Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
woensdag 6 mei 2020 om 05:44
Misschien heb ik eroverheen gelezen, maar waar staat dat TS voor die omgeving hebben gekozen omdat dat rustig is voor de kinderen?Rapunzelreallife schreef: ↑06-05-2020 01:52Heel onbaatzuchtig dat je zoveel hebt opgegeven voor het hogere doel. Werk van je man en kinderen opgroeien in een rustige omgeving.
Ga anders op reis en denk na wat je wil in deze fase van je leven.
Misschien had je eerder al wat meer op je strepen moeten staan nu terugdraaien wat in jaren is opgebouwd als vertrouwd en veilig zien vanuit man. Tevreden met werk en wonen opgeven voor onbekend . Niet iedereen is nog zo avontuurlijk als die ouder word. Ondanks eerder gemaakte beloftes/afspraken. Dat is ook iets waar je op mag terugkomen. Ik denk er nu anders over.
Zijn er andere uitdagingen waar je gelukkig van zou worden?
Wie zegt dat jou man word aangenomen bij die leuke baan?
Kun je een Leuke opleiding doen? Totaal iets anders? Misschien werkt het aanstekelijk voor je man.
Je zegt ik denk in oplossingen soms is loslaten en accepteren de oplossing.
En ik denk dat het juist het probleem versterkt om deze stap als onbaatzuchtig te zien. Juist als de ene partner een bepaalde keuze als een opoffering ziet, gaat dat zich vaak na een tijd wreken. Omdat er onbewust verwijten zijn naar de ander, omdat er van die ander wordt verwacht dit later te compenseren met ook een opoffering.
woensdag 6 mei 2020 om 07:22
Dat je in een bepaalde fase van je leven je carrière niet op nummer 1 kunt zetten, omdat anders je gezin eronder lijdt, betekent niet dat je niet carrièregericht bent.zurimat schreef: ↑05-05-2020 23:04Maar ze was toch niet carrièrebewust? Gezien de keuzes die ze, gezamenlijk, maakte bleek toch dat voor haar het gezin voorrang kreeg op haar carrière? Blijkbaar ziet ze dat nu als een opoffering, terwijl het een heel legitieme keuze is. Een carrière kan jezelf doen ontwikkelen, maar ook een gezin vorm geven doet dat en daarenboven ontwikkelt het ook je andere gezinsleden.
Maar het probleem hier is dat ze, nog voor alle kinderen uitgevlogen zijn, alle zekerheden waarop dat gezin gebouwd was overhoop wil gooien zonder dat er enige andere zekerheden zijn. Zij heeft nog geen job, hij moet een door haar uitgezochte vacature invullen... omdat zij, na vijf jaar enkel bezig geweest te zijn met het gezin, alles wil omgooien. Alle zekerheden en stabiliteit moeten weg omdat zij niets meer om handen dreigt te hebben en zich dreigt te vervelen? Zo lees ik toch veel van wat TO zelf schrijft.
Ook het leven dat ze nu hebben is niet over een nacht opgebouwd, laat haar maar eerst gaan solliciteren voor een baan die haar aanspreekt. Ik durf te wedden dat haar man veel meer in oplossingen zal denken als zij met iets concreet op de proppen komt, want dan pas.weet je waar je aan kan beginnen.
En natuurlijk is dat wel een opoffering, haar man heeft het immers allebei gehad, dus die heeft die opoffering niet hoeven maken. Het kan dus wel, maar dan moet er iemand thuis veel werk verrichten, zijn verantwoordelijkheid voor zijn kinderen heeft hij voor een groot deel afgeschoven op TO, zoals de meeste vaders doen.
woensdag 6 mei 2020 om 07:29
Mijn identiteit bestaat uit meer dan dat, maar mijn werk is wel belangrijk voor me. En dat ga ik niet zomaar opgeven voor een man met Belangrijke Baan of Grote Droom. Daar pas ik voor. Het is iets waar ik jarenlang voor heb gestudeerd, waar ik veel voldoening uithaal, waarmee ik iets kan bijdragen aan de maatschappij.zurimat schreef: ↑05-05-2020 23:09Ik vind het raar dat je je identiteit en ergens ook je eigenwaarde haalt uit een functie, en niet uit je omgeving, collega's, vrienden, gezin, je weet wel echte personen.
Een functie... het is bijna alsof je zegt dat je ook ergens anders vrienden kan maken. Zal best, maar ik heb mijn huidige vrienden toch best graag en zou er toch moeilijk mee hebben als mijn vrouw zegt dat in de Randstad ook wel leuke vrienden te vinden zijn.
In die zin snap ik TO haar man wel. Natuurlijk geeft hij niet zomaar alles op, maar volgens mij vraagt ze dat ook niet van hem. Vrienden kun je trouwens ook prima hebben vanuit een stad 30 km verderop.
woensdag 6 mei 2020 om 07:41
In een relatie overleg je dit soort dingen als ze ook impact hebben op de ander. En als je een lang huwelijk hebt en drie kinderen, dan heeft zoiets als een nieuwe baan altijd impact op de ander, dus dan heb je het daarover nog voor je het gesprek aangaat.fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 23:27Niet voor het blok zetten, gewoon met concrete voorstellen komen.
Hoe doe jij dat dan? Echt, ik heb weer eens het gevoel op een totaal andere planeet te leven. In mijn wereld is het doodnormaal om inderdaad te stellen: goh, ik werd gebeld door een recruiter want bedrijf X heeft interesse in me. Ik heb morgen een gesprek.
Echt niemand die ik ken hoeft daar toestemming of goedkeuring van zijn partner voor te vragen of dat te overleggen. Dat deel je gewoon mee, net zoals je meedeelt "goh, ik kwam Truus vandaag nog tegen bij de Appie".
Vervolgens heb je dat gesprek en maak je kennis en als het niks is dan vertel je als je eraan denkt "oh ja, ik had dat gesprek nog gehad, nou, dat waren me een grappenmakers! Was echt niks joh, ik begrijp echt niet dat ze mij gebeld hadden".
Of, als het wel wat was, dan denk je er over na en weegt af of het wat is en of dat consequenties voor man en kinderen heeft. Zo ja, dan bespreek je eerst met de baanaanbieder hoe die dat probleem denken op te gaan lossen want je man heeft een baan en je kinderen zitten op school en je hebt een huis dus duh, dat kan je niet zomaar door de plee spoelen. En pas DAARNA ga je eens met je partner in gesprek of die bereid is wat in te leveren. Maar in mijn wereld is dat meestal niet nodig, want als een bedrijf je echt wil dan komt dat bedrijf je wel tegemoet.
Nou, en als je dat allemaal eens geregeld hebt dan vertel je inderdaad tegen je partner dat je besloten hebt dat aanbod aan te nemen en dan zegt je partner "gefeliciteerd schat, ben trots op je".
Het zou gewoon never in me opkomen om een partner te vragen om voor mijn wensen zijn hele leven op te geven. Tenzij ik naar de Olympische Spelen mag, maar zelfs dan zou ik mijn partner niet vragen alles op te geven, maar hem vragen of hij bereid is me daarin te steunen en bovendien zorgen dat hij door het IOC gecompenseerd wordt voor het offer dat hij brengt. En dat zou ik bovendien al aan het begin van de relatie vragen want dat zou een dealbreaker voor me zijn.
Zeker wanneer 5 jaar geleden je noodgedwongen hebt moeten stoppen met werken omdat er een onhoudbare situatie ontstond. Ik heb juist het idee dat jij in een andere wereld leeft. Niet alle pubers gaan en kunnen bijvoorbeeld naar school. Soms is de problematiek zo heftig dat een kind niet meer naar school kan en er echt zorg nodig is. En dus niet van een nanny, waarvan jij denkt dat het 1 op 1 inwisselbaar is met een ouder.
Als je dan weer de stap gaat nemen te werken en je wil graag naar de stad, aangezien dat altijd al het idee was, dan praat je daarover met elkaar. Het idee dat een derde partij met een zak geld de ander om moet kopen en je dan pas recht van spreken hebt, klinkt naar mijn idee belachelijk. Als je dan niet zo'n goede onderhandelingspositie hebt dan kun je dus nooit meer ergens weg en heb je geen recht van spreken.
Wat leef je dan in een gevangenis als partner-van? Daar hebben weinig mensen zin in denk ik. Je geeft dan je autonomie en al je rechten op, omdat die ander toevallig meer geld verdient.
woensdag 6 mei 2020 om 07:54
Ja of ze gaan wel in de stad wonen op 30 km afstand en die man kan zelf eens moeite doen ergens anders te komen. Wat zij allemaal kan opzoeken in de stad, kan je natuurlijk ook omdraaien. Als ze in de stad wonen, dan kan hij zijn vrienden gewoon gaan opzoeken in het dorp. 30 km is geen wereldreis hè?redbulletje schreef: ↑05-05-2020 22:56Nee, ze wil dat haar man alles opgeeft waar hij van houdt.
Er zijn zoveel mogelijkheden voor haar: een baan in de buurt zoeken bijv. maar dat wil ze niet, dat is haar te min.
Als ze het bruisende stadsleven wat vaker wil ervaren kan ze nu de kids zijn uitgevlogen wat vaker richting haar familie daar rijden en een paar dagen logeren en van cultuur genieten (zodra dat weer open gaat) Of, wat logischer is op zo'n moment, gaat wat vaker met haar man op stap in de weekenden om weer te investeren in hen als koppel nu het gezinsleven is veranderd.
Ze hebben nu 16 jaar gewoond waar hij wilde wonen. Nu is het tijd om eens haar locatie A op te zoeken. Daarvoor hoeft hij echt niet zijn werk en alles op te geven. In de stad zal het huis misschien wat kleiner zijn, maar ze wonen er toch nog maar met 2 ipv 5.
woensdag 6 mei 2020 om 07:59
Maar jij hebt geen relatie, toch? Dus misschien is het voor jou ook wat lastig om je voor te stellen hoe het is om echt rekening te houden met een ander? En dan dus niet door de ander om te kopen met een zak geld om maar jouw droom achterna te kunnen, maar werkelijk interesse op te brengen voor die ander en mee te denken over waar iemand gelukkig van wordt en hoe je samen een situatie kunt realiseren waarin dit mogelijk is?fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 23:34Dus concreet: als ik net als TO aan de andere kant van het land zou willen werken dan hoeft mijn partner geen ontslag te nemen en zijn huis niet te verkopen, dan onderhandel ik gewoon een hotel of B&B voor 3 dagen per week erbij in mijn arbeidsvoorwaarden. En dat vertel ik dan inderdaad gewoon als voldongen feit aan mijn partner want die weet met welke vrouw hij een relatie heeft en weet dus dat ik inderdaad dergelijke eisen kan stellen in een sollicitatie.
Als TO dat ook kan, en dat zegt ze, nou, dan snap ik het probleem al helemaal niet en moet ze dat gewoon doen. Haar man draait heus wel bij en anders heeft ie pech.
woensdag 6 mei 2020 om 08:14
is het echt nodig om zo op de man te reageren?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 07:59Maar jij hebt geen relatie, toch? Dus misschien is het voor jou ook wat lastig om je voor te stellen hoe het is om echt rekening te houden met een ander? En dan dus niet door de ander om te kopen met een zak geld om maar jouw droom achterna te kunnen, maar werkelijk interesse op te brengen voor die ander en mee te denken over waar iemand gelukkig van wordt en hoe je samen een situatie kunt realiseren waarin dit mogelijk is?
woensdag 6 mei 2020 om 08:18
Ik probeer het wat in perspectief te plaatsen. Het maakt nogal uit of iemand al tig jaar in een huwelijk zit met kinderen en snapt wat dit betekent voor de manier waarop je met elkaar praat en overlegt over belangrijke dingen, of dat iemand vrijgezel is en alleen rekening hoeft te houden met zichzelf en het heeft over een fantasiepersoon die niet bestaat.
Je kunt niet alles afdwingen door met een zak geld te komen, dat leer je wanneer je in een echt huwelijk zit met iemand die ook eigen ambities en dromen heeft.
woensdag 6 mei 2020 om 08:20
Wat een hoop vooroordelen over vrijgezellen en mensen in (langdurige) relaties. Echt onzin.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:18Ik probeer het wat in perspectief te plaatsen. Het maakt nogal uit of iemand al tig jaar in een huwelijk zit met kinderen en snapt wat dit betekent voor de manier waarop je met elkaar praat en overlegt over belangrijke dingen, of dat iemand vrijgezel is en alleen rekening hoeft te houden met zichzelf en het heeft over een fantasiepersoon die niet bestaat.
Je kunt niet alles afdwingen door met een zak geld te komen, dat leer je wanneer je in een echt huwelijk zit met iemand die ook eigen ambities en dromen heeft.
timetraveler wijzigde dit bericht op 06-05-2020 08:20
0.14% gewijzigd
woensdag 6 mei 2020 om 08:20
TO (en jij) moeten het bij het NU latenTanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 07:54
Ze hebben nu 16 jaar gewoond waar hij wilde wonen. Nu is het tijd om eens haar locatie A op te zoeken. Daarvoor hoeft hij echt niet zijn werk en alles op te geven. In de stad zal het huis misschien wat kleiner zijn, maar ze wonen er toch nog maar met 2 ipv 5.
niet het verleden erbij slepen, als TO daar niet had willen wonen, had ze duidelijk moeten zijn, 16 jaar terug
Het NU is: TO wil een baan, huppetee, ga die zoeken!
Maar zoek eerst die baan en gooi dan een gezin op zijn kop. Er woont ook nog een kind thuis.
Stappenplan:
- Baan zoeken
- En NL is niet zo heel groot, gemiddeld reizen forensen 50 minuten. Gemiddeld, dus wat langer kan ook gerust. Stel dat TO in Giesbeek woont, dan is ze binnen een uur in Utrecht.
- Veel meer reistijd? Dan wellicht een B&B? Niet voor de hele week, maar 1 a 2 nachten en een dag thuiswerken (dat blijkt eenvoudig te kunnen)
- Bevalt de baan, bevalt zij? Krijgt ze na een jaar een vastcontract? Dan eens met man overleggen: Hoe leuk hebben we het nog samen? Wat wil jij de komende jaren? Wat wil ik? Past dat? Is er een compromis mogelijk?
- Uitvoeren compromis of uit elkaar
Maar nog voor je een baan hebt alles op scherp zetten door gezamenlijke keuzes van 16 jaar terug, dat eindigt zeker in een scheiding
woensdag 6 mei 2020 om 08:23
Ik leef al heel lang in een relatie en ik snap de man van TO volkomenTanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:18Ik probeer het wat in perspectief te plaatsen. Het maakt nogal uit of iemand al tig jaar in een huwelijk zit met kinderen en snapt wat dit betekent voor de manier waarop je met elkaar praat en overlegt over belangrijke dingen, of dat iemand vrijgezel is en alleen rekening hoeft te houden met zichzelf en het heeft over een fantasiepersoon die niet bestaat.
Je kunt niet alles afdwingen door met een zak geld te komen, dat leer je wanneer je in een echt huwelijk zit met iemand die ook eigen ambities en dromen heeft.
als mijn man thuiskomt met:
Schat, ik wil dat WE alles anders gaan doen. Ik ga binnenkort een andere baan nemen, maar dan moet JIJ nu vast in Westerwolde gaan werken (hier, deze vacature, schrijf je even) en we gaan verhuizen
Dan denk ik, dat hij ze niet allemaal op een rijtje heeft
Als mijn man thuis komt en zegt: Schat ik ben ongelukkig en ik wil een (andere) baan, dan gaan we samen zitten, samen een baan voor hem zoeken en als dat leuk is, wellicht eens kijken of we dan moeten verhuizen.
woensdag 6 mei 2020 om 08:27
Haar man zegt al jaren dat een baan elders in het land echt, echt niet mogelijk is. Het kon 16 jaar geleden niet en nu er dan eindelijk iets voorbijkomt in zijn vakgebied is het nog steeds echt, echt niet mogelijk. Ik snap wel dat dit steekt, want TO wacht al jaren op het moment dat ze eindelijk weg kunnen. En nu is er een kans en zegt haar man glashard dat hij niet wil. Vertaling: jouw wensen, dromen en ambities boeien me geen reet.
woensdag 6 mei 2020 om 08:30
mijn man kon vorig jaar een hele mooie nieuwe baan krijgen, denk aan: 1000 netto extraTanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:27Haar man zegt al jaren dat een baan elders in het land echt, echt niet mogelijk is. Het kon 16 jaar geleden niet en nu er dan eindelijk iets voorbijkomt in zijn vakgebied is het nog steeds echt, echt niet mogelijk. Ik snap wel dat dit steekt, want TO wacht al jaren op het moment dat ze eindelijk weg kunnen. En nu is er een kans en zegt haar man glashard dat hij niet wil. Vertaling: jouw wensen, dromen en ambities boeien me geen reet.
Ik zal onze spaarrekening al groeien en leuke reisjes, maar hij is gaan praten en doet het niet. Hij heeft goeie redenen om het niet te willen.
En aangezien hij een volwassen man is, vertrouw ik zijn oordeel en vind ik het prima, dat hij de baan houdt waar hij nu zit
Het geld had me erg leuk geleken hoor, maar hij moet elke dag naar die werkgever, 40 uur in de week, hij moet het er fijn hebben.
woensdag 6 mei 2020 om 08:44
Ze hebben 16 kaar gewoon waar ze samen omwille van het gezin wilden wonen.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 07:54Ja of ze gaan wel in de stad wonen op 30 km afstand en die man kan zelf eens moeite doen ergens anders te komen. Wat zij allemaal kan opzoeken in de stad, kan je natuurlijk ook omdraaien. Als ze in de stad wonen, dan kan hij zijn vrienden gewoon gaan opzoeken in het dorp. 30 km is geen wereldreis hè?
Ze hebben nu 16 jaar gewoond waar hij wilde wonen. Nu is het tijd om eens haar locatie A op te zoeken. Daarvoor hoeft hij echt niet zijn werk en alles op te geven. In de stad zal het huis misschien wat kleiner zijn, maar ze wonen er toch nog maar met 2 ipv 5.
En manlief is gehecht aan de plek waar hij woont. Dat is niet abnormaal. Hij wil niet verhuizen. Mag hij dat willen? Dat is toch net zo valide als wel willen verhuizen?
Het probleem is gewoon dat wel/niet verhuizen heel binair is. Er is geen tussenvorm een beetje verhuizen. Dus het kan niet dat beiden hun zin krijgen. Je kan hoogstens gaan uitruilen.
Maar to stelt voor dat zij haar gewenste woonplek krijgt, zij haar gewenste baan, dat manlief zijn baan en woonplek maar op moet geven en als dank daarvoor mag hij met haar getrouwd blijven ofzo.
Nou, als hij medisch specialist is, dan kent hij vast nog wel een leuke verpleegster die zijn huidige werk en woning geen probleem vindt.
woensdag 6 mei 2020 om 08:51
Ja, logisch toch? Zou ik ook gedaan hebben, als ik jouw man was.lilalinda schreef: ↑06-05-2020 08:30mijn man kon vorig jaar een hele mooie nieuwe baan krijgen, denk aan: 1000 netto extra
Ik zal onze spaarrekening al groeien en leuke reisjes, maar hij is gaan praten en doet het niet. Hij heeft goeie redenen om het niet te willen.
En aangezien hij een volwassen man is, vertrouw ik zijn oordeel en vind ik het prima, dat hij de baan houdt waar hij nu zit
Het geld had me erg leuk geleken hoor, maar hij moet elke dag naar die werkgever, 40 uur in de week, hij moet het er fijn hebben.
woensdag 6 mei 2020 om 08:57
dus je snapt nu ook de man van TO?TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 08:51Ja, logisch toch? Zou ik ook gedaan hebben, als ik jouw man was.
hij gaat echt niet zomaar een andere baan nemen, omdat TO dat leuker vindt
woensdag 6 mei 2020 om 08:57
fashionvictim schreef: ↑05-05-2020 19:01Twintig jaar werkervaring? Naar eigen zeggen heeft ze 23 jaar in totaal gewerkt, waarvan 12 jaar voordat ze naar het Oosten verhuisde, en heeft ze de afgelopen 16 jaar geen werkervaring in haar eigen beroep. 11 jaar onder haar niveau gewerkt en de afgelopen 5 jaar helemaal niet gewerkt.
Dat wil dus zeggen dat ze alleen in haar hoogopgeleide werk ervaring heeft aan het begin van haar carrière en dat ze vanaf het moment dat het serieus werd of had moeten worden uit de race is gestapt.
Bovendien, en daar lijken TO en de mensen die ook in sprookjes geloven helemaal aan voorbij te gaan, staan we aan de vooravond van een zware crisis.
Het is echt totaal ongeloofwaardig dat in een economische crisis een vrouw van 53 die al 16 jaar uit de running is en bovendien op een ongunstige locatie woont met 1 videocall met een recruiter een superbaan krijgt.
Wat doe je laagdunkend over TO.
Niet fijn om een topic te openen en zo neergesabeld te worden. Heeft niks met hard maar eerlijk te maken.
woensdag 6 mei 2020 om 08:58
Zo lees ik het niet, dat TO verwacht dat hij alles opgeeft. Ze heeft hem alleen gevraagd om serieus na te denken over mogelijke andere opties, waardoor het mogelijk wordt dat TO ook een leuk leven heeft (ze is nu ongelukkig). En jawel, er zijn zeker een paar opties waar ze over na kunnen denken. Latten bijvoorbeeld, of TO die een klein appartement huurt (en later misschien koopt) in de stad waar ze komt te werken. Of TO die een paar nachten in de week in een hotel logeert vlakbij haar werk. Drie nachten daar, vier nachten in het dorp. Zulke constructies zijn zeer zeker wel mogelijk wanneer je geen zorgbehoevende kinderen meer hebt.DS1971 schreef: ↑06-05-2020 08:44Ze hebben 16 kaar gewoon waar ze samen omwille van het gezin wilden wonen.
En manlief is gehecht aan de plek waar hij woont. Dat is niet abnormaal. Hij wil niet verhuizen. Mag hij dat willen? Dat is toch net zo valide als wel willen verhuizen?
Het probleem is gewoon dat wel/niet verhuizen heel binair is. Er is geen tussenvorm een beetje verhuizen. Dus het kan niet dat beiden hun zin krijgen. Je kan hoogstens gaan uitruilen.
Maar to stelt voor dat zij haar gewenste woonplek krijgt, zij haar gewenste baan, dat manlief zijn baan en woonplek maar op moet geven en als dank daarvoor mag hij met haar getrouwd blijven ofzo.
Nou, als hij medisch specialist is, dan kent hij vast nog wel een leuke verpleegster die zijn huidige werk en woning geen probleem vindt.
Een constructie in ieder geval waarin zij beiden gelukkig zijn en werk kunnen doen waar zij zich goed bij voelen. En dus niet dat de ene doodongelukkig op een plek zit waar ze zich niet goed voelt, terwijl de ander het allemaal wel best vindt en geen millimeter toegeeft. Voorop staat wel dat nu eerst TO aan zet is, daar ben ik het wel over eens. Eerst maar eens die droombaan vinden in haar droomstad en vervolgens komen de andere stappen wel.
Die laatste toevoeging vind ik trouwens erg raar. Wat heeft die verpleegster er nu ineens mee te maken. Dit is dus het idee dat meespeelt: een vrouw moet zich aanpassen, doet ze dit niet, dan heeft ze grote kans dat haar man er met een ander vandoor gaat. Volgens mij stamt dit idee nog uit de achttiende eeuw toen vrouwen compleet afhankelijk waren van hun man en maar moesten doen wat hij wilde, want anders was je gedoemd alleen achter te blijven en ergens in de goot weg te kwijnen.
woensdag 6 mei 2020 om 09:15
zij vraagt hem: andere baan te zoeken, ze heeft de vacature al voor hem uitgeknipt en dat ze hun huis gaan verkopen
dat is wellicht niet alles, maar wel heel veel
de opties van Latten, een appartementje zoeken etc, kwamen van posters hier, niet van TO
woensdag 6 mei 2020 om 09:33
FunnyFace8 schreef: ↑05-05-2020 21:27Het gaat erom wat ze nu graag zou willen (een baan, verantwoordelijkheid, een salaris, een frisse wind door haar leven, etc.).
Ze wil vooral naar de Randstad verhuizen. Dat vergeet een aantal van jullie. Het gaat haar niet in eerste instantie om die baan, het gaat haar (vooral) om De Stad waar ze graag wil wonen. Die baan op Schiphol verzon ze er later pas bij om de noodzaak van een verhuizing te onderbouwen.
woensdag 6 mei 2020 om 09:45
Nou, in zijn algemeenheid klopt het toch wel? Als je 50+ bent en 15 jaar lang uit het werkveld geweest bent, dan is de kans dat je meteen weer een baan in jouw eigen werkveld op gewenst niveau krijgt klein.Billy_Mean schreef: ↑06-05-2020 08:57Wat doe je laagdunkend over TO.
Niet fijn om een topic te openen en zo neergesabeld te worden. Heeft niks met hard maar eerlijk te maken.
Op een moment dat de meeste bedrijven in de wachtstand staan, is de kans zelfs nihil.
15 jaar iets anders doen is niet niks. Dan ben je zoals de Amerikanen zeggen rusty. En in sommige werkvelden gewoon zo hopeloos achter dat ervaring uit het verleden niet meer telt.
Dit alles dus los van to, daar weet ik slechts van dat ze liever naar de Randstad wil.
woensdag 6 mei 2020 om 09:49
ze heeft 6 jaar niet gewerkt, daarvoor werkte ze wel, maar niet in de randstad
is nog een lange tijd hoor, en erg afhankelijk van het werkveld is 6 jaar een Lange tijd, of een Hele Lange tijd
