Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
woensdag 6 mei 2020 om 09:50
In de openingspost meldt ze wel degelijk dat ze weer aan het werk wil, en dat de voor haar interessante banen vooral in de Randstad te vinden zijn. Dat het specifiek om een baan op Schiphol ging, kwam misschien later pas ter sprake, maar dat is niet de essentie - ze wil weer aan het werk, ze heeft zin om samen opnieuw te beginnen (nu de kinderen uit huis zijn), ze verlangt terug naar de stad die ze 16 jaar geleden met veel verdriet heeft verlaten, en dat heeft haar man al die jaren geweten. Het komt hem nu alleen slecht uit dat ze er weer over begint; hij heeft zijn draai gevonden en wil niet opnieuw beginnen. Ergens ook begrijpelijk, hoor. Maar dat is hier het punt niet. Het punt is dat hij elk gesprek afkapt en doet alsof hij - omdat hij nu het geld verdient en dus sterker staat - de grote beslissingen neemt. En dat is niet eerlijk. Hij zou op zijn minst met zijn vrouw kunnen meedenken over een oplossing.Trotter schreef: ↑06-05-2020 09:33Ze wil vooral naar de Randstad verhuizen. Dat vergeet een aantal van jullie. Het gaat haar niet in eerste instantie om die baan, het gaat haar (vooral) om De Stad waar ze graag wil wonen. Die baan op Schiphol verzon ze er later pas bij om de noodzaak van een verhuizing te onderbouwen.
woensdag 6 mei 2020 om 09:51
Eerst waren het de kinderen die ze samen een stabiele jeugd gunden op een rustige plek. Die hadden natuurlijk hun school en hun vrienden in de buurt gekregen, dat breek je niet zomaar af. Nu het dan eindelijk zover is dat er meer ruimte ontstaat om ergens anders te wonen, zal haar man vast hebben gezegd dat hij niet zomaar een andere baan ergens anders kan krijgen. Die banen zijn er immers niet, maar heel af en toe, om de paar jaar komt er een dergelijke vacature vrij. Dus weer was het antwoord nee. Met een heel duidelijke, gegronde reden die TO vast ook heeft begrepen, want je gaat niet zomaar je baan opgeven, zeker niet als je de enige kostwinner bent van een gezin.
Logisch dat TO dolenthousiast is nu er eindelijk wel zo´n functie vrij is gekomen! Eindelijk een kans om te wonen waar ze altijd al wilde wonen en voor TO een mooie kans om eindelijk die interessante opleiding te kunnen doen die alleen daar wordt aangeboden en werk op niveau aan te nemen. Maar nu de kans er dan eindelijk is, wil haar man het nog steeds niet. Het blijkt dus dat het niet zozeer een kwestie is van niet kunnen, maar niet willen. En ineens is zijn willen belangrijker, omdat ze jarenlang samen hebben geïnvesteerd in zijn willen, wat haar ´willen´ ineens puberaal en onrealistisch maakt.
Het beste wat TO kan doen is denk ik voor zichzelf kiezen. Misschien zal dit haar huwelijk kosten, maar wil je echt in een huwelijk blijven zitten met iemand die onwrikbaar zijn eigen belangen verkiest boven de jouwe en niet bereid is om je een millimeter tegemoet te komen? Dat is in de basis al geen goede, liefdevolle, gelijkwaardige relatie. Het is alleen wat cru dat TO daar op deze manier achter moet komen, op haar 50e, maar het is zeker nog niet te laat voor haar.
woensdag 6 mei 2020 om 09:52
Idd. onzin!Timetraveler schreef: ↑06-05-2020 08:20Wat een hoop vooroordelen over vrijgezellen en mensen in (langdurige) relaties. Echt onzin.
Waarschijnlijk inspiratie uit een hele oude jaargang Libelles, met name lieve Lita. je moet wat, hé in deze tijd..
Alles sal reg kom
woensdag 6 mei 2020 om 09:52
nee hoor, dat is er door posters hier bij verzonnensamarinde schreef: ↑06-05-2020 09:50In de openingspost meldt ze wel degelijk dat ze weer aan het werk wil, en dat de voor haar interessante banen vooral in de Randstad te vinden zijn. Dat het specifiek om een baan op Schiphol ging, kwam misschien later pas ter sprake, maar dat is niet de essentie - ze wil weer aan het werk, ze heeft zin om samen opnieuw te beginnen (nu de kinderen uit huis zijn), ze verlangt terug naar de stad die ze 16 jaar geleden met veel verdriet heeft verlaten, en dat heeft haar man al die jaren geweten. Het komt hem nu alleen slecht uit dat ze er weer over begint; hij heeft zijn draai gevonden en wil niet opnieuw beginnen. Ergens ook begrijpelijk, hoor. Maar dat is hier het punt niet. Het punt is dat hij elk gesprek afkapt en doet alsof hij - omdat hij nu het geld verdient en dus sterker staat - de grote beslissingen neemt. En dat is niet eerlijk. Hij zou op zijn minst met zijn vrouw kunnen meedenken over een oplossing.
Hij vindt gewoon zijn baan fijn, hun huis fijn. Voor hem hoeft veranderen niet. Maar hij gaat niet op zijn macht zitten
woensdag 6 mei 2020 om 09:54
de grote fout die TO maakt, en die ze 16 jaar geleden ook al maakte:TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 09:51Eerst waren het de kinderen die ze samen een stabiele jeugd gunden op een rustige plek. Die hadden natuurlijk hun school en hun vrienden in de buurt gekregen, dat breek je niet zomaar af. Nu het dan eindelijk zover is dat er meer ruimte ontstaat om ergens anders te wonen, zal haar man vast hebben gezegd dat hij niet zomaar een andere baan ergens anders kan krijgen. Die banen zijn er immers niet, maar heel af en toe, om de paar jaar komt er een dergelijke vacature vrij. Dus weer was het antwoord nee. Met een heel duidelijke, gegronde reden die TO vast ook heeft begrepen, want je gaat niet zomaar je baan opgeven, zeker niet als je de enige kostwinner bent van een gezin.
Logisch dat TO dolenthousiast is nu er eindelijk wel zo´n functie vrij is gekomen! Eindelijk een kans om te wonen waar ze altijd al wilde wonen en voor TO een mooie kans om eindelijk die interessante opleiding te kunnen doen die alleen daar wordt aangeboden en werk op niveau aan te nemen. Maar nu de kans er dan eindelijk is, wil haar man het nog steeds niet. Het blijkt dus dat het niet zozeer een kwestie is van niet kunnen, maar niet willen. En ineens is zijn willen belangrijker, omdat ze jarenlang samen hebben geïnvesteerd in zijn willen, wat haar ´willen´ ineens puberaal en onrealistisch maakt.
Het beste wat TO kan doen is denk ik voor zichzelf kiezen. Misschien zal dit haar huwelijk kosten, maar wil je echt in een huwelijk blijven zitten met iemand die onwrikbaar zijn eigen belangen verkiest boven de jouwe en niet bereid is om je een millimeter tegemoet te komen? Dat is in de basis al geen goede, liefdevolle, gelijkwaardige relatie. Het is alleen wat cru dat TO daar op deze manier achter moet komen, op haar 50e, maar het is zeker nog niet te laat voor haar.
ze legt haar lot in zijn handen.
Ze maakt zijn keuzes belangrijk, voor haar toekomst. Laat ze eens haar eigen verantwoordelijkheid nemen, en gewoon een baan zoeken
woensdag 6 mei 2020 om 09:55
Nou, eerlijk gezegd, ik zou hem er ook niet snel ingooien maar zowel bij FV en RB blijkt wel dat ze weinig ervaring hebben hoe het in een langdurige relatie hoort te gaan, het is het verschil tussen theorie en praktijk en dat ligt blijkbaar veel verder uit elkaar dan ook ik dacht. Alleen al het , op voorbaat, afschieten van elk plan wat een partner heeft voor de toekomst is al ongewoon in een lange relatie. Als ik met zulke plannen naar partner zou gaan wordt dat een normaal gesprek over het hoe en waarom en wat wel en niet kan. Een partner houdt ook rekening met de wensen van de ander en neemt het juist serieus omdat je de partner kent en weet dat die niet zomaar met een voorstel komt.
Blijkbaar is het hoogste doel de relatie, ongeacht hoe die wordt ingevuld, degene die zijn voet dwars zet wint of zo en na je 50ste zorg je maar dat je eventuele wensen maar onderdrukt want het zou je partner wel eens niet uit kunnen komen of het zijn je hormonen. Ik blijf me hier verbazen,ondanks 25+ samen hebben wij nog steeds onze wrijvingen en gezeik maar als het gaat om ons gezamenlijke leven en de wensen van de ander houden we altijd alle mogelijkheden open, een leven zonder groei is wat mij betreft ook niet echt een leven.
woensdag 6 mei 2020 om 09:55
De oplossingen van to zijn:TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:58Zo lees ik het niet, dat TO verwacht dat hij alles opgeeft. Ze heeft hem alleen gevraagd om serieus na te denken over mogelijke andere opties, waardoor het mogelijk wordt dat TO ook een leuk leven heeft (ze is nu ongelukkig). En jawel, er zijn zeker een paar opties waar ze over na kunnen denken. Latten bijvoorbeeld, of TO die een klein appartement huurt (en later misschien koopt) in de stad waar ze komt te werken. Of TO die een paar nachten in de week in een hotel logeert vlakbij haar werk. Drie nachten daar, vier nachten in het dorp. Zulke constructies zijn zeer zeker wel mogelijk wanneer je geen zorgbehoevende kinderen meer hebt.
Een constructie in ieder geval waarin zij beiden gelukkig zijn en werk kunnen doen waar zij zich goed bij voelen. En dus niet dat de ene doodongelukkig op een plek zit waar ze zich niet goed voelt, terwijl de ander het allemaal wel best vindt en geen millimeter toegeeft. Voorop staat wel dat nu eerst TO aan zet is, daar ben ik het wel over eens. Eerst maar eens die droombaan vinden in haar droomstad en vervolgens komen de andere stappen wel.
Die laatste toevoeging vind ik trouwens erg raar. Wat heeft die verpleegster er nu ineens mee te maken. Dit is dus het idee dat meespeelt: een vrouw moet zich aanpassen, doet ze dit niet, dan heeft ze grote kans dat haar man er met een ander vandoor gaat. Volgens mij stamt dit idee nog uit de achttiende eeuw toen vrouwen compleet afhankelijk waren van hun man en maar moesten doen wat hij wilde, want anders was je gedoemd alleen achter te blijven en ergens in de goot weg te kwijnen.
1. Jij neemt een andere baan in de Randstand en we verkopen ons huis en gaan opnieuw beginnen.
2. Wij verkopen ons huis en gaan in een stad op 30 minuten van jou werk wonen.
3. Wij verkopen ons huis en kopen in de buurt een klein huisje en een mooi huis in de Randstad.
Alle drie de opties gaan uit van verkoop van zijn thuis.
Daar heeft die man geen zin in. Dat recht heeft hij.
Het laatste deel gaat over onderhandelen. Die man wordt feitelijk alleen aangeboden dat hun huwelijk (wat al niet zo stabiel is als ik to moet geloven) overeind blijft. En dan denk ik, als dat het enige is, ik blijf bij je als jij maar akkoord gaat met jouw thuis verkopen, dan zou ik als haar man ook maar eens de alternatieven gaan wegen waarin ik wel mijn thuisbasis kan behouden.
(Overigens, ik ben zelf niet zo gehecht aan één plek, maar haar man kennelijk wel, dus daar zal to toch iets mee moeten)
woensdag 6 mei 2020 om 09:58
En overigens: latten is ook iets waar niet iedereen van zal denken dat dat akkoord is. Moet je ook maar liggen.
Soms is de conclusie dat je divergerende doelen hebt.
woensdag 6 mei 2020 om 09:59
woensdag 6 mei 2020 om 09:59
Maar dat is niet haar grootste probleem. Ze schrijft dat ze best in een stad 30 minuten/kilometer (?) verderop wil gaan werken, als ze maar naar die stad kan verhuizen. Dat sommige forummers haar hier nu opeens een dringende wens voor een Grote Carrière in een Belangrijke Baan toedichten komt echt bij die forummers vandaan, niet bij TO zelf. Die wil alleen maar naar een stad verhuizen. Als man zou ik daar zeker niet in meegaan. waarom zou hij zijn korte woonwerkreistijd en fijne huis moeten opgeven voor de wens van z'n vrouw in om een stad te gaan wonen? Wat kun je wel doen als je in een stad woont, en niet als je op 30 minuten/kilometer van de stad vandaan woont?
woensdag 6 mei 2020 om 10:01
Of gewoon zeggen, ik geworteld hier en wil hier nooit meer weg.samarinde schreef: ↑06-05-2020 09:50In de openingspost meldt ze wel degelijk dat ze weer aan het werk wil, en dat de voor haar interessante banen vooral in de Randstad te vinden zijn. Dat het specifiek om een baan op Schiphol ging, kwam misschien later pas ter sprake, maar dat is niet de essentie - ze wil weer aan het werk, ze heeft zin om samen opnieuw te beginnen (nu de kinderen uit huis zijn), ze verlangt terug naar de stad die ze 16 jaar geleden met veel verdriet heeft verlaten, en dat heeft haar man al die jaren geweten. Het komt hem nu alleen slecht uit dat ze er weer over begint; hij heeft zijn draai gevonden en wil niet opnieuw beginnen. Ergens ook begrijpelijk, hoor. Maar dat is hier het punt niet. Het punt is dat hij elk gesprek afkapt en doet alsof hij - omdat hij nu het geld verdient en dus sterker staat - de grote beslissingen neemt. En dat is niet eerlijk. Hij zou op zijn minst met zijn vrouw kunnen meedenken over een oplossing.
En dan is het aan to om te zeggen dat ze daarmee akkoord gaat, of om dan een andere keuze te maken.
Je moet niet je hele leven bij elkaar blijven. Als je beiden iets anders wil en dat is conflicterend met elkaar, dan kun je elkaar ook geluk gunnen zonder elkaar.
woensdag 6 mei 2020 om 10:03
Maar hoe kom je dichter bij elkaar in de situatie dat de een wil blijven wonen waar hij woont en de ander weg wil?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 09:51Eerst waren het de kinderen die ze samen een stabiele jeugd gunden op een rustige plek. Die hadden natuurlijk hun school en hun vrienden in de buurt gekregen, dat breek je niet zomaar af. Nu het dan eindelijk zover is dat er meer ruimte ontstaat om ergens anders te wonen, zal haar man vast hebben gezegd dat hij niet zomaar een andere baan ergens anders kan krijgen. Die banen zijn er immers niet, maar heel af en toe, om de paar jaar komt er een dergelijke vacature vrij. Dus weer was het antwoord nee. Met een heel duidelijke, gegronde reden die TO vast ook heeft begrepen, want je gaat niet zomaar je baan opgeven, zeker niet als je de enige kostwinner bent van een gezin.
Logisch dat TO dolenthousiast is nu er eindelijk wel zo´n functie vrij is gekomen! Eindelijk een kans om te wonen waar ze altijd al wilde wonen en voor TO een mooie kans om eindelijk die interessante opleiding te kunnen doen die alleen daar wordt aangeboden en werk op niveau aan te nemen. Maar nu de kans er dan eindelijk is, wil haar man het nog steeds niet. Het blijkt dus dat het niet zozeer een kwestie is van niet kunnen, maar niet willen. En ineens is zijn willen belangrijker, omdat ze jarenlang samen hebben geïnvesteerd in zijn willen, wat haar ´willen´ ineens puberaal en onrealistisch maakt.
Het beste wat TO kan doen is denk ik voor zichzelf kiezen. Misschien zal dit haar huwelijk kosten, maar wil je echt in een huwelijk blijven zitten met iemand die onwrikbaar zijn eigen belangen verkiest boven de jouwe en niet bereid is om je een millimeter tegemoet te komen? Dat is in de basis al geen goede, liefdevolle, gelijkwaardige relatie. Het is alleen wat cru dat TO daar op deze manier achter moet komen, op haar 50e, maar het is zeker nog niet te laat voor haar.
Welke tussenvorm ken jij?
woensdag 6 mei 2020 om 10:04
Oké, misschien gebruikt hij dat argument (geld, macht) niet, maar op de keper beschouwd komt het op hetzelfde neer, want híj vindt zijn baan en zijn huis fijn, en TO niet. Al jaren niet. Als je zoiets van je partner weet, weet je ook dat er op een dag een gesprek komt over die gedroomde toekomst in de stad.
woensdag 6 mei 2020 om 10:04
Nou... zonder overleg een baan aannemen met als consequentie dat je partner alles moet opgeven en dan denken dat het wel los zal lopen als je die partner maar een grote zak geld biedt ter compensatie, dat zullen de meeste mensen toch wel een dingetje vinden hoor. En dan heb ik het over mensen met eigen dromen, eigen werk, een eigen carrière. Dat is namelijk niet in geld uit te drukken.
Als je ervaring hebt met een langdurige relatie/huwelijk met een echt persoon, dan hou je rekening met die persoon. Dat is namelijk niet een fictief persoon die zich in jouw dromen wel aanpast aan wat jij wil, maar een eigen persoon die ook eigen ideeën heeft over de toekomst. Tenzij je een egoïstische eikel bent, of nooit een dergelijke relatie hebt gehad en je gewoon niet kunt voorstellen hoe dat is om niet alleen rekening te houden met je eigen dromen en behoeften, maar ook met die van een ander. In een gezonde, liefdevolle langdurige relatie is dit toch echt heel normaal.
woensdag 6 mei 2020 om 10:08
Wat ik al eerder zei: ze kunnen gaan latten. Is helemaal niet gek hoor om op latere leeftijd te latten, doen heel veel mensen die niet de verantwoordelijkheid (meer) hebben over kinderen. Hij gaat eens een weekendje daarheen. Zij eens een weekendje terug naar het dorp. Vakanties vieren ze samen. Het kan een leuke impuls zijn van je relatie, weer eens wat anders dan altijd maar bij elkaar wonen en in de geijkte patronen terechtkomen.
woensdag 6 mei 2020 om 10:08
To is net zo onwrikbaar. Ze moeten verhuizen. Punt.Geronimo2 schreef: ↑06-05-2020 09:55Nou, eerlijk gezegd, ik zou hem er ook niet snel ingooien maar zowel bij FV en RB blijkt wel dat ze weinig ervaring hebben hoe het in een langdurige relatie hoort te gaan, het is het verschil tussen theorie en praktijk en dat ligt blijkbaar veel verder uit elkaar dan ook ik dacht. Alleen al het , op voorbaat, afschieten van elk plan wat een partner heeft voor de toekomst is al ongewoon in een lange relatie. Als ik met zulke plannen naar partner zou gaan wordt dat een normaal gesprek over het hoe en waarom en wat wel en niet kan. Een partner houdt ook rekening met de wensen van de ander en neemt het juist serieus omdat je de partner kent en weet dat die niet zomaar met een voorstel komt.
Blijkbaar is het hoogste doel de relatie, ongeacht hoe die wordt ingevuld, degene die zijn voet dwars zet wint of zo en na je 50ste zorg je maar dat je eventuele wensen maar onderdrukt want het zou je partner wel eens niet uit kunnen komen of het zijn je hormonen. Ik blijf me hier verbazen,ondanks 25+ samen hebben wij nog steeds onze wrijvingen en gezeik maar als het gaat om ons gezamenlijke leven en de wensen van de ander houden we altijd alle mogelijkheden open, een leven zonder groei is wat mij betreft ook niet echt een leven.
En daar zit het probleem. Ofwel ze wil dit sowieso omdat ze ongelukkig wordt daar. En dan zal dat consequenties kunnen hebben voor het huwelijk, ofwel ze gaat gewoon eens stapje voor stapje. Zelf een leuke baan zoeken bijvoorbeeld en dan maar beginnen met meer reistijd.
Wie weet bloeit ze wel helemaal op en laat ze met die energie haar man zien dat opnieuw beginnen ook kansen heeft. Geen idee. Maar vasthouden aan we verkopen het huis is gewoon een recept voor ellende.
woensdag 6 mei 2020 om 10:11
To heb ik niet gehoord over een optie waarin hij in de woning kan blijven wonen.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 10:08Wat ik al eerder zei: ze kunnen gaan latten. Is helemaal niet gek hoor om op latere leeftijd te latten, doen heel veel mensen die niet de verantwoordelijkheid (meer) hebben over kinderen. Hij gaat eens een weekendje daarheen. Zij eens een weekendje terug naar het dorp. Vakanties vieren ze samen. Het kan een leuke impuls zijn van je relatie, weer eens wat anders dan altijd maar bij elkaar wonen en in de geijkte patronen terechtkomen.
Maar daar zou een oplossing kunnen liggen.
woensdag 6 mei 2020 om 10:14
Jij verwoordt het een stuk beter dan ik! Helemaal eens. Dit is precies hoe mijn man en ik ook al tig jaar een goed huwelijk hebben samen. Wanneer je denkt zoals FV en RB in dit topic, dan gaat het niet werken. Niet op de lange termijn in ieder geval wanneer er meer belangen gaan meespelen. Of je moet een extreem volgzame partner treffen die alleen maar ja en amen zegt op alles wat jij wil en zich totaal aanpast aan jouw wereldje.Geronimo2 schreef: ↑06-05-2020 09:55Nou, eerlijk gezegd, ik zou hem er ook niet snel ingooien maar zowel bij FV en RB blijkt wel dat ze weinig ervaring hebben hoe het in een langdurige relatie hoort te gaan, het is het verschil tussen theorie en praktijk en dat ligt blijkbaar veel verder uit elkaar dan ook ik dacht. Alleen al het , op voorbaat, afschieten van elk plan wat een partner heeft voor de toekomst is al ongewoon in een lange relatie. Als ik met zulke plannen naar partner zou gaan wordt dat een normaal gesprek over het hoe en waarom en wat wel en niet kan. Een partner houdt ook rekening met de wensen van de ander en neemt het juist serieus omdat je de partner kent en weet dat die niet zomaar met een voorstel komt.
Blijkbaar is het hoogste doel de relatie, ongeacht hoe die wordt ingevuld, degene die zijn voet dwars zet wint of zo en na je 50ste zorg je maar dat je eventuele wensen maar onderdrukt want het zou je partner wel eens niet uit kunnen komen of het zijn je hormonen. Ik blijf me hier verbazen,ondanks 25+ samen hebben wij nog steeds onze wrijvingen en gezeik maar als het gaat om ons gezamenlijke leven en de wensen van de ander houden we altijd alle mogelijkheden open, een leven zonder groei is wat mij betreft ook niet echt een leven.
woensdag 6 mei 2020 om 10:15
Geronimo2 schreef: ↑06-05-2020 09:55Nou, eerlijk gezegd, ik zou hem er ook niet snel ingooien maar zowel bij FV en RB blijkt wel dat ze weinig ervaring hebben hoe het in een langdurige relatie hoort te gaan, het is het verschil tussen theorie en praktijk en dat ligt blijkbaar veel verder uit elkaar dan ook ik dacht. Alleen al het , op voorbaat, afschieten van elk plan wat een partner heeft voor de toekomst is al ongewoon in een lange relatie.
Gatverdamme, wat denigrerend naar mensen zonder langdurige relatie zeg. Ik ben al decennialang samen met mijn man, maar als die vanavond tegen mij zou zeggen dat ik mijn vaste aanstelling maar moet opgeven voor een vacature die hij voor mij heeft gevonden, dat ik m'n huis te koop moet gaan zetten en dat we dan wel een duurder en minder fijn alternatief op een plek ver van mijn hele sociale leven gaan terugkopen dan denk ik echt dat hij gek geworden is en zou ik stevig met m'n hakken het zand in gaan. Zeker als hij (nog) niet zou werken en nog geen enkel zicht heeft op een (vaste) baan. Ook/juist in een vaste relatie is er niets mis met een beetje realiteitszin.
woensdag 6 mei 2020 om 10:27
In een stad wonen heeft heel veel voordelen, als je van het stadsleven houdt. De anonimiteit, bijvoorbeeld. Ik vind het heerlijk om incognito over straat te lopen en toch tussen heel veel mensen te zijn. Ik woon in een dorpachtig deel van de stad, maar de dorpse sfeer kan hier een keuze zijn; je hóeft niet met iedereen een praatje te maken, je hóeft niet aan te schuiven als de buren een borrel drinken op straat, je hoeft helemaal niks omdat iedereen zich lekker met zichzelf bemoeit, terwijl er toch een saamhorigheid is, een gevoel van veiligheid en vertrouwdheid. In een dorp is het allemaal veel minder vrijblijvend, is mijn ervaring. Daar woon je echt in een gemeenschap waaraan je je niet kunt onttrekken, en in de stad kan dat wel. Dat geeft een gevoel van autonomie en vrijheid, daar hou ik van. Zoals ik er ook van hou om alle grote winkelketens af te struinen, op zoek naar niks, gewoon omdat ik een paar uurtjes vrij heb, en dan ben ik tien minuten later weer thuis. Alle delicatessenwinkels in de straat achter mij: feest! Wij houden van koken, en dat zit je hier in het paradijs. De buurtbioscoop, ook heel fijn. En als daar niet die ene film draait die wij willen zien, lopen we een kwartiertje naar een andere bioscoop, of nóg een andere - keuze genoeg. De restaurants waar we veel mensen kennen! De leuke terrassen! De kunstsociëteit! He museumclub die we hebben met een groep vrienden; we wandelen er op zondag heen, doen een rondleiding, gaan iets drinken en een halfuur later wordt er thuis gekookt. De sportschool om de hoek, twee minuten lopen. Het park, waar ik zo even ga wandelen, en waar ik me toch een beetje in de vrije natuur waan.Trotter schreef: ↑06-05-2020 09:59Maar dat is niet haar grootste probleem. Ze schrijft dat ze best in een stad 30 minuten/kilometer (?) verderop wil gaan werken, als ze maar naar die stad kan verhuizen. Dat sommige forummers haar hier nu opeens een dringende wens voor een Grote Carrière in een Belangrijke Baan toedichten komt echt bij die forummers vandaan, niet bij TO zelf. Die wil alleen maar naar een stad verhuizen. Als man zou ik daar zeker niet in meegaan. waarom zou hij zijn korte woonwerkreistijd en fijne huis moeten opgeven voor de wens van z'n vrouw in om een stad te gaan wonen? Wat kun je wel doen als je in een stad woont, en niet als je op 30 minuten/kilometer van de stad vandaan woont?
Echt, je zou mij met een twaalf paarden naar een dorp gesleurd krijgen. Alleen... mijn man is opgegroeid in een groene omgeving, er staan veel vrijstaande huizen en hij droomt ervan om daar zijn barbecue aan te steken en hele middagen in zijn grote tuin te klooien. Dat weet ik al járen, en we praten soms ook over verhuizen. Gelukkig zijn onze kinderen ook echte stadsmensen, en gelukkig vindt hij míjn liefde voor de stad belangrijk genoeg om hier te blijven wonen. Maar wie weet... ooit... want ik ben best bereid om een beetje met hem mee te denken. We zullen dan niet in de provincie wonen, maar wel ver van de stad - de échte stad - en dat kan ik dan ook wel zien als een nieuw avontuur. Op die manier kun je met elkaar meedenken, lijkt mij. En dat lukt de man van TO niet echt.
woensdag 6 mei 2020 om 10:33
TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 09:51Eerst waren het de kinderen die ze samen een stabiele jeugd gunden op een rustige plek. Die hadden natuurlijk hun school en hun vrienden in de buurt gekregen, dat breek je niet zomaar af. Nu het dan eindelijk zover is dat er meer ruimte ontstaat om ergens anders te wonen, zal haar man vast hebben gezegd dat hij niet zomaar een andere baan ergens anders kan krijgen. Die banen zijn er immers niet, maar heel af en toe, om de paar jaar komt er een dergelijke vacature vrij. Dus weer was het antwoord nee. Met een heel duidelijke, gegronde reden die TO vast ook heeft begrepen, want je gaat niet zomaar je baan opgeven, zeker niet als je de enige kostwinner bent van een gezin.
Logisch dat TO dolenthousiast is nu er eindelijk wel zo´n functie vrij is gekomen! Eindelijk een kans om te wonen waar ze altijd al wilde wonen en voor TO een mooie kans om eindelijk die interessante opleiding te kunnen doen die alleen daar wordt aangeboden en werk op niveau aan te nemen. Maar nu de kans er dan eindelijk is, wil haar man het nog steeds niet. Het blijkt dus dat het niet zozeer een kwestie is van niet kunnen, maar niet willen. En ineens is zijn willen belangrijker, omdat ze jarenlang samen hebben geïnvesteerd in zijn willen, wat haar ´willen´ ineens puberaal en onrealistisch maakt.
Het beste wat TO kan doen is denk ik voor zichzelf kiezen. Misschien zal dit haar huwelijk kosten, maar wil je echt in een huwelijk blijven zitten met iemand die onwrikbaar zijn eigen belangen verkiest boven de jouwe en niet bereid is om je een millimeter tegemoet te komen? Dat is in de basis al geen goede, liefdevolle, gelijkwaardige relatie. Het is alleen wat cru dat TO daar op deze manier achter moet komen, op haar 50e, maar het is zeker nog niet te laat voor haar.
Hier sluit ik me helemaal bij aan. Met name het dikgedrukte stuk.
rainydays wijzigde dit bericht op 06-05-2020 10:36
Reden: Tekst markeren
Reden: Tekst markeren
1.00% gewijzigd
Here am I in my little bubble
woensdag 6 mei 2020 om 10:34
Gelukkig zegt zij dit ook niet tegen hem. Ze wijst hem alleen op hun oorspronkelijke plan om in de stad te gaan wonen, zoals zij hun hele relatie al wil. Hij weet dit ook, dat zij dit al die tijd liever had gewild. Ze is dus op zoek naar mogelijkheden om nu eindelijk die stap te gaan zetten.Trotter schreef: ↑06-05-2020 10:15Gatverdamme, wat denigrerend naar mensen zonder langdurige relatie zeg. Ik ben al decennialang samen met mijn man, maar als die vanavond tegen mij zou zeggen dat ik mijn vaste aanstelling maar moet opgeven voor een vacature die hij voor mij heeft gevonden, dat ik m'n huis te koop moet gaan zetten en dat we dan wel een duurder en minder fijn alternatief op een plek ver van mijn hele sociale leven gaan terugkopen dan denk ik echt dat hij gek geworden is en zou ik stevig met m'n hakken het zand in gaan. Zeker als hij (nog) niet zou werken en nog geen enkel zicht heeft op een (vaste) baan. Ook/juist in een vaste relatie is er niets mis met een beetje realiteitszin.
Ze noemt alle opties die ze hem heeft voorgehouden heel duidelijk. Waarom haar voorstellen door sommige forummers volledig uit hun verband worden gerukt, begrijp ik niet. Ze is bezig alternatieven te zoeken en deze met hem te bespreken, waardoor haar man gewoon aan het werk kan blijven en zijzelf ook een goede baan kan aannemen en zich verder kan ontwikkelen op een plek waar ze zich prettig voelt.
woensdag 6 mei 2020 om 10:42
Of misschien kent man haar beter dan zij zichzelf kent.
Mijn man zegt altijd dat hij dol is op doehetzelven en kamperen. Het eerste doet ie nooit, het tweede hebben we ooit eens gedaan, toen heeft hij alle haringen bij elkaar gevloekt en zijn we naar een hotel verkast. En maar volhouden dat hij het gewéldig vindt. Dus ik zou ook niet mijn hele hebben en houwen opgeven als hij zegt klusjesman op een camping te willen worden.
Mijn man zegt altijd dat hij dol is op doehetzelven en kamperen. Het eerste doet ie nooit, het tweede hebben we ooit eens gedaan, toen heeft hij alle haringen bij elkaar gevloekt en zijn we naar een hotel verkast. En maar volhouden dat hij het gewéldig vindt. Dus ik zou ook niet mijn hele hebben en houwen opgeven als hij zegt klusjesman op een camping te willen worden.
woensdag 6 mei 2020 om 11:11
nee hoor, TO begon ineens zelf over iets belangrijks op schiphol/defensie, maar dat is niet eens heel geloofwaardig aangezien ze in het proces de recruiters nog niet eens voorbij isTrotter schreef: ↑06-05-2020 09:59Maar dat is niet haar grootste probleem. Ze schrijft dat ze best in een stad 30 minuten/kilometer (?) verderop wil gaan werken, als ze maar naar die stad kan verhuizen. Dat sommige forummers haar hier nu opeens een dringende wens voor een Grote Carrière in een Belangrijke Baan toedichten komt echt bij die forummers vandaan, niet bij TO zelf. Die wil alleen maar naar een stad verhuizen. Als man zou ik daar zeker niet in meegaan. waarom zou hij zijn korte woonwerkreistijd en fijne huis moeten opgeven voor de wens van z'n vrouw in om een stad te gaan wonen? Wat kun je wel doen als je in een stad woont, en niet als je op 30 minuten/kilometer van de stad vandaan woont?
