uit eten gegaan en zijn naar de bios geweest als een stelletje pubers die van huis weg gerend zijn.
Je ziet het dus, we kunnen zelfs in deze situatie nog makkelijk met zn tweeen door 1 deur. We hebben geen ruzies, we hebben geen affaires, we zijn altijd eerlijk tegen elkaar, maar toch wilt hij scheiden om verlost te zijn. En dit keer wilt hij het echt doorzetten, omdat we dit al vaker hebben meegemaakt. Hoe vaak kan je het opnieuw proberen.
Ik heb hem gevraagd of hij naar een relatie therpeut wilt gaan. Hij wilde dit wel voor me doen, als een ander mij duiderlijker kon maken dat het echt afgelopen is. Maar ik wil juist naar een relatie therepeut om hem duidelijk te maken dat er andere dingen hem dwars zitten en niet dat ons huwelijk slecht is.
Helaas moet dit allemaal via de huisarts. Mijn man wilt er geen speciaal vrij voor vragen, want veel zin heeft hij er eigenlijk niet in. Hij is leraar en heeft pas over 2 weken vakantie.
Maar ik wil iets kunnen doen..iets om hem te overtuigen dat er echt nog wel hoop voor ons is...
IK WIL IETS KUNNEN DOEN MAAR WAT??? IN 2 WEKEN KAN ER NOG VAN ALLES MIS GAAN
Ik ben nieuw op het forum en vraag meteen om jullie mening over mijn situatie.
Ik ben 26 jaar en mijn man is 24 jaar. Wij hebben elkaar ontmoet toen hij 16 en ik 18 jaar waren. Wij zijn beide van turkse kom af.
Zijn neef en mijn nicht zijn samen getrouwd en via hun hebben wij elkaar leren kennen.
In de zomer van 2003 heb ik mijn moeder het geheim, dat ik een vriendje heb uit vertrouwen verteld. De reden hiervoor was dat mijn man toen nog in nijmegen woonde en ik in rotterdam. Stiekem heen en weer rijden was lastig. Helaas heeft mijn moeder dit niet lang geheim kunnen houden, ze heeft me namelijk regelrecht naar mijn vader gestuurd om hem dit verhaal ook te vertellen.
Daarna is alles heel snel gegaan. Binnen een paar maanden waren wij al verloofd en hadden al hele toekomst plannen opgelegd gekregen. Zo jong en naief dat wij waren zijn daarin mee gegaan.
Dit ging een paar jaar lang goed, mijn man kwam in rotterdam verder studeren en wij zagen elkaar vaker als alleen in het weekend.
Na een paar jaar kreeg hij het ineens benauwd van al dit gedoe. Zo serieus met iets bezig zijn op zon jonge leeftijd, dat klopte volgens hem niet en dus heeft hij de verloving verbroken.
Gelukkig konden we niet lang zonder elkaar verder leven. Na een goed gesprek zijn we dan ook weer samen gekomen.
Helaas hebben wij niet veel van deze fout geleerd. We zijn met de plannen mee gegaan van de families en zijn na 6 jaar verloofd geweest te zijn dan toch getrouwd.
Nog geen jaar later heeft mijn man weer bekend gemaakt dat hij niet gelukkig is met hoe zijn leven nu gaat. Hierop ben ik natuurlijk van verdriet ingestort en heeft hij me al troostend laten weten dat het wel weer goed zou komen. En dat kwam het ook! We waren gelukkig, geen problemen niks!
Tot nu een paar weken terug (een jaar na de laatste keer) is hij toch weer terug bij de mening dat hij het benauwd krijgt van mij.
Hij wilt niet zoveel verantwoordelijkheid op deze leeftijd. Hij wilt geen rekening houden met hoelaat hij thuis komt en wanneer hij lekker met zijn vrienden weg wilt. Hij wilt gewoon rust!
Het schijnt niet aan mij te liggen, want we hebben geen ruzie. Ik ben erg makkelijk met wanneer hij weg gaat en hoelang hij weg gaat. Eigenlijk ben ik gewoon ideaal volgens hem.
Het gaat hem er ook niet om dat hij niet heeft kunnen stappen toen hij jong was (want dat heeft hij wel kunnen doen) het gaat hem ook niet om andere meiden te ontmoeten (want dat is wel het laatste waar hij behoefte aan heeft) Hij heeft alleen vanaf zon jonge leeftijd heel veel verantwoordelijkheden opgelegd gekregen. Terwijl hij al een zware jeugd achter de rug had.
Uit vertrouwen heb ik mijn moeder verteld dat hij plannen heeft om mij te verlaten. Ik heb haar verteld dat we niet willen dat iedereen hier gelijk van op de hoogte is. We willen eerst samen nadenken over hoe we dit gaan aanpakken. Jammer genoeg is mijn moeder toch naar zijn familie gegaan en ons verhaal verteld. Hierop heeft zijn opa gebeld dat hij als de sodemieter naar huis moest gaan en is dus door 2 neven weer naar huis gebracht. Het probleem dat we geleefd worden is hierbij bevestigd. Alleen het idee van scheiden is nog niet bij hem weg. Het is nu alleen maar erger geworden.
Gisteren zijn zijn ouders vanuit nijmegen naar ons gekomen. Hier hadden wij geen behoefte aan en heeft mijn man me opgehaald van mijn werk en we zijn lekker uit eten gegaan en zijn naar de bios geweest als een stelletje pubers die van huis weg gerend zijn.
Je ziet het dus, we kunnen zelfs in deze situatie nog makkelijk met zn tweeen door 1 deur. We hebben geen ruzies, we hebben geen affaires, we zijn altijd eerlijk tegen elkaar, maar toch wilt hij scheiden om verlost te zijn. En dit keer wilt hij het echt doorzetten, omdat we dit al vaker hebben meegemaakt. Hoe vaak kan je het opnieuw proberen.
Ik heb hem gevraagd of hij naar een relatie therpeut wilt gaan. Hij wilde dit wel voor me doen, als een ander mij duiderlijker kon maken dat het echt afgelopen is. Maar ik wil juist naar een relatie therepeut om hem duidelijk te maken dat er andere dingen hem dwars zitten en niet dat ons huwelijk slecht is.
Helaas moet dit allemaal via de huisarts. Mijn man wilt er geen speciaal vrij voor vragen, want veel zin heeft hij er eigenlijk niet in. Hij is leraar en heeft pas over 2 weken vakantie.
Maar ik wil iets kunnen doen..iets om hem te overtuigen dat er echt nog wel hoop voor ons is...
IK WIL IETS KUNNEN DOEN MAAR WAT??? IN 2 WEKEN KAN ER NOG VAN ALLES MIS GAAN
dinsdag 15 februari 2011 om 20:59
Topic opener, als ik jou was zou ik niet alles met de familie bespreken.
Uit ervaring weet ik dat het vaak weinig toegevoegde waarde heeft (ben zelf Marokkaanse).
Als ik jouw verhaal zo lees, staat jouw man enorm onder druk van beide families.
Ik zou een time out inlassen en hem alle ruimte geven om over zijn/jullie toekomst na te denken.
Hij is ook best jong, ik kan mij zijn vrijheidsdrang goed voorstellen.
Sterkte.
Uit ervaring weet ik dat het vaak weinig toegevoegde waarde heeft (ben zelf Marokkaanse).
Als ik jouw verhaal zo lees, staat jouw man enorm onder druk van beide families.
Ik zou een time out inlassen en hem alle ruimte geven om over zijn/jullie toekomst na te denken.
Hij is ook best jong, ik kan mij zijn vrijheidsdrang goed voorstellen.
Sterkte.
woensdag 16 februari 2011 om 08:56
dames bedankt voor jullie reacties!
Cultuur is nou eenmaal iets waar ik niets aan kan doen. Wij mogen idd niet elke week een ander vriendje hebben vandaar dat wij ook zijn verloofd. Wij dachten dat het gewoon een feestje en een ring zou zijn en verder gewoon als vriend en vriendin door het leven te kunnen gaan.
Ik moet toch eerlijk toegeven dat ik totaal geen probleem had om op mijn 18e verloofd te zijn. Tenslotte wil ik nog steeds met hem verder. Al was ik op mijn 12e uitgehuwelijkd aan hem.
De druk heb ik zelf ook niet vervelend ervaren, omdat ik ook verder wilde. Ik wilde ook trouwen en ik wil nog steeds kinderen van hem. Dit hoeft van mij allemaal niet snel te zijn, maar uiteindelijk wil ik het wel. En hij ook...hoe vaak wij in onze gedachte ons grotere huis hebben ingedeeld en de kinderkamers hebben besproken. Nu achteraf schijnt dat alleen maar te zijn om waarschijnlijk ook mij tevreden te stellen.
Maar uiteindelijk is hij altijd de gene geweest die daar over is begonnen. Juist omdat ik altijd heb geweten dat hij niet tegen de druk kan.
Mijn man is altijd een openboek geweest. Hij kan nooit doen alsof. Daarom vind ik het vreemd dat hij beweerd dat dat allemaal nep is geweest. Ik wil dat nog steeds niet geloven.
Mijn man is niet alleen leraar maar hij is ook DJ. Ook hier besteed hij geen tijd meer aan. Hij heeft het met alles gehad, hij wilt niets meer doen.
Ik zou bijna zeggen dat hij depressief is..en alles uit zijn leven wilt zetten..
Cultuur is nou eenmaal iets waar ik niets aan kan doen. Wij mogen idd niet elke week een ander vriendje hebben vandaar dat wij ook zijn verloofd. Wij dachten dat het gewoon een feestje en een ring zou zijn en verder gewoon als vriend en vriendin door het leven te kunnen gaan.
Ik moet toch eerlijk toegeven dat ik totaal geen probleem had om op mijn 18e verloofd te zijn. Tenslotte wil ik nog steeds met hem verder. Al was ik op mijn 12e uitgehuwelijkd aan hem.
De druk heb ik zelf ook niet vervelend ervaren, omdat ik ook verder wilde. Ik wilde ook trouwen en ik wil nog steeds kinderen van hem. Dit hoeft van mij allemaal niet snel te zijn, maar uiteindelijk wil ik het wel. En hij ook...hoe vaak wij in onze gedachte ons grotere huis hebben ingedeeld en de kinderkamers hebben besproken. Nu achteraf schijnt dat alleen maar te zijn om waarschijnlijk ook mij tevreden te stellen.
Maar uiteindelijk is hij altijd de gene geweest die daar over is begonnen. Juist omdat ik altijd heb geweten dat hij niet tegen de druk kan.
Mijn man is altijd een openboek geweest. Hij kan nooit doen alsof. Daarom vind ik het vreemd dat hij beweerd dat dat allemaal nep is geweest. Ik wil dat nog steeds niet geloven.
Mijn man is niet alleen leraar maar hij is ook DJ. Ook hier besteed hij geen tijd meer aan. Hij heeft het met alles gehad, hij wilt niets meer doen.
Ik zou bijna zeggen dat hij depressief is..en alles uit zijn leven wilt zetten..
woensdag 16 februari 2011 om 15:24
Relatietherapie lijkt me heel nuttig, maar dat heeft alleen zin als jullie je er allebei voor inzetten. Als je man geen vrij wil vragen om naar de huisarts te gaan en aangeeft dit alleen voor jou te doen, lijkt me dat het niet zo veel zin heeft.
Wat is hij van plan, aangezien jij op zich een ideale partner bent? Voor de rest van zijn leven single blijven - want geen verantwoordelijkheden - of over een tijdje een relatie met een ander aangaan. Of toch weer bij jou komen aankloppen?
Jullie hebben het steeds opnieuw geprobeerd, maar hebben jullie echt dingen veranderd? Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg, is een gezegde. Kortom: je moet iets anders proberen als je een andere uitkomst wil krijgen. Als hij dat niet doet, krijgt hij met jou, maar ook met een ander waarschijnlijk dezelfde uitkomst. Als hij dat niet wil, kan dat een reden zijn om therapie een kans te geven.
Is het niet veel meer de druk van de familie dan die van "het huwelijk" die hem zwaar valt?
Ik snap trouwens niet waarom je nogmaals je moeder in vertrouwen neemt als ze dit vertrouwen al eerder heeft beschaamd.... Of wilde je stiekem wel dat de familie zou ingrijpen?
Wat is hij van plan, aangezien jij op zich een ideale partner bent? Voor de rest van zijn leven single blijven - want geen verantwoordelijkheden - of over een tijdje een relatie met een ander aangaan. Of toch weer bij jou komen aankloppen?
Jullie hebben het steeds opnieuw geprobeerd, maar hebben jullie echt dingen veranderd? Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg, is een gezegde. Kortom: je moet iets anders proberen als je een andere uitkomst wil krijgen. Als hij dat niet doet, krijgt hij met jou, maar ook met een ander waarschijnlijk dezelfde uitkomst. Als hij dat niet wil, kan dat een reden zijn om therapie een kans te geven.
Is het niet veel meer de druk van de familie dan die van "het huwelijk" die hem zwaar valt?
Ik snap trouwens niet waarom je nogmaals je moeder in vertrouwen neemt als ze dit vertrouwen al eerder heeft beschaamd.... Of wilde je stiekem wel dat de familie zou ingrijpen?
Ga in therapie!
woensdag 16 februari 2011 om 15:33
Hoi TO,
Als ik je verhaal zo lees spelen er veel culturele invloeden een rol. In elk geval van buiten jullie relatie, in de verwachtingen van familie en gemeenschap. M.n. je man lijkt veel moeite te hebben binnen deze verwachtingen zijn eigen koers te blijven varen of te voelen dat hij dit doet. Als jullie een therapeut zoeken lijkt het mij niet verkeerd je tot iPsy te wenden, zij hebben vast een vestiging in de buurt en kunnen al die ingewikkelde culturele en familiekwesties meenemen in een eventuele relatietherapie. Zo'n therapie hoeft dan niet te leiden tot een hersteld huwelijk maar kan ook helpen er op een goede manier een punt achter te zetten zodat jullie er allebei nog iets aan hebben voor de toekomst. De problemen waar je man tegenaan loopt zijn namelijk niet exclusief voor jullie huwelijk, hij zal zijn hele verdere leven nog moeten omgaan met al die verwachtingen, of dat nou met of zonder jou is. Zo beschouwd lost scheiden dus niets op.
Het klinkt complex en dan kan je maar beter zorgen dat de behandelaar al die complexe dingen snapt.
Sterkte.
Als ik je verhaal zo lees spelen er veel culturele invloeden een rol. In elk geval van buiten jullie relatie, in de verwachtingen van familie en gemeenschap. M.n. je man lijkt veel moeite te hebben binnen deze verwachtingen zijn eigen koers te blijven varen of te voelen dat hij dit doet. Als jullie een therapeut zoeken lijkt het mij niet verkeerd je tot iPsy te wenden, zij hebben vast een vestiging in de buurt en kunnen al die ingewikkelde culturele en familiekwesties meenemen in een eventuele relatietherapie. Zo'n therapie hoeft dan niet te leiden tot een hersteld huwelijk maar kan ook helpen er op een goede manier een punt achter te zetten zodat jullie er allebei nog iets aan hebben voor de toekomst. De problemen waar je man tegenaan loopt zijn namelijk niet exclusief voor jullie huwelijk, hij zal zijn hele verdere leven nog moeten omgaan met al die verwachtingen, of dat nou met of zonder jou is. Zo beschouwd lost scheiden dus niets op.
Het klinkt complex en dan kan je maar beter zorgen dat de behandelaar al die complexe dingen snapt.
Sterkte.
woensdag 16 februari 2011 om 15:45
ja waarom ik het me moeder heb verteld snap ik ook niet. Ik denk dat het gewoon een opvlieging van verdriet is geweest. Even vertrouwt bij mama uithuilen ofzo? Heb er achteraf natuurlijk wel spijt van, maar daar valt niets meer aan te veranderen.
Wat de plannen van mijn man zijn? Helemaal niks.. dat is zijn plan. Hij vind het best als hij single is..misschien dat hij idd later wilt aankloppen als wij echt bestemd zijn voorelkaar...maar dat zijn dingen die hij dan wel ziet. Ja lekker vaag he
Hij neemt niet de moeite om uit eindelijk de scheiding door te zetten, maar hij neemt ook niet de moeite om het op te lossen.
Wij hangen nu een beetje in het midden! Hij zit erg in de knoop met zichzelf op dit moment en hij sleurt mij en ons huwelijk er bij in.
Ik heb de arts vandaag gebeld of het verplicht is dat we met zn tweeen op ons afspraak aanwezig moeten zijn. Dit was niet het geval. Dus hij hoeft geen vrij te vragen en ik ga naar de huisarts om een verwijs briefje aan te vragen. Ik hoop dat ik de therapie in zijn vakantie kan inplannen.
En ik hoop dat hij na 1 sessie niet op gaat geven...ik hoop dat hij inziet dat we moeten vechten of we willen of niet..
ik hoop dat hij inziet dat het niet te laat is
ik hoop dat ik hem op tijd wakker kan schudden
Wat de plannen van mijn man zijn? Helemaal niks.. dat is zijn plan. Hij vind het best als hij single is..misschien dat hij idd later wilt aankloppen als wij echt bestemd zijn voorelkaar...maar dat zijn dingen die hij dan wel ziet. Ja lekker vaag he
Hij neemt niet de moeite om uit eindelijk de scheiding door te zetten, maar hij neemt ook niet de moeite om het op te lossen.
Wij hangen nu een beetje in het midden! Hij zit erg in de knoop met zichzelf op dit moment en hij sleurt mij en ons huwelijk er bij in.
Ik heb de arts vandaag gebeld of het verplicht is dat we met zn tweeen op ons afspraak aanwezig moeten zijn. Dit was niet het geval. Dus hij hoeft geen vrij te vragen en ik ga naar de huisarts om een verwijs briefje aan te vragen. Ik hoop dat ik de therapie in zijn vakantie kan inplannen.
En ik hoop dat hij na 1 sessie niet op gaat geven...ik hoop dat hij inziet dat we moeten vechten of we willen of niet..
ik hoop dat hij inziet dat het niet te laat is
ik hoop dat ik hem op tijd wakker kan schudden
woensdag 16 februari 2011 om 16:06
Als hij een depressie heeft gaat dat wel even duren, en doet relatietherapie daar nu niet zo heel veel aan.
Hij zal dan toch eerst met zichzelf in het reine moeten komen.
Misschien is hij wel over zijn grenzen heengegaan.
Heeft hij veel geaccepteerd ( niet perse van jou maar van alles en iedereen om zich heen ) maar kan ie dat nu niet meer.
Steun hem waar nodig maar geef hem de ruimte om zichzelf weer te vinden.
Ik hoop dat jullie eruit komen.
Maar het zal de eerste keer niet wezen dat een stel wat best jong een relatie hebben gekregen uit elkaar gaat.
Ik heb dat zelf ook ervaren en was na ruim 15 jaar de koek op.
Onze interesse's liepen steeds verder uit elkaar, waardoor we elkaar helemaal niet meer begrepen, en tot de conclusie kwamen dat we niet veel meer hadden om bij elkaar te blijven.
Hij zal dan toch eerst met zichzelf in het reine moeten komen.
Misschien is hij wel over zijn grenzen heengegaan.
Heeft hij veel geaccepteerd ( niet perse van jou maar van alles en iedereen om zich heen ) maar kan ie dat nu niet meer.
Steun hem waar nodig maar geef hem de ruimte om zichzelf weer te vinden.
Ik hoop dat jullie eruit komen.
Maar het zal de eerste keer niet wezen dat een stel wat best jong een relatie hebben gekregen uit elkaar gaat.
Ik heb dat zelf ook ervaren en was na ruim 15 jaar de koek op.
Onze interesse's liepen steeds verder uit elkaar, waardoor we elkaar helemaal niet meer begrepen, en tot de conclusie kwamen dat we niet veel meer hadden om bij elkaar te blijven.
woensdag 16 februari 2011 om 16:08
Iemand wakker schudden moet je niet doen, denk dat dat ook tegen je zal werken.
Je geeft hem nl weer druk, die hij juist uit de weg wil gaan.
Snap dat je hem wil waarschuwen wat er evt verloren kan gaan, maar als hij zichzelf niet goed voelt, hij de relatie niet meer verder wil doorzetten is dat niet anders.
Je geeft hem nl weer druk, die hij juist uit de weg wil gaan.
Snap dat je hem wil waarschuwen wat er evt verloren kan gaan, maar als hij zichzelf niet goed voelt, hij de relatie niet meer verder wil doorzetten is dat niet anders.
woensdag 16 februari 2011 om 16:11
quote:h_nief_e schreef op 16 februari 2011 @ 08:56:
Cultuur is nou eenmaal iets waar ik niets aan kan doen. Wij mogen idd niet elke week een ander vriendje hebben vandaar dat wij ook zijn verloofd.
Allereerst sterkte met de hele situatie!
Cultuur is idd iets waar je niets aan kan doen.
Maar ik ben wel van mening dat je zelf moet weten wat je doet. Het is jou leven en niet dat van de familie. Jij moet gelukkig zijn in jou leven.
En als het jou gelukkig maakt om te zoeken naar je ware liefde(mocht dat nodig zijn). Dan zou je dat gewoon moeten kunnen vind ik.
Nu lijkt het erop dat de familie jullie leven leeft.
Cultuur is nou eenmaal iets waar ik niets aan kan doen. Wij mogen idd niet elke week een ander vriendje hebben vandaar dat wij ook zijn verloofd.
Allereerst sterkte met de hele situatie!
Cultuur is idd iets waar je niets aan kan doen.
Maar ik ben wel van mening dat je zelf moet weten wat je doet. Het is jou leven en niet dat van de familie. Jij moet gelukkig zijn in jou leven.
En als het jou gelukkig maakt om te zoeken naar je ware liefde(mocht dat nodig zijn). Dan zou je dat gewoon moeten kunnen vind ik.
Nu lijkt het erop dat de familie jullie leven leeft.
donderdag 17 februari 2011 om 09:17
Ik had gisteravond wel 2 min lang nog ff goede hoop!
Hij had raport vergadering en kwam laat in de avond pas thuis.
De afgelopen dagen proberen we elkaar af en toe te vermijden, maar dit keer niet. Hij kwam naast me zitten en wilde gewoon luchtig praten. Hoe mijn dag was gegaan, of iemand me nog had lastig gevallen etc etc Hij vroeg zelfs voor wanneer ik een afspraak had gemaakt bij een therapeut. Dus ik verteld dat dat via de huisarts gaat en dat hij er niet bij hoeft te zijn. Waarop hij antwoorde, of er geen therapeut was die zonder een verwijzing van de arts kon werken. Met andere woorden, hij staat er nu meer voor open en beseft dat we zon tussen persoon echt nodig hebben. Ik hoef hem er dus niet meer ernaar toe te slepen Waarom hij erheen wilde heb ik uit eigen belang niet gevraagd (om de scheiding makkelijker te laten verlopen of ons een nieuwe kans te geven)
Nou dat was dus 2 min even hoop voor mij, daarna vertelde hij mij dat zijn zusje had gebeld en dat mijn ma weer allemaal lelijke dingen had gezegd over zijn ouders enzo. (dit was ook het geval toen wij onze verloving hadden verbroken. Hun ruzie stond ineens op de voorgrond en wij met onze problemen op de achtergrond) Ik ben niet verder op het gesprek ingegaan, wilde niet weer hebben van jouw moeder doet dit en mijn moeder doet zo blablabla
Maar boos dat ik ben..oeeii oeeii oeii Zowel op mijn moeder, als zijn moeder en zijn zusje.. Hoe moeilijk kan je het een persoon maken zeg!
Ik ben weer 10 stappen terug...
Hij had raport vergadering en kwam laat in de avond pas thuis.
De afgelopen dagen proberen we elkaar af en toe te vermijden, maar dit keer niet. Hij kwam naast me zitten en wilde gewoon luchtig praten. Hoe mijn dag was gegaan, of iemand me nog had lastig gevallen etc etc Hij vroeg zelfs voor wanneer ik een afspraak had gemaakt bij een therapeut. Dus ik verteld dat dat via de huisarts gaat en dat hij er niet bij hoeft te zijn. Waarop hij antwoorde, of er geen therapeut was die zonder een verwijzing van de arts kon werken. Met andere woorden, hij staat er nu meer voor open en beseft dat we zon tussen persoon echt nodig hebben. Ik hoef hem er dus niet meer ernaar toe te slepen Waarom hij erheen wilde heb ik uit eigen belang niet gevraagd (om de scheiding makkelijker te laten verlopen of ons een nieuwe kans te geven)
Nou dat was dus 2 min even hoop voor mij, daarna vertelde hij mij dat zijn zusje had gebeld en dat mijn ma weer allemaal lelijke dingen had gezegd over zijn ouders enzo. (dit was ook het geval toen wij onze verloving hadden verbroken. Hun ruzie stond ineens op de voorgrond en wij met onze problemen op de achtergrond) Ik ben niet verder op het gesprek ingegaan, wilde niet weer hebben van jouw moeder doet dit en mijn moeder doet zo blablabla
Maar boos dat ik ben..oeeii oeeii oeii Zowel op mijn moeder, als zijn moeder en zijn zusje.. Hoe moeilijk kan je het een persoon maken zeg!
Ik ben weer 10 stappen terug...
donderdag 17 februari 2011 om 10:31
donderdag 17 februari 2011 om 12:15
Dat lost het niet op inderdaad, maar nu staat je huwelijk op springen en komt jullie familie voortdurend stoken. Misschien kun je tijdens een vakantie duidelijke afspraken maken over de rol die jullie familie mag spelen in jullie huwelijk en leven en die na afloop aan de familie meedelen
Je kan ook praten over wat je man nodig heeft, het is blijkbaar niet iets wat hij jou niet kan vinden. Misschien toch het keurslijf van cultuur en familie? Mooi dat hij meer open staat voor therapie nu!
Je kan ook praten over wat je man nodig heeft, het is blijkbaar niet iets wat hij jou niet kan vinden. Misschien toch het keurslijf van cultuur en familie? Mooi dat hij meer open staat voor therapie nu!
Ga in therapie!
zaterdag 19 februari 2011 om 09:05
Morgen zijn we 2 jaar getrouwd. Ik zit er zo tegenop. Ik weet dat hij morgen naar nijmegen gaat. Het liefst ga ik met hem mee. Maar aan de andere kant wil ik niemand die dag zien of spreken ook hem niet. Als ik sterk genoeg had geweest had ik gevraagd of hij vanavond al naar nijmegen had gegaan. Het probleem is dat ik ook weer niet wil dat hij weg gaat. Ik vind het fijn om hem in de buurt te hebben.
Ohh alles is zo dubbel ik begin echt hopeloos te raken
Ohh alles is zo dubbel ik begin echt hopeloos te raken
zaterdag 19 februari 2011 om 13:51
TO, zorg ervoor dat wat je moeder en schoonmoeder etc je niet meer raakt. dat je ervan binnen klaar mee bent. Zij zullen altijd iets vinden en denken en roepen, je vertellen hoe je het moet doen.Hoor het aan, vertel ze dat je het fijn vind dat ze aan jullie denken en mee willen denken maar dat jullie je eigen pad kezen, dat het om jullie gaat niet om heen. Als het je niet meer raakt kun je dat zonder woede en wrok zeggen,je raakt er niet meer van uit balans. Dan pas kunnen je man en jij echt aan jullie werken.
good luck
good luck
