Relaties
alle pijlers
helpen/overnemen en rationaliseren van emoties...
dinsdag 28 april 2009 om 18:40
Mijn vriend is iemand die moeilijk om kan gaan met emoties (en nee, niet alleen zoals elke man, het heeft allerlei oorzaken, maar dat terzijde).
Ikzelf ben iemand die graag anderen helpt, die gelukkig word als ik een ander gelukkig maak. Lijkt een mooie eigenschap, maar kan ook vrij lastig zijn.
Het probleem hierbij is namelijk dat ik graag mijn vriend help bij het omgaan en verwerken met emoties. Er zit alleen een verschil in helpen en overnemen (uiteraard, maar dat moest ik eerst aan den lijve ondervinden). Want helaas bleek dat ik al jaren dat laatste doe en hem niet meer help, maar het dus volledig overneem.
Toen iemand vroeg of het niet goed zou zijn dat hij naar een psycholoog zou gaan voelde dat voor mij als falen. Toen ik me dat realiseerde begreep ik dat dat ongezond was. Ik ben natuurlijk niet (eind)verantwoordelijk voor zijn geluk (natuurlijk wel medeverantwoordelijk, anders was ik zijn vriendin niet).
Het probleem is alleen dat ik zelf ook niet bepaald goed om ga met emoties ben ik achter gekomen. Mijn methode is namelijk dat ik emoties volledig rationaliseer en ze dus niet meer voel.
M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Door mijn gevoel volledig te analyseren, er veel te lang over na te denken, te oordelen of het gevoel al dan niet terecht is en of het slecht is of juist niet, en waarom ik dat dan voel en of ik niet stiekem juist het tegenovergestelde voel en of ik misschien niet in mijn onderbewustzijn dondersgoed weet dat ik iets anders voel...
Nou ja, je begrijpt wat er gebeurt. Er blijft niks van je gevoel over. M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Ik zou graag 2 handvatten van jullie willen;
- Hoe kan ik leren hem wel te ondersteunen en helpen met zn emoties, zonder het weer over te nemen of dingen voor hem in te vullen?
- Hoe kan ik zorgen dat ik gevoel gevoel laat zijn?
Ik hoop dat jullie mn verhaal een beetje begrijpen en ben erg benieuwd naar jullie reacties.
groetjes!
Ikzelf ben iemand die graag anderen helpt, die gelukkig word als ik een ander gelukkig maak. Lijkt een mooie eigenschap, maar kan ook vrij lastig zijn.
Het probleem hierbij is namelijk dat ik graag mijn vriend help bij het omgaan en verwerken met emoties. Er zit alleen een verschil in helpen en overnemen (uiteraard, maar dat moest ik eerst aan den lijve ondervinden). Want helaas bleek dat ik al jaren dat laatste doe en hem niet meer help, maar het dus volledig overneem.
Toen iemand vroeg of het niet goed zou zijn dat hij naar een psycholoog zou gaan voelde dat voor mij als falen. Toen ik me dat realiseerde begreep ik dat dat ongezond was. Ik ben natuurlijk niet (eind)verantwoordelijk voor zijn geluk (natuurlijk wel medeverantwoordelijk, anders was ik zijn vriendin niet).
Het probleem is alleen dat ik zelf ook niet bepaald goed om ga met emoties ben ik achter gekomen. Mijn methode is namelijk dat ik emoties volledig rationaliseer en ze dus niet meer voel.
M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Door mijn gevoel volledig te analyseren, er veel te lang over na te denken, te oordelen of het gevoel al dan niet terecht is en of het slecht is of juist niet, en waarom ik dat dan voel en of ik niet stiekem juist het tegenovergestelde voel en of ik misschien niet in mijn onderbewustzijn dondersgoed weet dat ik iets anders voel...
Nou ja, je begrijpt wat er gebeurt. Er blijft niks van je gevoel over. M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Ik zou graag 2 handvatten van jullie willen;
- Hoe kan ik leren hem wel te ondersteunen en helpen met zn emoties, zonder het weer over te nemen of dingen voor hem in te vullen?
- Hoe kan ik zorgen dat ik gevoel gevoel laat zijn?
Ik hoop dat jullie mn verhaal een beetje begrijpen en ben erg benieuwd naar jullie reacties.
groetjes!
dinsdag 28 april 2009 om 18:47
Ik ga nu iets gemeens zeggen wat niet gemeen bedoeld is maar stof tot nadenken.
Soms kan iemand zo graag willen helpen een egoistisch karakter hebben.
Je helpt hem om jezelf goed op de rails te hebben. Dan kan je hem ONDERSTEUNEN in een proces die hij ZELF moet doen in een proces waarbij een therapie kan HELPEN.
Soms kan iemand zo graag willen helpen een egoistisch karakter hebben.
Je helpt hem om jezelf goed op de rails te hebben. Dan kan je hem ONDERSTEUNEN in een proces die hij ZELF moet doen in een proces waarbij een therapie kan HELPEN.
dinsdag 28 april 2009 om 19:00
Ja, snap wat je bedoelt. In de filosofie schijnt ooit een stroming te zijn geweest die als discussiepunt namen: Al het altruïsme is egoïsme.
Ja, klopt ook, maar iedereen doet alles UITEINDELIJK voor zichzelf blijkbaar...
Als ik merk dat hij ergens mee zit... hoe vraag ik er dan naar zonder het direct in te vullen?
Als ik merk dat hij eigenlijk iets wil maar het initiatief niet durft te nemen, bang om kwetsbaar te zijn... Hoe laat ik dan merken dat het ok is dat het hij het wel gewoon vraagt?
Ja, klopt ook, maar iedereen doet alles UITEINDELIJK voor zichzelf blijkbaar...
Als ik merk dat hij ergens mee zit... hoe vraag ik er dan naar zonder het direct in te vullen?
Als ik merk dat hij eigenlijk iets wil maar het initiatief niet durft te nemen, bang om kwetsbaar te zijn... Hoe laat ik dan merken dat het ok is dat het hij het wel gewoon vraagt?
dinsdag 28 april 2009 om 19:06
Door dat af en toe te zeggen en vooral daarna je mond te houden en normaal te doen.
En misschien extra in de watten leggen als hij het moeilijk heeft. Iets lekkers halen, lekker koken. Uit laten slapen, ik noem maar wat. ZONDER doel om hem te laten praten en ALLEEN als doel zijn leven een beetje makkelijker te maken.
Je kan het alleen laten weten. Het is aan hem of hij er iets mee wil/kan.
Maar vrouwen willen het liefste eruit trekken maar daardoor zal hij alleen maar meer dichtklappen.
Als je motivatie is hem ECHT willen helpen is dit de manier.
Als je hulpverleningsdrang wil stillen niet
En misschien extra in de watten leggen als hij het moeilijk heeft. Iets lekkers halen, lekker koken. Uit laten slapen, ik noem maar wat. ZONDER doel om hem te laten praten en ALLEEN als doel zijn leven een beetje makkelijker te maken.
Je kan het alleen laten weten. Het is aan hem of hij er iets mee wil/kan.
Maar vrouwen willen het liefste eruit trekken maar daardoor zal hij alleen maar meer dichtklappen.
Als je motivatie is hem ECHT willen helpen is dit de manier.
Als je hulpverleningsdrang wil stillen niet
dinsdag 28 april 2009 om 19:14
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 28 april 2009 @ 18:40:
Ik zou graag 2 handvatten van jullie willen;
- Hoe kan ik leren hem wel te ondersteunen en helpen met zn emoties, zonder het weer over te nemen of dingen voor hem in te vullen?
- Hoe kan ik zorgen dat ik gevoel gevoel laat zijn?
Ik hoop dat jullie mn verhaal een beetje begrijpen en ben erg benieuwd naar jullie reacties.
groetjes!
Vraag aan hem hoe jij hem kunt ondersteunen, en wat hij prettig vindt. Als hij dat nu moeilijk vind om aan te geven kan hij dat later oppakken met zijn psycholoog hoe hij zijn partner duidelijk kan maken wat voor ondersteuning hij wenst. Misschien kan je zelfs een keer mee.
En stop met analyseren. Gevoelens zijn niet terecht of onterecht, ze zijn en hebben een functie. Als je hier moeite mee blijft hebben dan zou je daar ook eens met coach of een maatschappelijk werker over kunnen praten.
Ik zou graag 2 handvatten van jullie willen;
- Hoe kan ik leren hem wel te ondersteunen en helpen met zn emoties, zonder het weer over te nemen of dingen voor hem in te vullen?
- Hoe kan ik zorgen dat ik gevoel gevoel laat zijn?
Ik hoop dat jullie mn verhaal een beetje begrijpen en ben erg benieuwd naar jullie reacties.
groetjes!
Vraag aan hem hoe jij hem kunt ondersteunen, en wat hij prettig vindt. Als hij dat nu moeilijk vind om aan te geven kan hij dat later oppakken met zijn psycholoog hoe hij zijn partner duidelijk kan maken wat voor ondersteuning hij wenst. Misschien kan je zelfs een keer mee.
En stop met analyseren. Gevoelens zijn niet terecht of onterecht, ze zijn en hebben een functie. Als je hier moeite mee blijft hebben dan zou je daar ook eens met coach of een maatschappelijk werker over kunnen praten.
dinsdag 28 april 2009 om 19:18
Ik heb het hem wel eens gevraagd, maar dan beweert hij daar geen antwoord op te kunnen geven...
Stoppen met analyeren.. dat zou ik erg graag willen. Toch lukt me dat maar moeilijk. Ik ben van mening dat als je echt zoiets aan jezelf wilt veranderen dat het lukt.. Maar zodra ik iets voel ga ik onmiddelijk nadenken over waarom ik dat voel en waar het vandaan komt. Ik probeer dan heel bewust te denken: Niet nadenken, voelen. Niet nadenken, voelen. Niet nadenken... enz.
Het helpt inmiddels een klein beetje..... Vooral liedjes en muziek kan er voor zorgen dat ik iets voel ben ik achter gekomen..
Stoppen met analyeren.. dat zou ik erg graag willen. Toch lukt me dat maar moeilijk. Ik ben van mening dat als je echt zoiets aan jezelf wilt veranderen dat het lukt.. Maar zodra ik iets voel ga ik onmiddelijk nadenken over waarom ik dat voel en waar het vandaan komt. Ik probeer dan heel bewust te denken: Niet nadenken, voelen. Niet nadenken, voelen. Niet nadenken... enz.
Het helpt inmiddels een klein beetje..... Vooral liedjes en muziek kan er voor zorgen dat ik iets voel ben ik achter gekomen..
dinsdag 28 april 2009 om 19:21
Je bent helemaal niet verantwoordelijk voor zijn geluk, ook niet een beetje. En als je net je neus hebt gestoten door teveel zijn emoties over te nemen, moet je misschien eerst wat meer afstand nemen voordat je hem weer probeert te "helpen".
Hoe ervaart hij jouw hulp eigenlijk? Kan me daar maar weinig bij voorstellen. Jij vertelt hem wat hij voelt en hoe dat komt? En wat hij daarmee moet? En dit is fijn voor hem omdat???
Hoe ervaart hij jouw hulp eigenlijk? Kan me daar maar weinig bij voorstellen. Jij vertelt hem wat hij voelt en hoe dat komt? En wat hij daarmee moet? En dit is fijn voor hem omdat???
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 28 april 2009 om 20:09
Lief nieuwsgierig meisje,
Wat ontzettend lief dat je je vriend daarbij wilt helpen
Ik denk alleen dat je hem daarbij niet KAN helpen
Wat je dan onbewust gaat doen is zijn psychologe worden en dan krijg je een scheefgetrokken relatie.
Ook ik heb ooit in zo'n relatie gezeten waarbij ik dacht dat ik hem met zijn problemen moest helpen, maar uiteindelijk ben ik daar zelf bijna aan onderdoor gegaan
Je kan er voor hem zijn en hem steunen, maar als hij zelf beter wil worden in het onder de loep nemen van zijn emoties is het misschien een idee om toch die professionele hulp te gaan zoeken.
Vind hij zelf eigenlijk dat hij een probleem heeft met zijn emoties, of is dat meer iets wat jij bij hem ziet?
Wat ontzettend lief dat je je vriend daarbij wilt helpen
Ik denk alleen dat je hem daarbij niet KAN helpen
Wat je dan onbewust gaat doen is zijn psychologe worden en dan krijg je een scheefgetrokken relatie.
Ook ik heb ooit in zo'n relatie gezeten waarbij ik dacht dat ik hem met zijn problemen moest helpen, maar uiteindelijk ben ik daar zelf bijna aan onderdoor gegaan
Je kan er voor hem zijn en hem steunen, maar als hij zelf beter wil worden in het onder de loep nemen van zijn emoties is het misschien een idee om toch die professionele hulp te gaan zoeken.
Vind hij zelf eigenlijk dat hij een probleem heeft met zijn emoties, of is dat meer iets wat jij bij hem ziet?
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
dinsdag 28 april 2009 om 20:13
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 28 april 2009 @ 18:40:
Mijn vriend is iemand die moeilijk om kan gaan met emoties (en nee, niet alleen zoals elke man, het heeft allerlei oorzaken, maar dat terzijde).
Ikzelf ben iemand die graag anderen helpt, die gelukkig word als ik een ander gelukkig maak. Lijkt een mooie eigenschap, maar kan ook vrij lastig zijn.
Het probleem hierbij is namelijk dat ik graag mijn vriend help bij het omgaan en verwerken met emoties. Er zit alleen een verschil in helpen en overnemen (uiteraard, maar dat moest ik eerst aan den lijve ondervinden). Want helaas bleek dat ik al jaren dat laatste doe en hem niet meer help, maar het dus volledig overneem.
Toen iemand vroeg of het niet goed zou zijn dat hij naar een psycholoog zou gaan voelde dat voor mij als falen. Toen ik me dat realiseerde begreep ik dat dat ongezond was. Ik ben natuurlijk niet (eind)verantwoordelijk voor zijn geluk (natuurlijk wel medeverantwoordelijk, anders was ik zijn vriendin niet).
Het probleem is alleen dat ik zelf ook niet bepaald goed om ga met emoties ben ik achter gekomen. Mijn methode is namelijk dat ik emoties volledig rationaliseer en ze dus niet meer voel.
M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Door mijn gevoel volledig te analyseren, er veel te lang over na te denken, te oordelen of het gevoel al dan niet terecht is en of het slecht is of juist niet, en waarom ik dat dan voel en of ik niet stiekem juist het tegenovergestelde voel en of ik misschien niet in mijn onderbewustzijn dondersgoed weet dat ik iets anders voel...
Nou ja, je begrijpt wat er gebeurt. Er blijft niks van je gevoel over. M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Ik zou graag 2 handvatten van jullie willen;
- Hoe kan ik leren hem wel te ondersteunen en helpen met zn emoties, zonder het weer over te nemen of dingen voor hem in te vullen?
- Hoe kan ik zorgen dat ik gevoel gevoel laat zijn?
Ik hoop dat jullie mn verhaal een beetje begrijpen en ben erg benieuwd naar jullie reacties.
groetjes!Ik krijg het nogal benauwd van jouw benadering maar enfin, de belangrijkste vraag is natuurlijk of jouw partner vindt dat hij een probleem heeft met zijn emoties.
Mijn vriend is iemand die moeilijk om kan gaan met emoties (en nee, niet alleen zoals elke man, het heeft allerlei oorzaken, maar dat terzijde).
Ikzelf ben iemand die graag anderen helpt, die gelukkig word als ik een ander gelukkig maak. Lijkt een mooie eigenschap, maar kan ook vrij lastig zijn.
Het probleem hierbij is namelijk dat ik graag mijn vriend help bij het omgaan en verwerken met emoties. Er zit alleen een verschil in helpen en overnemen (uiteraard, maar dat moest ik eerst aan den lijve ondervinden). Want helaas bleek dat ik al jaren dat laatste doe en hem niet meer help, maar het dus volledig overneem.
Toen iemand vroeg of het niet goed zou zijn dat hij naar een psycholoog zou gaan voelde dat voor mij als falen. Toen ik me dat realiseerde begreep ik dat dat ongezond was. Ik ben natuurlijk niet (eind)verantwoordelijk voor zijn geluk (natuurlijk wel medeverantwoordelijk, anders was ik zijn vriendin niet).
Het probleem is alleen dat ik zelf ook niet bepaald goed om ga met emoties ben ik achter gekomen. Mijn methode is namelijk dat ik emoties volledig rationaliseer en ze dus niet meer voel.
M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Door mijn gevoel volledig te analyseren, er veel te lang over na te denken, te oordelen of het gevoel al dan niet terecht is en of het slecht is of juist niet, en waarom ik dat dan voel en of ik niet stiekem juist het tegenovergestelde voel en of ik misschien niet in mijn onderbewustzijn dondersgoed weet dat ik iets anders voel...
Nou ja, je begrijpt wat er gebeurt. Er blijft niks van je gevoel over. M.a.w. ik sta inmiddels niet meer in contact met mijn gevoel (ook al vond ik dat eerder altijd zo'n zweverige uitdrukking, nu begrijp ik heel goed wat dat inhoudt).
Ik zou graag 2 handvatten van jullie willen;
- Hoe kan ik leren hem wel te ondersteunen en helpen met zn emoties, zonder het weer over te nemen of dingen voor hem in te vullen?
- Hoe kan ik zorgen dat ik gevoel gevoel laat zijn?
Ik hoop dat jullie mn verhaal een beetje begrijpen en ben erg benieuwd naar jullie reacties.
groetjes!Ik krijg het nogal benauwd van jouw benadering maar enfin, de belangrijkste vraag is natuurlijk of jouw partner vindt dat hij een probleem heeft met zijn emoties.
dinsdag 28 april 2009 om 20:34
Een boekentip voor jou zou kunnen zijn; Als hij maar gelukkig is...
Alles wat je doet, doe je ongetwijfeld met de beste bedoelingen, alleen........de dingen die jij aankaart zijn toch dingen waar hij zelf mee aan de slag zal moeten. Niet jij. Jij bent niet in staat om dit soort dingen voor hem. Je geeft zelf al aan dat dit ten koste gaat van jouw gevoel. Toch een behoorlijke alarmbel.
Natuurlijk moet je vooral belangstelling tonen voor je partner wanneer hij het moeilijk heeft, maar laat hem zorgen voor de oplossing. Dat kan hij veel beter dan jij.
Alles wat je doet, doe je ongetwijfeld met de beste bedoelingen, alleen........de dingen die jij aankaart zijn toch dingen waar hij zelf mee aan de slag zal moeten. Niet jij. Jij bent niet in staat om dit soort dingen voor hem. Je geeft zelf al aan dat dit ten koste gaat van jouw gevoel. Toch een behoorlijke alarmbel.
Natuurlijk moet je vooral belangstelling tonen voor je partner wanneer hij het moeilijk heeft, maar laat hem zorgen voor de oplossing. Dat kan hij veel beter dan jij.
dinsdag 28 april 2009 om 21:02
Even voor de duidelijkheid. Ik weet inmiddels juist dat ik hem er niet bij KAN helpen en dat ik daar ook niet verantwoordelijk voor ben. Maar daarom kan ik hem wel ondersteunen, zoals het een gezonde relatie betaamt.
En ja, we hebben die ruimte en afstand nu juist opgezocht, juist omdat ik het gevoel kreeg tekort te schieten in onze relatie. Geen wonder, gezien het feit dat ik dacht dat ik zijn emoties moest oplossen (onbewust). Dat kan niemand, en dus kun je er ook niet in tekort schieten.
Dus dat weet ik nu dus juist allemaal wel. Mijn vriend en ik zijn het ook allebei erover eens, we zien dit hetzelfde. (dat hij omgaan met emoties moeilijk vind). Hij vindt dus ook dat hij een probleem heeft, net als dat we allebei vinden dat ik een probleem heb in het juist doorschieten in omgaan met emoties...
Snap je?
Maar in iedere normale, gezonde relatie help je elkaar toch altijd als de ander ergens mee zit? En je helpt elkaar toch door moeilijke tijden heen? En je praat toch over dingen?
Dat zijn voor mij namelijk wel essentiële dingen, maar blijkbaar zien jullie dat als benauwend..?
In elk geval heel erg bedankt voor het meedenken!!
En ja, we hebben die ruimte en afstand nu juist opgezocht, juist omdat ik het gevoel kreeg tekort te schieten in onze relatie. Geen wonder, gezien het feit dat ik dacht dat ik zijn emoties moest oplossen (onbewust). Dat kan niemand, en dus kun je er ook niet in tekort schieten.
Dus dat weet ik nu dus juist allemaal wel. Mijn vriend en ik zijn het ook allebei erover eens, we zien dit hetzelfde. (dat hij omgaan met emoties moeilijk vind). Hij vindt dus ook dat hij een probleem heeft, net als dat we allebei vinden dat ik een probleem heb in het juist doorschieten in omgaan met emoties...
Snap je?
Maar in iedere normale, gezonde relatie help je elkaar toch altijd als de ander ergens mee zit? En je helpt elkaar toch door moeilijke tijden heen? En je praat toch over dingen?
Dat zijn voor mij namelijk wel essentiële dingen, maar blijkbaar zien jullie dat als benauwend..?
In elk geval heel erg bedankt voor het meedenken!!
dinsdag 28 april 2009 om 21:15
Het wordt benauwend als het er te dik bovenop ligt. Als het neigt naar forceren.
Jij hebt waarschijnlijk behoefte aan praten als je ergens mee zit. Hij heeft waarschijnlijk behoefte aan rust aan zijn hoofd als hij ergens mee zit.
Als hij er over wil praten, dan komt hij wel. Vertroetel hem maar een beetje als hij het moeilijk heeft (ook weer niet overdreven waardoor het benauwend wordt, beetje natuurlijk verloop)
Helpen is zoals je doorhebt dus niet oplossen. Helpen is er zijn. En soms is er zijn genoeg. Zeker met een kopje koffie, lekkere maaltijd en leuke film even nergens aan hoeven denken.
Weet je waar je hem mee helpt? Met oprecht interesse stellen. Als het werk is waar hij mee zit, vraag wat meer over het werk (INTERESSE, geen bemoeienis) Is het wat anders, vraag er eens iets over. Als in een normaal gesprek ipv therapeutje spelen. Gaat het over emoties waar hij niet mee overweg kan in het algemeen, hou op met dat geneuzel om er over door te zeuren. Praat concreet over wat er op dat moment aan de hand is.
Jij hebt waarschijnlijk behoefte aan praten als je ergens mee zit. Hij heeft waarschijnlijk behoefte aan rust aan zijn hoofd als hij ergens mee zit.
Als hij er over wil praten, dan komt hij wel. Vertroetel hem maar een beetje als hij het moeilijk heeft (ook weer niet overdreven waardoor het benauwend wordt, beetje natuurlijk verloop)
Helpen is zoals je doorhebt dus niet oplossen. Helpen is er zijn. En soms is er zijn genoeg. Zeker met een kopje koffie, lekkere maaltijd en leuke film even nergens aan hoeven denken.
Weet je waar je hem mee helpt? Met oprecht interesse stellen. Als het werk is waar hij mee zit, vraag wat meer over het werk (INTERESSE, geen bemoeienis) Is het wat anders, vraag er eens iets over. Als in een normaal gesprek ipv therapeutje spelen. Gaat het over emoties waar hij niet mee overweg kan in het algemeen, hou op met dat geneuzel om er over door te zeuren. Praat concreet over wat er op dat moment aan de hand is.
dinsdag 28 april 2009 om 21:28
Het probleem hierbij is namelijk dat ik graag mijn vriend help bij het omgaan en verwerken met emoties.
In je OP zeg je dit en nu beweer je anders. Jouw doel is wel degelijk om jouw vriend te helpen zodat alles opgelost is. Dat kan jij niet. Jij bent zijn vriendin niet zijn therapeute, niet zijn opvoeder en niet zijn moeder.
Juist door heel veel meer afstand te houden, je zegt dat je dit wel doet maar doet dit echt niet, geeft hem de mogelijkheid op zijn manier dingen op te lossen.
Het beste wat je kunt doen is een begripvolle vriendin zijn voor hem, hem een luisterend oor bieden wanneer hij wel wil praten.
En helpen doe je hem maar met de afwas of strijk.
In je OP zeg je dit en nu beweer je anders. Jouw doel is wel degelijk om jouw vriend te helpen zodat alles opgelost is. Dat kan jij niet. Jij bent zijn vriendin niet zijn therapeute, niet zijn opvoeder en niet zijn moeder.
Juist door heel veel meer afstand te houden, je zegt dat je dit wel doet maar doet dit echt niet, geeft hem de mogelijkheid op zijn manier dingen op te lossen.
Het beste wat je kunt doen is een begripvolle vriendin zijn voor hem, hem een luisterend oor bieden wanneer hij wel wil praten.
En helpen doe je hem maar met de afwas of strijk.
dinsdag 28 april 2009 om 21:30
Al veel goede dingen gezegd door de anderen. Ik moest nog aan iets denken over hoe je kunt voorkomen dat je weer gaat willen helpen met oplossingen enz.
Wat interessant, fijn en leuk kan zijn is, als hij erover wil praten, simpelweg vragen stellen. Niet sturen, niet zeggen wat je zelf denkt, gewoon vragen stellen nav wat hij zelf zegt. En dan niet interview-style (iets relaxter is prettig ) maar vriendelijk benieuwd. Geen aannames, geen invullingen, geen wat dan ook, luisteren en oprecht geinteresseerd reageren.
Uiteindelijk weet hij het allerbeste hoe hij in elkaar steekt. Op deze manier laat jij hem los ahw, je hoeft niet langer voor hem te redeneren, mag hij lekker zelf doen .
Los daarvan, doe leuke dingen samen, wees fysiek en actief (seks, op stap gaan, uit gaan, lekker koken) en ontspan. Dat helpt ook goed tegen overanalyseren. En maakt dat je meer plezier ervaart samen, ook niet onbelangrijk.
Wat interessant, fijn en leuk kan zijn is, als hij erover wil praten, simpelweg vragen stellen. Niet sturen, niet zeggen wat je zelf denkt, gewoon vragen stellen nav wat hij zelf zegt. En dan niet interview-style (iets relaxter is prettig ) maar vriendelijk benieuwd. Geen aannames, geen invullingen, geen wat dan ook, luisteren en oprecht geinteresseerd reageren.
Uiteindelijk weet hij het allerbeste hoe hij in elkaar steekt. Op deze manier laat jij hem los ahw, je hoeft niet langer voor hem te redeneren, mag hij lekker zelf doen .
Los daarvan, doe leuke dingen samen, wees fysiek en actief (seks, op stap gaan, uit gaan, lekker koken) en ontspan. Dat helpt ook goed tegen overanalyseren. En maakt dat je meer plezier ervaart samen, ook niet onbelangrijk.
dinsdag 28 april 2009 om 21:36
dinsdag 28 april 2009 om 21:43
Heel erg bedankt voor de reacties. Helpen kan ik niet, wil ik niet, moet ook niet. Klopt, helemaal gelijk in. Maar hoe ondersteun je dan wel, als je weet dat iemand het er moeilijk mee heeft?
Laten we het woord helpen niet meer zo noemen, want misschien verstaan we daar dan iets anders onder.
Stel, je partner zit ermee dat *misschien wel herkenbaar..:S*
Hoe ondersteun je diegene dan? Door te vragen hoe gaat het nou, luisteren en dan verder gaan met je dag?
Zo werkt het toch niet? Of bij jullie wel..?
Eerder was het zo dat het voor hem onmogelijk was onder woorden te brengen wat dit soort dingen met hem deden en als ik dat dan probeerde (onder woorden brengen dus, en er vervolgens evt. NAAR BEHOEVE suggesties voor aandragen hoe hij er misschien mee om zou kunnen gaan, of vertellen wat ik ervan vond) vond hij dat prettig (zei ie zelf), omdat hij dingen dan beter een plekje kon geven. Nou, aangezien ik emoties dus erg goed kan rationaliseren was dat voor mij niet zo moeilijk. Maar waar trek je dan die grens? Of is dit dan volgens jullie ook al helemaal niet mijn aandeel, maar moet iemand daarvoor naar een psycholoog?
Laten we het woord helpen niet meer zo noemen, want misschien verstaan we daar dan iets anders onder.
Stel, je partner zit ermee dat *misschien wel herkenbaar..:S*
Hoe ondersteun je diegene dan? Door te vragen hoe gaat het nou, luisteren en dan verder gaan met je dag?
Zo werkt het toch niet? Of bij jullie wel..?
Eerder was het zo dat het voor hem onmogelijk was onder woorden te brengen wat dit soort dingen met hem deden en als ik dat dan probeerde (onder woorden brengen dus, en er vervolgens evt. NAAR BEHOEVE suggesties voor aandragen hoe hij er misschien mee om zou kunnen gaan, of vertellen wat ik ervan vond) vond hij dat prettig (zei ie zelf), omdat hij dingen dan beter een plekje kon geven. Nou, aangezien ik emoties dus erg goed kan rationaliseren was dat voor mij niet zo moeilijk. Maar waar trek je dan die grens? Of is dit dan volgens jullie ook al helemaal niet mijn aandeel, maar moet iemand daarvoor naar een psycholoog?
dinsdag 28 april 2009 om 21:52
quote:nieuwsgierigmeisje schreef op 28 april 2009 @ 21:43:
Heel erg bedankt voor de reacties. Helpen kan ik niet, wil ik niet, moet ook niet. Klopt, helemaal gelijk in. Maar hoe ondersteun je dan wel, als je weet dat iemand het er moeilijk mee heeft?
Laten we het woord helpen niet meer zo noemen, want misschien verstaan we daar dan iets anders onder.
Stel, je partner zit ermee dat z'n vader een nieuwe vriendin heeft, terwijl die getrouwd is en zn vrouw (moeders dus) nog leeft maar ms heeft.
"Kut man, van je vader..."
"Mja... "
"Hoe lang zijn je ouders nou al getrouwd? "
" 30 jaar..."
"Tjeez... dat is lang..."
" Ja..."
"Hoe is je moeder er onder? "
"Boos, huilt de hele dag"
"Wat vindt je daarvan? "
"Kut"
"Tja, kan me voorstellen..."
"Heb je je vader nog gesproken onlangs? "
"Nee, wil die hufter nooit meer zien"
"Zullen we zaterdag ff bij je moeder langsgaan? "
" Ja, is goed.."
"Eerst maar eens een bak koffie nu...
Vanavond zal ik eens een lekker rood doorbloed biefstukje voor je om je boosheid op bot te laten vieren:) "
Hoe ondersteun je diegene dan? Door te vragen hoe gaat het nou, luisteren en dan verder gaan met je dag?
Zo werkt het toch niet? Of bij jullie wel..?
Eerder was het zo dat het voor hem onmogelijk was onder woorden te brengen wat dit soort dingen met hem deden en als ik dat dan probeerde (onder woorden brengen dus, en er vervolgens evt. NAAR BEHOEVE suggesties voor aandragen hoe hij er misschien mee om zou kunnen gaan, of vertellen wat ik ervan vond) vond hij dat prettig (zei ie zelf), omdat hij dingen dan beter een plekje kon geven. Nou, aangezien ik emoties dus erg goed kan rationaliseren was dat voor mij niet zo moeilijk. Maar waar trek je dan die grens? Of is dit dan volgens jullie ook al helemaal niet mijn aandeel, maar moet iemand daarvoor naar een psycholoog?
Heel erg bedankt voor de reacties. Helpen kan ik niet, wil ik niet, moet ook niet. Klopt, helemaal gelijk in. Maar hoe ondersteun je dan wel, als je weet dat iemand het er moeilijk mee heeft?
Laten we het woord helpen niet meer zo noemen, want misschien verstaan we daar dan iets anders onder.
Stel, je partner zit ermee dat z'n vader een nieuwe vriendin heeft, terwijl die getrouwd is en zn vrouw (moeders dus) nog leeft maar ms heeft.
"Kut man, van je vader..."
"Mja... "
"Hoe lang zijn je ouders nou al getrouwd? "
" 30 jaar..."
"Tjeez... dat is lang..."
" Ja..."
"Hoe is je moeder er onder? "
"Boos, huilt de hele dag"
"Wat vindt je daarvan? "
"Kut"
"Tja, kan me voorstellen..."
"Heb je je vader nog gesproken onlangs? "
"Nee, wil die hufter nooit meer zien"
"Zullen we zaterdag ff bij je moeder langsgaan? "
" Ja, is goed.."
"Eerst maar eens een bak koffie nu...
Vanavond zal ik eens een lekker rood doorbloed biefstukje voor je om je boosheid op bot te laten vieren:) "
Hoe ondersteun je diegene dan? Door te vragen hoe gaat het nou, luisteren en dan verder gaan met je dag?
Zo werkt het toch niet? Of bij jullie wel..?
Eerder was het zo dat het voor hem onmogelijk was onder woorden te brengen wat dit soort dingen met hem deden en als ik dat dan probeerde (onder woorden brengen dus, en er vervolgens evt. NAAR BEHOEVE suggesties voor aandragen hoe hij er misschien mee om zou kunnen gaan, of vertellen wat ik ervan vond) vond hij dat prettig (zei ie zelf), omdat hij dingen dan beter een plekje kon geven. Nou, aangezien ik emoties dus erg goed kan rationaliseren was dat voor mij niet zo moeilijk. Maar waar trek je dan die grens? Of is dit dan volgens jullie ook al helemaal niet mijn aandeel, maar moet iemand daarvoor naar een psycholoog?
dinsdag 28 april 2009 om 21:57
Uhm ja ok.. point clear.
Zo zag de conversatie er inderdaad uit het eerste jaar van onze relatie. Maar naar verloop van tijd weet ik door eigen ervaring en gevoelens ook wel hoe hij zich ongeveer zou kunnen voelen, (heb dat inderdaad te veel ingevuld voor hem, dat zie ik nu), maar echt beginnen op een manier van ja, kut voor je, kan k me voorstellen...
Daar kan ik geloof ik weinig mee. Geloof ook niet dat dat is wat hij van een relatie verwacht.
We zijn nu bijna 7 jaar verder en dan is dit toch echt niet het niveau van conversatie wat je zou verwachten... om eerlijk te zijn...
Andere meningen?
Zo zag de conversatie er inderdaad uit het eerste jaar van onze relatie. Maar naar verloop van tijd weet ik door eigen ervaring en gevoelens ook wel hoe hij zich ongeveer zou kunnen voelen, (heb dat inderdaad te veel ingevuld voor hem, dat zie ik nu), maar echt beginnen op een manier van ja, kut voor je, kan k me voorstellen...
Daar kan ik geloof ik weinig mee. Geloof ook niet dat dat is wat hij van een relatie verwacht.
We zijn nu bijna 7 jaar verder en dan is dit toch echt niet het niveau van conversatie wat je zou verwachten... om eerlijk te zijn...
Andere meningen?
dinsdag 28 april 2009 om 22:01
dinsdag 28 april 2009 om 22:02
Je zou eens verbaast kunnen staan.
Hoe zie jij het voor je, zo een conversatie? Hoe zou jij het prettig vinden?
Mijn voorbeeld is oppervlakkig, want het is een voorbeeld van een situatie die ik niet ken. Het gaat om het principe. Ik zou gehoord willen worden. Ik zou helemaal gek worden van iemand die perse wil dat ik emotie toon op dat moment, of precies wil weten hoe ik me voel.
Je zegt dat je door eigen ervaring wel weet bla bla, met de aanvulling dat je het voor hem invulde, maar dat doe je nog steeds.
Hoe zie jij het voor je, zo een conversatie? Hoe zou jij het prettig vinden?
Mijn voorbeeld is oppervlakkig, want het is een voorbeeld van een situatie die ik niet ken. Het gaat om het principe. Ik zou gehoord willen worden. Ik zou helemaal gek worden van iemand die perse wil dat ik emotie toon op dat moment, of precies wil weten hoe ik me voel.
Je zegt dat je door eigen ervaring wel weet bla bla, met de aanvulling dat je het voor hem invulde, maar dat doe je nog steeds.
dinsdag 28 april 2009 om 22:05
Kun je een voorbeeld geven van hoe jullie die gesprekken wél voeren , Nieuwsgierigmeisje ? Ik kan me er namelijk erg weinig bij voorstellen . '
Ik kan me helemaal niet zo voorstellen bij iemand helpen bij zijn emoties zoals ik jou dat zie omschrijven ....dat klinkt in mijn oren als de emoties die er zijn afkeuren ( of niet geloven ) en nieuwe opdringen .
Zal je toch gebeuren dat je héérlijk in de boze fase zit en 100.000 maal " gloeiendegloeiendegloeiende " wil roepen en iemand wil persé dat je gaat accepteren en ontzettend Zen moet gaan zitten te wezen , ofzo .
Ik kan me helemaal niet zo voorstellen bij iemand helpen bij zijn emoties zoals ik jou dat zie omschrijven ....dat klinkt in mijn oren als de emoties die er zijn afkeuren ( of niet geloven ) en nieuwe opdringen .
Zal je toch gebeuren dat je héérlijk in de boze fase zit en 100.000 maal " gloeiendegloeiendegloeiende " wil roepen en iemand wil persé dat je gaat accepteren en ontzettend Zen moet gaan zitten te wezen , ofzo .
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 28 april 2009 om 22:06
Je kunt er dieper op ingaan. Het grote verschil zit 'm in jouzelf. De acceptatie dat iedereen shit over zich heen krijgt. Dat dat niet iemand anders zijn of haar verantwoordelijkheid is. Dat je iemand de kans ontneemt daar zelfstandig mee om te gaan wanneer je voor bepaalde stukken/emoties de verantwoordelijkheid gaat dragen. Je maakt zo de last niet lichter. Het lijkt wel zo. Maar grappig genoeg heb je het volle gewicht nodig van een probleem om er zelf effectief een oplossing voor te vinden (iig, da's mijn ervaring).
Als je het benadert met de insteek er gewoon te zijn voor iemand, niet meer niet minder, dan draag je niets van die ander maar je leeft wel mee. En wanneer het dan weer effe klaar is, is het daarna ook niet jouw probleem geworden. Het blijft bij de ander.
Da's geen harteloosheid, dat is zowel respect voor jezelf als voor de ander. Jij hoeft niet meer te dragen dan wat van jou is. En een ander is wijs en groot genoeg om er zelf een oplossing voor te kunnen bedenken, zo niet nu, dan wel later.
Er zijn absoluut uitzonderingen maar dan nog draag je het niet voor die ander. In dat geval zeg je dat het misschien toch heel fijn zou zijn om er 's met een psycholoog of therapeut over te praten. En dan laat je dat daarna weer bij de ander liggen.
Als je het benadert met de insteek er gewoon te zijn voor iemand, niet meer niet minder, dan draag je niets van die ander maar je leeft wel mee. En wanneer het dan weer effe klaar is, is het daarna ook niet jouw probleem geworden. Het blijft bij de ander.
Da's geen harteloosheid, dat is zowel respect voor jezelf als voor de ander. Jij hoeft niet meer te dragen dan wat van jou is. En een ander is wijs en groot genoeg om er zelf een oplossing voor te kunnen bedenken, zo niet nu, dan wel later.
Er zijn absoluut uitzonderingen maar dan nog draag je het niet voor die ander. In dat geval zeg je dat het misschien toch heel fijn zou zijn om er 's met een psycholoog of therapeut over te praten. En dan laat je dat daarna weer bij de ander liggen.
