Relaties
alle pijlers
Help! Patstelling
maandag 4 mei 2020 om 08:32
Man, vrouw beide begin 50 en drie kinderen waarvan twee net uit huis en de derde op het punt staat uit te vliegen
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
Man heeft een goede baan; voor deze baan zijn we 16 jaar geleden vanuit een grote stad naar een dorp in het elders in het land verhuisd.
Voor de functie van mijn partner komt er maar eens in de paar jaar ergens in het land een vacature vrij en met mijn beroep kan ik makkelijker een baan vinden.
Op het moment dat mijn partner zijn studie af had gerond kon hij kiezen tussen een baan in de Randstad of een baan in het oosten van het land.
Ik vond het vreselijk om uit de stad te vertrekken en naar dit gedeelte van het land te verhuizen en ook nog eens in een dorp te gaan wonen maar op dat moment in ons leven leek dat het beste voor ons gezin; en dat is ook zo gebleken:we hebben hier 16 goede jaren gehad als gezin. Ik ben vijf jaar geleden gestopt met werken om de laatste jaren dat de kinderen thuis waren ze naar zelfstandigheid te begeleiden en dat was ook oké.
Voor mij als persoon is het altijd een concessie geweest en mijn man heeft altijd geweten dat ik weer in een meer ‘dynamische’ omgeving wilde wonen als de kinderen uit huis zouden zijn.
Nu is het dus zover en we komen er niet uit: man is gehecht aan het dorp, aan ons huis, vind zijn baan wel oké en heeft geen zin om in zijn woorden: ‘ergens weer helemaal opnieuw te beginnen’.
Ik voel mij hier opgesloten, wil weer naar een stad. Het idee om hier de rest van mijn leven te moeten slijten in dit grote huis, in dit saaie dorp vliegt mij naar de keel! Ik wil weer aan het werk: dat zou op een afstand van 30 kilometer wel kunnen maar alle voor mij uitdagende banen of interessante opleidingen zijn in de Randstad.
Ik heb voorgesteld om naar een stad hier 30 autominuten vandaan te verhuizen ( het is een kleine stad dus eigenlijk nog steeds een concessie wat mij betreft maar wel in het midden van het land) maar dat wil hij niet want dan moet hij elke dag met de auto, ik heb voorgesteld om hier in de buurt kleiner te gaan wonen en van het geld wat dan vrij komt een huis in een grote stad erbij te kopen zodat ik daar dan een baan kan zoeken die voor mij bevredigend is maar dat vind hij van alles niks en niet realistisch.
Elke keer gooit hij zijn werk in de strijd. Ergens heeft hij daarmee ook wel een punt want wij leven van zijn werk en een baan in zijn functie is moeilijk te vinden.
Maar nu is er een vacature voor zijn functie in de Randstad op voor mij een droomlocatie. Maar daar wil hij niet op solliciteren. Hij wil niet weer helemaal opnieuw beginnen terwijl ik niet kan wachten om ergens met z’n tweeën opnieuw te beginnen.
En nu? Nu ben ik teleurgesteld, verdrietig en voel ik mij een sukkel dat ik ooit allemaal concessies heb gedaan omwille van het gezin en mij daardoor, blijkt nu, heb opgesloten in een ‘gouden kooi’.
Ik kon altijd heel goed in oplossingen denken en we kwamen altijd overal samen uit maar nu lijken we in een patstelling terecht te zijn gekomen en is het echt een ‘ding’ aan het worden.
Graag lees ik jullie meningen en invalshoeken want ik weet even niet wat wijsheid is nu.
donderdag 7 mei 2020 om 11:05
Uit welke statistieken blijkt dat dan?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 10:10Uiteraard, dan is dat een goede keuze voor hen. Maar velen denken dat ze niet anders kunnen en worden voor het blok gezet. En natuurlijk laat je je kinderen dan niet op straat staan.
donderdag 7 mei 2020 om 11:08
We lezen allebei iets anders in de zin: "Een baan is het probleem niet", denk ik. Volgens mij staat daar dat ze gemakkelijk aan een baan kan komen, dat dát het probleem niet is. Jij leest erin dat die baan eigenlijk bijzaak is, denk ik?
donderdag 7 mei 2020 om 11:10
fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 10:14Ook dit zeiden o.a. ik en Lilalinda op pagina 1 of 2 al. Forenzen, hotel of B&B erbij, liefst betaald door de baas, en probleem opgelost. Uit het feit dat TO dat niet als oplossing zag valt op te maken dat het dus of niet om de baan gaat, of niet om het huwelijk houden.
Ik heb dit inderdaad ook al eerder geopperd.
Volgens mij was het echter niet zo dat TO dat niet als oplossing zag, maar TO gaf aan dat haar man hier problemem mee heeft. Hij wil geen relatie op afstand. Ik kan me wel voorstellen dat het lastig is voor TO want eigenlijk wil zij zowel de baan als het huwelijk en dat is gewoon lastig gezien haar huidige situatie.
Here am I in my little bubble
donderdag 7 mei 2020 om 11:14
Ja, grappig is dat he? Al die vrouwen die zo lekker luxe het huishouden doen en de kindertjes verzorgen en al die arme mannen maar werken. Maar als dat huisvrouw spelen dan zo geweldig en gewild is, waarom zijn er dan zo bedroevend weinig mannen die zichzelf zo'n fantastisch en relaxed leven gunnen? Is er ergens een wet die dat verbiedt? En ik maar denken dat zoiets een gezamenlijke beslissing is waar je allebei voor verantwoordelijk bent en allebei evenveel rechten hebt en dat dat niet afhangt van wie welke rol heeft in de relatie. En dat je dus probeert om mee te denken als je partner iets wil waar jij niet direct voor warm loopt ipv direct 'nee en daarmee basta' te gillen. Dan kan het alsnog gebeuren dat je er niet uitkomt, maar dan heb je het iig geprobeerd.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 09:28Goh, wat zielig. Wel gek dat in andere topics op dit forum over dit onderwerp vrouwen massaal roepen dat zij 'de luxe' hebben om niet te hoeven werken en dat al die sneue werkende moeders vast jaloers zijn, terwijl jij nu over diezelfde vrouwen praat alsof we het over Taliban-slachtoffers in Afghanistan hebben.
Kom nu toch, zeg. TO koos er samen met haar man voor om naar een uithoek te verhuizen, drie kinderen te maken en vervolgens de thuisblijfmoeder uit te gaan hangen en nu dat die kinderen groot zijn is hij ineens een lul en een zak en moet ie haar maar uitkopen zodat zij in Amsterdam de bloemetjes buiten kan zetten?
Creativity is intelligence having fun
donderdag 7 mei 2020 om 11:14
Eens.Trotter schreef: ↑07-05-2020 10:44Blijkbaar gold dat een jaar of zes/zestien geleden niet. Toen had ze er blijkbaar niet zoveel moeite mee om een baan onder haar niveau aan te nemen en zelfs helemaal te stoppen. Iets dat ik me (als hoogopgeleide vrouw die wil uitblinken in haar vak en daar oprecht gelukkig van wordt) absoluut niet kan voorstellen.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 11:14
Ja, ook omdat hij moet verhuizen en een andere baan nemen. Daarnaast zegt ze oa in de OP dat ze overal wel werk kan vinden. En later werd dat ineens iets specifieks zoals Schiphol.
donderdag 7 mei 2020 om 11:15
donderdag 7 mei 2020 om 11:17
Na alle! opmerkingen gelezen te hebben is mijn gedachte nog hetzelfde als in het begin. Als TO wil werken moet ze gaan solliciteren.. wil ze een baan ver weg? Leef je uit..
Je kunt en mag echter niet verlangen dat je partner een huis verkoopt en zijn baan opzegt voor.. NIETS! Ik ben ook op zoek naar een baan, ben pienter genoeg, sociaal, flexibel en leuk in de omgang.. maar 1 gesprekje met een recruiter betekent nog niet dat je al een baan hebt!
Pas wanneer TO daadwerkelijk een baan heeft met vastigheid ( 1 die langer duurt dan een maand) zou ik als haar man zijnde open staan voor een gesprek en opties.. nooit van z'n leven dat ik mijn huis en baan weg zou doen voor dromen van mijn partner!
Je kunt en mag echter niet verlangen dat je partner een huis verkoopt en zijn baan opzegt voor.. NIETS! Ik ben ook op zoek naar een baan, ben pienter genoeg, sociaal, flexibel en leuk in de omgang.. maar 1 gesprekje met een recruiter betekent nog niet dat je al een baan hebt!
Pas wanneer TO daadwerkelijk een baan heeft met vastigheid ( 1 die langer duurt dan een maand) zou ik als haar man zijnde open staan voor een gesprek en opties.. nooit van z'n leven dat ik mijn huis en baan weg zou doen voor dromen van mijn partner!
donderdag 7 mei 2020 om 11:19
Trotter schreef: ↑07-05-2020 10:44Blijkbaar gold dat een jaar of zes/zestien geleden niet. Toen had ze er blijkbaar niet zoveel moeite mee om een baan onder haar niveau aan te nemen en zelfs helemaal te stoppen. Iets dat ik me (als hoogopgeleide vrouw die wil uitblinken in haar vak en daar oprecht gelukkig van wordt) absoluut niet kan voorstellen.
Mwah, ben ik het niet helemaal mee eens. Ik denk niet dat je alle hoogopgeleide vrouwen die willen uitblinken in hun vak over één kam moet scheren. De één zal inderdaad nooit haar baan op willen geven, terwijl een ander tijdelijk andere keuzes maakt om wat voor reden dan ook. Mijns insziens sluit dat laatste niet uit dat zo'n vrouw ook een hoogopgeleide vrouw is die wil uitblinken in haar vak.
Here am I in my little bubble
donderdag 7 mei 2020 om 11:19
Ze zegt dat in de zin erna ook letterlijk. "Ik denk dat ik wil dat hij iets voor mij overheeft". Dát is het probleem in de OP, dat is het probleem dat ze in alle posts erna herhaalt.
Vandaar dat ze elke makkelijk haalbare oplossing voor weer aan het werk gaan afschiet. Andere forummers, waaronder volgens mij zelfs jij zelf, hebben van haar een arme onderdrukte vrouw die niet mag werken en van haar man een dominante lul die zijn vrouw klein wil houden gemaakt, maar zelf heeft ze steeds gezegd dat ze tot op heden altijd alles samen bepaalden en dat die baan het probleem niet was maar zijn onwil om voor haar te verhuizen of zijn baan op te zeggen.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 11:20
Uit een onderzoek van het cbs:
"In steeds meer gezinnen werken beide ouders. Mannen houden sterk vast aan hun voltijdse werkweek, ook als ze kleine kinderen hebben. Vaders met een partner hebben met circa 40 uur van alle mannen de langste werkweek (Alejandro Perez, Van den Brakel en Portegijs, 2018). "
"Van alle vaders met kinderen tot twaalf jaar werkte in 2017 14 procent in deeltijd (minder
dan 35 uur per week). Meestal ging het dan om een gemiddelde werkweek van 20 tot
35 uur per week. "
Die afwezigheid wordt dus opgevangen door anderen. Raadsel: kleine kinderen hebben 24/7 uur zorg nodig. Rara wie pakt die zorg voor het grootste deel op als papa aan het werk is?
donderdag 7 mei 2020 om 11:22
Precies. We kunnen er nog 100 bladzijden over vol discussiëren en dat lijkt me net zo heerlijk als alle voorgaande pagina's, maar aan het einde van die 100 pagina's blijft dit nog steeds de kern en de conclusie.Foxy-mama schreef: ↑07-05-2020 11:17Na alle! opmerkingen gelezen te hebben is mijn gedachte nog hetzelfde als in het begin. Als TO wil werken moet ze gaan solliciteren.. wil ze een baan ver weg? Leef je uit..
Je kunt en mag echter niet verlangen dat je partner een huis verkoopt en zijn baan opzegt voor.. NIETS! Ik ben ook op zoek naar een baan, ben pienter genoeg, sociaal, flexibel en leuk in de omgang.. maar 1 gesprekje met een recruiter betekent nog niet dat je al een baan hebt!
Pas wanneer TO daadwerkelijk een baan heeft met vastigheid ( 1 die langer duurt dan een maand) zou ik als haar man zijnde open staan voor een gesprek en opties.. nooit van z'n leven dat ik mijn huis en baan weg zou doen voor dromen van mijn partner!
Het is absurd en onredelijk om van een partner te verwachten dat ie zijn baan opzegt en het huis verkoopt voor een luchtkasteel.
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 11:23
Van wat ik om me heen zie eerder opa en oma dan de moeder. Maar dat is weer een andere discussie.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 11:20Uit een onderzoek van het cbs:
"In steeds meer gezinnen werken beide ouders. Mannen houden sterk vast aan hun voltijdse werkweek, ook als ze kleine kinderen hebben. Vaders met een partner hebben met circa 40 uur van alle mannen de langste werkweek (Alejandro Perez, Van den Brakel en Portegijs, 2018). "
"Van alle vaders met kinderen tot twaalf jaar werkte in 2017 14 procent in deeltijd (minder
dan 35 uur per week). Meestal ging het dan om een gemiddelde werkweek van 20 tot
35 uur per week. "
Die afwezigheid wordt dus opgevangen door anderen. Raadsel: kleine kinderen hebben 24/7 uur zorg nodig. Rara wie pakt die zorg voor het grootste deel op als papa aan het werk is?
Am Yisrael Chai!
donderdag 7 mei 2020 om 11:26
Wat ik om me heen zie is dat die hoogstens eens per week een paar uurtjes tot maximaal een dag oppassen. Dan blijven er nog heel wat uren over. Ik hoor nu ook weer tijdens deze corona crisis heel veel vaders zeggen dat het op hun werk echt niet anders kan, ze moeten ´gewoon´ komen. En de moeders wringen zich weer in allerlei bochten om het allemaal op te vangen.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 11:23Van wat ik om me heen zie eerder opa en oma dan de moeder. Maar dat is weer een andere discussie.
donderdag 7 mei 2020 om 11:38
Nee, deze vrouwen laten zich in deze positie drukken. Je maakt toch zelf de keuze om je over te geven aan de wil van die vent? Ik zou met de vuist op tafel slaan en ook mijn grenzen bewaken.TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 11:26Wat ik om me heen zie is dat die hoogstens eens per week een paar uurtjes tot maximaal een dag oppassen. Dan blijven er nog heel wat uren over. Ik hoor nu ook weer tijdens deze corona crisis heel veel vaders zeggen dat het op hun werk echt niet anders kan, ze moeten ´gewoon´ komen. En de moeders wringen zich weer in allerlei bochten om het allemaal op te vangen.
donderdag 7 mei 2020 om 11:39
Nee, ik denk dat ze écht weer aan het werk wil, dat ze gemakkelijk aan een baan komt (wat uitzonderlijk is, maar laten we ervan uitgaan dat ze weet waar ze over praat) en dat ze die verhuizing samenhangt met die baan. Dat lees ik in haar tekst: die baan komt wel, maar ze zou ervoor willen/moeten verhuizen. Ze kan ook gaan forenzen, twee uur heen en twee uur terug. Maar dan heeft ze gewoon gelijk als ze zegt dat ze daar geen zin in heeft. Het moet wel een beetje leuk blijven, die baan is tenslotte geen bittere noodzaak. En ja, ze zou willen dat haar man nu eens iets voor háár doet. Vind ik niet zo gek, hoor. Zij heeft ook veel voor hem gedaan, dat is tenminste hoe zij het ervaart. Ze heeft een compromis gesloten (dat doen vrouwen vaker), ze heeft het beste willen doen voor 'ons/wij' en niet alleen gedacht aan 'ik/mij', en nu hoopt ze dat haar man haar daarvoor iets teruggeeft.fashionvictim schreef: ↑07-05-2020 11:19Ze zegt dat in de zin erna ook letterlijk. "Ik denk dat ik wil dat hij iets voor mij overheeft". Dát is het probleem in de OP, dat is het probleem dat ze in alle posts erna herhaalt.
Vandaar dat ze elke makkelijk haalbare oplossing voor weer aan het werk gaan afschiet. Andere forummers, waaronder volgens mij zelfs jij zelf, hebben van haar een arme onderdrukte vrouw die niet mag werken en van haar man een dominante lul die zijn vrouw klein wil houden gemaakt, maar zelf heeft ze steeds gezegd dat ze tot op heden altijd alles samen bepaalden en dat die baan het probleem niet was maar zijn onwil om voor haar te verhuizen of zijn baan op te zeggen.
Ik vind hem geen dominante lul, ik begrijp best waarom hij wil vasthouden aan wat hij heeft opgebouwd. Maar ik denk dat zij wel recht van spreken heeft. Ik denk dat hij dat ook wel weet. Maar ja, hij moet nu iets opgeven, iets veranderen - en dát is moeilijk voor mensen.
donderdag 7 mei 2020 om 11:41
TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 11:26Wat ik om me heen zie is dat die hoogstens eens per week een paar uurtjes tot maximaal een dag oppassen. Dan blijven er nog heel wat uren over. Ik hoor nu ook weer tijdens deze corona crisis heel veel vaders zeggen dat het op hun werk echt niet anders kan, ze moeten ´gewoon´ komen. En de moeders wringen zich weer in allerlei bochten om het allemaal op te vangen.
Dat is een totaal andere discussie en heeft niks met dit topic te maken.. kort en bondig gaat dit topic over: mijn kinderen zijn de deur uit, ik wil opnieuw carrière maken.. is het raar dat mijn man het huis niet wil verkopen en zijn baan opzeggen voor een droom die ik heb.. alle andere dingen zijn erbij gehaald en is niet het probleem van TO
donderdag 7 mei 2020 om 11:41
Ooit gehoord van kinderopvang?TanteOlivia schreef: ↑07-05-2020 11:20
Die afwezigheid wordt dus opgevangen door anderen. Raadsel: kleine kinderen hebben 24/7 uur zorg nodig. Rara wie pakt die zorg voor het grootste deel op als papa aan het werk is?
donderdag 7 mei 2020 om 11:45
Dit lees ik zo vaak hier op het forum. Ik kan er met mijn pet niet bij dat je dus met je vuist op tafel moet slaan om in godsnaam een gelijkwaardige relatie af te dwingen. Ik WIL mijn grenzen in een relatie (wat voor een relatie dan ook, kan ook een collega zijn bv) helemaal niet met hand en tand bewaken. Ik vind het niet meer dan normaal dat mensen rekening houden met elkaar, en elkaars belangen in het oog houden. Dat is natuurlijk op heel veel manieren heel naïef gedacht van mij, ik weet het, maar ik hoop toch serieus dat je in je relatie niet constant je rug in de gaten moet houden omdat je partner er anders een mes in parkeert.
Creativity is intelligence having fun
donderdag 7 mei 2020 om 11:45
donderdag 7 mei 2020 om 11:46
Ja dit dus. En het antwoord is natuurlijk dat het helemaal niet raar is om niet al je zekerheden op te geven zolang die droom nog uitsluitend een droom is. Zeker niet in een crisis.Foxy-mama schreef: ↑07-05-2020 11:41Dat is een totaal andere discussie en heeft niks met dit topic te maken.. kort en bondig gaat dit topic over: mijn kinderen zijn de deur uit, ik wil opnieuw carrière maken.. is het raar dat mijn man het huis niet wil verkopen en zijn baan opzeggen voor een droom die ik heb.. alle andere dingen zijn erbij gehaald en is niet het probleem van TO
Ik heb het al eerder gezegd maar normaal gesproken wordt er hier extreme voorzichtigheid en spaarzaamheid gepropageerd. Nu wordt er in dit topic ineens totaal genegeerd dat we aan de vooravond van een enorme economische crisis staan.
donderdag 7 mei 2020 om 11:47
Overijssel is zeer zeker niet saai. Het is er juist prachtig. Veel mooier dan in de randstad, veel minder drukte, meer rust en schoonheid. En de mentaliteit is hier echt veel prettiger. Mij krijg je met geen stok naar de randstad. Moet er niet aan denken!
donderdag 7 mei 2020 om 11:49
Een compromis sluit je samen, dat kun je niet alleen. Of bedoel je dat vrouwen vaker toegeven? Daar zijn ze dan toch echt zelf bij.
TO vond het 16 jaar geleden helemaal prima om naar dat dorp te verhuizen, ze is niet met tegenzin daar gaan wonen.
donderdag 7 mei 2020 om 11:50
Ik zou er kapot gaan!fashionvictim schreef: ↑06-05-2020 20:39Ik woon hartje Randstad in een heel duur huurhuis. En ik ben nog nooit onderdrukt, noch heb ik ooit iemand hoeven smeken of manipuleren om een huis voor me te betalen. Dat doe ik namelijk gewoon zelf.
Is fijn hoor, ik kan het iedereen aanraden.
Dit had ik zelf geschreven kunnen hebben.TanteOlivia schreef: ↑06-05-2020 21:05
Amsterdam vind ik trouwens niks aan. Wel leuk om een paar keer per jaar een paar dagen te zijn, maar altijd weer blij als ik er weg ben. Te druk, te vies, te overrated, de mensen gestresst, te verwaand en te vol van zichzelf. Ik kan er altijd wel hartelijk om lachen dat ze serieus denken dat ze op de beste plek ter wereld wonen.
donderdag 7 mei 2020 om 11:54
Zelfs dat niet eens. Haar belangrijkste drijfveer is dat ze weer in een stad wil wonen, die baan is van ondergeschikt belang.Foxy-mama schreef: ↑07-05-2020 11:41kort en bondig gaat dit topic over: mijn kinderen zijn de deur uit, ik wil opnieuw carrière maken.. is het raar dat mijn man het huis niet wil verkopen en zijn baan opzeggen voor een droom die ik heb.. alle andere dingen zijn erbij gehaald en is niet het probleem van TO
Precies. Als je 50+ bent, 16 jaar geen relevante of zelfs helemaal geen werkervaring hebt én de hele wereld zo ongeveer aan de vooravond van een van de grootste crises ooit staat is het niet realistisch om je man zijn huis en baan op te laten zeggen voor je überhaupt zelf een baan hebt.
