Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
dinsdag 5 mei 2020 om 21:53
Niets weerhoudt haar ervan om dat gewoon te doen. Haar man heeft haar niks verboden, haar man heeft alleen aangegeven dat op twee uur afstand van elkaar wonen niet is hoe hij een huwelijk voor zich ziet. Dat is toch volledig legitiem? Ik zou ook niet getrouwd willen zijn maar dan toch altijd alleen. En ik zou ook geen long distance relatie willen. De meeste mensen willen dat niet.FunnyFace8 schreef: ↑05-05-2020 21:27Het gaat erom wat ze nu graag zou willen (een baan, verantwoordelijkheid, een salaris, een frisse wind door haar leven, etc.). En of ze een man heeft die daarin mee wil gaan, of dat ze het zo graag wil dat ze ervoor kiest om op een andere manier verder te gaan.
En dan kan je zeggen: dat moet hij maar voor haar overhebben en daar ben ik het in principe mee eens. Natuurlijk moet je dat voor je partner over hebben als je partner alleen op die manier een unieke droom kan waarmaken.
Ik heb zelf ook een grote droom en ja, natuurlijk verwacht ik van elke partner dat als die kans zich voordoet, dat we alles laten vallen en dat mijn partner en kinderen me dan steunen. Maar ik heb het daarbij over iets wat vergelijkbaar is met meedoen aan de Olympische Spelen, niet over zeg projectmanager worden bij een verzekeringsmaatschappij. Of grondstewardess op Schiphol.
Dus natuurlijk maakt het uit over welke droom het gaat. Het offer moet in verhouding staan tot de beloning.
En op dit moment heeft TO helemaal geen enkele beloning die tegenover het offer wat ze van man vraagt staat.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 22:06
Dus omdat ze 16 jaar geleden een beslissing heeft genomen waar ze achteraf niet blij mee is, moet ze de komende 30-50 jaar leven met de consequenties van die keuze? Waarom? Ze is een vrij mens en mag haar eigen leven vormgeven, zeker nu de kinderen uitvliegen. Als dit mijn moeder zou zijn, dan zou ik in elk geval hopen dat ze haar droom najaagt. Dat is liefde namelijk, dat je het iemand gunt zich te ontplooien en te groeien, ook als daardoor jouw was misschien niet meer wordt gedaan, of jouw prakje niet elke dag om 6 uur klaarstaat.redbulletje schreef: ↑05-05-2020 21:29Als dit voor haar belangrijker was had ze 16 jaar geleden in de randstad moeten blijven. Zij had toen immers die topcarriere die ze nu nog terug op denkt te kunnen pakken. En haar man had ook een optie op een baan daar. Maar toen was het blijkbaar toch niet zo belangrijk voor haar, zowel haar baan als haar stad.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:13
Een levenslustige , carrièregerichte, goedgeschoolde moeder wil nu ook haar droom eens achterna die ze heeft uitgesteld ten gunste van de toekomst van haar kinderen en man. Man zegt op iedere suggestie nee én nog zijn er vrouwen die het alleen maar hebben over de onhaalbaarheid, prinsessengedrag en egoïstisch. Bijzonder is dat de menopauze gezien wordt als een periode waarin vrouwen allerlei oprispingen hebben die niet serieus genomen hoeven te worden.
Zolang nog zoveel vrouwen op deze manier andere vrouwen behandelen zijn we nog heel ver weg van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en dat komt blijkbaar ook door vrouwen zelf. Heel jammer.
Zolang nog zoveel vrouwen op deze manier andere vrouwen behandelen zijn we nog heel ver weg van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en dat komt blijkbaar ook door vrouwen zelf. Heel jammer.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:18
Zou jij dat doen? Alles opgeven, zodat je man zijn grote droom kan realiseren? Ik niet hoor. Dat zou namelijk betekenen dat mijn grote droom in rook opgaat en dat vind ik minstens even belangrijk als de droom van de ander. Hoe belangrijk een droom is kun je niet bepalen voor een ander. En geld heeft daar al helemaal weinig mee te maken.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 21:53En dan kan je zeggen: dat moet hij maar voor haar overhebben en daar ben ik het in principe mee eens. Natuurlijk moet je dat voor je partner over hebben als je partner alleen op die manier een unieke droom kan waarmaken.
Ik heb zelf ook een grote droom en ja, natuurlijk verwacht ik van elke partner dat als die kans zich voordoet, dat we alles laten vallen en dat mijn partner en kinderen me dan steunen. Maar ik heb het daarbij over iets wat vergelijkbaar is met meedoen aan de Olympische Spelen, niet over zeg projectmanager worden bij een verzekeringsmaatschappij. Of grondstewardess op Schiphol.
Dus natuurlijk maakt het uit over welke droom het gaat. Het offer moet in verhouding staan tot de beloning.
En op dit moment heeft TO helemaal geen enkele beloning die tegenover het offer wat ze van man vraagt staat.
TO wil ook helemaal niet dat haar man alles opgeeft. Ze wil gewoon dat hij blijft werken in dezelfde functie, maar dan vanuit een stadje verderop. Of dat hij een vergelijkbare functie kan uitoefenen, nog steeds in hetzelfde land. Ik vind het allemaal niet zo drastisch hoor. Ze vraagt hem alleen een klein beetje op te schuiven haar kant op, aangezien zij zestien jaar geleden 180 graden omgedraaid is zijn kant op.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:21
Net zoals de mannelijke variant de midlifecrisis. Zonde als zo'n hormonale oprisping je jarenlange relatie en gezin kosten.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 22:13Een levenslustige , carrièregerichte, goedgeschoolde moeder wil nu ook haar droom eens achterna die ze heeft uitgesteld ten gunste van de toekomst van haar kinderen en man. Man zegt op iedere suggestie nee én nog zijn er vrouwen die het alleen maar hebben over de onhaalbaarheid, prinsessengedrag en egoïstisch. Bijzonder is dat de menopauze gezien wordt als een periode waarin vrouwen allerlei oprispingen hebben die niet serieus genomen hoeven te worden.
Zolang nog zoveel vrouwen op deze manier andere vrouwen behandelen zijn we nog heel ver weg van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en dat komt blijkbaar ook door vrouwen zelf. Heel jammer.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:25
Geen stadje verderop, maar in een druk overbevolkt gebied waar je maar half het huis (laat staan de ruimte) krijgt voor je geld als waar ze nu wonen. En met verlies van vertrouwde werkomgeving, opgebouwde credits daar en bevriende collega's. Niet iedereen wil weer helemaal van voor af aan zich moeten bewijzen terwijl je na 16 jaar gewoon lekker bij het meubilair hoort in 'n bedrijf en kunt lezen en schrijven met je collega's. Hij hoeft niet te boeten voor het feit dat TO 16 jaar geleden een foute levenskeuze maakte door gezin voor carriere te zetten. Dat deed ze waarschijnlijk vooral voor haar kinderwens en niet persé voor hem.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 22:18Zou jij dat doen? Alles opgeven, zodat je man zijn grote droom kan realiseren? Ik niet hoor. Dat zou namelijk betekenen dat mijn grote droom in rook opgaat en dat vind ik minstens even belangrijk als de droom van de ander. Hoe belangrijk een droom is kun je niet bepalen voor een ander. En geld heeft daar al helemaal weinig mee te maken.
TO wil ook helemaal niet dat haar man alles opgeeft. Ze wil gewoon dat hij blijft werken in dezelfde functie, maar dan vanuit een stadje verderop. Of dat hij een vergelijkbare functie kan uitoefenen, nog steeds in hetzelfde land. Ik vind het allemaal niet zo drastisch hoor. Ze vraagt hem alleen een klein beetje op te schuiven haar kant op, aangezien zij zestien jaar geleden 180 graden omgedraaid is zijn kant op.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:25
Zou hij schaapherder zijn ? En dan komt er nu een baan vrij als stadsherder.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 20:21Dat verzin je ook gewoon allemaal, TO heeft helemaal niks over het werk van haar man gezegd anders dan dat als hij niet in Boekelo was gaan werken hij nooit een baan had gekregen. Dat klinkt niet alsof hij de CEO van Facebook is.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:26
Eens. Het stoort me vooral hoe TO wordt weggezet alsof ze jarenlang een luilekkerleventje heeft gehad, terwijl die arme man maar moest werken om haar luxeleventje te bekostigen.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 22:13Een levenslustige , carrièregerichte, goedgeschoolde moeder wil nu ook haar droom eens achterna die ze heeft uitgesteld ten gunste van de toekomst van haar kinderen en man. Man zegt op iedere suggestie nee én nog zijn er vrouwen die het alleen maar hebben over de onhaalbaarheid, prinsessengedrag en egoïstisch. Bijzonder is dat de menopauze gezien wordt als een periode waarin vrouwen allerlei oprispingen hebben die niet serieus genomen hoeven te worden.
Zolang nog zoveel vrouwen op deze manier andere vrouwen behandelen zijn we nog heel ver weg van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en dat komt blijkbaar ook door vrouwen zelf. Heel jammer.
In werkelijkheid werken vrouwen/ moeders in het overgrote deel van de gevallen een stuk meer, of ze nu pt werken of ft, maakt niet uit. Als je alle betaalde en onbetaalde arbeid bij elkaar optelt en alle shifts, dan zijn vrouwen met kinderen (zeker als het er 3 zijn) minstens zo hard aan het werk en in de meeste gevallen nog harder.
Ik bewonder het aan TO dat ze na een woelige periode haar eigen carrière weer wil oppakken, dat ze goed voelt waar ze behoefte aan heeft en daarvoor gaat staan. In plaats van haar aan te moedigen als vrouwen onder elkaar wordt ze de grond in gestampt. Vooral niet boven het maaiveld uitsteken! Het doet me ook denken aan die krabbenmand.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:39
ja, ik zou zeker een partner steunen in een grote droom en afhankelijk van wat die droom is zou ik er mijn eigen bezigheden voor uitstellen of opzeggen. Maar dat hangt er dus vanaf wat die droom is. Als mijn partner CEO van Tiktok kan worden of hoogleraar in Cambridge of uit kan komen voor Nederland op het Eurovisie Songfestival of de Olympische spelen dan wil ik best een jaartje alles opgeven zodat hij dat waar kan maken, hoor. En ook wel langer als daar voor mij ook een beloning tegenover staat.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 22:18Zou jij dat doen? Alles opgeven, zodat je man zijn grote droom kan realiseren? Ik niet hoor. Dat zou namelijk betekenen dat mijn grote droom in rook opgaat en dat vind ik minstens even belangrijk als de droom van de ander. Hoe belangrijk een droom is kun je niet bepalen voor een ander. En geld heeft daar al helemaal weinig mee te maken.
TO wil ook helemaal niet dat haar man alles opgeeft. Ze wil gewoon dat hij blijft werken in dezelfde functie, maar dan vanuit een stadje verderop. Of dat hij een vergelijkbare functie kan uitoefenen, nog steeds in hetzelfde land. Ik vind het allemaal niet zo drastisch hoor. Ze vraagt hem alleen een klein beetje op te schuiven haar kant op, aangezien zij zestien jaar geleden 180 graden omgedraaid is zijn kant op.
Maar ik ga natuurlijk niet mijn bezigheden opgeven om er slechter van te worden. En dat is wel wat TO vraagt. Slechter huis, slechtere arbeidsomstandigheden, slechter sociaal leven, slechtere hobby's voor een NIET BESTAANDE baan.
Als het allemaal zo weinig voorstelt en Amsterdam niet meer dan "een stadje verderop" is, dan kan TO toch prima in Boekelo blijven? Zij heeft immers toch geen baan.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 22:45
Gut, je hebt wel een levendige fantasie. Ik zei op pagina 1 al dat ze gewoon moet gaan werken. Dus hoezo krabbenmand?TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 22:26Eens. Het stoort me vooral hoe TO wordt weggezet alsof ze jarenlang een luilekkerleventje heeft gehad, terwijl die arme man maar moest werken om haar luxeleventje te bekostigen.
In werkelijkheid werken vrouwen/ moeders in het overgrote deel van de gevallen een stuk meer, of ze nu pt werken of ft, maakt niet uit. Als je alle betaalde en onbetaalde arbeid bij elkaar optelt en alle shifts, dan zijn vrouwen met kinderen (zeker als het er 3 zijn) minstens zo hard aan het werk en in de meeste gevallen nog harder.
Ik bewonder het aan TO dat ze na een woelige periode haar eigen carrière weer wil oppakken, dat ze goed voelt waar ze behoefte aan heeft en daarvoor gaat staan. In plaats van haar aan te moedigen als vrouwen onder elkaar wordt ze de grond in gestampt. Vooral niet boven het maaiveld uitsteken! Het doet me ook denken aan die krabbenmand.
Leg mij eens uit waarom TO alleen kan werken als haar man ook ontslag neemt? En als het huis de verkoop in gaat? Sinds wanneer kan je alleen dan solliciteren?
En ik vind haar man ook al niet zielig, ik vind het zielig dat TO kennelijk alleen in de sloot kan springen als haar man dat ook doet. Ze moet niet zo zeuren en jammeren, maar gewoon solliciteren, een baan vinden, aannemen, aan het werk gaan en dan over een tijdje weer verder kijken.
Maar dat is voor Vivavrouwtjes kennelijk een heel raar concept.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 22:52
Tsjonge, nu wordt zelfs gesteld dat man na 16 jaar niet hoeft te boeten voor de hormonale oprisping van TO. TO ziet het gewoon niet zitten om de rest van haar leven weg te kwijnen in Trutjeshoek, Hupsel of Ulft. Ze wil graag dat man met haar meedenkt, om samen hun leven richting te geven wat voor beide een bevredigend bestaan is.
dinsdag 5 mei 2020 om 22:56
Nee, ze wil dat haar man alles opgeeft waar hij van houdt.Numnum schreef: ↑05-05-2020 22:52Tsjonge, nu wordt zelfs gesteld dat man na 16 jaar niet hoeft te boeten voor de hormonale oprisping van TO. TO ziet het gewoon niet zitten om de rest van haar leven weg te kwijnen in Trutjeshoek, Hupsel of Ulft. Ze wil graag dat man met haar meedenkt, om samen hun leven richting te geven wat voor beide een bevredigend bestaan is.
Er zijn zoveel mogelijkheden voor haar: een baan in de buurt zoeken bijv. maar dat wil ze niet, dat is haar te min.
Als ze het bruisende stadsleven wat vaker wil ervaren kan ze nu de kids zijn uitgevlogen wat vaker richting haar familie daar rijden en een paar dagen logeren en van cultuur genieten (zodra dat weer open gaat) Of, wat logischer is op zo'n moment, gaat wat vaker met haar man op stap in de weekenden om weer te investeren in hen als koppel nu het gezinsleven is veranderd.
dinsdag 5 mei 2020 om 23:04
Maar ze was toch niet carrièrebewust? Gezien de keuzes die ze, gezamenlijk, maakte bleek toch dat voor haar het gezin voorrang kreeg op haar carrière? Blijkbaar ziet ze dat nu als een opoffering, terwijl het een heel legitieme keuze is. Een carrière kan jezelf doen ontwikkelen, maar ook een gezin vorm geven doet dat en daarenboven ontwikkelt het ook je andere gezinsleden.Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 22:13Een levenslustige , carrièregerichte, goedgeschoolde moeder wil nu ook haar droom eens achterna die ze heeft uitgesteld ten gunste van de toekomst van haar kinderen en man. Man zegt op iedere suggestie nee én nog zijn er vrouwen die het alleen maar hebben over de onhaalbaarheid, prinsessengedrag en egoïstisch. Bijzonder is dat de menopauze gezien wordt als een periode waarin vrouwen allerlei oprispingen hebben die niet serieus genomen hoeven te worden.
Zolang nog zoveel vrouwen op deze manier andere vrouwen behandelen zijn we nog heel ver weg van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en dat komt blijkbaar ook door vrouwen zelf. Heel jammer.
Maar het probleem hier is dat ze, nog voor alle kinderen uitgevlogen zijn, alle zekerheden waarop dat gezin gebouwd was overhoop wil gooien zonder dat er enige andere zekerheden zijn. Zij heeft nog geen job, hij moet een door haar uitgezochte vacature invullen... omdat zij, na vijf jaar enkel bezig geweest te zijn met het gezin, alles wil omgooien. Alle zekerheden en stabiliteit moeten weg omdat zij niets meer om handen dreigt te hebben en zich dreigt te vervelen? Zo lees ik toch veel van wat TO zelf schrijft.
Ook het leven dat ze nu hebben is niet over een nacht opgebouwd, laat haar maar eerst gaan solliciteren voor een baan die haar aanspreekt. Ik durf te wedden dat haar man veel meer in oplossingen zal denken als zij met iets concreet op de proppen komt, want dan pas.weet je waar je aan kan beginnen.
dinsdag 5 mei 2020 om 23:06
Maar wat valt er uberhaupt mee te denken dan? Als ze wil werken moet ze gaan werken, als ze vaker naar de stad wil moet ze dingen gaan plannen en als ze een ander huis wil moet ze op zoek gaan naar dat andere huis. En als ze dan iets concreets te melden heeft dan meldt ze zich weer bij haar man. Als dan blijkt dat hij haar plannen allemaal niks vindt dan zijn ze uit elkaar gegroeid en dan moet ze daar de consequenties van dragen. Maar sjongejonge, als je iets wil dan doe je daar wat moeite voor en regel je het. Haar man vindt hun leven prima dus die heeft geen zin om iets te gaan regelen. Dat zal zij moeten doen, zij is immers degene met het probleem.Numnum schreef: ↑05-05-2020 22:52Tsjonge, nu wordt zelfs gesteld dat man na 16 jaar niet hoeft te boeten voor de hormonale oprisping van TO. TO ziet het gewoon niet zitten om de rest van haar leven weg te kwijnen in Trutjeshoek, Hupsel of Ulft. Ze wil graag dat man met haar meedenkt, om samen hun leven richting te geven wat voor beide een bevredigend bestaan is.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 23:09
Ik vind het raar dat je je identiteit en ergens ook je eigenwaarde haalt uit een functie, en niet uit je omgeving, collega's, vrienden, gezin, je weet wel echte personen.TanteOlivia schreef: ↑05-05-2020 22:18Zou jij dat doen? Alles opgeven, zodat je man zijn grote droom kan realiseren? Ik niet hoor. Dat zou namelijk betekenen dat mijn grote droom in rook opgaat en dat vind ik minstens even belangrijk als de droom van de ander. Hoe belangrijk een droom is kun je niet bepalen voor een ander. En geld heeft daar al helemaal weinig mee te maken.
TO wil ook helemaal niet dat haar man alles opgeeft. Ze wil gewoon dat hij blijft werken in dezelfde functie, maar dan vanuit een stadje verderop. Of dat hij een vergelijkbare functie kan uitoefenen, nog steeds in hetzelfde land. Ik vind het allemaal niet zo drastisch hoor. Ze vraagt hem alleen een klein beetje op te schuiven haar kant op, aangezien zij zestien jaar geleden 180 graden omgedraaid is zijn kant op.
Een functie... het is bijna alsof je zegt dat je ook ergens anders vrienden kan maken. Zal best, maar ik heb mijn huidige vrienden toch best graag en zou er toch moeilijk mee hebben als mijn vrouw zegt dat in de Randstad ook wel leuke vrienden te vinden zijn.
dinsdag 5 mei 2020 om 23:13
Oh, dat geldt voor mij ook wel, hoor. Mijn werk bepaalt een groot deel van mijn identiteit en geeft me ook veel eigenwaarde. Maar juist daarom spring ik er ook niet zo lichtzinnig mee om als TO dat met haar werk heeft gedaan. En juist daarom begrijp ik de passieve afhankelijke houding van TO niet. Als dat werk zo belangrijk voor je is, kom dan van je luie ass en ga het dan ook doen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 23:17
Sorry hoor, maar hier haak ik af. Hoezo is TO lui?fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 23:13Oh, dat geldt voor mij ook wel, hoor. Mijn werk bepaalt een groot deel van mijn identiteit en geeft me ook veel eigenwaarde. Maar juist daarom spring ik er ook niet zo lichtzinnig mee om als TO dat met haar werk heeft gedaan. En juist daarom begrijp ik de passieve afhankelijke houding van TO niet. Als dat werk zo belangrijk voor je is, kom dan van je luie ass en ga het dan ook doen.
Super irritante en aanvallende houding heb je trouwens, fashionvictim. Ook in eerdere posts, waarin je voorstelt dat TO haar vent maar voor het blok moet zetten met een alleen door haar gemaakt plan. Gaat dat in jouw relatie ook zo, of doe je dat alleen hier?
dinsdag 5 mei 2020 om 23:17
Geronimo2 schreef: ↑05-05-2020 22:13Een levenslustige , carrièregerichte, goedgeschoolde moeder wil nu ook haar droom eens achterna die ze heeft uitgesteld ten gunste van de toekomst van haar kinderen en man. Man zegt op iedere suggestie nee én nog zijn er vrouwen die het alleen maar hebben over de onhaalbaarheid, prinsessengedrag en egoïstisch. Bijzonder is dat de menopauze gezien wordt als een periode waarin vrouwen allerlei oprispingen hebben die niet serieus genomen hoeven te worden.
Zolang nog zoveel vrouwen op deze manier andere vrouwen behandelen zijn we nog heel ver weg van gelijkheid tussen mannen en vrouwen en dat komt blijkbaar ook door vrouwen zelf. Heel jammer.
Goede post! Hoe vrouwen andere vrouwen kunnen down playen. Belachelijk
dinsdag 5 mei 2020 om 23:27
Niet voor het blok zetten, gewoon met concrete voorstellen komen.FunnyFace8 schreef: ↑05-05-2020 23:17Sorry hoor, maar hier haak ik af. Hoezo is TO lui?
Super irritante en aanvallende houding heb je trouwens, fashionvictim. Ook in eerdere posts, waarin je voorstelt dat TO haar vent maar voor het blok moet zetten met een alleen door haar gemaakt plan. Gaat dat in jouw relatie ook zo, of doe je dat alleen hier?
Hoe doe jij dat dan? Echt, ik heb weer eens het gevoel op een totaal andere planeet te leven. In mijn wereld is het doodnormaal om inderdaad te stellen: goh, ik werd gebeld door een recruiter want bedrijf X heeft interesse in me. Ik heb morgen een gesprek.
Echt niemand die ik ken hoeft daar toestemming of goedkeuring van zijn partner voor te vragen of dat te overleggen. Dat deel je gewoon mee, net zoals je meedeelt "goh, ik kwam Truus vandaag nog tegen bij de Appie".
Vervolgens heb je dat gesprek en maak je kennis en als het niks is dan vertel je als je eraan denkt "oh ja, ik had dat gesprek nog gehad, nou, dat waren me een grappenmakers! Was echt niks joh, ik begrijp echt niet dat ze mij gebeld hadden".
Of, als het wel wat was, dan denk je er over na en weegt af of het wat is en of dat consequenties voor man en kinderen heeft. Zo ja, dan bespreek je eerst met de baanaanbieder hoe die dat probleem denken op te gaan lossen want je man heeft een baan en je kinderen zitten op school en je hebt een huis dus duh, dat kan je niet zomaar door de plee spoelen. En pas DAARNA ga je eens met je partner in gesprek of die bereid is wat in te leveren. Maar in mijn wereld is dat meestal niet nodig, want als een bedrijf je echt wil dan komt dat bedrijf je wel tegemoet.
Nou, en als je dat allemaal eens geregeld hebt dan vertel je inderdaad tegen je partner dat je besloten hebt dat aanbod aan te nemen en dan zegt je partner "gefeliciteerd schat, ben trots op je".
Het zou gewoon never in me opkomen om een partner te vragen om voor mijn wensen zijn hele leven op te geven. Tenzij ik naar de Olympische Spelen mag, maar zelfs dan zou ik mijn partner niet vragen alles op te geven, maar hem vragen of hij bereid is me daarin te steunen en bovendien zorgen dat hij door het IOC gecompenseerd wordt voor het offer dat hij brengt. En dat zou ik bovendien al aan het begin van de relatie vragen want dat zou een dealbreaker voor me zijn.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 23:32
Dat geloof ik best, maar mocht je dezelfde functie hebben in een bedrijf waar je helemaal niet kan aarden, met leidinggevende en collega's dan neem ik aan dat die functie an sich jou niet bepaald gelukkig maakt.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 23:13Oh, dat geldt voor mij ook wel, hoor. Mijn werk bepaalt een groot deel van mijn identiteit en geeft me ook veel eigenwaarde. Maar juist daarom spring ik er ook niet zo lichtzinnig mee om als TO dat met haar werk heeft gedaan. En juist daarom begrijp ik de passieve afhankelijke houding van TO niet. Als dat werk zo belangrijk voor je is, kom dan van je luie ass en ga het dan ook doen.
dinsdag 5 mei 2020 om 23:34
Dus concreet: als ik net als TO aan de andere kant van het land zou willen werken dan hoeft mijn partner geen ontslag te nemen en zijn huis niet te verkopen, dan onderhandel ik gewoon een hotel of B&B voor 3 dagen per week erbij in mijn arbeidsvoorwaarden. En dat vertel ik dan inderdaad gewoon als voldongen feit aan mijn partner want die weet met welke vrouw hij een relatie heeft en weet dus dat ik inderdaad dergelijke eisen kan stellen in een sollicitatie.
Als TO dat ook kan, en dat zegt ze, nou, dan snap ik het probleem al helemaal niet en moet ze dat gewoon doen. Haar man draait heus wel bij en anders heeft ie pech.
Als TO dat ook kan, en dat zegt ze, nou, dan snap ik het probleem al helemaal niet en moet ze dat gewoon doen. Haar man draait heus wel bij en anders heeft ie pech.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 5 mei 2020 om 23:36
Oh, dat heb ik weleens aan de hand gehad, hoor. Dat is inderdaad niet leuk maar de inhoud van mijn werk en het feit dat ik überhaupt deze functie heb maakt daarin veel goed.
Am Yisrael Chai!
woensdag 6 mei 2020 om 00:33
Gelukkig ben ik niet de enige die met open mond zit te lezen!Numnum schreef: ↑05-05-2020 22:52Tsjonge, nu wordt zelfs gesteld dat man na 16 jaar niet hoeft te boeten voor de hormonale oprisping van TO. TO ziet het gewoon niet zitten om de rest van haar leven weg te kwijnen in Trutjeshoek, Hupsel of Ulft. Ze wil graag dat man met haar meedenkt, om samen hun leven richting te geven wat voor beide een bevredigend bestaan is.
Serieus: gaan vrouwen elkáár nu met de overgang om de oren slaan en beweren dat de ambities van TO gewoon een opvlieger zijn?! Nat washandje op het voorhoofd, dan trekt het vanzelf weg?
Ik vind het ronduit vrouwonvriendelijk en zelfs seksistisch om dit soort dingen te beweren. Alleen omdat TO een tijdje voor de kinderen heeft gezorgd wordt ze nu weggezet als hysterische hormonenbom? Ik sta echt perplex. Mannen zijn doorgaans veel aardiger over vrouwen, dat geldt tenminste voor de mannen die ik ken.
woensdag 6 mei 2020 om 01:32
Ik begrijp je heel goed, ik hou ook erg van de randstad en zou voor geen goud in het oosten willen wonen.
Daarom snap ik het ook niet dat je daarmee akkoord bent gegaan en het 16 jaar vol heb gehouden. Je man had ook een baan kunnen zoeken in de randstad en dat jullie dan in een dorp daar vlakbij hadden kunnen gaan wonen.
Maar jij heb dus altijd het gevoel gehad dat het tijdelijk was en nu word je dus voor de keuze gesteld: of voor altijd in dat oosten blijven, of bij je man weg.
Ik vind je man ook niet heel leuk overkomen dat hij niet eens na wil denken om het voor jou leuker te maken.
Het lijkt me normaal dat als de kinderen de deur uit zijn mensen kleiner gaan wonen. En dat hij perse met de fiets naar z’n werk wil kunnen en dat jij dan maar 2 uur moet rijden is ook belachelijk.
En wat maakt het voor kinderen uit als het ouderlijk huis verkocht wordt? Het gaat er toch om waar de ouders zijn, niet in welk huis?
Dat hij zijn baan niet op wil zeggen snap ik wel, maar je kan ook in het oosten in een stad wonen van waaruit hij een half uur kan rijden naar zijn werk.
Maar goed, gezamenlijke beslissingen zijn lekker makkelijk, als 1 persoon nee zegt gebeurd het ook niet. En de ander moet dan maar lekker ongelukkig zitten wezen een half uur rijden van de bewoonde wereld af.
Echt, zeg hem als hij niet wil dat jullie apart van elkaar gaan leven. Dat hij dan ook wel een keer mag luisteren naar wat jij wil.
Want je heb genoeg compromissen bedacht, maar sommige mensen willen gewoon nooit dat er iets veranderd als het voor diegene niet nodig is en dat werkt gewoon niet als je in een huwelijk zit.
Daarom snap ik het ook niet dat je daarmee akkoord bent gegaan en het 16 jaar vol heb gehouden. Je man had ook een baan kunnen zoeken in de randstad en dat jullie dan in een dorp daar vlakbij hadden kunnen gaan wonen.
Maar jij heb dus altijd het gevoel gehad dat het tijdelijk was en nu word je dus voor de keuze gesteld: of voor altijd in dat oosten blijven, of bij je man weg.
Ik vind je man ook niet heel leuk overkomen dat hij niet eens na wil denken om het voor jou leuker te maken.
Het lijkt me normaal dat als de kinderen de deur uit zijn mensen kleiner gaan wonen. En dat hij perse met de fiets naar z’n werk wil kunnen en dat jij dan maar 2 uur moet rijden is ook belachelijk.
En wat maakt het voor kinderen uit als het ouderlijk huis verkocht wordt? Het gaat er toch om waar de ouders zijn, niet in welk huis?
Dat hij zijn baan niet op wil zeggen snap ik wel, maar je kan ook in het oosten in een stad wonen van waaruit hij een half uur kan rijden naar zijn werk.
Maar goed, gezamenlijke beslissingen zijn lekker makkelijk, als 1 persoon nee zegt gebeurd het ook niet. En de ander moet dan maar lekker ongelukkig zitten wezen een half uur rijden van de bewoonde wereld af.
Echt, zeg hem als hij niet wil dat jullie apart van elkaar gaan leven. Dat hij dan ook wel een keer mag luisteren naar wat jij wil.
Want je heb genoeg compromissen bedacht, maar sommige mensen willen gewoon nooit dat er iets veranderd als het voor diegene niet nodig is en dat werkt gewoon niet als je in een huwelijk zit.
woensdag 6 mei 2020 om 01:52
Heel onbaatzuchtig dat je zoveel hebt opgegeven voor het hogere doel. Werk van je man en kinderen opgroeien in een rustige omgeving.
Ga anders op reis en denk na wat je wil in deze fase van je leven.
Misschien had je eerder al wat meer op je strepen moeten staan nu terugdraaien wat in jaren is opgebouwd als vertrouwd en veilig zien vanuit man. Tevreden met werk en wonen opgeven voor onbekend . Niet iedereen is nog zo avontuurlijk als die ouder word. Ondanks eerder gemaakte beloftes/afspraken. Dat is ook iets waar je op mag terugkomen. Ik denk er nu anders over.
Zijn er andere uitdagingen waar je gelukkig van zou worden?
Wie zegt dat jou man word aangenomen bij die leuke baan?
Kun je een Leuke opleiding doen? Totaal iets anders? Misschien werkt het aanstekelijk voor je man.
Je zegt ik denk in oplossingen soms is loslaten en accepteren de oplossing.
Ga anders op reis en denk na wat je wil in deze fase van je leven.
Misschien had je eerder al wat meer op je strepen moeten staan nu terugdraaien wat in jaren is opgebouwd als vertrouwd en veilig zien vanuit man. Tevreden met werk en wonen opgeven voor onbekend . Niet iedereen is nog zo avontuurlijk als die ouder word. Ondanks eerder gemaakte beloftes/afspraken. Dat is ook iets waar je op mag terugkomen. Ik denk er nu anders over.
Zijn er andere uitdagingen waar je gelukkig van zou worden?
Wie zegt dat jou man word aangenomen bij die leuke baan?
Kun je een Leuke opleiding doen? Totaal iets anders? Misschien werkt het aanstekelijk voor je man.
Je zegt ik denk in oplossingen soms is loslaten en accepteren de oplossing.
