Relaties
alle pijlers
Hoe relatie redden?
vrijdag 22 februari 2019 om 23:37
ten eerste...jeetje wat lastig om dit in een paar woorden neer te zetten. Ik heb ooit voor mezelf geprobeerd om het van me af te schrijven maar met die 12 pagina's ga ik jullie maar niet vermoeien. Ik kijk ook even hoe het loopt en de evt. reacties zijn. Ik wil niet teveel details neerzetten omdat mijn partner momenteel ook behoorlijk jaloers/achterdochtig kan zijn en allerlei dingen googled.
Wij zijn een stel. 20 jr samen. 2 jonge kinderen. De eerste 15 jaar waren prima. Ik denk dat we de normale ups en downs hadden. Regelmatig oneens, maar weinig 'knallende ruzies'. We ondernamen dingen en sex was prima.
Mijn partner raakte arbeidsongeschikt. Kan op zich wel alles (en eerlijk gezegd denk ik ook wel werken) maar is nu al een paar jaar thuis.
Tot een paar jaar geleden. Er was een heftige gebeurtenis. Ik ben geen psycholoog maar ik herleid die gebeurtenis terug aan onze problemen nu.
Er zitten veel stappen tussen, maar momenteel zitten we in zwaar weer. bijna dagelijks wordt ik uitgescholden voor de meest erge dingen. Bijna maandelijks is het fysiek. De sex is minder en minder. Er is veel angst (dat de kinderen wat overkomt, of mij, of schoonmoeder).
Relatietherapie krijg ik er niet doorheen. Dan wordt er meteen gedreigd met advocaten.
Na een ruzie is de rust weer wedergekeerd en ben je het snel vergeten en probeer ik steeds meer te doen om het te voorkomen. Maar ik merk ook dat het steeds zwaarder wordt om me eroverheen te zetten. Ik scheld niet of nauwelijks, slaan doe ik sowieso niet. En beide zeker niet waar de kinderen bij zijn. De enige die weet van onze problemen is mijn schoonmoeder. Daar wordt ook om de haverklap mee gebeld. Vaak ook om mij in een kwaad daglicht te stellen bij haar. Soms kan ik normaal praten met mijn schoonmoeder maar die kiest ook voor haar kind uiteindelijk. Dan krijg ik vaak te horen van haar: 'ja, maar jij bent ook niet echt de vrolijkste meer de laatste tijd he' (duh...gek he?). Dan moet ik maar weer liever zijn, dan komt het wel goed...
Ik heb het ooit met de huisarts besproken maar die zegt dat hem wel e.e.a. is opgevallen maar dat mijn partner toch echt zelf moet komen. Ooit is er wat besproken met de huisarts en is er anoeen verwijzing meegekregen i.v.m. angststoornissen. Ik weet niet of het kan maar persoonlijk denk ik ook dat zich een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft ontwikkeld (vaak plots boos, nooit berouw of sorry zeggen, schijn ophouden, veel controle willen hebben, twee maten meten, macht willen hebben).
Met die verwijzing is nooit wat gedaan. o.a. vanwege eigen ingave (en gesteund door schoonmoeder) ' nooit iets op papier zetten, ze zouden je gek verklaren en dan ben je straks je kinderen kwijt'
Maar die momenten tussen in wil ik koesteren. Ook alle mooie momenten die we hadden. We hebben ook echt alles om het goed te kunnen hebben. Maar het lijkt soms of ik de enige ben die het wat kan schelen dat dit op instorten staat.
Als ik in relatietherapie wil, dan moet ik maar alleen gaan.
Zou dat een optie kunnen zijn? Misschien doe ik inderdaad wel dingen verkeerden kan ik vanuit therapie handreikingen krijgen. Maar persoonlijk denk ik dat dit beter werkt wanneer je dit met z'n tweeen doet.
Ik merk dat ik uitgeput raak. Ik doe denk 80% van het huishuiden, werk erbij, etc.
Iemand tips?
Wij zijn een stel. 20 jr samen. 2 jonge kinderen. De eerste 15 jaar waren prima. Ik denk dat we de normale ups en downs hadden. Regelmatig oneens, maar weinig 'knallende ruzies'. We ondernamen dingen en sex was prima.
Mijn partner raakte arbeidsongeschikt. Kan op zich wel alles (en eerlijk gezegd denk ik ook wel werken) maar is nu al een paar jaar thuis.
Tot een paar jaar geleden. Er was een heftige gebeurtenis. Ik ben geen psycholoog maar ik herleid die gebeurtenis terug aan onze problemen nu.
Er zitten veel stappen tussen, maar momenteel zitten we in zwaar weer. bijna dagelijks wordt ik uitgescholden voor de meest erge dingen. Bijna maandelijks is het fysiek. De sex is minder en minder. Er is veel angst (dat de kinderen wat overkomt, of mij, of schoonmoeder).
Relatietherapie krijg ik er niet doorheen. Dan wordt er meteen gedreigd met advocaten.
Na een ruzie is de rust weer wedergekeerd en ben je het snel vergeten en probeer ik steeds meer te doen om het te voorkomen. Maar ik merk ook dat het steeds zwaarder wordt om me eroverheen te zetten. Ik scheld niet of nauwelijks, slaan doe ik sowieso niet. En beide zeker niet waar de kinderen bij zijn. De enige die weet van onze problemen is mijn schoonmoeder. Daar wordt ook om de haverklap mee gebeld. Vaak ook om mij in een kwaad daglicht te stellen bij haar. Soms kan ik normaal praten met mijn schoonmoeder maar die kiest ook voor haar kind uiteindelijk. Dan krijg ik vaak te horen van haar: 'ja, maar jij bent ook niet echt de vrolijkste meer de laatste tijd he' (duh...gek he?). Dan moet ik maar weer liever zijn, dan komt het wel goed...
Ik heb het ooit met de huisarts besproken maar die zegt dat hem wel e.e.a. is opgevallen maar dat mijn partner toch echt zelf moet komen. Ooit is er wat besproken met de huisarts en is er anoeen verwijzing meegekregen i.v.m. angststoornissen. Ik weet niet of het kan maar persoonlijk denk ik ook dat zich een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft ontwikkeld (vaak plots boos, nooit berouw of sorry zeggen, schijn ophouden, veel controle willen hebben, twee maten meten, macht willen hebben).
Met die verwijzing is nooit wat gedaan. o.a. vanwege eigen ingave (en gesteund door schoonmoeder) ' nooit iets op papier zetten, ze zouden je gek verklaren en dan ben je straks je kinderen kwijt'
Maar die momenten tussen in wil ik koesteren. Ook alle mooie momenten die we hadden. We hebben ook echt alles om het goed te kunnen hebben. Maar het lijkt soms of ik de enige ben die het wat kan schelen dat dit op instorten staat.
Als ik in relatietherapie wil, dan moet ik maar alleen gaan.
Zou dat een optie kunnen zijn? Misschien doe ik inderdaad wel dingen verkeerden kan ik vanuit therapie handreikingen krijgen. Maar persoonlijk denk ik dat dit beter werkt wanneer je dit met z'n tweeen doet.
Ik merk dat ik uitgeput raak. Ik doe denk 80% van het huishuiden, werk erbij, etc.
Iemand tips?
anoniem_383065 wijzigde dit bericht op 23-02-2019 08:51
Reden: Anonimiseren
Reden: Anonimiseren
0.71% gewijzigd
maandag 25 februari 2019 om 15:15
Maar stel dat het echt niet aan mij zou liggen (en waar 2 ruzie hebben, hebben 2 schuld) maar echt volledig aan haar. En stel dat mijn vermoedens juist zijn voor wat betreft haar onverwerkte trauma('s). Dan houdt dit niet op wanneer ik weg ga.
D.w.z. ze zal dit gedrag dan toch blijven vertonen. Het enige verschil is dat ik er minder van merk.
Maar daar help ik dan niet haar en niet onze kinderen mee. Want hoe je het ook wendt of keert, die blijven bij haar.
D.w.z. ze zal dit gedrag dan toch blijven vertonen. Het enige verschil is dat ik er minder van merk.
Maar daar help ik dan niet haar en niet onze kinderen mee. Want hoe je het ook wendt of keert, die blijven bij haar.
maandag 25 februari 2019 om 15:33
Ja, en wat zei ik dat je zou doen?exclamare schreef: ↑25-02-2019 11:51Maar wanneer is het mishandeling? Ik kan inderdaad een paar incidenten opnoemen die mij echt te ver gingen.
Verder is het een duw, een dreigement maar vaak meer de stiekeme dingen zoals knijpen, op tenen staan. En het gekke is dat ik als ik dit typ er eigenlijk om moet lachen dat dat gebeurd (let wel op dat moment ben ik echt wel boos hoor).
En nogmaals, het is niet zo dat ze aan de drugs zit of een oorzaak die ik haar echtkwalijk kan nemen. Ze heeft een boel te verwerken gehad. En weglopen voelt als falen naar iedereen toe. En nogmaals voor een man is het heel anders. Het is niet zo dat ze de kinderen mishandeld. Maar nu kan ik er voor ze zijn wanneer of wij ruzie hebben, of wanneer ze ruzie heeft met haar moeder.
Het is niet echt zo erg, en het is niet echt haar schuld. Tuurlijk jongen, je zit in de tang voor je gevoel en dat moet je in je hoofd recht praten anders word je gek. Want voor de enige logische keuze ben je te bang. En dat is geen verwijt of minachting hoor, je reageert heel normaal. Verkeerd voor jezelf en je kinderen, maar heel normaal.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
maandag 25 februari 2019 om 15:34
Je hebt je kinderen dus al afgeschreven. Lekker voor ze.exclamare schreef: ↑25-02-2019 15:15Maar stel dat het echt niet aan mij zou liggen (en waar 2 ruzie hebben, hebben 2 schuld) maar echt volledig aan haar. En stel dat mijn vermoedens juist zijn voor wat betreft haar onverwerkte trauma('s). Dan houdt dit niet op wanneer ik weg ga.
D.w.z. ze zal dit gedrag dan toch blijven vertonen. Het enige verschil is dat ik er minder van merk.
Maar daar help ik dan niet haar en niet onze kinderen mee. Want hoe je het ook wendt of keert, die blijven bij haar.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
maandag 25 februari 2019 om 16:24
??? eh...? Die snap ik niet.
Want ik wil er juist zijn voor de 3(!) mensen waar ik van hou.
Ik zeg juist dat als ik weg zou gaan dit niet haar probleem (tenminste zo zie ik het) en dat van de kinderen op los. En dat ik dat dus niet wil.
Wat is dan de enige logische keuze? Weggaan? Volgens mij schrijf ik dan juist mijn kinderen af toch?JollyRider schreef: ↑25-02-2019 15:33Ja, en wat zei ik dat je zou doen?
Het is niet echt zo erg, en het is niet echt haar schuld. Tuurlijk jongen, je zit in de tang voor je gevoel en dat moet je in je hoofd recht praten anders word je gek. Want voor de enige logische keuze ben je te bang. En dat is geen verwijt of minachting hoor, je reageert heel normaal. Verkeerd voor jezelf en je kinderen, maar heel normaal.
Is het goed voor mijn kinderen dat ik weg ga? Het scheelt ruzie met mij. Maar wie zegt dat ze dan niet net zoveel ruzie met iemand anders gaat maken (niet perse een nieuwe man, maar bijv. haar moeder). Want ook IK wordt wel eens gebeld door haar moeder wat ze allemaal weer uitgehaald heeft (niet zozeer fysiek, maar wel flinke ruzie en ook daar zijn de kinderen getuige van). Nu kan ik plezier maken met ze wanneer ik wil en ze ook iets van mijn visie op het leven meegeven (dat klinkt wel zwaar, maar je snapt het idee).
En nogmaals (en misschien is dat inderdaad de valkuil) er zijn momenten dat ik haar echt weer terug zie. Die enkele keer dat we samen weg zijn en lachen, dansen etc. superleuk. Maar dan komt haar angst en onmacht plots weer opzetten.
anoniem_383065 wijzigde dit bericht op 25-02-2019 16:31
63.84% gewijzigd
maandag 25 februari 2019 om 16:25
Waarom zou je je kinderen bij haar laten? Natuurlijk, als man sta je op achterstand. Aan de andere kant, als psycho-mom heeft zij ook wat uit te leggen.
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
maandag 25 februari 2019 om 16:51
Wat dan? niemand die het weet of ziet. Alleen de kinderen en haar moeder. Die eerste 2 zijn te jong om 'geloofwaardig' te zijn of überhaupt te betrekken, en die laatste zal haar dochter nooit in de steek laten.
Dus blijft voor de buitenwereld de vrouw over die arbeidsongeschikt is maar doet voor haar kinderen wat ze kan. betrokken bij allerlei schoolactiviteiten, slim, creatief en sociaal. Eigenlijk de vrouw waar ik nog steeds verliefd op kan zijn. Maar in ieder geval geen enkele reden om haar anders te zien. En zelfs al zou ik 25 getuigen hebben, dan nog betwijfel ik of dat achteraf van waarde gaat zijn.
Er zijn wel mensen die mss vermoeden dat ze een masker opzet en kampt met angsten. Maar ja wat dan...Ze vragen of ze met haar moeten praten. Dat laat ik aan hen over zeg ik dan. Het enige dat ik openlijk vraag aan vriendinnen/kennissen is dat ze het leuk vindt om eens weg te gaan met ze. Avondje stappen. Ik denk dat dat soort dingen goed is voor haar.
Ze is alleen maar bezig met de kinderen en haar moeder.
Dus blijft voor de buitenwereld de vrouw over die arbeidsongeschikt is maar doet voor haar kinderen wat ze kan. betrokken bij allerlei schoolactiviteiten, slim, creatief en sociaal. Eigenlijk de vrouw waar ik nog steeds verliefd op kan zijn. Maar in ieder geval geen enkele reden om haar anders te zien. En zelfs al zou ik 25 getuigen hebben, dan nog betwijfel ik of dat achteraf van waarde gaat zijn.
Er zijn wel mensen die mss vermoeden dat ze een masker opzet en kampt met angsten. Maar ja wat dan...Ze vragen of ze met haar moeten praten. Dat laat ik aan hen over zeg ik dan. Het enige dat ik openlijk vraag aan vriendinnen/kennissen is dat ze het leuk vindt om eens weg te gaan met ze. Avondje stappen. Ik denk dat dat soort dingen goed is voor haar.
Ze is alleen maar bezig met de kinderen en haar moeder.
maandag 25 februari 2019 om 16:59
Nou TO, je komt al helemaal over als iemand die de de onderdrukking of mishandeling tracht te rechtvaardigen/af te zwakken.
Je doet me denken aan een oud-collega die ook zo'n schat van een partner had.
"Hij sloeg niet, zijn hand schoot uit!"
"Het was geen ruzie, maar een stevige discussie!"
"Ik had ook niet moeten doorgaan"
"Hij heeft het ook zo druk op zijn werk" etc, etc, etc....
"Maar voor de kids is hij super lief hoor!!!!"
Tuuuuuuuuuurlijk!
En droom lekker verder.....
Je doet me denken aan een oud-collega die ook zo'n schat van een partner had.
"Hij sloeg niet, zijn hand schoot uit!"
"Het was geen ruzie, maar een stevige discussie!"
"Ik had ook niet moeten doorgaan"
"Hij heeft het ook zo druk op zijn werk" etc, etc, etc....
"Maar voor de kids is hij super lief hoor!!!!"
Tuuuuuuuuuurlijk!
En droom lekker verder.....
maandag 25 februari 2019 om 17:13
Als jij meent dat ze goed voor jullie kinderen zorgt, kan je ze achterlaten. Maar je weet wel beter.
Hoe dan ook, je gaat geen actie ondernemen, want de arme schat waar je zo verliefd op bent kan er eigenlijk niets aan doen en het valt wel mee. Ontken gewoon de feiten, dan gaan ze vanzelf weg
Hoe dan ook, je gaat geen actie ondernemen, want de arme schat waar je zo verliefd op bent kan er eigenlijk niets aan doen en het valt wel mee. Ontken gewoon de feiten, dan gaan ze vanzelf weg
Like a great eternal Klansman
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
With his two flashing red eyes
Turn around he's always watching
(Dead Kennedys)
maandag 25 februari 2019 om 17:25
Dat vraag ik me ook wel eens af.
Ik krijg allen soorten antwoorden terug.
Ze houdt van me
Ze snapt niet dat ze ooit van me gehouden heeft
Houdt/blijft bij me alleen maar voor de kinderen
(daar is ze weer) schoonmoeder zegt dat ze toch echt van me houdt, dat ook zegt. Dat ze zich ook zorgen maakt om mij. Ik geef aan dat ze dat tegen MIJ moet zeggen.
Tegen mijn vrouw zeg ik dat ik niet wil dat ze bij me blijft om de kinderen. Dat is niet goed voor ze. Maar dat ze bij MIJ moet willen zijn.
Zij oakt dat dan meestal weer op als: 'oh je wi niet bij elkaar blijven voor de kinderen? Je wil van me af? Bent niet gelukkig? Ga dan...' wat dan weer leidt tot de nodige verwijten en dreigementen met de kinderen.
En nogmaals ik zie het vaker terug. 'wat erg', 'wat een lijdensweg'. Zo voelt het voor mij niet. Als ik zie wat we allemaal gedaan hebben en nog kunnen doen, dan is dat geen lijdensweg geweest hoor. Alleen de laatste tijd...lijkt wel 'invasion of the bodysnatchers'
.Misschien kan het ook te maken hebben dat ik niet bang ben. Ik kan me voorstellen dat dat voor een vrouw bij een gewelddadige man anders kan zijn omdat een man vaak sterker is. Ik heb zou me fysiek nog kunnen verdedigen mocht dat nodig zijn. Ik vergoeilijk haar acties niet. Schaam me ervoor dat ik ze accepteer. Ik probeer er soms maar naar te kijken als een alleenstaande vader met 3 kinderen waarvan de oudste aan het puberen is
. Verschil is dat ik een kind kan laten helpen en haar er niet toe kan verplichten.
maandag 25 februari 2019 om 20:45
schoonmamma lijkt een ongezonde rol in jullie relatie te spelen..
Zo te lezen heeft ze de rol van rechter, mediator, opvoeder, bemoeial en relatietherapeute toebedeeld gekregen..
Wellicht is deze positie bij haar ook tegen wil en dank ontstaan door het geclaim van haar dochter, maar wederom is ook dit iets wat jij geheel laat gebeuren zonder daarbij grenzen aan te geven.
Tesamen met het gefoeter tegen jou en de acties als op je voet trappen of aan je haren trekken, maakt dit dat jullie relatie wel erg puperaal,, of eigenlijk zelfs zwaar kinderachtig op me over komt. En ik ben het met Jolly eens, je zit in dezelfde ontkenning als je vrouw.
Zo te lezen heeft ze de rol van rechter, mediator, opvoeder, bemoeial en relatietherapeute toebedeeld gekregen..
Wellicht is deze positie bij haar ook tegen wil en dank ontstaan door het geclaim van haar dochter, maar wederom is ook dit iets wat jij geheel laat gebeuren zonder daarbij grenzen aan te geven.
Tesamen met het gefoeter tegen jou en de acties als op je voet trappen of aan je haren trekken, maakt dit dat jullie relatie wel erg puperaal,, of eigenlijk zelfs zwaar kinderachtig op me over komt. En ik ben het met Jolly eens, je zit in dezelfde ontkenning als je vrouw.
dinsdag 26 februari 2019 om 12:53
Dat voel ik niet o, die ontkenning. Ik zie dat er iets moet gebeuren. En dat zit in de hele lijn van dingen. Zowel bij mij als bij haar.
Qua m/v stereotypering lijkt het bij ons beetje andersom.
Ik ben van het praten, zij is van 'waait wel over'.
Schoonmoeder probeer ik ook wel af te houden soms. Wat wel moeilijk is, want er worden nog wel eens dingen verdraaid.
Oh en kinderachtig? zeker weten.
Overigens schiet me wat te binnen. Haar opvliegingen lijken te maken te hebben met haar maandelijkse cyclus. Ik benoemde dat een dag na de laatste (flinke) ruzie 1,5 week terug. Schijnbaar heeft ze dat ooit zelf wel eens benoemd bij de huisarts. Maar ze kreeg er geen medicijnen voor?
Bestaat dat wel? En wanneer zouden die dan voorgeschreven worden? Want dat zou ik bij een bezoek wanneer een vd kinderen wat heeft wel eens kunnen benoemen.
Qua m/v stereotypering lijkt het bij ons beetje andersom.
Ik ben van het praten, zij is van 'waait wel over'.
Schoonmoeder probeer ik ook wel af te houden soms. Wat wel moeilijk is, want er worden nog wel eens dingen verdraaid.
Oh en kinderachtig? zeker weten.
Overigens schiet me wat te binnen. Haar opvliegingen lijken te maken te hebben met haar maandelijkse cyclus. Ik benoemde dat een dag na de laatste (flinke) ruzie 1,5 week terug. Schijnbaar heeft ze dat ooit zelf wel eens benoemd bij de huisarts. Maar ze kreeg er geen medicijnen voor?
Bestaat dat wel? En wanneer zouden die dan voorgeschreven worden? Want dat zou ik bij een bezoek wanneer een vd kinderen wat heeft wel eens kunnen benoemen.
dinsdag 26 februari 2019 om 22:23
De huisarts gaat sws geen medicijnen voor je vrouw voorschrijven als jij daar met 1 vd kinderen zit, dan zal ze toch echt zelf met een hulpvraag moeten komen.
Medicijnen voor extreme pms? Ik weet niet, mss iets hormonaals zoals de anticonceptiepil. Ik vraag me alleen af of je de oplossing daar niet teveel zoekt. Medicijnen zijn geen quick fix voor mensen die hun emoties niet in de hand kunnen houden, ze zou beter aan zichzelf kunnen werken.
Medicijnen voor extreme pms? Ik weet niet, mss iets hormonaals zoals de anticonceptiepil. Ik vraag me alleen af of je de oplossing daar niet teveel zoekt. Medicijnen zijn geen quick fix voor mensen die hun emoties niet in de hand kunnen houden, ze zou beter aan zichzelf kunnen werken.
dinsdag 26 februari 2019 om 22:56
Je schrijft dat het niet voelt als een lijdensweg maar je wordt momenteel dagelijks uitgescholden, maandelijks wordt het fysiek, je raakt uitgeput omdat het werk en huishouden voor het grootste gedeelte op jou terechtkomt, maar voor de rest valt het wel mee?
Daarnaast lees ik dat ze alleen nog maar bezig is met/voor de kinderen en haar moeder.
Waar blijf jij dan in deze relatie?
Wat is er van over dan?
Als je voorstelt om in relatietherapie te gaan dreigt ze met advocaten, wat doet dat met jouw gevoel en eigenwaarde?
Heeft ze angst om je te verliezen of heeft ze angst om voor altijd met je door te moeten?
Ik zou als ik jou was toch antwoord willen hebben op zulk soort vragen, dan weet je wellicht of er überhaupt nog wat te redden valt.
Daarnaast lees ik dat ze alleen nog maar bezig is met/voor de kinderen en haar moeder.
Waar blijf jij dan in deze relatie?
Wat is er van over dan?
Als je voorstelt om in relatietherapie te gaan dreigt ze met advocaten, wat doet dat met jouw gevoel en eigenwaarde?
Heeft ze angst om je te verliezen of heeft ze angst om voor altijd met je door te moeten?
Ik zou als ik jou was toch antwoord willen hebben op zulk soort vragen, dan weet je wellicht of er überhaupt nog wat te redden valt.
Thats about all I got to say bout that.
woensdag 27 februari 2019 om 00:05
Lieve TO, schaam je alsjeblieft niet voor jouw situatie. Je bagataliseert veel maar je hebt wel degelijk te maken met fysieke en geestelijke mishandeling. Men gaat er vaak vanuit dat de vrouw het slachtoffer is in situaties van huiselijk geweld, maar in veel gevallen (40 procent!) betreft het ook mannen.
Er zijn een zestal organisaties in Nederland die gespecialiseerd zijn in huiselijk geweld waarbij de man het slachtoffer is (voor zover je van slachtoffer/dader kan spreken, zoals je zelf al aangeeft betreft het altijd een wisselwerking tussen partners). Misschien zou je wat informatie in kunnen winnen op hun website www.mannenmishandeling.nl, aangezien je de stap naar de huisarts te groot vind. Er staat vanalles op zoals informatie over desbetreffende instanties, verhalen van ervaringsdeskundigen, welke stappen je kunt ondernemen. Ook is er een landelijke telefoonlijn waarop je gratis en anoniem advies kan inwinnen.
Mocht je vragen hebben, je kunt me altijd een pb sturen. Ik heb onderzoek gedaan bij een van deze zes organisaties dus kan wel het een en ander beantwoorden denk ik.
Er zijn een zestal organisaties in Nederland die gespecialiseerd zijn in huiselijk geweld waarbij de man het slachtoffer is (voor zover je van slachtoffer/dader kan spreken, zoals je zelf al aangeeft betreft het altijd een wisselwerking tussen partners). Misschien zou je wat informatie in kunnen winnen op hun website www.mannenmishandeling.nl, aangezien je de stap naar de huisarts te groot vind. Er staat vanalles op zoals informatie over desbetreffende instanties, verhalen van ervaringsdeskundigen, welke stappen je kunt ondernemen. Ook is er een landelijke telefoonlijn waarop je gratis en anoniem advies kan inwinnen.
Mocht je vragen hebben, je kunt me altijd een pb sturen. Ik heb onderzoek gedaan bij een van deze zes organisaties dus kan wel het een en ander beantwoorden denk ik.
anoniem_64901a3ee50c1 wijzigde dit bericht op 27-02-2019 00:18
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
36.12% gewijzigd
woensdag 27 februari 2019 om 11:13
Nee, ik verwacht niet dat haar HA dan meteen medicijnen voorschrijft natuurlijk. Maar dat hij de situatie later nog eens met haar kan bespreken.
Ik denk oprecht dat met de juiste therapie zij haar eigen leven een stuk fijner kan maken. Minder zorgen, minder angst, minder interne spanningen, meer regelmaat en ik weet zeker dat dat gaat leiden tot minder verwijten, boosheid etc. En daar ben ik dan ook weer mee geholpen.
Een klein voorbeeld.
------
Onze jongste moest/mocht nog steeds trakteren op school. Ik kom tegen 20u thuis van werk. Heb dan ook de boodschappen gedaan. Ik kleed me snel om en breng dan zsm de kinderen naar bed. Dan naar beneden en snel wat eten. Zij begint dan aan de traktaties. Kan ze goed en is altijd mooi en leuk. Ik vraag nog of ik moet helpen maar ze zegt dan 'ga maar naar boven, ik ga TLC kijken'. Dus ik zeg, 'ik ga dan ook echt naar bed hoor, ben moe en niet lekker' ...dan midden in de nacht gaat het licht aan en dat het abnormaal is dat ik ga slapen … egoïst etc (het is dan 02.00u). TV aan. Ik vraag of het zacht kan en zeg dat ze beter kan gaan slapen omdat ze er morgen op tijd uit moet. 'ik zet 'm zo hard als ik wil'. Het gaat er haar dan meer om dat ik wakker wordt en zie dat het laat is geworden. (ter info, ik ben vaak zelf laat bezig met de boterhammen, keuken opruimen etc en kom dan ook wel eens later naar bed. Doe dan zo stil mogelijk en ga dan of slapen of ik kijk tv met het geluid zo zacht mogelijk)
Dan volgende dag traktatie, gezellig leuk. Lachen etc. zet haar thuis af. Kom op werk aan en zie dat de tasjes van de kinderen nog achterin staan (het is dan al 10:45). Bel haar daarover op en dan is het meteen paniek. Schelden wat een l** ik ben en meer, etc. Ze is dan ook echt in paniek. Waar moeten de kinderen dan uit drinken, straks lopen ze wat op. nog wat schelden. Ik blijf dan rustig en bel daarna nog eens rustig terug met de vraag of ze dat niet gewoon normaal kan zeggen en dat we beiden de tasjes vergeten zijn. Wat dan weer tegen het zere been is natuurlijk.
Maar goed, dat is dus een klein voorbeeld. Ze kan zo weer bellen en dan poeslief doen en het hele voorval negeren.
------
Dat bedoel ik met de paniek en rustiger worden.
Thx. @Eyeofthetiger . Ik zal eens gaan neuzen daar. Het is gewoon heel lastig om mezelf in die rol te zetten. Ik probeer te doen wat ik kan voor mijn gevoel en probeer zo reeel mogelijk te zijn naar de situatie en daarbij kijk ik ook wat doe ik zelf zoal fout. En staan de fouten die ik maak in verhouding met haar reactie.
Want uiteindelijk ziet iedereen zijn eigen waarheid. Ik probeer wel zo eerlijk mogelijk te situatie te beschrijven, maar dat komt toch vanuit mijn gevoel. De waarheid zal toch altijd genuanceerder zijn.
Ik denk oprecht dat met de juiste therapie zij haar eigen leven een stuk fijner kan maken. Minder zorgen, minder angst, minder interne spanningen, meer regelmaat en ik weet zeker dat dat gaat leiden tot minder verwijten, boosheid etc. En daar ben ik dan ook weer mee geholpen.
Een klein voorbeeld.
------
Onze jongste moest/mocht nog steeds trakteren op school. Ik kom tegen 20u thuis van werk. Heb dan ook de boodschappen gedaan. Ik kleed me snel om en breng dan zsm de kinderen naar bed. Dan naar beneden en snel wat eten. Zij begint dan aan de traktaties. Kan ze goed en is altijd mooi en leuk. Ik vraag nog of ik moet helpen maar ze zegt dan 'ga maar naar boven, ik ga TLC kijken'. Dus ik zeg, 'ik ga dan ook echt naar bed hoor, ben moe en niet lekker' ...dan midden in de nacht gaat het licht aan en dat het abnormaal is dat ik ga slapen … egoïst etc (het is dan 02.00u). TV aan. Ik vraag of het zacht kan en zeg dat ze beter kan gaan slapen omdat ze er morgen op tijd uit moet. 'ik zet 'm zo hard als ik wil'. Het gaat er haar dan meer om dat ik wakker wordt en zie dat het laat is geworden. (ter info, ik ben vaak zelf laat bezig met de boterhammen, keuken opruimen etc en kom dan ook wel eens later naar bed. Doe dan zo stil mogelijk en ga dan of slapen of ik kijk tv met het geluid zo zacht mogelijk)
Dan volgende dag traktatie, gezellig leuk. Lachen etc. zet haar thuis af. Kom op werk aan en zie dat de tasjes van de kinderen nog achterin staan (het is dan al 10:45). Bel haar daarover op en dan is het meteen paniek. Schelden wat een l** ik ben en meer, etc. Ze is dan ook echt in paniek. Waar moeten de kinderen dan uit drinken, straks lopen ze wat op. nog wat schelden. Ik blijf dan rustig en bel daarna nog eens rustig terug met de vraag of ze dat niet gewoon normaal kan zeggen en dat we beiden de tasjes vergeten zijn. Wat dan weer tegen het zere been is natuurlijk.
Maar goed, dat is dus een klein voorbeeld. Ze kan zo weer bellen en dan poeslief doen en het hele voorval negeren.
------
Dat bedoel ik met de paniek en rustiger worden.
Thx. @Eyeofthetiger . Ik zal eens gaan neuzen daar. Het is gewoon heel lastig om mezelf in die rol te zetten. Ik probeer te doen wat ik kan voor mijn gevoel en probeer zo reeel mogelijk te zijn naar de situatie en daarbij kijk ik ook wat doe ik zelf zoal fout. En staan de fouten die ik maak in verhouding met haar reactie.
Want uiteindelijk ziet iedereen zijn eigen waarheid. Ik probeer wel zo eerlijk mogelijk te situatie te beschrijven, maar dat komt toch vanuit mijn gevoel. De waarheid zal toch altijd genuanceerder zijn.
woensdag 27 februari 2019 om 11:16
Ik herken het. In mijn huwelijk was mijn partner zo, vergelijkbaar met jouw vrouw.
Bij ons zette het nog later in, ongeveer na 15 jaar samen. Eerst waren de tussenpozen tussen de 'buien' ook erg lang (denk een jaar) zodat er al een aantal jaren voorbij waren voor ik een patroon ging ontdekken. Langzamerhand schoof de tijd tussen de 'buien' op en werd minder, tot het zoals jij omschrijft vaak voorkwam. Tot aan elke dag heb ik het niet laten komen.
Fysiek was het niet maar wel dat het agressief en intimiderend was. Denk daarbij aan met deuren slaan, dreigen met geweld, gooien met spullen.
Ik noem het 'buien' omdat het voelde alsof hij niet zichzelf was of zoiets. Na zo'n bui was hij weer zichzelf en was er tijden niks aan de hand. Hadden we het heel goed eigenlijk samen. Maar je voelt continu de druk dat het 'zomaar' weer kan omslaan. Er was vaak geen écht verband of aanleiding. Mijn partner wilde wel hulp, heeft dat wel gehad ook. Maar tot de essentie kwam het nooit. Ik wist ook gewoon dat hij er niet voor de volle 100% voor ging. Zich niet écht bloot gaf. Maar zelf zag hij dat niet. En volgens hem hadden die overlijdens er niks mee te maken. Volgens mij wel.
Uiteindelijk heb ik besloten te scheiden. Heb daar ook hulp van familie voor gezocht en gevraagd. En ja ook hij dreigde in zijn buien dat ik alles zou kwijt raken maar ik was toen al op een punt dat ik dacht ; "Dan is dat maar zo, zo wil ik niet verder." Toen dat eenmaal in gang was draaide hij bij en verliep de scheiding vrij vlekkeloos.
Eigenlijk vond hij het wel erg fijn zo 'alleen' hoefde hij zich niet meer schuldig te voelen voor z'n 'buien'.
Maar waar ik voor vreesde gebeurde. Er kwamen steeds meer buien waarbij hij zelf anderen betrok. Dan deed hij écht dingen die niet konden en soms ook in het openbaar. Daar is hij voor opgenomen en toen kwam hij ook zelf tot besef dat er misschien écht wat met m was.
Uiteindelijk bleek hij een flinke PTTS te hebben. Heeft daar een best lange behandeling voor gehad. Eerst intern, later extern.
Nu gaat het best goed. Hij werkt gewoon, leeft zijn leven en als hij weer zo'n bui voelt aankomen trekt hij zelf aan de bel.
Het heeft ons ons huwelijk gekost. En het was ook niet meer te lijmen. De diagnose kwam pas 3 jaar na onze scheiding. En er was bij mij ook iets gebroken in mijn vertrouwen in hem. Waarom luisterde hij niet maar mij? Ik heb zo vaak aangedrongen op meer hulp, een psycholoog etc.
Dat gevoel dat jij omschrijft dat het voelt alsof je de enige bent die het iets kan schelen dat jullie huwelijk slecht gaat herken ik ook precies. Onmacht. Afschuwelijk.
Een dikke knuffel en veel wijsheid toegewenst. Jij weet ook dat dit niet goed is en ook niet voor de kinderen. En jij zelf zal stappen moeten nemen wat te doen.
Minaa
Bij ons zette het nog later in, ongeveer na 15 jaar samen. Eerst waren de tussenpozen tussen de 'buien' ook erg lang (denk een jaar) zodat er al een aantal jaren voorbij waren voor ik een patroon ging ontdekken. Langzamerhand schoof de tijd tussen de 'buien' op en werd minder, tot het zoals jij omschrijft vaak voorkwam. Tot aan elke dag heb ik het niet laten komen.
Fysiek was het niet maar wel dat het agressief en intimiderend was. Denk daarbij aan met deuren slaan, dreigen met geweld, gooien met spullen.
Ik noem het 'buien' omdat het voelde alsof hij niet zichzelf was of zoiets. Na zo'n bui was hij weer zichzelf en was er tijden niks aan de hand. Hadden we het heel goed eigenlijk samen. Maar je voelt continu de druk dat het 'zomaar' weer kan omslaan. Er was vaak geen écht verband of aanleiding. Mijn partner wilde wel hulp, heeft dat wel gehad ook. Maar tot de essentie kwam het nooit. Ik wist ook gewoon dat hij er niet voor de volle 100% voor ging. Zich niet écht bloot gaf. Maar zelf zag hij dat niet. En volgens hem hadden die overlijdens er niks mee te maken. Volgens mij wel.
Uiteindelijk heb ik besloten te scheiden. Heb daar ook hulp van familie voor gezocht en gevraagd. En ja ook hij dreigde in zijn buien dat ik alles zou kwijt raken maar ik was toen al op een punt dat ik dacht ; "Dan is dat maar zo, zo wil ik niet verder." Toen dat eenmaal in gang was draaide hij bij en verliep de scheiding vrij vlekkeloos.
Eigenlijk vond hij het wel erg fijn zo 'alleen' hoefde hij zich niet meer schuldig te voelen voor z'n 'buien'.
Maar waar ik voor vreesde gebeurde. Er kwamen steeds meer buien waarbij hij zelf anderen betrok. Dan deed hij écht dingen die niet konden en soms ook in het openbaar. Daar is hij voor opgenomen en toen kwam hij ook zelf tot besef dat er misschien écht wat met m was.
Uiteindelijk bleek hij een flinke PTTS te hebben. Heeft daar een best lange behandeling voor gehad. Eerst intern, later extern.
Nu gaat het best goed. Hij werkt gewoon, leeft zijn leven en als hij weer zo'n bui voelt aankomen trekt hij zelf aan de bel.
Het heeft ons ons huwelijk gekost. En het was ook niet meer te lijmen. De diagnose kwam pas 3 jaar na onze scheiding. En er was bij mij ook iets gebroken in mijn vertrouwen in hem. Waarom luisterde hij niet maar mij? Ik heb zo vaak aangedrongen op meer hulp, een psycholoog etc.
Dat gevoel dat jij omschrijft dat het voelt alsof je de enige bent die het iets kan schelen dat jullie huwelijk slecht gaat herken ik ook precies. Onmacht. Afschuwelijk.
Een dikke knuffel en veel wijsheid toegewenst. Jij weet ook dat dit niet goed is en ook niet voor de kinderen. En jij zelf zal stappen moeten nemen wat te doen.
Minaa
anoniem_193199 wijzigde dit bericht op 28-02-2019 08:27
7.98% gewijzigd
woensdag 27 februari 2019 om 11:43
dus je loopt voortdurend op je tenen met fluwelen handschoentjes aan en die aanpak werkt niet... tjonge
realiseer je dat je kinderen een vertekend beeld krijgen van de liefde en hoe een relatie eruit moet zien.
stap eruit en laat dat gefantaseer over therapie maar zitten, als jij enige invloed had op haar doen en laten dan werd je niet zo mishandeld he?
realiseer je dat je kinderen een vertekend beeld krijgen van de liefde en hoe een relatie eruit moet zien.
stap eruit en laat dat gefantaseer over therapie maar zitten, als jij enige invloed had op haar doen en laten dan werd je niet zo mishandeld he?
Lorem Ipsum
woensdag 27 februari 2019 om 12:08
PTSS, daar denk ik ook regelmatig aan. Ze heeft echt een flinke klap gekregen een paar jaar terug. Daar is ze vaak ook boos en verdrietig over. En nogmaals als er niet dat soort aanleidingen zouden zijn geweest dan had ik er anders naar gekeken.
Maar die zijn er wel.
En ik heb een redelijk dikke huid. Overigens kan ik ook echt wel boos zijn dan hoor. Deuren smijten doe ik ook wel. Schreeuw ook terug soms, maar schelden, verwensingen en fysiek zijn, daar zal je mij niet op kunnen betrappen.
Daarnaast blijft het feit dat ik mijn kinderen voor een groot deel van de tijd niet meer zou zien dan.
En ze is net zo snel boos op d'r eigen moeder. Bellen met elkaar. Normaal gesprek. Dan vraagt vrouwlief of oma even tussen de middag met de jongste thuis wil eten (ik vind dat ze gewoon op school kan eten btw). Als oma dan zegt dat dat niet lukt...nou... dan slaat het gesprek dus ineens om 'wijf dit, wijf dat' , eerlijk...soms doet met dat wel goed. Dat het niet alleen aan mij ligt...
Maar die zijn er wel.
En ik heb een redelijk dikke huid. Overigens kan ik ook echt wel boos zijn dan hoor. Deuren smijten doe ik ook wel. Schreeuw ook terug soms, maar schelden, verwensingen en fysiek zijn, daar zal je mij niet op kunnen betrappen.
Daarnaast blijft het feit dat ik mijn kinderen voor een groot deel van de tijd niet meer zou zien dan.
En ze is net zo snel boos op d'r eigen moeder. Bellen met elkaar. Normaal gesprek. Dan vraagt vrouwlief of oma even tussen de middag met de jongste thuis wil eten (ik vind dat ze gewoon op school kan eten btw). Als oma dan zegt dat dat niet lukt...nou... dan slaat het gesprek dus ineens om 'wijf dit, wijf dat' , eerlijk...soms doet met dat wel goed. Dat het niet alleen aan mij ligt...
woensdag 27 februari 2019 om 23:39
Met speculeren over wat ze wel/niet heeft, daar schiet je niks mee op. Het veranderd de situatie niet. Daarbij leg je de oorzaak (en dus de oplossing) bij haar neer, waardoor jij jezelf in de passieve rol plaatst. Het komt op mij over dat zij het wel best vind zo. Zij kan lekker haar gang gaan en jij danst naar haar pijpen. Waarom laat je zo over je grenzen gaan?
Tuurlijk heeft iedereen zijn eigen waarheid, goed dat je naar jouw eigen aandeel durft te kijken. Echter, de dingen die je vertelt (negeren, uitschelden, dreigen, stiekem op je tenen staan etc.) duiden weldegelijk op emotioneel geweld. Hoe kijk je tegen de relatie aan? Gaat het om een gelijkwaardige relatie of is er sprake van een machtsverschil? Ben je bijvoorbeeld in enig opzicht (bijv. emotioneel/financieel oid) afhankelijk van je vrouw?
donderdag 28 februari 2019 om 14:49
Ja...lastig. wisselend. Hoe kijk ik er tegen aan. Ik hou oprecht veel van haar. En dat is ook de reden dat ik dit pik. Ze zegt ook vaak dingen waarvan ik weet de ze het niet meent, ze gewoon niet zichzelf is. We doen ook veel leuke dingen samen. Maar de frequentie van boosheid lijkt wel toe te nemen helaas. Zoals ik al zei, met een toppunt richting ongesteldheid.Eyeofthetiger schreef: ↑27-02-2019 23:39... Hoe kijk je tegen de relatie aan? Gaat het om een gelijkwaardige relatie of is er sprake van een machtsverschil? Ben je bijvoorbeeld in enig opzicht (bijv. emotioneel/financieel oid) afhankelijk van je vrouw?
Ben ik afhankelijk van haar? tja... Emotioneel? Hoe zie je dat? dat ik niet alleen kan zijn? als je dat bedoelt zeker niet. Kan heel goed alleen zijn ook.
Financieel? lastig. nu niet. Echter... we hebben het goed samen. leuk koophuis, mooie omgeving, 2 auto's, vakantiehuisje. Maar....we kunnen niet verhuizen. Want hoewel het een redelijk inkome is, telt haar inkomen nu niet mee (UWV). En dat zal vast ook meewegen in een scheiding waardoor ik een groot deel van mijn inkomen zal moeten inleveren aan kinder- en partneralimentatie. Hierdoor zouden we beiden er financieel veel op achteruit gaan. Maar op die manier afhankelijk? nee denk t niet.
Wel de kinderen uiteraard. één ding weet ik zeker, zal zal tot op het bot vechten om de kinderen zoveel mogelijk bij zich te houden. En ach, zij is altijd thuis want arbeidsongeschikt. Ik werk 4 dagen (bewust 4 gaan werk om meer thuis te kunnen helpen paar jaar terug).
Dat ik de kinderen altijd naar bed breng, de boterhammen en het fruit klaar maak, uit bed haal, ze elke ochtend aankleed, ze 9/10 x onder de douche zet en 1 tot 2 dagen pw naar school breng, is het woord van de een tegen de ander.
En ik vind het niet erg om dat te doen. Veel van die dingen ook gewoon leuk en normaal om te doen. Maar beetje waardering zou wel fijn zijn.
Weet je dat ik weet dat het niet normaal is, maar het doet me toch verdriet (niet gespeeld, maar oprecht) om dat zo te lezen. Vooral omdat ze nooit zo is geweest voor de trauma's die ze op heeft gelopen.Pindakaasjes schreef: ↑28-02-2019 12:00Wat een akelig gedrag vertoond jouw vrouw..
Het voorbeeld dat je gaf over de traktaties, de schooltasjes en hoe ze tegen haar moeder spreekt?!
Sorry.. maar wat een enorm k#twijf!!!
Veel sterkte met dit hatelijke stuk vreten!
Overigens op de site van mannenmishandeling.nl en wat ik lees elders zijn dat allemaal veel extremere situaties. Daar kan ik me (gelukkig) niet mee identificeren.
donderdag 28 februari 2019 om 15:34
exclamare schreef: ↑28-02-2019 14:49
Wel de kinderen uiteraard. één ding weet ik zeker, zal zal tot op het bot vechten om de kinderen zoveel mogelijk bij zich te houden. En ach, zij is altijd thuis want arbeidsongeschikt. Ik werk 4 dagen (bewust 4 gaan werk om meer thuis te kunnen helpen paar jaar terug).
Volgens mij is het beleid tegenwoordig echt wel dat vaders een gelijkwaardige zorgrol moeten kunnen krijgen, en dat moet met vier dagen werk (en mogelijk wat flexibiliteit in je werk) ook echt makkelijk kunnen toch?
Je hebt (nog) oogkleppen op. je wilt alleen maar de vrouw zien die er is geweest, en niet de vrouw die er nu is, en die ook nog eens een slechte moeder voor je kinderen is en een vreselijk slecht relatievoorbeeld aan jullie kinderen geeft (en met dat laatste doe jij net zo hard mee door bij ej vrouw te blijven).Weet je dat ik weet dat het niet normaal is, maar het doet me toch verdriet (niet gespeeld, maar oprecht) om dat zo te lezen. Vooral omdat ze nooit zo is geweest voor de trauma's die ze op heeft gelopen.
Overigens op de site van mannenmishandeling.nl en wat ik lees elders zijn dat allemaal veel extremere situaties. Daar kan ik me (gelukkig) niet mee identificeren.
Zij wil niet naar haar eigen aandeel kijken. Weet je, als ik een ongeluk krijg waardoor ik in een rolstoel kom, zal ik bepaalde dingen fysiek niet meer kunnen. Dat zou voor mijn man ook heel rot zijn. Maar als ik dan weiger om te leren mijn rolstoel te besturen en alleen maar achter de geraniums ga mopperen dat ik zo'n zwaar kutleven heb zonder benen, is het toch logisch dat mijn partner op een gegeven moment de handdoek in de ring gooit!
Zoiets is het in mijn ogen bij jullie. Je vrouw is zichzelf kwijt geraakt, gedraagt zich niet normaal, en weigert daar ook maar wat voor een aandeel van zichzelf in te zien. Als ze daar niet in wil veranderen, als ze niet (om maar een begin te noemen) wil toegeven dat het niet normaal en gezond is om je partner regelmatig uit te schelden, dan kun jij hoog en laag springen, maar dan is de vrouw waar jij ooit van hield gewoon voorgoed verdwenen en die komt ook echt niet meer terug.
Kies alsjeblieft voor je kinderen en een stabiele en betrouwbare gezinssituatie voor hen, zelfs al zou het maar de helft van de tijd zijn. Nu hebben ze het 100% van de tijd niet....