Hoe relatie redden?

ten eerste...jeetje wat lastig om dit in een paar woorden neer te zetten. Ik heb ooit voor mezelf geprobeerd om het van me af te schrijven maar met die 12 pagina's ga ik jullie maar niet vermoeien. Ik kijk ook even hoe het loopt en de evt. reacties zijn. Ik wil niet teveel details neerzetten omdat mijn partner momenteel ook behoorlijk jaloers/achterdochtig kan zijn en allerlei dingen googled.

Wij zijn een stel. 20 jr samen. 2 jonge kinderen. De eerste 15 jaar waren prima. Ik denk dat we de normale ups en downs hadden. Regelmatig oneens, maar weinig 'knallende ruzies'. We ondernamen dingen en sex was prima.

Mijn partner raakte arbeidsongeschikt. Kan op zich wel alles (en eerlijk gezegd denk ik ook wel werken) maar is nu al een paar jaar thuis.

Tot een paar jaar geleden. Er was een heftige gebeurtenis. Ik ben geen psycholoog maar ik herleid die gebeurtenis terug aan onze problemen nu.

Er zitten veel stappen tussen, maar momenteel zitten we in zwaar weer. bijna dagelijks wordt ik uitgescholden voor de meest erge dingen. Bijna maandelijks is het fysiek. De sex is minder en minder. Er is veel angst (dat de kinderen wat overkomt, of mij, of schoonmoeder).

Relatietherapie krijg ik er niet doorheen. Dan wordt er meteen gedreigd met advocaten.

Na een ruzie is de rust weer wedergekeerd en ben je het snel vergeten en probeer ik steeds meer te doen om het te voorkomen. Maar ik merk ook dat het steeds zwaarder wordt om me eroverheen te zetten. Ik scheld niet of nauwelijks, slaan doe ik sowieso niet. En beide zeker niet waar de kinderen bij zijn. De enige die weet van onze problemen is mijn schoonmoeder. Daar wordt ook om de haverklap mee gebeld. Vaak ook om mij in een kwaad daglicht te stellen bij haar. Soms kan ik normaal praten met mijn schoonmoeder maar die kiest ook voor haar kind uiteindelijk. Dan krijg ik vaak te horen van haar: 'ja, maar jij bent ook niet echt de vrolijkste meer de laatste tijd he' (duh...gek he?). Dan moet ik maar weer liever zijn, dan komt het wel goed...

Ik heb het ooit met de huisarts besproken maar die zegt dat hem wel e.e.a. is opgevallen maar dat mijn partner toch echt zelf moet komen. Ooit is er wat besproken met de huisarts en is er anoeen verwijzing meegekregen i.v.m. angststoornissen. Ik weet niet of het kan maar persoonlijk denk ik ook dat zich een narcistische persoonlijkheid stoornis heeft ontwikkeld (vaak plots boos, nooit berouw of sorry zeggen, schijn ophouden, veel controle willen hebben, twee maten meten, macht willen hebben).

Met die verwijzing is nooit wat gedaan. o.a. vanwege eigen ingave (en gesteund door schoonmoeder) ' nooit iets op papier zetten, ze zouden je gek verklaren en dan ben je straks je kinderen kwijt'

Maar die momenten tussen in wil ik koesteren. Ook alle mooie momenten die we hadden. We hebben ook echt alles om het goed te kunnen hebben. Maar het lijkt soms of ik de enige ben die het wat kan schelen dat dit op instorten staat.

Als ik in relatietherapie wil, dan moet ik maar alleen gaan.
Zou dat een optie kunnen zijn? Misschien doe ik inderdaad wel dingen verkeerden kan ik vanuit therapie handreikingen krijgen. Maar persoonlijk denk ik dat dit beter werkt wanneer je dit met z'n tweeen doet.

Ik merk dat ik uitgeput raak. Ik doe denk 80% van het huishuiden, werk erbij, etc.

Iemand tips?

Nou eigenlijk wel dus ja... En wellicht schrijf ik het niet goed. maar ik houd erg veel van haar. Maar ook van mijn kinderen.

We kunnen het supergoed hebben.

Maar wel een update. Vandaag dus eindelijk naar de Huisarts geweest.
Maar eigenlijk vooral vanwege haar overbezorgdheid richting de kinderen. Welke ongezond is. Plots gesterkt door een vriendin van haar die mij ineens belde of alles wel goed ging met mijn vrouw en daarna voorzichtig doorprikte richting haar overberorgdheid en het veel 'ziek' zijn van de kinderen. Ook zij maakte zich zorgen dus...

Vooral bij normale ziekte. deze week kind ziek. Hoge koorts dat wel. Maar ma, di, wo, do en vr. in totaal:
-Edit- absurd veel consulten

Die laatste vond het ook een vreemd dossier en vreemd dat er zoveel bezoeken waren en dat er sowieso al een behoorlijk dossier is aangelegd dat eigenlijk voor meer vevuiling/verwarring kon zorgen dan dat het goed was. Mijn vrouw was uiteraard beledigd. Maar ik heb wel tegen de chirurg gezegd dat ik Die wel begreep. Wat weer tot een discussie leidde thuis natuurlijk.

Dit heb ik besproken met mijn huisarts. Eerste insteek is nu dat deze contact met haar huisarts op gaat nemen waarna deze haar dan hopelijk kan overtuigen dat haar overbezorgdheid toch echt niet normaal is.

Mijn h.a. ook gezegd over de agressie die er soms is.
St. Veilig Thuis is benoemd. de h.a. snapt dat het een lastige maar zoals zij zegt 'moedige stap' is geweest die ik genomen heb.

Hopelijk gaat haar huisarts haar doen bewegen hulp te zoeken. Anders gaat st. veilig thuis ingeschakeld worden. 'God helpe mij' als het uitkomt dat ik die aangezwengeld heb.

Nou, ik laat de diagnose maar aan de experts over. Ik heb er ook zo mijn ideeen over, maar het gaat van hot naar her.

Over het over me heen laten lopen... Ja, misschien is dat wel zo ja. Maar toch. Ik blijf het zeggen. Dit is de vrouw waar ik van hou. Die lief kan zijn. Eerst juist erg zachtaardig was. Het is misschien als een kikker langzaam opkoken. Dan springt ie ook niet uit het water (volgens het spreekwoord dan).

Als ze mij èn de kinderen nu zou slaan bijvoorbeeld zou dat een stuk makkelijker zijn. Nu is het gewoon overbemoederen. De bezorgdheid om eten, het thuishouden van school. Tuurlijk, dat is niet goed. Maar nogmaals wat dan? Ik kan weglopen en de kinderen daar achter laten. Een lastige vechtscheiding aangaan. Dat is m.i. de makkelijkste oplossing. Ik wil haar en mijn gezin niet kwijt. We hebben het gewoon heel vaak heel leuk samen.

Net als na vrijdag. Ik voel me een Judas. Het knaagt aan me. Ging weer iets beter met de kleine en dat is het thuis ook meteen leuk(er). En als je dan weet dat je achter de schermen iets in gang hebt gezet waarvan je weet dat dat op enig moment tot een flinke confrontatie gaat leiden. Dat is verre van leuk kan ik je vertellen.

Ik heb nog niks vernomen van de huisarts. Het is wel een soort van prettig dat er nu wel iemand is waar ik af en toe mee kan praten en die ook haar als vriendin wil houden en beetje dezelfde insteek heeft als dat ik dat heb. Hoewel we dat beiden ook wel als verraad voelen, dat wel.

Blijft lastig...Wordt vast vervolgd.