Relaties
alle pijlers
Hij doet nu zo anders
zaterdag 15 januari 2011 om 06:58
Sinds de ziekte van mijn man is teruggedrongen een aantal weken geleden ( zie mijn vorige topic Kan ik mijn huwelijk nog redden )is mijn man gaan nadenken over zijn leven, ons leven als gezin en onze relatie.
Deze zelfreflectie heeft daartoe geleid dat hij heeft ingezien dat hij niet meer op die manier van mij houdt zoals hij vroeger deed en ons huwelijk niet meer ziet zitten. Dit was nu 6 dagen geleden.
Ik ben er helemaal kapot van en begon heel erg aan hem te trekken en probeerde zo krampachtig om hem weer aan mij te binden, wilde het allemaal direct weer goed maken, wat natuurlijk volledig averechts werkt.
Inmiddels heeft hij wel gezegd dat hij samen met mij onze relatie wil proberen te redden. Dinsdag as gaan we naar een relatietherapeut alhoewel hij hier wel enigzins sceptisch tegenover staat.
Ik weet dat er even een periode van afstand moet zijn om alles te laten bedaren, maar hoeveel afstand moet ik nemen om hem die ruimte die hij nu nodig heeft te geven, zonder dat hij echt afscheid van ons neemt?
Ik ben juist zo bang dat hij door afstand te nemen niet meer de dingen samen wil oplossen, maar alleen verder wil.
Hoe weet je wanneer we samen zover zijn dat we aan de (her)opbouw, wat klinkt dat raar, kunnen beginnen?
Want wat er nog meer speelt is dat mijn man door die zelfreflectie na zijn ziekte nu ook dingen bij zichzelf heeft ontdekt die hem absoluut niet bevielen en hij zelf ook enorm aan het veranderen is. Van een dikke knuffelbeer is hij een man geworden die zegt wat hij wil, die de wereld duidelijker ziet, die zich beter kan uitdrukken, die niet meer over zich heen laat lopen. Objectief gezien een heel goede verandering, maar voor mij en onze relatie nu niet, voel ik dan weer.
Bijkomstig is nu dat hij nu veel meer een denker dn een voeler is geworden. Hij heeft volgens mij besloten dat hij zich hieruit wil denken en ik zit juist anders in elkaar; misschien wel weer het andere uiterste: erg gevoelig en op emoties gericht.
Ik heb hem gisteren recht op de man af gevraagd hoe graag hij wil dat het weer goed komt; of hij er echt voor wil gaan en hij heeft gezegd dat hij heel graag wil dat het goedkomt en er 100% achterstaat.
Maar ook dat hij nu even geen lichamelijk contact wil; niet alleen seksueel maar ook geen knuffels en kussen ed. Want dat voelt volgens hem niet goed naar zichzelf toe ,maar ook niet naar mij toe omdat hij dan bang is om valse hoop te geven..Maar is dit soort contact dan ook niet nodig om de band weer terug te vinden?
Oook wil hij nu nog geen dingen samen doen, en dan bedoel ik dan echt alleeen met z'n tweetjes; dat staat hem op de een of andere manier tegen.. Als gezin wil hij wel dingen samen gaan doen; dat is misschien niet zo beangstigend? , dan ligt er misschien niet zoveel druk op?
Ik weet het echt niet meer!!! Wil ik te snel teveel; Is hij nu te rationeel bezig om dit proberen op te lossen?
Liefs Sausie
Deze zelfreflectie heeft daartoe geleid dat hij heeft ingezien dat hij niet meer op die manier van mij houdt zoals hij vroeger deed en ons huwelijk niet meer ziet zitten. Dit was nu 6 dagen geleden.
Ik ben er helemaal kapot van en begon heel erg aan hem te trekken en probeerde zo krampachtig om hem weer aan mij te binden, wilde het allemaal direct weer goed maken, wat natuurlijk volledig averechts werkt.
Inmiddels heeft hij wel gezegd dat hij samen met mij onze relatie wil proberen te redden. Dinsdag as gaan we naar een relatietherapeut alhoewel hij hier wel enigzins sceptisch tegenover staat.
Ik weet dat er even een periode van afstand moet zijn om alles te laten bedaren, maar hoeveel afstand moet ik nemen om hem die ruimte die hij nu nodig heeft te geven, zonder dat hij echt afscheid van ons neemt?
Ik ben juist zo bang dat hij door afstand te nemen niet meer de dingen samen wil oplossen, maar alleen verder wil.
Hoe weet je wanneer we samen zover zijn dat we aan de (her)opbouw, wat klinkt dat raar, kunnen beginnen?
Want wat er nog meer speelt is dat mijn man door die zelfreflectie na zijn ziekte nu ook dingen bij zichzelf heeft ontdekt die hem absoluut niet bevielen en hij zelf ook enorm aan het veranderen is. Van een dikke knuffelbeer is hij een man geworden die zegt wat hij wil, die de wereld duidelijker ziet, die zich beter kan uitdrukken, die niet meer over zich heen laat lopen. Objectief gezien een heel goede verandering, maar voor mij en onze relatie nu niet, voel ik dan weer.
Bijkomstig is nu dat hij nu veel meer een denker dn een voeler is geworden. Hij heeft volgens mij besloten dat hij zich hieruit wil denken en ik zit juist anders in elkaar; misschien wel weer het andere uiterste: erg gevoelig en op emoties gericht.
Ik heb hem gisteren recht op de man af gevraagd hoe graag hij wil dat het weer goed komt; of hij er echt voor wil gaan en hij heeft gezegd dat hij heel graag wil dat het goedkomt en er 100% achterstaat.
Maar ook dat hij nu even geen lichamelijk contact wil; niet alleen seksueel maar ook geen knuffels en kussen ed. Want dat voelt volgens hem niet goed naar zichzelf toe ,maar ook niet naar mij toe omdat hij dan bang is om valse hoop te geven..Maar is dit soort contact dan ook niet nodig om de band weer terug te vinden?
Oook wil hij nu nog geen dingen samen doen, en dan bedoel ik dan echt alleeen met z'n tweetjes; dat staat hem op de een of andere manier tegen.. Als gezin wil hij wel dingen samen gaan doen; dat is misschien niet zo beangstigend? , dan ligt er misschien niet zoveel druk op?
Ik weet het echt niet meer!!! Wil ik te snel teveel; Is hij nu te rationeel bezig om dit proberen op te lossen?
Liefs Sausie
zaterdag 15 januari 2011 om 07:41
Lieve Sausie,
Ik heb even je andere 2 openingsposts gelezen en zie het volgende: Een vrouw die alles doet, bedenkt, om haar huwelijk te redden en een man die zich gedraagt als een 'dood paard'. Als ik heel eerlijk ben, denk ik dat je man het liefst de benen wil nemen uit dit huwelijk, maar er te laf voor is! Meid, voel jij je niet helemaal geradbraakt van alle energie die je erin steekt?!!!
Eigenlijk denk ik hoe harder JIJ trekt aan hem, hoe harder HIJ de benen neemt! Ik zou mijn houding eens veranderen!!!! Ga lekker dingen plannen voor jezelf, ga lekker samen met je meis uitstapjes maken en laat hem eens in zn vet gaar smoren! Hij voelt zich nu 'gejaagd wild' en dat gaat jullie huwelijk al helemaal de kop kosten.
Daarnaast, een vent die niet eens samen met mij dingen zou willen ondernemen, die kon de boom in! Hoe rot ik het ook voor je vind, dat zegt toch al genoeg?!
Echt, neem zelf eens afstand, stel je zelfstandig op, laat hem ff in zn ve gaarsmoren. De kans dat hij DAN wakker wordt geschud is vele malen groter dan dat je zo enorm aan hem blijft trekken.
Ik heb even je andere 2 openingsposts gelezen en zie het volgende: Een vrouw die alles doet, bedenkt, om haar huwelijk te redden en een man die zich gedraagt als een 'dood paard'. Als ik heel eerlijk ben, denk ik dat je man het liefst de benen wil nemen uit dit huwelijk, maar er te laf voor is! Meid, voel jij je niet helemaal geradbraakt van alle energie die je erin steekt?!!!
Eigenlijk denk ik hoe harder JIJ trekt aan hem, hoe harder HIJ de benen neemt! Ik zou mijn houding eens veranderen!!!! Ga lekker dingen plannen voor jezelf, ga lekker samen met je meis uitstapjes maken en laat hem eens in zn vet gaar smoren! Hij voelt zich nu 'gejaagd wild' en dat gaat jullie huwelijk al helemaal de kop kosten.
Daarnaast, een vent die niet eens samen met mij dingen zou willen ondernemen, die kon de boom in! Hoe rot ik het ook voor je vind, dat zegt toch al genoeg?!
Echt, neem zelf eens afstand, stel je zelfstandig op, laat hem ff in zn ve gaarsmoren. De kans dat hij DAN wakker wordt geschud is vele malen groter dan dat je zo enorm aan hem blijft trekken.
zaterdag 15 januari 2011 om 08:22
Sausie,hoeveel zin denk jij dat relatietherapie heeft als hij het eigenlijk helemaal niet ziet zitten?
Ik krijg ook het idee door jou verhalen dat hij het liefst heel hard weg wil rennen maar bang is dat jij dan helemaal hysterisch wordt en dat hij daarom niet durft.
Laat hem even met rust,ga leuke dingen doen maar ga niet zo wanhopig aan hem trekken.
Niets is zo onaantrekkelijk dan iemand die jankend en smekend bijna aan je voeten gaat liggen.
Hoe hard je ook trekt aan een dood paard ,het paard blijft dood.
Ik krijg ook het idee door jou verhalen dat hij het liefst heel hard weg wil rennen maar bang is dat jij dan helemaal hysterisch wordt en dat hij daarom niet durft.
Laat hem even met rust,ga leuke dingen doen maar ga niet zo wanhopig aan hem trekken.
Niets is zo onaantrekkelijk dan iemand die jankend en smekend bijna aan je voeten gaat liggen.
Hoe hard je ook trekt aan een dood paard ,het paard blijft dood.
zaterdag 15 januari 2011 om 08:38
Ik heb je andere topic niet gelezen, maar uit dit topic wordt mij wel duidelijk dat jij de keuze volledig bij hem legt, jij je erg afwachten opstelt en je heel erg mee gaat in wat hij van jou wil.
Laat het los. Ga samen in therapie om te onderzoeken wat er nog is tussen jullie, maar trek daarnaast je eigen plan. Pak je leven op, samen met je kinderen, en zorg dat jij het ook zonder hem leuk hebt. Bedenk van welke dingen jij energie krijgt en besteed daar extra tijd aan. Richt je niet alleen op je relatie, maar vooral ook op jezelf.
Het feit of jij al dan niet gelukkig wordt, hangt niet af van hem maar van jezelf. Hij kan hoogstens een waardevolle aanvulling zijn/worden in je leven. Als je het leven voor jezelf leuk maakt, dan wordt je ook direct een aantrekkelijker mens voor anderen omdat je lekkerder in je vel komt te zitten. Of je je man daarmee 'terug wint' zal vooral aan hem liggen. Maar jij kan er alleen maar bij winnen, want of je man en jij elkaar nu wel of niet terug vinden, in elk geval zul jij jezelf beter gaan voelen. En dat zal je de kracht geven om of met vernieuwde energie jullie relatie voort te zetten of een leven zonder hem positief in te gaan.
Laat het los. Ga samen in therapie om te onderzoeken wat er nog is tussen jullie, maar trek daarnaast je eigen plan. Pak je leven op, samen met je kinderen, en zorg dat jij het ook zonder hem leuk hebt. Bedenk van welke dingen jij energie krijgt en besteed daar extra tijd aan. Richt je niet alleen op je relatie, maar vooral ook op jezelf.
Het feit of jij al dan niet gelukkig wordt, hangt niet af van hem maar van jezelf. Hij kan hoogstens een waardevolle aanvulling zijn/worden in je leven. Als je het leven voor jezelf leuk maakt, dan wordt je ook direct een aantrekkelijker mens voor anderen omdat je lekkerder in je vel komt te zitten. Of je je man daarmee 'terug wint' zal vooral aan hem liggen. Maar jij kan er alleen maar bij winnen, want of je man en jij elkaar nu wel of niet terug vinden, in elk geval zul jij jezelf beter gaan voelen. En dat zal je de kracht geven om of met vernieuwde energie jullie relatie voort te zetten of een leven zonder hem positief in te gaan.
zaterdag 15 januari 2011 om 08:41
Vind het onwijs rot voor je, het lijkt me een heel pijnlijke situatie. Maar probeer het eens vanuit je man te zien: hij zit met de diagnose van zijn ziekte. En afgaand op jouw berichtje, krijg ik het idee dat het probleem 'm meer zit in dat hij niet goed daarmee om kan gaan en naar externe oorzaken gaat zoeken, zoals jullie huwelijk.
En misschien is hij wel gewoon tot een conclusie gekomen dat hij sowieso wat dingen anders wil in zijn huwelijk, maar ik heb meer het idee dat dat niet het hoofdprobleem is uiteindelijk.
Misschien heb ik het helemaal verkeerd. Maar heb het meerdere keren gezien vanuit verschillende posities (van mensen die wél hun chronische ziekte kunnen 'accepteren' en mensen die er moeite mee hebben en het afreageren op degene die het dichtst bij hen staan). Probeer het bespreekbaar te maken. Ook na een paar jaar na de diagnose kan het nog steeds zo zijn dat iemand niet kan accepteren dat hij/zij niet meer beter zal worden.
Laat 'm even een dag of 3/4, want momenteel moet hij blijkbaar even wat dingen voor zichzelf op een rij krijgen. Maar spreek bijvoorbeeld concreet af: "dinsdag gaan we echt erover praten." Anders blijft het uitgesteld worden, voel jij je alleen maar rotter en wordt er nog niets uitgesproken.
En misschien is hij wel gewoon tot een conclusie gekomen dat hij sowieso wat dingen anders wil in zijn huwelijk, maar ik heb meer het idee dat dat niet het hoofdprobleem is uiteindelijk.
Misschien heb ik het helemaal verkeerd. Maar heb het meerdere keren gezien vanuit verschillende posities (van mensen die wél hun chronische ziekte kunnen 'accepteren' en mensen die er moeite mee hebben en het afreageren op degene die het dichtst bij hen staan). Probeer het bespreekbaar te maken. Ook na een paar jaar na de diagnose kan het nog steeds zo zijn dat iemand niet kan accepteren dat hij/zij niet meer beter zal worden.
Laat 'm even een dag of 3/4, want momenteel moet hij blijkbaar even wat dingen voor zichzelf op een rij krijgen. Maar spreek bijvoorbeeld concreet af: "dinsdag gaan we echt erover praten." Anders blijft het uitgesteld worden, voel jij je alleen maar rotter en wordt er nog niets uitgesproken.
zaterdag 15 januari 2011 om 10:55