Relaties
alle pijlers
Hoe relatie redden?
vrijdag 22 februari 2019 om 23:37
ten eerste...jeetje wat lastig om dit in een paar woorden neer te zetten. Ik heb ooit voor mezelf geprobeerd om het van me af te schrijven maar met die 12 pagina's ga ik jullie maar niet vermoeien. Ik kijk ook even hoe het loopt en de evt. reacties zijn. Ik wil niet teveel details neerzetten omdat mijn partner momenteel ook behoorlijk jaloers/achterdochtig kan zijn en allerlei dingen googled.
Wij zijn een stel. 20 jr samen. 2 jonge kinderen. De eerste 15 jaar waren prima. Ik denk dat we de normale ups en downs hadden. Regelmatig oneens, maar weinig 'knallende ruzies'. We ondernamen dingen en sex was prima.
Mijn partner raakte arbeidsongeschikt. Kan op zich wel alles (en eerlijk gezegd denk ik ook wel werken) maar is nu al een paar jaar thuis.
Tot een paar jaar geleden. Er was een heftige gebeurtenis. Ik ben geen psycholoog maar ik herleid die gebeurtenis terug aan onze problemen nu.
Er zitten veel stappen tussen, maar momenteel zitten we in zwaar weer. bijna dagelijks wordt ik uitgescholden voor de meest erge dingen. Bijna maandelijks is het fysiek. De sex is minder en minder. Er is veel angst (dat de kinderen wat overkomt, of mij, of schoonmoeder).
Relatietherapie krijg ik er niet doorheen. Dan wordt er meteen gedreigd met advocaten.
Na een ruzie is de rust weer wedergekeerd en ben je het snel vergeten en probeer ik steeds meer te doen om het te voorkomen. Maar ik merk ook dat het steeds zwaarder wordt om me eroverheen te zetten. Ik scheld niet of nauwelijks, slaan doe ik sowieso niet. En beide zeker niet waar de kinderen bij zijn. De enige die weet van onze problemen is mijn schoonmoeder. Daar wordt ook om de haverklap mee gebeld. Vaak ook om mij in een kwaad daglicht te stellen bij haar. Soms kan ik normaal praten met mijn schoonmoeder maar die kiest ook voor haar kind uiteindelijk. Dan krijg ik vaak te horen van haar: 'ja, maar jij bent ook niet echt de vrolijkste meer de laatste tijd he' (duh...gek he?). Dan moet ik maar weer liever zijn, dan komt het wel goed...
Ik heb het ooit met de huisarts besproken maar die zegt dat hem wel e.e.a. is opgevallen maar dat mijn partner toch echt zelf moet komen. Ooit is er wat besproken met de huisarts en is er anoeen verwijzing meegekregen i.v.m. angststoornissen. Ik weet niet of het kan maar persoonlijk denk ik ook dat zich een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft ontwikkeld (vaak plots boos, nooit berouw of sorry zeggen, schijn ophouden, veel controle willen hebben, twee maten meten, macht willen hebben).
Met die verwijzing is nooit wat gedaan. o.a. vanwege eigen ingave (en gesteund door schoonmoeder) ' nooit iets op papier zetten, ze zouden je gek verklaren en dan ben je straks je kinderen kwijt'
Maar die momenten tussen in wil ik koesteren. Ook alle mooie momenten die we hadden. We hebben ook echt alles om het goed te kunnen hebben. Maar het lijkt soms of ik de enige ben die het wat kan schelen dat dit op instorten staat.
Als ik in relatietherapie wil, dan moet ik maar alleen gaan.
Zou dat een optie kunnen zijn? Misschien doe ik inderdaad wel dingen verkeerden kan ik vanuit therapie handreikingen krijgen. Maar persoonlijk denk ik dat dit beter werkt wanneer je dit met z'n tweeen doet.
Ik merk dat ik uitgeput raak. Ik doe denk 80% van het huishuiden, werk erbij, etc.
Iemand tips?
Wij zijn een stel. 20 jr samen. 2 jonge kinderen. De eerste 15 jaar waren prima. Ik denk dat we de normale ups en downs hadden. Regelmatig oneens, maar weinig 'knallende ruzies'. We ondernamen dingen en sex was prima.
Mijn partner raakte arbeidsongeschikt. Kan op zich wel alles (en eerlijk gezegd denk ik ook wel werken) maar is nu al een paar jaar thuis.
Tot een paar jaar geleden. Er was een heftige gebeurtenis. Ik ben geen psycholoog maar ik herleid die gebeurtenis terug aan onze problemen nu.
Er zitten veel stappen tussen, maar momenteel zitten we in zwaar weer. bijna dagelijks wordt ik uitgescholden voor de meest erge dingen. Bijna maandelijks is het fysiek. De sex is minder en minder. Er is veel angst (dat de kinderen wat overkomt, of mij, of schoonmoeder).
Relatietherapie krijg ik er niet doorheen. Dan wordt er meteen gedreigd met advocaten.
Na een ruzie is de rust weer wedergekeerd en ben je het snel vergeten en probeer ik steeds meer te doen om het te voorkomen. Maar ik merk ook dat het steeds zwaarder wordt om me eroverheen te zetten. Ik scheld niet of nauwelijks, slaan doe ik sowieso niet. En beide zeker niet waar de kinderen bij zijn. De enige die weet van onze problemen is mijn schoonmoeder. Daar wordt ook om de haverklap mee gebeld. Vaak ook om mij in een kwaad daglicht te stellen bij haar. Soms kan ik normaal praten met mijn schoonmoeder maar die kiest ook voor haar kind uiteindelijk. Dan krijg ik vaak te horen van haar: 'ja, maar jij bent ook niet echt de vrolijkste meer de laatste tijd he' (duh...gek he?). Dan moet ik maar weer liever zijn, dan komt het wel goed...
Ik heb het ooit met de huisarts besproken maar die zegt dat hem wel e.e.a. is opgevallen maar dat mijn partner toch echt zelf moet komen. Ooit is er wat besproken met de huisarts en is er anoeen verwijzing meegekregen i.v.m. angststoornissen. Ik weet niet of het kan maar persoonlijk denk ik ook dat zich een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft ontwikkeld (vaak plots boos, nooit berouw of sorry zeggen, schijn ophouden, veel controle willen hebben, twee maten meten, macht willen hebben).
Met die verwijzing is nooit wat gedaan. o.a. vanwege eigen ingave (en gesteund door schoonmoeder) ' nooit iets op papier zetten, ze zouden je gek verklaren en dan ben je straks je kinderen kwijt'
Maar die momenten tussen in wil ik koesteren. Ook alle mooie momenten die we hadden. We hebben ook echt alles om het goed te kunnen hebben. Maar het lijkt soms of ik de enige ben die het wat kan schelen dat dit op instorten staat.
Als ik in relatietherapie wil, dan moet ik maar alleen gaan.
Zou dat een optie kunnen zijn? Misschien doe ik inderdaad wel dingen verkeerden kan ik vanuit therapie handreikingen krijgen. Maar persoonlijk denk ik dat dit beter werkt wanneer je dit met z'n tweeen doet.
Ik merk dat ik uitgeput raak. Ik doe denk 80% van het huishuiden, werk erbij, etc.
Iemand tips?
anoniem_383065 wijzigde dit bericht op 23-02-2019 08:51
Reden: Anonimiseren
Reden: Anonimiseren
0.71% gewijzigd
donderdag 28 februari 2019 om 18:37
Exclamare,, al jouw berichten op een rij zettende, komt gewoon overduidelijk naar voren dat je het eigenlijk allemaal wel vind meevallen.
Jouw vrouw is gewoon een schatje, ze vergeet zich er soms alleen naar te gedragen?
Ze kan er niks aan doen, het ligt niet aan haar, maar aan al haar kwalen?
Ach.. zo hard slaat ze nu ook weer niet?
Wat jij wilt Exclamare.. je kunt hier tot in lengte van dagen hele lappen tekst en uitleg blijven plaatsen,, je weet heus wel dat dit zinloos is zolang er bij jou niets veranderd.
Jouw vrouw is gewoon een schatje, ze vergeet zich er soms alleen naar te gedragen?
Ze kan er niks aan doen, het ligt niet aan haar, maar aan al haar kwalen?
Ach.. zo hard slaat ze nu ook weer niet?
Wat jij wilt Exclamare.. je kunt hier tot in lengte van dagen hele lappen tekst en uitleg blijven plaatsen,, je weet heus wel dat dit zinloos is zolang er bij jou niets veranderd.
donderdag 28 februari 2019 om 18:44
To, ik geloof dat ik in je berichten nog een boel schaamte lees. Hoeveel mensen weten van het uitschelden, treiteren, knijpen, etc? Zou het een eerste stap kunnen zijn om daar open over te zijn? Tegen de huisarts, maar ook tegen familie, vrienden.
Knap dat je beseft dat het zo niet langer gaat. Nu bedenken welke stappen je kan zetten.
Knap dat je beseft dat het zo niet langer gaat. Nu bedenken welke stappen je kan zetten.
donderdag 28 februari 2019 om 20:35
Hoi TO,
Wat vreselijk voor jou en voor jullie kinderen. Ten eerste wil ik je veel kracht en sterkte toewensen.
Het gedrag van je vrouw is absoluut onacceptabel. De kinderen krijgen hier hoe dan ook iets van mee, en het verkeerde voorbeeld.
Je moet dus echt actie ondernemen.
Het is heel rot, als je een vrouw was zou ik zeggen:
Ga weg en neem de kinderen mee. Schrijf ze bij jou in.
Dat is voor jou lastiger, omdat jij de kostwinner bent.
Co-ouderschap zal ze niet toestaan, dus als je de kinderen bij haar achterlaat ben je aan haar gratie (of die van de rechter maar dan ben je maaaaanden verder) overgeleverd voor een goede omgangsregeling.
Relatie therapie gaat niet werken. Een therapeut kan ook geen koppels helpen wanneer er huiselijk geweld in het spel is. Je kan pas geholpen worden wanneer het huiselijk geweld stopt. En het moet stoppen.
Zoek aub mensen in jouw omgeving aan wie je dit verhaal kwijt kunt. Familie van jou, vrienden, iemand die je vertrouwt. Biecht dit op aan de huisarts en geef ook je zorgen om de kinderen aan. Bel veilig thuis.
Ik snap dat je nog liefde voor haar voelt en dat bepaald gedrag misschien verklaarbaar is door haar trauma’s, maar hoe dan ook is het onacceptabel: jij bent ook volwaardig mens die zich niet zo hoeft te laten behandelen.
Wat vreselijk voor jou en voor jullie kinderen. Ten eerste wil ik je veel kracht en sterkte toewensen.
Het gedrag van je vrouw is absoluut onacceptabel. De kinderen krijgen hier hoe dan ook iets van mee, en het verkeerde voorbeeld.
Je moet dus echt actie ondernemen.
Het is heel rot, als je een vrouw was zou ik zeggen:
Ga weg en neem de kinderen mee. Schrijf ze bij jou in.
Dat is voor jou lastiger, omdat jij de kostwinner bent.
Co-ouderschap zal ze niet toestaan, dus als je de kinderen bij haar achterlaat ben je aan haar gratie (of die van de rechter maar dan ben je maaaaanden verder) overgeleverd voor een goede omgangsregeling.
Relatie therapie gaat niet werken. Een therapeut kan ook geen koppels helpen wanneer er huiselijk geweld in het spel is. Je kan pas geholpen worden wanneer het huiselijk geweld stopt. En het moet stoppen.
Zoek aub mensen in jouw omgeving aan wie je dit verhaal kwijt kunt. Familie van jou, vrienden, iemand die je vertrouwt. Biecht dit op aan de huisarts en geef ook je zorgen om de kinderen aan. Bel veilig thuis.
Ik snap dat je nog liefde voor haar voelt en dat bepaald gedrag misschien verklaarbaar is door haar trauma’s, maar hoe dan ook is het onacceptabel: jij bent ook volwaardig mens die zich niet zo hoeft te laten behandelen.
donderdag 28 februari 2019 om 21:37
Even een persoonlijk verhaal. Als het inderdaad een trauma is waar ze last van heeft, kan dat een leven flink op de kop zetten. Ik zit zelf midden in mijn trauma behandeling nu en dat is echt heftig en zwaar. Ik kan ook soms onredelijk reageren en boos worden om dingen die niet in proportie staan tot wat er daadwerkelijk gebeurt (harde geluiden is bij mij zo een trigger waar ik meteen bovenop wil zitten om die af te kappen en dat is een lastige met jonge kinderen). In dat stukje kan ik je vrouw enigszins dus wel volgen als dat de oorzaak zou zijn, dat zelfregulatie niet meer werkt zoals daarvoor. Alleen ik ben gelukkig nooit agressief geweest.
Maar het verschil is dat ik volledig open ben over de situatie waar ik in zit en de behandeling ben ingegaan. Ik communiceer met mijn omgeving over mijn onterechte boosheid. En door me er heel erg van bewust te zijn steeds, kan ik al veel beter reguleren wat ik er uit gooi en kan ik mezelf weer afremmen als ik een beetje uitglij met mijn gedrag. Dit kost dan wel enorm veel moeite en energie. Maar mijn motivatie is om hier weer uit te komen met zo min mogelijk schade voor mijn gezin. Die motivatie moet echt vanuit jezelf komen, want anders kun je hier de energie niet voor opbrengen als je dit niet heel graag wilt.
Ik kan je geen echte tips geven hoe je je vrouw kunt helpen, een trauma is zo persoonlijk en ook hoe je er mee omgaat. Mijn enige tip is: zorg dat je jezelf wel laat helpen als je dat nodig hebt. Mijn man neemt hier thuis nu ook iets meer taken op zich, maar ik ben me er wel heel erg van bewust dat dat voor hem zwaar is naast zijn baan (ook 4 dagen per week). Dit is bij ons zo besproken en we hebben samen een plan gemaakt wat er allemaal mogelijk was. Ik kan me voorstellen als het niet besproken kan worden en er steeds meer op je bordje komt wat ook nog eens niet gewaardeerd wordt, dat je sneller opbrandt. Het enige wat je wel kan doen is goed voor jezelf en je kinderen zorgen, want als je passief gaat zitten wachten op je vrouw om de situatie te veranderen, dan maak je jullie welzijn afhandelijk van haar toestand en wie weet hoe lang dit gaat duren. Geef je grenzen aan wat voor jou onacceptabel is, dan is zij aan zet om daar iets mee te doen. Doet ze er niets mee dan moet je voor jezelf de grens trekken wanneer het voor jou ophoudt. Structureel over grenzen gaan houdt geen enkele relatie vol, er zit een einde aan de rek.
Wat de oorzaak ook is, ik hoop dat je vrouw snel weer de positieve kant op mag gaan en dat jullie gezin het gaat redden!
Maar het verschil is dat ik volledig open ben over de situatie waar ik in zit en de behandeling ben ingegaan. Ik communiceer met mijn omgeving over mijn onterechte boosheid. En door me er heel erg van bewust te zijn steeds, kan ik al veel beter reguleren wat ik er uit gooi en kan ik mezelf weer afremmen als ik een beetje uitglij met mijn gedrag. Dit kost dan wel enorm veel moeite en energie. Maar mijn motivatie is om hier weer uit te komen met zo min mogelijk schade voor mijn gezin. Die motivatie moet echt vanuit jezelf komen, want anders kun je hier de energie niet voor opbrengen als je dit niet heel graag wilt.
Ik kan je geen echte tips geven hoe je je vrouw kunt helpen, een trauma is zo persoonlijk en ook hoe je er mee omgaat. Mijn enige tip is: zorg dat je jezelf wel laat helpen als je dat nodig hebt. Mijn man neemt hier thuis nu ook iets meer taken op zich, maar ik ben me er wel heel erg van bewust dat dat voor hem zwaar is naast zijn baan (ook 4 dagen per week). Dit is bij ons zo besproken en we hebben samen een plan gemaakt wat er allemaal mogelijk was. Ik kan me voorstellen als het niet besproken kan worden en er steeds meer op je bordje komt wat ook nog eens niet gewaardeerd wordt, dat je sneller opbrandt. Het enige wat je wel kan doen is goed voor jezelf en je kinderen zorgen, want als je passief gaat zitten wachten op je vrouw om de situatie te veranderen, dan maak je jullie welzijn afhandelijk van haar toestand en wie weet hoe lang dit gaat duren. Geef je grenzen aan wat voor jou onacceptabel is, dan is zij aan zet om daar iets mee te doen. Doet ze er niets mee dan moet je voor jezelf de grens trekken wanneer het voor jou ophoudt. Structureel over grenzen gaan houdt geen enkele relatie vol, er zit een einde aan de rek.
Wat de oorzaak ook is, ik hoop dat je vrouw snel weer de positieve kant op mag gaan en dat jullie gezin het gaat redden!
vrijdag 1 maart 2019 om 12:37
Dank je!
Wat goed. Dat je er zo mee omgaat. En zo hoort het m.i. ook.
Die boosheid en het snauwen...ok. Maar zeg dan af en toe sorry.
Het is op sommige dagen continu op tenen lopen. En eerlijk gezegd...Misschien enkel op de dagen dat ik niks zeg en haar haar gang laat gaan vindt ze het prima.
...en lappen tekst hier...Ja sorry. Het is soms ook wat van me afschrijven.
Je wil eigenlijk niet weten wat ik echt allemaal zou willen zeggen. Maar dat doe ik niet omdat het ook weer te kinderachtig voor woorden is.
Het moeilijkste vind ik nog wel dat contact met haar moeder. Continu maar dan ook acht continu bellen over alles. Over de kinderen ('ze stootte haar teen, het zal toch niks zijn he', 'hij is niet lekker zal ik naar de dokter gaan', 'zal ik een paracetamol geven'), over het eten ('er zit een bruine rijstkorrel in de rijst, kunnen we het nog opeten') en over mij 'Hij (ik dus) is weer bezig,', 'Hij zegt ...', 'hij doet...'). dat laatste is moeilijk. maar ik probeer dat op jullie terugkoppeling te negeren. Ik wil dan nog wel eens de telefoon pakken en zeggen hoe het echt zit. Vaak werkt dat averechts, soms werkt dat wel.
Ik wil echt wel eens praten met een vriend, maar eerlijk...daar zit echt schaamte. En ik wil ook niet horen wat ik weet dat men gaat zeggen: 'wegwezen'.
Ik denk dat ik de bedrijfsarts ga benaderen.
vrijdag 1 maart 2019 om 14:00
euh Joe, je kunt wel blijven mauwen dat zij moet in therapie/medicatie zusenzo maar jij houdt zelf de situatie gaande 
Je bent niet alleen een slachtoffer hier, je bent degene die het mogelijk maakt dat je gezin nog steeds regelmatig met agressie word geconfronteerd. JIJ houdt die ongezonde leefomgeving ook in stand. Wat gaat je bedrijfsarts doen dan? bel je HA als het moet, in ieder geval de politie. En ga in godsnaam. Van alles wat ze doet maak je verslag, neem wat belangrijk is mee en doe aangifte of op zijn minst melding. Maar ga... kom voor jullie op.
Je bent niet alleen een slachtoffer hier, je bent degene die het mogelijk maakt dat je gezin nog steeds regelmatig met agressie word geconfronteerd. JIJ houdt die ongezonde leefomgeving ook in stand. Wat gaat je bedrijfsarts doen dan? bel je HA als het moet, in ieder geval de politie. En ga in godsnaam. Van alles wat ze doet maak je verslag, neem wat belangrijk is mee en doe aangifte of op zijn minst melding. Maar ga... kom voor jullie op.
Lorem Ipsum
vrijdag 1 maart 2019 om 16:19
Zou t ophouden als ik weg ga? Zeker niet. Kinderen zouden nog meer de duoe zijn mss. Want er zal alles aan gedaan worden dat ik ze niet kan zien. Is het dan rustig voor ze? Is de boosheid dan voorbij of mss nog erger?
We zijn bijna 19 jaar samen. Waarvan 15 toch overwegend goed en gelukkig. 2 jaar ellende/verdriet. En de laatste 1 a 2 jaar dus deze situatie. Daarvan heb ik via dit topic 6 dagen geleden voor het eerst iets van me afgeschreven naar de buitenwereld.
Ik begrijp het wel. Maar het is wel makkelijk om te zeggen dat ik nu alles maar achter moet laten. Ze heeft 3 a 4 x echt iets gedaan waarvan ik besef dat dat niet door de beugel kan. Maar de politie bellen omdat ze op m’n tenen staat of me uitscheld? Kom op...
En dan nog? Waar naar toe? Hoe betalen icm met alle huidige lasten en uitgaven?
Het is allemaal makkelijk gezegd.
Maar bovenal. M’n gezin in de steek laten is wel het allerlaatste redmiddel hoor.
(Crap...weer een lap tekst... sorry...
)
We zijn bijna 19 jaar samen. Waarvan 15 toch overwegend goed en gelukkig. 2 jaar ellende/verdriet. En de laatste 1 a 2 jaar dus deze situatie. Daarvan heb ik via dit topic 6 dagen geleden voor het eerst iets van me afgeschreven naar de buitenwereld.
Ik begrijp het wel. Maar het is wel makkelijk om te zeggen dat ik nu alles maar achter moet laten. Ze heeft 3 a 4 x echt iets gedaan waarvan ik besef dat dat niet door de beugel kan. Maar de politie bellen omdat ze op m’n tenen staat of me uitscheld? Kom op...
En dan nog? Waar naar toe? Hoe betalen icm met alle huidige lasten en uitgaven?
Het is allemaal makkelijk gezegd.
Maar bovenal. M’n gezin in de steek laten is wel het allerlaatste redmiddel hoor.
(Crap...weer een lap tekst... sorry...
)
vrijdag 1 maart 2019 om 16:26
Het houdt in ieder geval op tegen jou waar die kids bij zijn, dat moet wel want anders kan ze de voogdij namelijk niet houden. Het is ook een heel duidelijk signaal dat wat ze doet ONACCEPTABEL is.
En als jij denkt dat ze in staat is hen iets aan te doen dan ben je helemaal een rare dat je haar nog bij ze in de buurt laat...
Maar hee, lastig want de financien enzo. Oh en nu is er maar 4 x iets gebeurd... bagatelliseer het maar weer. We lezen de topics van je kids wel later waarin zij aangeven een moeilijke relatie te hebben met hun ouders omdat ze altijd op hun tenen liepen en geen goed voorbeeld hebben gehad... en wat voor problemen dat geeft de rest van hun leven.
En als jij denkt dat ze in staat is hen iets aan te doen dan ben je helemaal een rare dat je haar nog bij ze in de buurt laat...
Maar hee, lastig want de financien enzo. Oh en nu is er maar 4 x iets gebeurd... bagatelliseer het maar weer. We lezen de topics van je kids wel later waarin zij aangeven een moeilijke relatie te hebben met hun ouders omdat ze altijd op hun tenen liepen en geen goed voorbeeld hebben gehad... en wat voor problemen dat geeft de rest van hun leven.
Lorem Ipsum
vrijdag 1 maart 2019 om 16:43
Ik bedoel het niet vervelend maar wat is vraag je hier nu precies aan ons dan? Als alles zo goed gaat, waarom dan een topic openen? Iedereen hier komt met goedbedoelde adviezen en probeert je ogen te openen maar alles wat je doet is de kont in de krib gooien en de situatie goedpraten.exclamare schreef: ↑01-03-2019 16:19Zou t ophouden als ik weg ga? Zeker niet. Kinderen zouden nog meer de duoe zijn mss. Want er zal alles aan gedaan worden dat ik ze niet kan zien. Is het dan rustig voor ze? Is de boosheid dan voorbij of mss nog erger?
We zijn bijna 19 jaar samen. Waarvan 15 toch overwegend goed en gelukkig. 2 jaar ellende/verdriet. En de laatste 1 a 2 jaar dus deze situatie. Daarvan heb ik via dit topic 6 dagen geleden voor het eerst iets van me afgeschreven naar de buitenwereld.
Ik begrijp het wel. Maar het is wel makkelijk om te zeggen dat ik nu alles maar achter moet laten. Ze heeft 3 a 4 x echt iets gedaan waarvan ik besef dat dat niet door de beugel kan. Maar de politie bellen omdat ze op m’n tenen staat of me uitscheld? Kom op...
En dan nog? Waar naar toe? Hoe betalen icm met alle huidige lasten en uitgaven?
Het is allemaal makkelijk gezegd.
Maar bovenal. M’n gezin in de steek laten is wel het allerlaatste redmiddel hoor.
(Crap...weer een lap tekst... sorry...
Ik snap dat je niet meteen weggaat maar het punt is dat het een ongezonde gezinssituatie betreft om je kinderen in te laten opgroeien. Huiselijk geweld is meer dan alleen staan en schoppen. Besef je dat zij meer meekrijgen dan je denkt en dat het schade aanricht. Straks is je vrouw niet de enige met een trauma. Stap eens uit die passieve rol en ga staan voor jezelf én voor je kinderen! Als jouw vrouw echt een trauma heeft dan moet ze hulp zoeken in plaats van de boel op jullie af te reageren. Zo niet dan, dan behoort dat consequenties te hebben. Eerlijk, als ik mijn vriend zou behandelen zoals je vriendin jou, dan had ik al met mijn spullen buiten gestaan. Op je tenen trappen om haar zin door te drijven en je het zwijgen op te leggen.. dat lukt haar ook nog en dan praten we over twee volwassenen.
zaterdag 2 maart 2019 om 14:46
Weet het niet. Ik merk dat ik na jaren doorgaan toch echt vermoeid aan het raken ben. Op mijn werk is er ook veel onrust. Speelt mss ook mee. Vandaar dat ik eens met de bedrijfsarts wil praten.
Ik heb me voorgenomen om de eerstvolgende keer dat het me echt niet zint met de huisarts te gaan praten. Dat heb ik dan wel begrepen van jullie dat dat schijnbaar daar besproken kan worden.
zaterdag 2 maart 2019 om 20:50
En waarom zou je wachten op de eerstvolgende keer 'dat het je niet zint'? Heb je hoop dat die keer er niet komt? Ben je dit topic niet begonnen omdat de hele situatie je 'niet zint'?exclamare schreef: ↑02-03-2019 14:46Weet het niet. Ik merk dat ik na jaren doorgaan toch echt vermoeid aan het raken ben. Op mijn werk is er ook veel onrust. Speelt mss ook mee. Vandaar dat ik eens met de bedrijfsarts wil praten.
Ik heb me voorgenomen om de eerstvolgende keer dat het me echt niet zint met de huisarts te gaan praten. Dat heb ik dan wel begrepen van jullie dat dat schijnbaar daar besproken kan worden.
Iemand anders vroeg het ook al, maar wat is je doel nu met dit topic? Ben je geschrokken van de reacties?
Ik denk niet dat je nu een liefdevolle, stabiele en vooral betrouwbare thuisbasis aan je kinderen biedt. Als jullie uit elkaar zouden gaan, kun je dat in ieder geval de helft van de tijd nog bieden...
zaterdag 2 maart 2019 om 21:11
Niet alles gelezen, alleen wel al je reacties.
Ik heb ook in een huwelijk met een vrouw gezeten waarbij op een bepaald moment, als ik A zei het B moest zijn en als ik B zei, werd haar mening A. Inclusief mij verrot schelden. En dreigen met van alles en nog wat. Fysiek ook een keer, maar een waarschuwing dat ik terugsla en niet ophoud na 1 klap was genoeg om dat te stoppen.
Inmiddels aantal jaar gescheiden. Kinderen zijn liever bij mij dan bij haar. Ik ben weer mezelf, heb een nieuwe partner gevonden met wie ik supergelukkig ben en toch merk ik soms nog dat ik teveel 'verkrampt' reageer, als gevolg van mijn vorige relatie. Detoxen dus!
Conclusie: maak je vrouw duidelijk dat er een grens bereikt gaat worden op een dag. En dat het dan ook echt klaar is. Stand up for yourself!
Ik heb ook in een huwelijk met een vrouw gezeten waarbij op een bepaald moment, als ik A zei het B moest zijn en als ik B zei, werd haar mening A. Inclusief mij verrot schelden. En dreigen met van alles en nog wat. Fysiek ook een keer, maar een waarschuwing dat ik terugsla en niet ophoud na 1 klap was genoeg om dat te stoppen.
Inmiddels aantal jaar gescheiden. Kinderen zijn liever bij mij dan bij haar. Ik ben weer mezelf, heb een nieuwe partner gevonden met wie ik supergelukkig ben en toch merk ik soms nog dat ik teveel 'verkrampt' reageer, als gevolg van mijn vorige relatie. Detoxen dus!
Conclusie: maak je vrouw duidelijk dat er een grens bereikt gaat worden op een dag. En dat het dan ook echt klaar is. Stand up for yourself!
Je moet het leven niet te serieus nemen. Je overleeft het toch niet!
zaterdag 2 maart 2019 om 22:03
Waarom praat je steeds over dat jij weg gaat en niet we? Als je gaat neem je toch de kinderen mee?! Met vier dagen werken is er geen enkel probleem. Hoe oud zijn je kinderen? Jij zegt dat niemand iets weet maar de huisarts heeft toch wel een vermoeden als je om de haverklap met onzinnige redenen op de stoep staat?
zondag 3 maart 2019 om 00:43
Sorry, nee ik ben zeker niet geschrokken. Integendeel. Het doet me inzien dat het niet klopt. Een deel van me had misschien ook nog reacties verwacht als 'ach...gebeurd bij ons ook wel eens'.
De HA weet dat ze overbezorgd is/kan zijn. Heeft ook een verwijzing gegeven voor de angsstoornis. Maar kan verder niet veel doen.
Kinderen zien ook echt wel veel leuke dingen hoor. Meeste gebeurd achter hun rug om. Niet alles, dat besef ik.
Langzaam besef ik ook dat het inderdaad niet normaal is. Ik ga een afspraak maken met mijn eigen HA. Speel ik al een tijdje mee. Het is een hele stap. Ik hoop dat diegenen die dit lezen dat beseffen.
Er zijn ook gewoon nog heel veel leuke en normale momenten.
De HA weet dat ze overbezorgd is/kan zijn. Heeft ook een verwijzing gegeven voor de angsstoornis. Maar kan verder niet veel doen.
Kinderen zien ook echt wel veel leuke dingen hoor. Meeste gebeurd achter hun rug om. Niet alles, dat besef ik.
Langzaam besef ik ook dat het inderdaad niet normaal is. Ik ga een afspraak maken met mijn eigen HA. Speel ik al een tijdje mee. Het is een hele stap. Ik hoop dat diegenen die dit lezen dat beseffen.
Er zijn ook gewoon nog heel veel leuke en normale momenten.
zondag 3 maart 2019 om 05:58
Je kan wel advies vragen bij veilig thuis, de ggz of de huisarts. Niets doen of de politie zijn echt de enige twee zaken die jij kunt bedenken?exclamare schreef: ↑01-03-2019 16:19Zou t ophouden als ik weg ga? Zeker niet. Kinderen zouden nog meer de duoe zijn mss. Want er zal alles aan gedaan worden dat ik ze niet kan zien. Is het dan rustig voor ze? Is de boosheid dan voorbij of mss nog erger?
We zijn bijna 19 jaar samen. Waarvan 15 toch overwegend goed en gelukkig. 2 jaar ellende/verdriet. En de laatste 1 a 2 jaar dus deze situatie. Daarvan heb ik via dit topic 6 dagen geleden voor het eerst iets van me afgeschreven naar de buitenwereld.
Ik begrijp het wel. Maar het is wel makkelijk om te zeggen dat ik nu alles maar achter moet laten. Ze heeft 3 a 4 x echt iets gedaan waarvan ik besef dat dat niet door de beugel kan. Maar de politie bellen omdat ze op m’n tenen staat of me uitscheld? Kom op...
En dan nog? Waar naar toe? Hoe betalen icm met alle huidige lasten en uitgaven?
Het is allemaal makkelijk gezegd.
Maar bovenal. M’n gezin in de steek laten is wel het allerlaatste redmiddel hoor.
(Crap...weer een lap tekst... sorry...
Waarom is er op papier niets geregeld over de kinderen? Ook lesbische stellen gaan regelmatig uit elkaar en jij bent een stabiele factor in het leven van de kinderen. Waarom denk jij dat je ze nooit meer te zien krijgt?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 3 maart 2019 om 06:00
Ik word echt een beetje simpel van jou want op een dag ergert ze zich aan de kinderen en dan zij die aan de beurt. Waarschijnlijk nu al maar zij doet het stiekem. Daarnaast wat voor voorbeeld van een relatie wil je je kinderen meegeven?
Je hebt dit topic toch niet echt geopend zodat iedereen tegen je zegt: nou dit is heel normaal hoor!
Je hebt dit topic toch niet echt geopend zodat iedereen tegen je zegt: nou dit is heel normaal hoor!
viva-amber wijzigde dit bericht op 03-03-2019 12:03
0.29% gewijzigd
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 3 maart 2019 om 12:02
Ik denk niet alleen aan weggaan of de politie hoor? Dat zijn vooral adviezen die ik hier lees.
Ik zat al te twijfelen over de HA. En krijg hier bevestiging dat dat een mogelijkheid is.
Één ding weet ik zeker. Ik denk dat ik vaker boos (lees strenger) doe tegen de kinderen dan zij. Die worden compleet gepamperd. Die zijn echt haar alles.
Dat is ook precies de reden dat daar weinig over te regelen gaat zijn.
En waarom hier?
- Nou, de bevestiging dat haar gedrag niet normaal is.
- Instanties waar ik mee kan praten (is een stap maar toch). Voor mij is/was de HA meer iemand voor de griep.
- Ervaringen van anderen lezen.
- Frustratie wegschrijven
Opgeteld is het een duwtje in de rug om te gaan praten met iemand.
Ik zat al te twijfelen over de HA. En krijg hier bevestiging dat dat een mogelijkheid is.
Één ding weet ik zeker. Ik denk dat ik vaker boos (lees strenger) doe tegen de kinderen dan zij. Die worden compleet gepamperd. Die zijn echt haar alles.
Dat is ook precies de reden dat daar weinig over te regelen gaat zijn.
En waarom hier?
- Nou, de bevestiging dat haar gedrag niet normaal is.
- Instanties waar ik mee kan praten (is een stap maar toch). Voor mij is/was de HA meer iemand voor de griep.
- Ervaringen van anderen lezen.
- Frustratie wegschrijven
Opgeteld is het een duwtje in de rug om te gaan praten met iemand.
zondag 3 maart 2019 om 12:04
maandag 4 maart 2019 om 11:16