Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 11:54
Dit vind ik een goeie. Die houden we er in! Mannen zijn gemiddeld nu eenmaal wat egoistischer in een relatie dan vrouwen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 09:31Ik hoop dat dit topic een les kan zijn voor jongere vrouwen. Je mag best een paar concessies doen wanneer je kinderen krijgt, maar ga niet en ergens wonen waar je niet wil wonen, en een huis kopen dat je niks vindt en onder je niveau werken en vervolgens je baan opgeven, terwijl je man zijn leventje verder zet zonder iets aan te passen.
Dat gaat je vroeg of laat opbreken.
donderdag 7 mei 2020 om 11:55
Prima maar dat ben jij.
Als je op zoek bent naar "de grote stad" dan is Almelo waarschijnlijk niet wat je zoekt maar Alphen ad Rijn ook niet.
donderdag 7 mei 2020 om 11:55
Je hebt helemaal gelijk. Ik zou bij voorbaat zo'n man al erg onaantrekkelijk vinden.Kirby schreef: ↑07-05-2020 11:45Dit lees ik zo vaak hier op het forum. Ik kan er met mijn pet niet bij dat je dus met je vuist op tafel moet slaan om in godsnaam een gelijkwaardige relatie af te dwingen. Ik WIL mijn grenzen in een relatie (wat voor een relatie dan ook, kan ook een collega zijn bv) helemaal niet met hand en tand bewaken. Ik vind het niet meer dan normaal dat mensen rekening houden met elkaar, en elkaars belangen in het oog houden. Dat is natuurlijk op heel veel manieren heel naïef gedacht van mij, ik weet het, maar ik hoop toch serieus dat je in je relatie niet constant je rug in de gaten moet houden omdat je partner er anders een mes in parkeert.
donderdag 7 mei 2020 om 11:56
Kinderopvang is in Nederland niet ingericht om alle dagen naartoe te gaan. De meeste kinderen gaan 2, hooguit 3 dagen. En dan nog, daar gaan ze de uren naartoe dat je werkt, dan blijven er nog zoveel uren over.
donderdag 7 mei 2020 om 11:59
Ik vind Almelo vreselijk. Maar Almelo is dan ook een stad. Nee, ik woon in een dorp, in buitengebied. Ik kan hier lekker mijn honden los laten lopen, en om me heen hoor ik vogels, geen mensen en radio's en alle herrie die met mensen gepaard gaan. Ik voel me ook niet opgesloten, ondanks de corona. Moet je die lui uit de stad hier in de rij zien staan voor de manderveense aardbei verderop. 2,5 uur in de auto wachten voor een paar aardbeien of een ijsje! Dan ben je als cityslicker toch wel wanhopig of niet?Positivevibes schreef: ↑07-05-2020 11:55Prima maar dat ben jij.
Als je op zoek bent naar "de grote stad" dan is Almelo waarschijnlijk niet wat je zoekt maar Alphen ad Rijn ook niet.
Mocht de plek waar ik nu woon ingeruild moeten worden voor een soortgelijke plek in buitengebied bij de randstad, kan ik het wel schudden. Dat is daar veel te duur.
donderdag 7 mei 2020 om 12:04
Denk niet dat veel mensen van 50 nog zin hebben om door de week na een werkdag nog zin hebben om een paar uur te rijden om samen uit te gaan. Ja, als TO gewoon thuis blijft dan kunnen ze naar het restaurantje om de hoek en daarna thuis op de bank ploffen. Dit soort voorstellen passen wellicht bij startende 20-ers, maar ik zie het niet gebeuren.menta schreef: ↑07-05-2020 10:10Aan de meeste van jullie wensen is wel te voldoen:
-hij wil zijn baan houden
-hij wil het huis houden
-hij wil samen zijn
-jij wil werken
-jij wil in een stad zijn
Enige is dat jullie wat reistijd moeten accepteren en wat koffers in en uit moeten pakken/van plek veranderen. Dat laatste kan wel irritant zijn, maar je moet het ook zelf een beetje leuk maken en elkaar wat gunnen.
Ik zou de baan nemen en daarna rustig uittesten wat het beste werkt. Je kan bijv maandagochtend vroeg wegrijden en die 2 uur forenzen pakken. Daarna regel je een b&b in een stad op een uur rijden en gaat daar samen met man zitten. Op maandagochtend kan hij op de fiets en dinsdagochtend doet hij water bij de wijn en zit een uurtje in de auto naar zijn werk. Een uur reizen valt echt wel mee. Jij zit op dinsdag dan ook een uur in de auto. S avonds gaan jullie lekker uiteten of bioscoop of whatever, genieten van de stad. Probeer het en kijk of hij misschien ook wel enthousiast wordt daarover. Dan zit je daar de rest van de werkweek samen. Of je gaat een dag dichtbij je werk zitten en dan is man een avondje thuis om daar te chillen, sporten of met vrienden af te spreken. Jij kan dan ook dat extra uurtje van maandag werken als dat makkelijker is voor je.
donderdag 7 mei 2020 om 12:06
Nou, inderdaad.
Totaal niet saai en veel fijner dan de randstad. Heerlijk hier.
donderdag 7 mei 2020 om 12:07
Ja, dat zeg ik ook al tig keer. Wordt totaal niet op gereageerd.Positivevibes schreef: ↑07-05-2020 11:46Ja dit dus. En het antwoord is natuurlijk dat het helemaal niet raar is om niet al je zekerheden op te geven zolang die droom nog uitsluitend een droom is. Zeker niet in een crisis.
Ik heb het al eerder gezegd maar normaal gesproken wordt er hier extreme voorzichtigheid en spaarzaamheid gepropageerd. Nu wordt er in dit topic ineens totaal genegeerd dat we aan de vooravond van een enorme economische crisis staan.
Daaruit blijkt voor mij ook wel het gebrek aan ervaring op de arbeidsmarkt. Iedereen die nu wél aan het werk is voelt aan alle kanten de impact van de crisis, zelfs als je eigen baan niet geraakt wordt.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:08
Echt onzin. De crèche en BSO van mijn dochter wordt voornamelijk bevolkt door kinderen die 3 of 4 dagen komen. Maar ja, het is dan ook een yuppenorganisatie in de Randstad waar hoogopgeleide tweeverdieners hun drie koters met de bakfiets of Tesla komen droppen.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 11:56Kinderopvang is in Nederland niet ingericht om alle dagen naartoe te gaan. De meeste kinderen gaan 2, hooguit 3 dagen. En dan nog, daar gaan ze de uren naartoe dat je werkt, dan blijven er nog zoveel uren over.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:09
Wellicht omdat de drang om kinderen te nemen bij vrouwen gemiddeld groter is dan bij de man? Als de vrouw zegt ik wil er geen of hooguit één dat de man dat vaak wel best vindt. En als de oerdrang tot voortplanten vooral bij de vrouw vandaan komt is het ook logischer dat de vrouw er meer voor regelt en zorgt.Kirby schreef: ↑07-05-2020 11:14Ja, grappig is dat he? Al die vrouwen die zo lekker luxe het huishouden doen en de kindertjes verzorgen en al die arme mannen maar werken. Maar als dat huisvrouw spelen dan zo geweldig en gewild is, waarom zijn er dan zo bedroevend weinig mannen die zichzelf zo'n fantastisch en relaxed leven gunnen? Is er ergens een wet die dat verbiedt? En ik maar denken dat zoiets een gezamenlijke beslissing is waar je allebei voor verantwoordelijk bent en allebei evenveel rechten hebt en dat dat niet afhangt van wie welke rol heeft in de relatie. En dat je dus probeert om mee te denken als je partner iets wil waar jij niet direct voor warm loopt ipv direct 'nee en daarmee basta' te gillen. Dan kan het alsnog gebeuren dat je er niet uitkomt, maar dan heb je het iig geprobeerd.
donderdag 7 mei 2020 om 12:10
als je een leuke vent hebt niet hoorredbulletje schreef: ↑07-05-2020 12:09Wellicht omdat de drang om kinderen te nemen bij vrouwen gemiddeld groter is dan bij de man? Als de vrouw zegt ik wil er geen of hooguit één dat de man dat vaak wel best vindt. En als de oerdrang tot voortplanten vooral bij de vrouw vandaan komt is het ook logischer dat de vrouw er meer voor regelt en zorgt.
donderdag 7 mei 2020 om 12:11
Ja, ik bedoel dat vrouwen vaker toegeven. En ja, ik bedoel ook dat ze daar zelf bij zijn. Niet álle vrouwen zijn toegeeflijker, meer invoelend of empathisch, maar over het algemeen is dat wel het verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen zijn het meer gewend om 'met de vuist op tafel te slaan'; dat is een mentaliteit die je in dit topic ook bij een aantal vrouwen ziet, en ik denk dat ook dát een vorm van toegeeflijkheid en aanpassing is - maar dan aan de mannen met wie ze werken. Je ziet vaak dat vrouwen met een goede baan heel hard en über-zakelijk reageren, omdat ze 'one f the guys' denken te moeten zijn: 'Hoeveel K verdien jij?' en: 'Je zit zeker in de overgang!' en meer van dat soort macho-achtige uitspraken. Want ja, ze moeten zich staande houden tussen al die bluffende mannetjes en die grote bekken, en dan is dit hún vorm van toegeeflijkheid en aanpassing.
Volgens mij is er niks mis met de 'vrouwelijke' neiging om zich in de ander te verplaatsen en te denken aan 'ons/wij' en niet alleen aan 'ik/mij'. Dat is ook op de werkvloer belangrijk. Stoere mannetjes zijn er al genoeg; vrouwen hoeven zich niet te overschreeuwen om zich staande te houden, ze kunnen gewoon zichzelf blijven - veel sterker.
donderdag 7 mei 2020 om 12:12
Als het echt verstand zou zijn en geen egoïsme, dan zouden mannen niet akkoord gaan met een (parttime) thuisblijfmoeder als partner. Zou een hoop gezeik over partneralimentatie schelen. Maar de realiteit is dat mannen pas een feministische mening over huisvrouwen krijgen als het in hun nadeel gaat werken.
Creativity is intelligence having fun
donderdag 7 mei 2020 om 12:12
Dit herken ik niet. Mijn man zijn wens om kinderen te krijgen was minstens zo groot. Mijn mannelijke vrienden en familieleden hebben ook allemaal een duidelijke kinderwens. Als je het niet wil, dan moet je er niet aan beginnen, of je dan een man of een vrouw bent, maakt niet uit.redbulletje schreef: ↑07-05-2020 12:09Wellicht omdat de drang om kinderen te nemen bij vrouwen gemiddeld groter is dan bij de man? Als de vrouw zegt ik wil er geen of hooguit één dat de man dat vaak wel best vindt. En als de oerdrang tot voortplanten vooral bij de vrouw vandaan komt is het ook logischer dat de vrouw er meer voor regelt en zorgt.
donderdag 7 mei 2020 om 12:12
Ben blij dat mijn ouders niet zo'n machtstrijd om onafhankelijkheid nodig hadden om hun ego te strelen en het gewoon leuk hadden samen. De relatie van TO gaat er hoogstwaarschijnlijk aan onderdoor.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 10:17Dat beschikbaar zijn als vrouw voor het geval je man misschien eens tijd voor je heeft, vind ik echt niet meer van deze tijd. Ik zou daar echt doodongelukkig van worden. Wij spreken die weekendjes gewoon samen af en dat lukt prima. Mijn man pakt trouwens ook zelf zijn koffer en hij geeft mij geen bevelen en beschikt niet over mijn tijd. Ik vind dit toch een veel fijnere constructie dan hoe jouw ouders met elkaar omgingen.
donderdag 7 mei 2020 om 12:15
Oh, geloof ik direct hoor. Maar als je een huwelijkscrisis over hebt omdat je naar eigen zeggen wegkwijnt in Overijssel dan snap ik niet dat je dan Alphen, Dordrecht, Almere, Leidsche Rijn of Amersfoort overweegt. Dat is net zo saai of net zo bruisend als Overijssel, alleen dan duurder.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 12:15
ook vanuit egoïsme zou je als man geen genoegen moeten nemen met een TBMKirby schreef: ↑07-05-2020 12:12Als het echt verstand zou zijn en geen egoïsme, dan zouden mannen niet akkoord gaan met een (parttime) thuisblijfmoeder als partner. Zou een hoop gezeik over partneralimentatie schelen. Maar de realiteit is dat mannen pas een feministische mening over huisvrouwen krijgen als het in hun nadeel gaat werken.
donderdag 7 mei 2020 om 12:16
Dit topic wordt óók een patstelling
donderdag 7 mei 2020 om 12:16
Van een man wordt dat ook geaccepteerd en zelfs gewaardeerd, als hij met de vuist op tafel slaat en vasthoudt aan zijn eigen wil en daarvoor gaat. Van een vrouw wordt dit afgekeurd, dat zie je ook weer mooi in dit topic terug.samarinde schreef: ↑07-05-2020 12:11Ja, ik bedoel dat vrouwen vaker toegeven. En ja, ik bedoel ook dat ze daar zelf bij zijn. Niet álle vrouwen zijn toegeeflijker, meer invoelend of empathisch, maar over het algemeen is dat wel het verschil tussen mannen en vrouwen. Mannen zijn het meer gewend om 'met de vuist op tafel te slaan'; dat is een mentaliteit die je in dit topic ook bij een aantal vrouwen ziet, en ik denk dat ook dát een vorm van toegeeflijkheid en aanpassing is - maar dan aan de mannen met wie ze werken. Je ziet vaak dat vrouwen met een goede baan heel hard en über-zakelijk reageren, omdat ze 'one f the guys' denken te moeten zijn: 'Hoeveel K verdien jij?' en: 'Je zit zeker in de overgang!' en meer van dat soort macho-achtige uitspraken. Want ja, ze moeten zich staande houden tussen al die bluffende mannetjes en die grote bekken, en dan is dit hún vorm van toegeeflijkheid en aanpassing.
Volgens mij is er niks mis met de 'vrouwelijke' neiging om zich in de ander te verplaatsen en te denken aan 'ons/wij' en niet alleen aan 'ik/mij'. Dat is ook op de werkvloer belangrijk. Stoere mannetjes zijn er al genoeg; vrouwen hoeven zich niet te overschreeuwen om zich staande te houden, ze kunnen gewoon zichzelf blijven - veel sterker.
Als een kind ziek is en een man zegt: het lukt mij niet om thuis te blijven, want ik moet die dag werken, dan is dat het einde van het verhaal. Als een vrouw zegt: dat lukt mij niet, ik moet die dag werken, dan is dat nooit het eindpunt van de discussie. Want uiteindelijk moeten dat zieke kind toch worden verzorgd, dus zij gaat nadenken hoe ze het dan moet gaan oplossen, want niemand anders doet het voor haar.
donderdag 7 mei 2020 om 12:17
Ja dat is allemaal prima hoor. Maar jouw persoonlijke woonwensen zijn toch niet relevant hier?iones schreef: ↑07-05-2020 11:59Ik vind Almelo vreselijk. Maar Almelo is dan ook een stad. Nee, ik woon in een dorp, in buitengebied. Ik kan hier lekker mijn honden los laten lopen, en om me heen hoor ik vogels, geen mensen en radio's en alle herrie die met mensen gepaard gaan. Ik voel me ook niet opgesloten, ondanks de corona. Moet je die lui uit de stad hier in de rij zien staan voor de manderveense aardbei verderop. 2,5 uur in de auto wachten voor een paar aardbeien of een ijsje! Dan ben je als cityslicker toch wel wanhopig of niet?
Mocht de plek waar ik nu woon ingeruild moeten worden voor een soortgelijke plek in buitengebied bij de randstad, kan ik het wel schudden. Dat is daar veel te duur.
Misschien woon ik het lekkerste met een kokospalmen boomgaard bij mijn privestrand. Daar hebben anderen met weer hun eigen wensen toch verder geen boodschap aan?
donderdag 7 mei 2020 om 12:19
ach wat een treurigheid en onzinTanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 12:16Van een man wordt dat ook geaccepteerd en zelfs gewaardeerd, als hij met de vuist op tafel slaat en vasthoudt aan zijn eigen wil en daarvoor gaat. Van een vrouw wordt dit afgekeurd, dat zie je ook weer mooi in dit topic terug.
Als een kind ziek is en een man zegt: het lukt mij niet om thuis te blijven, want ik moet die dag werken, dan is dat het einde van het verhaal. Als een vrouw zegt: dat lukt mij niet, ik moet die dag werken, dan is dat nooit het eindpunt van de discussie. Want uiteindelijk moeten dat zieke kind toch worden verzorgd, dus zij gaat nadenken hoe ze het dan moet gaan oplossen, want niemand anders doet het voor haar.
zolang vrouwen elkaar dit wijs blijven maken, hebben ze heerlijke smoezen om niks van hun leven te maken
