Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 09:31
Ik hoop dat dit topic een les kan zijn voor jongere vrouwen. Je mag best een paar concessies doen wanneer je kinderen krijgt, maar ga niet en ergens wonen waar je niet wil wonen, en een huis kopen dat je niks vindt en onder je niveau werken en vervolgens je baan opgeven, terwijl je man zijn leventje verder zet zonder iets aan te passen.
Dat gaat je vroeg of laat opbreken.
Dat gaat je vroeg of laat opbreken.
donderdag 7 mei 2020 om 09:33
Duh, open deur, much?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 09:31Ik hoop dat dit topic een les kan zijn voor jongere vrouwen. Je mag best een paar concessies doen wanneer je kinderen krijgt, maar ga niet en ergens wonen waar je niet wil wonen, en een huis kopen dat je niks vindt en onder je niveau werken en vervolgens je baan opgeven, terwijl je man zijn leventje verder zet zonder iets aan te passen.
Dat gaat je vroeg of laat opbreken.
En hoezo 'mag'? Mag van wie?
Het is toch sowieso absurd om keuzes te maken waar je naar eigen zeggen 'doodongelukkig' van word? Maak ze dan niet of verander ze zodra je voelt 'hee, ik ben doodongelukkig'.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 09:36
Ooit bedacht dat het ook kan dat er vrouwen zijn die juist bewust kiezen voor een verdeling anders dan degene die jij als optimaal ziet?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 08:16Ik zou willen dat vrouwen dat deden, maar dat is helaas nog steeds niet geaccepteerd in veel kringen.
donderdag 7 mei 2020 om 09:39
Naar mijn idee wordt er teveel belang gehecht aan met 2 werken als je zoveel samen hebt opgebouwd. Mijn vader had ook een verantwoordelijke baan met veel overwerk, maar als hij even kon dan belde hij m'n moeder van pak de koffers maar in, we gaan een paar daagjes weg. Als de andere partner ook een drukke werkagenda heeft dan is zulke qualitytime niet mogelijk.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 09:31Ik hoop dat dit topic een les kan zijn voor jongere vrouwen. Je mag best een paar concessies doen wanneer je kinderen krijgt, maar ga niet en ergens wonen waar je niet wil wonen, en een huis kopen dat je niks vindt en onder je niveau werken en vervolgens je baan opgeven, terwijl je man zijn leventje verder zet zonder iets aan te passen.
Dat gaat je vroeg of laat opbreken.
donderdag 7 mei 2020 om 09:41
dat waren echt andere tijdenredbulletje schreef: ↑07-05-2020 09:39Naar mijn idee wordt er teveel belang gehecht aan met 2 werken als je zoveel samen hebt opgebouwd. Mijn vader had ook een verantwoordelijke baan met veel overwerk, maar als hij even kon dan belde hij m'n moeder van pak de koffers maar in, we gaan een paar daagjes weg. Als de andere partner ook een drukke werkagenda heeft dan is zulke qualitytime niet mogelijk.
Mijn ouders konden op 1 salaris ook heel veel.
donderdag 7 mei 2020 om 09:41
ah, dus eigenlijk ben je het uiteindelijk met ons eens!TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 09:31Ik hoop dat dit topic een les kan zijn voor jongere vrouwen. Je mag best een paar concessies doen wanneer je kinderen krijgt, maar ga niet en ergens wonen waar je niet wil wonen, en een huis kopen dat je niks vindt en onder je niveau werken en vervolgens je baan opgeven, terwijl je man zijn leventje verder zet zonder iets aan te passen.
Dat gaat je vroeg of laat opbreken.
donderdag 7 mei 2020 om 09:47
Mwah, het is meer zo dat de generatie van onze ouders veel bescheidener leefde, hoor. Onze generatie is echt veeeeeeeeeeel rijker en aan veel meer luxe gewend dan in onze eigen jeugd. Alleen al hoe we eten staat mijlenver af van wat in onze jeugd als 'normaal' of zelfs als 'luxe' werd gezien.
Die hogere levensstandaard heeft ook een prijs, natuurlijk.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 09:50
Grote mythe dat elke baan met goed salaris of veel verantwoordelijkheden gepaard gaat met veel overwerken. Dat was vroeger misschien zo maar net als dat onze levensstandaard thuis veel hoger is geworden dan vroeger geldt dat op het werk ook. Het is tegenwoordig veel normaler om in minder dan 40 uur p/w carrière te maken.redbulletje schreef: ↑07-05-2020 09:39Naar mijn idee wordt er teveel belang gehecht aan met 2 werken als je zoveel samen hebt opgebouwd. Mijn vader had ook een verantwoordelijke baan met veel overwerk, maar als hij even kon dan belde hij m'n moeder van pak de koffers maar in, we gaan een paar daagjes weg. Als de andere partner ook een drukke werkagenda heeft dan is zulke qualitytime niet mogelijk.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 10:10
Uiteraard, dan is dat een goede keuze voor hen. Maar velen denken dat ze niet anders kunnen en worden voor het blok gezet. En natuurlijk laat je je kinderen dan niet op straat staan.
donderdag 7 mei 2020 om 10:10
Aan de meeste van jullie wensen is wel te voldoen:
-hij wil zijn baan houden
-hij wil het huis houden
-hij wil samen zijn
-jij wil werken
-jij wil in een stad zijn
Enige is dat jullie wat reistijd moeten accepteren en wat koffers in en uit moeten pakken/van plek veranderen. Dat laatste kan wel irritant zijn, maar je moet het ook zelf een beetje leuk maken en elkaar wat gunnen.
Ik zou de baan nemen en daarna rustig uittesten wat het beste werkt. Je kan bijv maandagochtend vroeg wegrijden en die 2 uur forenzen pakken. Daarna regel je een b&b in een stad op een uur rijden en gaat daar samen met man zitten. Op maandagochtend kan hij op de fiets en dinsdagochtend doet hij water bij de wijn en zit een uurtje in de auto naar zijn werk. Een uur reizen valt echt wel mee. Jij zit op dinsdag dan ook een uur in de auto. S avonds gaan jullie lekker uiteten of bioscoop of whatever, genieten van de stad. Probeer het en kijk of hij misschien ook wel enthousiast wordt daarover. Dan zit je daar de rest van de werkweek samen. Of je gaat een dag dichtbij je werk zitten en dan is man een avondje thuis om daar te chillen, sporten of met vrienden af te spreken. Jij kan dan ook dat extra uurtje van maandag werken als dat makkelijker is voor je.
Het is even proberen wat het beste werkt en wat de beste locatie is, er zijn genoeg variaties in te bedenken.
Ik heb meerdere van dit soort constructies gehad door de jaren heen vanwege het werk wat we doen en dat is nooit een probleem geweest voor ons. Nu er kinderen zijn gaat dat niet meer, want dat is niet te doen met opvang, maar dat speelt bij jullie niet.
Bevalt het niet, dan bevalt het niet. Maar jullie kunnen dit toch gewoon proberen?
-hij wil zijn baan houden
-hij wil het huis houden
-hij wil samen zijn
-jij wil werken
-jij wil in een stad zijn
Enige is dat jullie wat reistijd moeten accepteren en wat koffers in en uit moeten pakken/van plek veranderen. Dat laatste kan wel irritant zijn, maar je moet het ook zelf een beetje leuk maken en elkaar wat gunnen.
Ik zou de baan nemen en daarna rustig uittesten wat het beste werkt. Je kan bijv maandagochtend vroeg wegrijden en die 2 uur forenzen pakken. Daarna regel je een b&b in een stad op een uur rijden en gaat daar samen met man zitten. Op maandagochtend kan hij op de fiets en dinsdagochtend doet hij water bij de wijn en zit een uurtje in de auto naar zijn werk. Een uur reizen valt echt wel mee. Jij zit op dinsdag dan ook een uur in de auto. S avonds gaan jullie lekker uiteten of bioscoop of whatever, genieten van de stad. Probeer het en kijk of hij misschien ook wel enthousiast wordt daarover. Dan zit je daar de rest van de werkweek samen. Of je gaat een dag dichtbij je werk zitten en dan is man een avondje thuis om daar te chillen, sporten of met vrienden af te spreken. Jij kan dan ook dat extra uurtje van maandag werken als dat makkelijker is voor je.
Het is even proberen wat het beste werkt en wat de beste locatie is, er zijn genoeg variaties in te bedenken.
Ik heb meerdere van dit soort constructies gehad door de jaren heen vanwege het werk wat we doen en dat is nooit een probleem geweest voor ons. Nu er kinderen zijn gaat dat niet meer, want dat is niet te doen met opvang, maar dat speelt bij jullie niet.
Bevalt het niet, dan bevalt het niet. Maar jullie kunnen dit toch gewoon proberen?
donderdag 7 mei 2020 om 10:13
Ik ken ze niet hoor. De mensen waarvan ik weet dat ze echt carrière maken, die werken veel meer en die zitten ook regelmatig naar het buitenland en werken vaak op de meest onmogelijke tijdstippen. Als er dan kinderen zijn, dan is er echt een partner nodig die het een en ander opvangt. Ik heb het dan over een echte carrière en dus niet mensen die hebben gestudeerd en nu een vaste, regelmatige baan hebben op niveau. Dan verdien je ook prima, maar noem je dat een carrière?fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 09:50Grote mythe dat elke baan met goed salaris of veel verantwoordelijkheden gepaard gaat met veel overwerken. Dat was vroeger misschien zo maar net als dat onze levensstandaard thuis veel hoger is geworden dan vroeger geldt dat op het werk ook. Het is tegenwoordig veel normaler om in minder dan 40 uur p/w carrière te maken.
donderdag 7 mei 2020 om 10:14
Ook dit zeiden o.a. ik en Lilalinda op pagina 1 of 2 al. Forenzen, hotel of B&B erbij, liefst betaald door de baas, en probleem opgelost. Uit het feit dat TO dat niet als oplossing zag valt op te maken dat het dus of niet om de baan gaat, of niet om het huwelijk houden.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 10:16
carrière is gewoon je loopbaan hoorTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 10:13Ik ken ze niet hoor. De mensen waarvan ik weet dat ze echt carrière maken, die werken veel meer en die zitten ook regelmatig naar het buitenland en werken vaak op de meest onmogelijke tijdstippen. Als er dan kinderen zijn, dan is er echt een partner nodig die het een en ander opvangt. Ik heb het dan over een echte carrière en dus niet mensen die hebben gestudeerd en nu een vaste, regelmatige baan hebben op niveau. Dan verdien je ook prima, maar noem je dat een carrière?
er zijn geen SMART-grenzen voor wat een carrière is, laat staan een goeie carrière
donderdag 7 mei 2020 om 10:17
Dat beschikbaar zijn als vrouw voor het geval je man misschien eens tijd voor je heeft, vind ik echt niet meer van deze tijd. Ik zou daar echt doodongelukkig van worden. Wij spreken die weekendjes gewoon samen af en dat lukt prima. Mijn man pakt trouwens ook zelf zijn koffer en hij geeft mij geen bevelen en beschikt niet over mijn tijd. Ik vind dit toch een veel fijnere constructie dan hoe jouw ouders met elkaar omgingen.redbulletje schreef: ↑07-05-2020 09:39Naar mijn idee wordt er teveel belang gehecht aan met 2 werken als je zoveel samen hebt opgebouwd. Mijn vader had ook een verantwoordelijke baan met veel overwerk, maar als hij even kon dan belde hij m'n moeder van pak de koffers maar in, we gaan een paar daagjes weg. Als de andere partner ook een drukke werkagenda heeft dan is zulke qualitytime niet mogelijk.
donderdag 7 mei 2020 om 10:17
Ik ken diverse mensen die danwel in loondienst op > 400K zitten, danwel ondernemer zijn met > 100FTE en maar 4 dagen per week werken en gewoon rond etenstijd naar huis gaan. Verschillende van die mensen zijn vrouwen met 2, 3 of zelfs 4 kinderen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 10:13Ik ken ze niet hoor. De mensen waarvan ik weet dat ze echt carrière maken, die werken veel meer en die zitten ook regelmatig naar het buitenland en werken vaak op de meest onmogelijke tijdstippen. Als er dan kinderen zijn, dan is er echt een partner nodig die het een en ander opvangt. Ik heb het dan over een echte carrière en dus niet mensen die hebben gestudeerd en nu een vaste, regelmatige baan hebben op niveau. Dan verdien je ook prima, maar noem je dat een carrière?
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 10:20
gefeliciteerdTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 10:18Ok, leuk om te weten, dat betekent dat ik zelf ook een carrière heb.
donderdag 7 mei 2020 om 10:25
Ik snap niet dat ze dit niet wil proberen als het zo belangrijk voor haar is als ze aangeeft.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 10:14Ook dit zeiden o.a. ik en Lilalinda op pagina 1 of 2 al. Forenzen, hotel of B&B erbij, liefst betaald door de baas, en probleem opgelost. Uit het feit dat TO dat niet als oplossing zag valt op te maken dat het dus of niet om de baan gaat, of niet om het huwelijk houden.
donderdag 7 mei 2020 om 10:27
donderdag 7 mei 2020 om 10:31
Omdat ze erg blijft hangen in "Onrecht" dat haar is aangedaan
en (zoals ook al pagina's eerder aangegeven) zolang zij blijft hangen in dit onrecht, kost het TO haar huwelijk.
En zij zal denken, dat het aan hem ligt.
donderdag 7 mei 2020 om 10:36
TO hóeft niet te werken, want er is geld genoeg. Dat verdient haar man. Maar als TO destijds (om welke reden dan ook) de kostwinner was geworden, was dat ook het geval geweest: ze hadden dan ook genoeg geld gehad en met het gezin van haar salaris kunnen leven. Zo is het alleen niet gelopen, en ja, natuurlijk heeft zij die keuze zelf gemaakt. Maar het punt is dat zij nu weer aan het werk wil, en dat geld daar weinig mee te maken heeft.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 09:28Goh, wat zielig. Wel gek dat in andere topics op dit forum over dit onderwerp vrouwen massaal roepen dat zij 'de luxe' hebben om niet te hoeven werken en dat al die sneue werkende moeders vast jaloers zijn, terwijl jij nu over diezelfde vrouwen praat alsof we het over Taliban-slachtoffers in Afghanistan hebben.
Kom nu toch, zeg. TO koos er samen met haar man voor om naar een uithoek te verhuizen, drie kinderen te maken en vervolgens de thuisblijfmoeder uit te gaan hangen en nu dat die kinderen groot zijn is hij ineens een lul en een zak en moet ie haar maar uitkopen zodat zij in Amsterdam de bloemetjes buiten kan zetten?
Het is dus geen noodzaak; voor TO is wél werken een luxe. Er zijn ook vrouwen - die het in andere topics kennelijk een luxe noemen om níet te hoeven werken - die zich dat niet kunnen voorstellen, en dat komt doordat zij hun werk niet leuk (genoeg) vinden. Ook prima. Maar TO hoort bij de groep (meestal hoogopgeleide) vrouwen die willen uitblinken in hun vak, en die oprecht gelukkiger worden als ze zich op die manier kunnen blijven ontwikkelen.
donderdag 7 mei 2020 om 10:44
Blijkbaar gold dat een jaar of zes/zestien geleden niet. Toen had ze er blijkbaar niet zoveel moeite mee om een baan onder haar niveau aan te nemen en zelfs helemaal te stoppen. Iets dat ik me (als hoogopgeleide vrouw die wil uitblinken in haar vak en daar oprecht gelukkig van wordt) absoluut niet kan voorstellen.
donderdag 7 mei 2020 om 11:03
Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 08:53Bedankt voor jullie reacties!
Inderdaad voor de kinderen bij elkaar blijven hoeft niet meer en ik zou zo een baan hebben en woonruimte kunnen zoeken en mijn eigen pad kunnen gaan.
Alleen is dat in essentie het probleem niet.
Als ik nu mijn eigen pad zou gaan is dat denk ik het einde van mijn huwelijk.
Ik weet dat niet zeker maar ik denk uiteindelijk wel.
We zijn altijd samen geweest en hebben ook altijd samen beslissingen genomen.
Het voelt ook als een daad van egoïsme om mijn ‘zin’ door te drijven.
Het voelt heel dubbel: soms als verwend, egocentrisch gedrag en voel ik angst en zegt een stemmetje: zo erg is het allemaal toch niet.
Maar aan de andere kant voelt het als slap afhankelijk gedrag.
Maar ergens diep van binnen weet ik dat als ik nu niet een keuze ‘ voor mijzelf’ maak ik later spijt krijg en mijn man van alles ga verwijten en dat wil ik niet. Ik wil geen slachtoffer worden! Ik wil mijn eigen leven in de hand nemen maar het is nogal wat om daarmee een relatie van 27 jaar op het spel te zetten.
Het gaat niet om carrière. HIJ moet nu voor haar willen verhuizen. Ze dénkt dat alleen gaan het einde van de relatie is, dat heeft hij dus niet geroepen. Werk is het punt niet, daar samen wonen voor haar wel.Whatif-whatif schreef: ↑04-05-2020 09:08Goeie vraag Viva-amber.
Ik weet ook niet of dat zo is; ik zie alleen niet hoe anders. Dit is natuurlijk al een proces van jaren: de weerstand om naar dit gedeelte van het land te verhuizen, het wonen in een dorp enz
Ik heb mijzelf altijd voorgehouden dat ik dit deed voor het gezin en dat ‘mijn tijd ‘ later wel weer zou komen al de kinderen uit huis zouden zijn.
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest en een baan is ook niet het probleem.
Ik denk dat ik wil dat hij nu ook wat voor mij over zou kunnen hebben door te solliciteren op de vacature in de Randstad.
Of dat hij wil verhuizen zodat we beide een concessie doen. Nu voelt het alsof ik alles wat ik fijn en belangrijk vind op geef om hem het leven te laten leiden wat hij fijn vindt.
