Het botst weer

Ik kan ook niet goed opschieten met mensen die heel assertief zijn, geen rekening houden met andere mensen en makkelijk vragen om meer werk, hulp, aandacht... Het zijn vaak vrolijke, charmante types die het geen probleem vinden om een gunst te vragen of zich meteen uitnodigen voor het eten, meteen even mijn jas of mijn auto of geld te lenen en dan hoor je er maanden niks meer van.

Ik heb er ondertussen een soort radar voor. Op mijn werk kan ik er wel mee omgaan, want ik weet dat ik dan heel rustig en gedecideerd mijn grenzen aan moet blijven geven (die collega's of opdrachtgevers die op het laatste nippertje nog een hele berg aanpassingen willen - verkocht onder de noemer: paar laatste dingetjes, of die heel makkelijk werk bij jou op je bureau schuiven met een charmante smoes van dat kun jij toch zo goed, dat vind je toch leuk om te doen?).
En als het kan, vermijd ik ze. Ik heb nog maar een vriendin waar het soms zo lastig mee gaat - maar ja, het is ook altijd heel leuk met haar, dus ik neem het een beetje voor lief. Maar ik klik dus veel beter met mensen die wat zachter, vriendelijker en empathischer zijn dan die holderdebolder-types.

Murrmurr schreef: ↑

03-11-2019 12:19

Goeie post vivinnetje.

Bij mij komt er iets uit de test dat gedeeld wordt met 7% ('campagnevoerder') en ik heb eerlijk gezegd geen heel bijzondere dingen ingevuld, alles een beetje het midden. Zouden ze dat niet juist doen om iedereen zich bijzonder te laten voelen?

Als er 16 antwoorden uit kunnen komen en je gaat uit van gelijke percentages, kom je op 6,25% van de populatie voor elke persoonlijkheid. Dus dat percentage zegt niet zoveel inderdaad

bitterkoekjespudding schreef: ↑

03-11-2019 10:52

Ik geef wel iets aan op een normale manier/toon. Maar daar wordt dan overheen gewalst. Ik zeg bv dat ik iets niet wil doen. En dan wordt gereageerd dat als ik zo denk we nergens komen.

Of als ik zeg iets niet te willen zegt iemand dat dat flauw/kinderachtig is. En is dan dus boos.

Of iemand houdt gewoon vol dat het niet waar is wat ik zeg. Terwijl het wel zo is.

geef eens een concreet voorbeeld dan?

Ik herken het vooral in 'ja' zeggen op veel dingen om een ander een plezier te doen en vervolgens strontchagrijnig worden omdat iedereen mijn tijd afpakt.

Ik herken het trouwens van beide kanten. Ik ben heel slecht in grenzen aangeven en zeg altijd Ja, soms heb ik daar achteraf spijt van. Ik probeer er wel aan te werken, maar ik heb ook al een beetje geaccepteerd dat dit nou eenmaal bij mij hoort en dat ik nooit heel goed zal zijn in assertiviteit. Als ik echt in de problemen kom of baal van een toezegging, kom ik er op terug. (" Ik heb er nog eens over nagedacht en ik zie het toch niet zitten.")

Aan de andere kant heb ik een paar jaar samenwerkt met een collega die ook niet assertief was. Maar zij loste dat op door meteen onverzetbaar NEE aan te geven, soms nog voor er een vraag was gesteld. Ze deed het werk veel langer dan de rest en had een heel vast beeld in haar hoofd van hoe alles moest en wat er allemaal mis zou gaan.
Daar ben ik ook wel eens doorheen gegaan, als er in een vergadering een onderwerp werd aangesneden en zij na 1 zin riep:" ik doe het NIET dit gaat NIET gebeuren". Prima dat jij het niet doet, maar ik beslis zelf en we kunnen soms ook gewoon eens iets proberen. Daardoor heeft zij het gevoel gehad dat ik haar niet serieus nam, en dat klopte ook eigenlijk wel want in de praktijk bleek vaak dat haar angsten echt niet allemaal altijd uitkomen. Daarbij kwamen alle rottige klussen bij mij terecht, want zij wees alles zo hard af dat mensen dingen niet eens meer aan durfden te kaarten. En in een werksituatie is dat ook weer niet heel handig.
Als jij het nu aanpakt zoals die collega, kun je misschien toch nog eens in een communicatie cursus oefenen hoe je je echt assertief opstelt zonder altijd alles resoluut af te wijzen. Want in een werksituatie kun je dat gewoon niet altijd maken.

Maar misschien doe je het wel heel anders, dat kan ik niet beoordelen zonder concrete voorbeelden natuurlijk.

Ohh herkenbaar zo'n collega Togechick, ik werkte met precies zo iemand samen. Jammer genoeg hebben we een min of meer creatief beroep dus moeten we in elk geval als team wel openstaan voor experimenten, uitproberen en kijken hoe het gaat. Dat kwam dus altijd bij andere collega en mij terecht. En zij maar blijven mekkeren dat ze al had gezegd dat het niet zou lukken en dat het allemaal een slecht idee was.

Ik vind dat trouwens behoorlijk assertief, gelijk NEE zeggen bij een verzoek.

Als je met zo veel mensen botst kan het nooit alleen aan al die anderen liggen. Ik bots bijna nooit met mensen en ik kom echt wel voor mezelf op... of tenminste... Ik weet niet zo goed wat je bedoelt met voor jezelf opkomen. Als ik iets niet wil dan zeg ik dat gewoon op een vriendelijke manier. Als iemand blijft aandringen dan zeg ik t nog een keer vriendelijk. Mensen doen daarna nooit moeilijk hoor.

Murrmurr schreef: ↑

03-11-2019 12:19

Goeie post vivinnetje.

Bij mij komt er iets uit de test dat gedeeld wordt met 7% ('campagnevoerder') en ik heb eerlijk gezegd geen heel bijzondere dingen ingevuld, alles een beetje het midden. Zouden ze dat niet juist doen om iedereen zich bijzonder te laten voelen?

Ik 3%. Maar dat klopt denk ik wel, aangezien er 16 types zijn zal iedereen tussen de 2% en 10% uitkomen denk ik?

abracadabra schreef: ↑

03-11-2019 14:28

Als je met zo veel mensen botst kan het nooit alleen aan al die anderen liggen. Ik bots bijna nooit met mensen en ik kom echt wel voor mezelf op... of tenminste... Ik weet niet zo goed wat je bedoelt met voor jezelf opkomen. Als ik iets niet wil dan zeg ik dat gewoon op een vriendelijke manier. Als iemand blijft aandringen dan zeg ik t nog een keer vriendelijk. Mensen doen daarna nooit moeilijk hoor.

Dit denk ik ook. Ik ben best direct en bewaak mijn grenzen, maar ik heb daar nooit ruzie over.

Ik ben wel benieuwd wat jij 'botsen' vindt. Kun je slecht tegen ruzie? Vind je het vervelend als mensen hun stem verheffen of zich ergens over opwinden? Misschien is wat jij 'boos' noemt, voor een ander wel gewoon een woordenwisseling of een discussie om er samen uit te komen.

bitterkoekjespudding schreef: ↑

03-11-2019 10:52

Ik geef wel iets aan op een normale manier/toon. Maar daar wordt dan overheen gewalst. Ik zeg bv dat ik iets niet wil doen. En dan wordt gereageerd dat als ik zo denk we nergens komen.

Of als ik zeg iets niet te willen zegt iemand dat dat flauw/kinderachtig is. En is dan dus boos.

Of iemand houdt gewoon vol dat het niet waar is wat ik zeg. Terwijl het wel zo is.

Waarom laat je de reactie niet bij de ander. Als de ander zegt zo komen we nergens dan zeg je: Nou inderdaad of niet over mijn grenzen. En als de ander het flauw vindt kun je zeggen. Vervelend dat je het zo opvat. Ik blijf bij mijn besluit. De reactie van de ander niet te groot maken.

Togechick schreef: ↑

03-11-2019 12:58

Ik herken het trouwens van beide kanten. Ik ben heel slecht in grenzen aangeven en zeg altijd Ja, soms heb ik daar achteraf spijt van. Ik probeer er wel aan te werken, maar ik heb ook al een beetje geaccepteerd dat dit nou eenmaal bij mij hoort en dat ik nooit heel goed zal zijn in assertiviteit. Als ik echt in de problemen kom of baal van een toezegging, kom ik er op terug. (" Ik heb er nog eens over nagedacht en ik zie het toch niet zitten.")

Aan de andere kant heb ik een paar jaar samenwerkt met een collega die ook niet assertief was. Maar zij loste dat op door meteen onverzetbaar NEE aan te geven, soms nog voor er een vraag was gesteld. Ze deed het werk veel langer dan de rest en had een heel vast beeld in haar hoofd van hoe alles moest en wat er allemaal mis zou gaan.
Daar ben ik ook wel eens doorheen gegaan, als er in een vergadering een onderwerp werd aangesneden en zij na 1 zin riep:" ik doe het NIET dit gaat NIET gebeuren". Prima dat jij het niet doet, maar ik beslis zelf en we kunnen soms ook gewoon eens iets proberen. Daardoor heeft zij het gevoel gehad dat ik haar niet serieus nam, en dat klopte ook eigenlijk wel want in de praktijk bleek vaak dat haar angsten echt niet allemaal altijd uitkomen. Daarbij kwamen alle rottige klussen bij mij terecht, want zij wees alles zo hard af dat mensen dingen niet eens meer aan durfden te kaarten. En in een werksituatie is dat ook weer niet heel handig.
Als jij het nu aanpakt zoals die collega, kun je misschien toch nog eens in een communicatie cursus oefenen hoe je je echt assertief opstelt zonder altijd alles resoluut af te wijzen. Want in een werksituatie kun je dat gewoon niet altijd maken.

Maar misschien doe je het wel heel anders, dat kan ik niet beoordelen zonder concrete voorbeelden natuurlijk.

Oh, zo herkenbaar! Had ook zo'n collega, alleen was zij in haar proeftijd. Zij wentelde zich onder invloed van een soort mental coach helemaal in de rol van martelaar die te lang over haar grenzen liet gaan en die het nu helemaal over een andere boeg ging gooien. Het was nu tijd voor haar, zij ging voor zichzelf zorgen en meer van die wollige quotes. Die coach hitste haar helemaal op om vaker nee te zeggen. Zij maakte daar een doel op zich van en zei na elk voorstel meteen luid en duidelijk NEE. Alsof ze het in een rollenspel had geoefend. ze schoot natuurlijk haar doel totaal voorbij want met assertiviteit had dit niks meer te maken. Dit neigde eerder naar agressief en oncollegiaal.

Ze is haar proeftijd niet doorgekomen.

Murrmurr schreef: ↑

03-11-2019 12:40

Ik herken het vooral in 'ja' zeggen op veel dingen om een ander een plezier te doen en vervolgens strontchagrijnig worden omdat iedereen mijn tijd afpakt.

Dit herken ik ook wel.

Vervolgens zelf in de stress en allemaal dingen last minute regelen, omdat je alles 'voor' anderen vol plant.

Gebaseerd op dit topic lijkt het me toch aan de ander te liggen want je communiceert echt heel goed!