Relaties
alle pijlers
Hoe te reageren op mijn moeder
maandag 28 juni 2010 om 11:52
Hallo allemaal,
Toch maar een topic geopend, ik weet nl. echt niet wat wijsheid is. Ik hoop op inzichten...
Mijn relatie met mijn moeder is wat stormachtig te noemen. Meestal gaat het goed maar soms is er een 'eruptie'.
Dit liep meestal zo af: Wij kregen ruzie om iets echt onbenulligs. Zij loopt weg, huilt en ik ook. Aansluitend (meestal na excuses van mij) is het soms weer goed, maar vaak negeert ze me dan dagenlang. Het is regelmatig voorgekomen dat ze niet eens afscheid wilde nemen als ik weer wegging (ik woon in het buitenland). Een tijd later (een week of twee) neemt ze weer contact op en doet ze alsof er niets gebeurd is.
een keer na een vrij grote ruzie over m'n partner wilde ze erover praten: Zij was zoals ze was en daar moest ik maar mee leven, ik heb niets terug gezegd.
Ben niet gezegend met een groot zelfvertrouwen. Tot een jaar of 3, 4 terug (ik ben nu 32) heb ik altijd mezelf er de schuld van gegeven als ze niet met me wilde praten. Totdat mijn vader (die altijd bemiddeld) eens tegen me zei dat hij niet inzag waarom ik me altijd moest verontschuldigen. Ik ben toen langzaam gaan beseffen dat dit niet echt normaal ruzie maken is en voor een volwassen mens eigenlijk hoogst merkwaardig.
Nu was er dit weekend weer zo'n akkefietje (gelukkig het eerste in meer dan een jaar) en ze negeert me weer. Dit was trouwens een iets andere situatie, geen directe ruzie gemaakt dit keer, er was een heel vervelend misverstand over haar verjaardag - ik probeerde te bellen om eea uit te leggen dan wel uit te spreken. Geen reactie. Blijkbaar wilde mijn vader nog terugbellen maar heeft ze hem dat min of meer verboden.
En nu.. ik heb me blijkbaar ontwikkeld, want dit vind ik geen acceptabel gedrag meer. Ik vind het kinderachtig en respectloos (misschien wat zwaar gezegd, maar ik weet er geen beter woord voor)
Ik heb een mailtje voorbereid waarin ik op nette wijze mijn gevoelens en mening over dit gebeurde uit. Maar ik twijfel of ik niet gewoon moet wachten tot ze weer contact opneemt en het haar persoonlijk kan zeggen...Of misschien moet ik maar gewoon niets zeggen? Mijn vader heeft van dit soort buien het meest te lijden op het moment en hij heeft er heel wat mee te stellen, ik wil de situatie voor hem niet moeilijker maken dan-ie al is (zeker omdat hij hij in dit geval ook direct betrokken is). Maar aan de andere kant - ik wil niet over twee weken weer doorgaan as was.. ik vind echt dat er eens een grens getrokken moet worden. Dit is nl. volgens mij nog nooit gebeurd . In ieder geval zou dit de eerste keer zijn dat ik serieus tegengas ga geven, ik weet niet in hoeverre mijn vader haar ooit op haar gedrag heeft aangesproken.
Komt dit iemand bekend voor? Kan iemand mij tips geven hoe het beste te handelen? Ik vind nu gewoon dat ik iets moet doen, dus eigenlijk is het maar weer laten waaien geen oplossing....
Ik hoop dat dit verhaal een beetje duidelijk is...
Toch maar een topic geopend, ik weet nl. echt niet wat wijsheid is. Ik hoop op inzichten...
Mijn relatie met mijn moeder is wat stormachtig te noemen. Meestal gaat het goed maar soms is er een 'eruptie'.
Dit liep meestal zo af: Wij kregen ruzie om iets echt onbenulligs. Zij loopt weg, huilt en ik ook. Aansluitend (meestal na excuses van mij) is het soms weer goed, maar vaak negeert ze me dan dagenlang. Het is regelmatig voorgekomen dat ze niet eens afscheid wilde nemen als ik weer wegging (ik woon in het buitenland). Een tijd later (een week of twee) neemt ze weer contact op en doet ze alsof er niets gebeurd is.
een keer na een vrij grote ruzie over m'n partner wilde ze erover praten: Zij was zoals ze was en daar moest ik maar mee leven, ik heb niets terug gezegd.
Ben niet gezegend met een groot zelfvertrouwen. Tot een jaar of 3, 4 terug (ik ben nu 32) heb ik altijd mezelf er de schuld van gegeven als ze niet met me wilde praten. Totdat mijn vader (die altijd bemiddeld) eens tegen me zei dat hij niet inzag waarom ik me altijd moest verontschuldigen. Ik ben toen langzaam gaan beseffen dat dit niet echt normaal ruzie maken is en voor een volwassen mens eigenlijk hoogst merkwaardig.
Nu was er dit weekend weer zo'n akkefietje (gelukkig het eerste in meer dan een jaar) en ze negeert me weer. Dit was trouwens een iets andere situatie, geen directe ruzie gemaakt dit keer, er was een heel vervelend misverstand over haar verjaardag - ik probeerde te bellen om eea uit te leggen dan wel uit te spreken. Geen reactie. Blijkbaar wilde mijn vader nog terugbellen maar heeft ze hem dat min of meer verboden.
En nu.. ik heb me blijkbaar ontwikkeld, want dit vind ik geen acceptabel gedrag meer. Ik vind het kinderachtig en respectloos (misschien wat zwaar gezegd, maar ik weet er geen beter woord voor)
Ik heb een mailtje voorbereid waarin ik op nette wijze mijn gevoelens en mening over dit gebeurde uit. Maar ik twijfel of ik niet gewoon moet wachten tot ze weer contact opneemt en het haar persoonlijk kan zeggen...Of misschien moet ik maar gewoon niets zeggen? Mijn vader heeft van dit soort buien het meest te lijden op het moment en hij heeft er heel wat mee te stellen, ik wil de situatie voor hem niet moeilijker maken dan-ie al is (zeker omdat hij hij in dit geval ook direct betrokken is). Maar aan de andere kant - ik wil niet over twee weken weer doorgaan as was.. ik vind echt dat er eens een grens getrokken moet worden. Dit is nl. volgens mij nog nooit gebeurd . In ieder geval zou dit de eerste keer zijn dat ik serieus tegengas ga geven, ik weet niet in hoeverre mijn vader haar ooit op haar gedrag heeft aangesproken.
Komt dit iemand bekend voor? Kan iemand mij tips geven hoe het beste te handelen? Ik vind nu gewoon dat ik iets moet doen, dus eigenlijk is het maar weer laten waaien geen oplossing....
Ik hoop dat dit verhaal een beetje duidelijk is...
I could go into detail...but I won't.
maandag 28 juni 2010 om 11:57
Poe, wat moeilijk he, de relatie met mijn moeder? Ik kan haar regelmatig wel schieten, maar heb het gevoel dat ze me niet zo onrespectvol behandelt als jouw moeder bij jou doet.
Ik denk dat het heel goed is als je nú actie onderneemt. Als je twee weken wacht (of langer) kan ze het weer vergeten zijn, of is het in haar gedachten minder erg dan jij het nu vindt. En zeer waarschijnlijk is het tegen die tijd in jouw gedachten ook minder erg dan je nu vindt.
Knap van je als je je moeder hierop wil aanspreken. Zolang je die mail inderdaad bij jezelf houdt, gewoon opschrijft hoe jíj het ervaart en dat je het niet prettig vindt, denk ik dat je heel goed bezig bent
Sterkte!
Ik denk dat het heel goed is als je nú actie onderneemt. Als je twee weken wacht (of langer) kan ze het weer vergeten zijn, of is het in haar gedachten minder erg dan jij het nu vindt. En zeer waarschijnlijk is het tegen die tijd in jouw gedachten ook minder erg dan je nu vindt.
Knap van je als je je moeder hierop wil aanspreken. Zolang je die mail inderdaad bij jezelf houdt, gewoon opschrijft hoe jíj het ervaart en dat je het niet prettig vindt, denk ik dat je heel goed bezig bent
Sterkte!
maandag 28 juni 2010 om 12:02
maandag 28 juni 2010 om 12:03
Moeilijke situatie, ook herkenbaar.
Ik denk dat het heel goed is als je een grens gaat trekken, en je gevoel daar bij uitspreekt. Pas wel op met 'jij dit en jij dat', maar blijf bij 'ik vind en ik voel'.
Ik zou niet afwachten, maar zelf actie ondernemen. Als je het van haar laat afhangen, stel je zelf niet een grens. Via mail heb je kans dat er geen reactie komt, en dat is juist wat je niet wilt.
Succes, dit zijn moeilijk dingen.
Ik denk dat het heel goed is als je een grens gaat trekken, en je gevoel daar bij uitspreekt. Pas wel op met 'jij dit en jij dat', maar blijf bij 'ik vind en ik voel'.
Ik zou niet afwachten, maar zelf actie ondernemen. Als je het van haar laat afhangen, stel je zelf niet een grens. Via mail heb je kans dat er geen reactie komt, en dat is juist wat je niet wilt.
Succes, dit zijn moeilijk dingen.
maandag 28 juni 2010 om 12:06
Ik denk dat je zelf al aangeeft hoe het beste te kunnen handelen. Het is duidelijk dat voor jou de maat vol is en dat je voor jezelf moet kiezen. En zoals je zegt het stellen van grenzen is uiterst belangrijk. Ook eens met maansa, mailtjes kunnen met gemak anders geinterpreteerd worden dan je had gewild. Je staat er best helder in voor zover ik kan lezen. In jezelf blijven geloven en doen wat voor jou het beste voelt. Houd er ook rekening mee dat dit de eerste keer word dat je tegengas gaat geven, en dat mams dat niet gewenst is. Je kunt daardoor ook haar reactie niet inschatten. Dus sta van niks versteld...
Als laatst een vraag, heb je broers of zussen? Is moeder alleen met jou zo?
Als laatst een vraag, heb je broers of zussen? Is moeder alleen met jou zo?
maandag 28 juni 2010 om 12:09
Het klinkt alsof zowel jij als je vader aardig wat te stellen hebben met je moeder.
Het lijkt trouwens wel alsof je het over mijn moeder hebt. Met name over het na een akkefietje weer doorgaan alsof er niets aan de hand is.
Ik zou haar niet mailen, maar vertellen in een gesprek hoe je je voelt. Je kan dan wel bijvoorbeeld de mail voorlezen. Een mail laat te veel ruimte voor vrije interpretatie en als jouw moeder enigszins op mijn moeder lijkt zal ze een mail aangrijpen om zich als slachtoffer te stellen en ben jij de gebeten hond dochter.
Het lijkt trouwens wel alsof je het over mijn moeder hebt. Met name over het na een akkefietje weer doorgaan alsof er niets aan de hand is.
Ik zou haar niet mailen, maar vertellen in een gesprek hoe je je voelt. Je kan dan wel bijvoorbeeld de mail voorlezen. Een mail laat te veel ruimte voor vrije interpretatie en als jouw moeder enigszins op mijn moeder lijkt zal ze een mail aangrijpen om zich als slachtoffer te stellen en ben jij de gebeten hond dochter.
.
maandag 28 juni 2010 om 12:31
Deels herkenbaar, heb ook geen vlekkeloze relatie. Waar ik inmiddels achter ben is dat ik haar gedrag niet echt kan veranderen (soms kleine beetjes) en dat ik dus een manier moet vinden om daar mee om te gaan. En daar groei ik in. Door sneller te zeggen dat ze over mijn grens gaat, haal ik de angel eruit. En ik zorg er nu zoveel mogelijk voor dat ik het niet ga opkroppen, omdat ik dan lang niet meer zo beheerst uiting kan geven aan mijn gevoelens.
Soms zou ik weleens meer op mijn vriend willen lijken. Die laat het vaak gewoon van zijn rug glijden, maakt in zijn hoofd een scheetgeluid (tja) en gaat weer verder met zijn eigen dingen.
Daarnaast denk ik dat het nu vooral even om jou draait. Het is vervelend dat je vader er ook mee zit, maar hard gezegd kiest hij er zelf voor om met haar samen te zijn. Jij bent niet verantwoordelijk voor je ouders (heel kort door de bocht..).
Sterkte!
Soms zou ik weleens meer op mijn vriend willen lijken. Die laat het vaak gewoon van zijn rug glijden, maakt in zijn hoofd een scheetgeluid (tja) en gaat weer verder met zijn eigen dingen.
Daarnaast denk ik dat het nu vooral even om jou draait. Het is vervelend dat je vader er ook mee zit, maar hard gezegd kiest hij er zelf voor om met haar samen te zijn. Jij bent niet verantwoordelijk voor je ouders (heel kort door de bocht..).
Sterkte!
maandag 28 juni 2010 om 12:39
Heel herkenbaar en duidelijk verhaal.
Wat goed dat nu de maat vol is voor je en dat je een grens wil stellen.
Het is echt GEEN normaal volwassen gedrag van je moeder en het is jammer dat ze er niet door iemand anders, je vader of een ander familielid op aangesproken wordt/is.
Ik heb dezelfde ervaring met mijn ouders (helaas beide ouders...). Zij zijn een ster in het de telefoon midden in een ruzie neergooien om mij een schuldgevoel aan te praten en vervolgens een tijd niets meer van zich te laten horen.
Je moet in ieder geval jezelf hiervan niet de schuld geven, het ligt bij je moeder die blijkbaar niet goed met conflicten kan omgaan en het ligt niet aan jou. Het kan helaas lang duren voordat dat besef er is weet ik uit ervaring...
Ik heb een tijd geleden een mail gestuurd naar mijn moeder waarin ik uitleg waar ik het moeilijk mee heb in haar gedrag en waar ik verdrietig van wordt. Het heeft mij veel goed gedaan die grens aan te geven. Wat mijn moeder er vervolgens mee doet is een ander verhaal maar het gevoel zelf een keer een grens aan te geven is alvast heel fijn.
Succes ermee in ieder geval, goed dat je het hier van je afschrijft want het is niet makkelijk.
Wat goed dat nu de maat vol is voor je en dat je een grens wil stellen.
Het is echt GEEN normaal volwassen gedrag van je moeder en het is jammer dat ze er niet door iemand anders, je vader of een ander familielid op aangesproken wordt/is.
Ik heb dezelfde ervaring met mijn ouders (helaas beide ouders...). Zij zijn een ster in het de telefoon midden in een ruzie neergooien om mij een schuldgevoel aan te praten en vervolgens een tijd niets meer van zich te laten horen.
Je moet in ieder geval jezelf hiervan niet de schuld geven, het ligt bij je moeder die blijkbaar niet goed met conflicten kan omgaan en het ligt niet aan jou. Het kan helaas lang duren voordat dat besef er is weet ik uit ervaring...
Ik heb een tijd geleden een mail gestuurd naar mijn moeder waarin ik uitleg waar ik het moeilijk mee heb in haar gedrag en waar ik verdrietig van wordt. Het heeft mij veel goed gedaan die grens aan te geven. Wat mijn moeder er vervolgens mee doet is een ander verhaal maar het gevoel zelf een keer een grens aan te geven is alvast heel fijn.
Succes ermee in ieder geval, goed dat je het hier van je afschrijft want het is niet makkelijk.
maandag 28 juni 2010 om 13:38
Erg herkenbaar dit. Mijn moeder reageert precies hetzelfde als jouw moeder.
Ze is direct kwaad wanneer er iets gebeurd tegen haar zin in. Wanneer we met de familie weer bij elkaar zijn (mijn zus en ik wonen op ons zelf) is er altijd wel íets waarover ze kan zeuren en waarover ze dus kwaad kan worden.
Mijn vader heeft dan ook dezelfde rol als jouw vader, bemiddelen en alles maar sussen. Ik vind dit vooral het vervelendst voor mijn vader, omdat hij hier elke dag mee 'opgezadeld' zit.
En inderdaad, ze negeert mij (of ons) of is kwaad en een tijd later belt ze doodleuk op met iets anders en wordt er nooit meer gepraat over wat er gebeurd is.
Ik heb hier heel veel moeite mee, en mee gehad, al lukt het me steeds vaker om me hier niet meer druk over te maken.
Ik heb al erg vaak tegen haar gezegd dat ik deze situaties niet normaal vind, maar dat heeft bij haar geen enkele zin. Een dergelijke email die jij geschreven hebt, zou bij haar al niet werken omdat ze zich er gewoon niets van aantrekt. Ze ís blijkbaar zo. Erg jammer.
Aan mijn verhaal heb je eigenlijk niets. Ik vind het wel fijn dat je zoveel zelfvertrouwen hebt nu, zodat het je niet zoveel meer kan doen. Een email sturen zou kunnen helpen, maar dat kan je zelf waarschijnlijk beter inschatten, ook omdat die email gaat over een speciale situatie?
Sterkte ermee!
Ze is direct kwaad wanneer er iets gebeurd tegen haar zin in. Wanneer we met de familie weer bij elkaar zijn (mijn zus en ik wonen op ons zelf) is er altijd wel íets waarover ze kan zeuren en waarover ze dus kwaad kan worden.
Mijn vader heeft dan ook dezelfde rol als jouw vader, bemiddelen en alles maar sussen. Ik vind dit vooral het vervelendst voor mijn vader, omdat hij hier elke dag mee 'opgezadeld' zit.
En inderdaad, ze negeert mij (of ons) of is kwaad en een tijd later belt ze doodleuk op met iets anders en wordt er nooit meer gepraat over wat er gebeurd is.
Ik heb hier heel veel moeite mee, en mee gehad, al lukt het me steeds vaker om me hier niet meer druk over te maken.
Ik heb al erg vaak tegen haar gezegd dat ik deze situaties niet normaal vind, maar dat heeft bij haar geen enkele zin. Een dergelijke email die jij geschreven hebt, zou bij haar al niet werken omdat ze zich er gewoon niets van aantrekt. Ze ís blijkbaar zo. Erg jammer.
Aan mijn verhaal heb je eigenlijk niets. Ik vind het wel fijn dat je zoveel zelfvertrouwen hebt nu, zodat het je niet zoveel meer kan doen. Een email sturen zou kunnen helpen, maar dat kan je zelf waarschijnlijk beter inschatten, ook omdat die email gaat over een speciale situatie?
Sterkte ermee!
maandag 28 juni 2010 om 14:18
ik zou wel mailen. een gesprek kan soms beter zijn maar als je totaal geen respons krijgt houd het op.
Ik ken het wel, mijn moeder is dan niet boos maar Zoooooo teleurgesteld en verdrietig en ze zegt ook dat ze het echt nooit zo heeft gezegd, bedoeld enz. enz. ze kan er niets aan doen door haar stoornis (mps) ja, jammer dan. Ik ben veel harder geworden, en volwassen!
Ik leeft mijn leven en daar mag ze deel vanuit maken zolang ze zich gedraagt en zich rustig houd en mijn kinderen niet teleurstelt, dan is het direct weer exit! We gedogen haar zeg maar. Is jammer maar de enige manier voor mij om het vol te houden.
Ik ken het wel, mijn moeder is dan niet boos maar Zoooooo teleurgesteld en verdrietig en ze zegt ook dat ze het echt nooit zo heeft gezegd, bedoeld enz. enz. ze kan er niets aan doen door haar stoornis (mps) ja, jammer dan. Ik ben veel harder geworden, en volwassen!
Ik leeft mijn leven en daar mag ze deel vanuit maken zolang ze zich gedraagt en zich rustig houd en mijn kinderen niet teleurstelt, dan is het direct weer exit! We gedogen haar zeg maar. Is jammer maar de enige manier voor mij om het vol te houden.
maandag 28 juni 2010 om 14:30
Heel erg bedankt allemaal!
In ieder geval weet ik nu dat ik niet gek ben en dat het echt niet normaal is.
Ik ben me er heel goed van bewust dat mail niet het ideale communicatiemiddel is en ik wil het ook eigenlijk niet via mail doen. Aan de andere kant vind ik dat ik nu moet reageren - over een week of twee als het contact weer is hersteld klinkt het allemaal zo als ouwe koeien uit de sloot halen. Ik denk er nog even over na. Een gesprek zou idd. wel beter zijn denk ik, ik ben alleen bang dat we bij zo'n gesprek binnen de kortste keren ruzie hebben. Bovendien, het kan nog wel een weekje of wat duren voordat ze de telefoon weer opneemt - en ik ga echt niet elke dag bellen om te kijken of ze weer praat.
@Polleke, wat jij doet, probeer ik nu ook. Of tewel, ik ben eraan begonnen. Ik zou ook wel een beetje losser willen zijn. Mijn broer is ook zo. Die heeft gewoon helemaal niet echt gereageerd op dat hele gedoe.(@LotuzRose, ik heb dus een broer, maar aangezien die ongeveer zelf in de negeerstand gaat, valt er dus voor haar in deze gevallen veel minder te negeren)
Ik vrees dat mijn vader en ik de situatie in de laatste jaren wel erg hebben gevoed door het steeds maar weer goed te willen maken.
Ik kan dus niet inschatten hoe het gaat als ik haar erop aan spreek.
Misschien is het wel een idee de mail voor te lezen of als ondersteuning erbij te houden (goeie Juicy!) dan is er idd. geen ruimte voor interpretatie.
Hmmmm....ik broed er nog even op verder....
In ieder geval weet ik nu dat ik niet gek ben en dat het echt niet normaal is.
Ik ben me er heel goed van bewust dat mail niet het ideale communicatiemiddel is en ik wil het ook eigenlijk niet via mail doen. Aan de andere kant vind ik dat ik nu moet reageren - over een week of twee als het contact weer is hersteld klinkt het allemaal zo als ouwe koeien uit de sloot halen. Ik denk er nog even over na. Een gesprek zou idd. wel beter zijn denk ik, ik ben alleen bang dat we bij zo'n gesprek binnen de kortste keren ruzie hebben. Bovendien, het kan nog wel een weekje of wat duren voordat ze de telefoon weer opneemt - en ik ga echt niet elke dag bellen om te kijken of ze weer praat.
@Polleke, wat jij doet, probeer ik nu ook. Of tewel, ik ben eraan begonnen. Ik zou ook wel een beetje losser willen zijn. Mijn broer is ook zo. Die heeft gewoon helemaal niet echt gereageerd op dat hele gedoe.(@LotuzRose, ik heb dus een broer, maar aangezien die ongeveer zelf in de negeerstand gaat, valt er dus voor haar in deze gevallen veel minder te negeren)
Ik vrees dat mijn vader en ik de situatie in de laatste jaren wel erg hebben gevoed door het steeds maar weer goed te willen maken.
Ik kan dus niet inschatten hoe het gaat als ik haar erop aan spreek.
Misschien is het wel een idee de mail voor te lezen of als ondersteuning erbij te houden (goeie Juicy!) dan is er idd. geen ruimte voor interpretatie.
Hmmmm....ik broed er nog even op verder....
I could go into detail...but I won't.
maandag 28 juni 2010 om 15:43
maandag 28 juni 2010 om 15:56
Saksy, dankjewel. Helaas ben ik er gewoon aan gewend geraakt en zie ik haar toch niet zoveel meer.
Jij succes met een gesprek of email. Ik begrijp dat een gesprek moeilijk is om te beginnen en dat je bang bent voor ruzie. Maar ik vind wel dat het goed is om duidelijk te maken dat je zoiets niet meer pikt. En door middel van een gesprek is dat altijd beter dan een email..
Jij succes met een gesprek of email. Ik begrijp dat een gesprek moeilijk is om te beginnen en dat je bang bent voor ruzie. Maar ik vind wel dat het goed is om duidelijk te maken dat je zoiets niet meer pikt. En door middel van een gesprek is dat altijd beter dan een email..
maandag 28 juni 2010 om 20:10
Zo... kreeg net een uiterst boze e-mail van moeder... waarin ze me voorliegt en me verwijt dat ik m'n best niet goed heb gedaan.
Het ging nl. om een weekendje weg dat ze samen met vader had geboekt voor haar verjaardag.Zij was er vast vanuit gegaan dat ik en broer ook nog zouden komen als verrassing. Toen mijn broer vorige week belde dat hij een weekend naar Londen ging besefte ze dus dat het niet zo was en is ze tegen het plafond gegaan. Ik wilde toen organiseren dat ik vrijdag middag nog 'even' naar ze toe zou gaan ('maar' 300 km heen en ook weer terug op een dag.) Ik wilde dat niet doen voordat ik het met haar besproken had. (ik kon niet beoordelen of ze dat nou geweldig leuk had gevonden of dat het op een ontzettend drama was uitgelopen.
Maar ze nam dus de telefoon niet op en reageerde niet op de e-mail die ik gestuurd had. Dus nu verwijt ze me dat ik niet gewoon in de auto ben gesprongen, want ze leest het mailtje net pas. Ik heb wel drie keer geprobeerd te bellen en ik weet dat ze mijn pa verboden heeft terug te bellen dus. (Dit vind ik geloof ik het allerergste dat ze gewoon keihard liegt)
En dat het bloemetje dat ik haar voor haar verjaardag had laten bezorgen haar hele dag had verpest want ze had me nog wel verwacht....Lekker dan, ik zal nog eens mijn best voor iemand doen.
Ben blij dat ik nog geen mail had verstuurd want dat was waarschijnlijk zoals iemand hier al zei een aanleiding tot nog meer drama geweest. Die mail zal ik niet meer versturen, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik dan wel moet doen. Wat een klote situatie zeg.....
Het ging nl. om een weekendje weg dat ze samen met vader had geboekt voor haar verjaardag.Zij was er vast vanuit gegaan dat ik en broer ook nog zouden komen als verrassing. Toen mijn broer vorige week belde dat hij een weekend naar Londen ging besefte ze dus dat het niet zo was en is ze tegen het plafond gegaan. Ik wilde toen organiseren dat ik vrijdag middag nog 'even' naar ze toe zou gaan ('maar' 300 km heen en ook weer terug op een dag.) Ik wilde dat niet doen voordat ik het met haar besproken had. (ik kon niet beoordelen of ze dat nou geweldig leuk had gevonden of dat het op een ontzettend drama was uitgelopen.
Maar ze nam dus de telefoon niet op en reageerde niet op de e-mail die ik gestuurd had. Dus nu verwijt ze me dat ik niet gewoon in de auto ben gesprongen, want ze leest het mailtje net pas. Ik heb wel drie keer geprobeerd te bellen en ik weet dat ze mijn pa verboden heeft terug te bellen dus. (Dit vind ik geloof ik het allerergste dat ze gewoon keihard liegt)
En dat het bloemetje dat ik haar voor haar verjaardag had laten bezorgen haar hele dag had verpest want ze had me nog wel verwacht....Lekker dan, ik zal nog eens mijn best voor iemand doen.
Ben blij dat ik nog geen mail had verstuurd want dat was waarschijnlijk zoals iemand hier al zei een aanleiding tot nog meer drama geweest. Die mail zal ik niet meer versturen, maar ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik dan wel moet doen. Wat een klote situatie zeg.....
I could go into detail...but I won't.
maandag 28 juni 2010 om 20:34
Heel herkenbaar, zelfs de hele situatie waar je nu in zit. Een paar jaar terug iets soortgelijks meegemaakt. Ik ben toen ontploft, was het zo spuugzat. Ik heb haar (luid en duidelijk) verteld dat ik dit niet verdiende, dat je dit soort dingen niet zegt tegen je kind en dat ik het niet langer pikte. En toen heb ik haar een tijd genegeerd, ik was zo pissig. Dat was een van de zeer weinige keren dat ze initiatief heeft genomen in zo'n situatie, ik denk dat ze uitstekend begrepen heeft dat mijn limiet bereikt was. Ze is daarna veel voorzichtiger geworden.
Ik begrijp dat je het het liefst redelijk uit wil praten. Ik denk dat dat niet gaat gebeuren. Dus ik denk dat je grens heel duidelijk aangeven en dat ze dan zelf mag bepalen wat ze ermee doet maar dat je haar niet langer toestaat je zo te behandelen wellicht bij jou ook helpt. Ik was toen bereid om definitief het contact te verbreken, dat wist ze. Ik weet niet of je op hetzelfde punt zit. Er moet iig een consequentie aan vast zitten, niet om te zeggen dat het dezelfde moet zijn hoor . Anders doet ze het wrs doodleuk toch weer.
Ik begrijp dat je het het liefst redelijk uit wil praten. Ik denk dat dat niet gaat gebeuren. Dus ik denk dat je grens heel duidelijk aangeven en dat ze dan zelf mag bepalen wat ze ermee doet maar dat je haar niet langer toestaat je zo te behandelen wellicht bij jou ook helpt. Ik was toen bereid om definitief het contact te verbreken, dat wist ze. Ik weet niet of je op hetzelfde punt zit. Er moet iig een consequentie aan vast zitten, niet om te zeggen dat het dezelfde moet zijn hoor . Anders doet ze het wrs doodleuk toch weer.
maandag 28 juni 2010 om 20:38
Herkenbare sitiuatie, niet bij mij maar bij mijn schoonouders. Ik had al veel sneller "door" hoe hun dingen voor elkaar probeerden te krijgen dan vrienlief. Namelijk door ontzettend op het gevoel in te praten en te gaan praten in termen als "ik ben zo teleurgesteld" of weken negeren inderdaad. Vriend en ik zijn 14 jaar samen en het heeft denk ik wel een jaar of 8 geduurd voordat hij het ook zo zag en zo ervaarde. Althans, toen pas openlijk durfde toe te geven aan mij. Het zijn natuurlijk wel zijn ouders, dat begreep ik. En ik snap ook dat je die lang blijft verdedigen ook al weet je diep van binnen wel dat het niet klopt. Vele gesprekken/ruzies gehad hierover met schoon ouders. Nu, sinds een klein jaar, heb ik echt het gevoel dat we iets bereikt hebben. Eerst wat ik natuurlijk de bitchy schoondochter die de boel wou verpesten, maar ik heb nu echt het idee dat we nu begrepen worden in hoe wij en met name hij zich gevoeld heeft. We zijn nu meer gelijken, en hij is niet meer het kind wie maar alles doet en zegt om hen tevreden te houden. Ik denk dat er daardoor een soort van respect is gekomen waardoor er ook rekening met ons wordt gehouden. Dat ook zij moeite moeten doen om de relatie goed te houden en dat wij dat soort kinderachtig en manupulatief gedrag niet (meer) accepteren.
Mijn advies, je bent zelf nu volwassen. Laat je niet meer als het "kind" behandelen en maak kenbaar wat je stoort aan haar gedrag. Zal vast wel tijd gaan kosten. Overigens denk ik dat je vader je hier wellicht wel erg goed mee kan helpen. Hij begrijpt als geen ander natuurlijk wat je bedoeld.
Mijn advies, je bent zelf nu volwassen. Laat je niet meer als het "kind" behandelen en maak kenbaar wat je stoort aan haar gedrag. Zal vast wel tijd gaan kosten. Overigens denk ik dat je vader je hier wellicht wel erg goed mee kan helpen. Hij begrijpt als geen ander natuurlijk wat je bedoeld.
dinsdag 29 juni 2010 om 12:14
@Feliciaatje, dus jij bent ook echt boos op haar geworden (waar ze bij was bedoel ik?) Ik ben niet zo'n fan van boos worden (daar heb ik dan het zelfvertrouwen niet voor) maar ik begin me af te vragen of mijn beleefde, "moeder je gaat veel te ver en weet je wel dat je me daarmee erg kwetst" op dit moment alleen maar averrechts gaat werken. Misschien moet ik haar toch maar eens de huid volschelden.
Fijn dat je moeder nu voorzichtiger is met je!
Op dit moment vraag ik me af of het voor mij op dit moment beter is geen contact meer te hebben, ik ben in ieder geval in staat het contact op een heel laag pitje te zetten op dit moment.
@Nova, Jeetje, schoonouders zijn misschien nog wel moeilijker te handelen als eigen ouders! Ben blij dat je wat resultaten ziet, dan weet je toch dat je het goed hebt gedaan. Ik denk dat je hier de spijker op z'n kop slaat wat mijn situatie betreft, ik ben in deze situatie nog steeds het kind, de ongelijke partner. en dat heb ik ook toegelaten jaren lang. Zucht. Jeetje, ik kan dit echt niet geloven....
Mijn vader wil ik hier eigenlijk niet in betrekken - hij heeft er al genoeg mee te stellen en omdat ik er niet ben krijgt hij waarschijnlijk de boosheid het meeste te voelen, ik woon ver weg, dus negeren is voor mij makkelijk.
Ik durf daarom ook niet heel boos te reageren op een of andere manier, voel me dan toch verantwoordelijk als ze dagenlang niet meer met hem praat... *breekt zich verder het hoofd erover*
Fijn dat je moeder nu voorzichtiger is met je!
Op dit moment vraag ik me af of het voor mij op dit moment beter is geen contact meer te hebben, ik ben in ieder geval in staat het contact op een heel laag pitje te zetten op dit moment.
@Nova, Jeetje, schoonouders zijn misschien nog wel moeilijker te handelen als eigen ouders! Ben blij dat je wat resultaten ziet, dan weet je toch dat je het goed hebt gedaan. Ik denk dat je hier de spijker op z'n kop slaat wat mijn situatie betreft, ik ben in deze situatie nog steeds het kind, de ongelijke partner. en dat heb ik ook toegelaten jaren lang. Zucht. Jeetje, ik kan dit echt niet geloven....
Mijn vader wil ik hier eigenlijk niet in betrekken - hij heeft er al genoeg mee te stellen en omdat ik er niet ben krijgt hij waarschijnlijk de boosheid het meeste te voelen, ik woon ver weg, dus negeren is voor mij makkelijk.
Ik durf daarom ook niet heel boos te reageren op een of andere manier, voel me dan toch verantwoordelijk als ze dagenlang niet meer met hem praat... *breekt zich verder het hoofd erover*
I could go into detail...but I won't.
dinsdag 29 juni 2010 om 19:53
Ik begrijp dat boos worden moeilijk is, je leert als kind met zo iemand voorzichtig en toegeeflijk om te gaan, het op jezelf te betrekken, nooit je grens aan te geven want dan word je genegeerd/bekritiseerd/zul je ervan lusten enz. Ik weet niet of je dat herkent. Jaren terug begreep ik opeens waarom ik altijd liep te klooien met ruzie, confrontaties, boosheid. Waarom ik moeite had met grenzen aangeven. Je betaalt er zo'n hoge prijs voor met zo iemand als ouder. Liever dat vermijden, op welke manier dan ook.
Dat ben ik toen maar weer gaan afleren (heb in de periode daarna weleens stampvoetend in de woonkamer gestaan, innerlijke peuter werd wakker ). En geleerd om die grens te trekken en mezelf de moeite waard te vinden. Vandaar dat ik kon ontploffen en vandaar dat zij zo schrok, ik was altijd zo aardig, redelijk en inlevend mogelijk gebleven. Ten koste van mijzelf.
Zolang zij over grenzen heen gaat en jij dit toelaat, vanuit een heel oude wisselwerking, zolang zal ze dit blijven doen denk ik. Sommige mensen zijn qua egocentrisme een klein kind gebleven, daar helpt redelijkheid niet bij. Consequenties verbinden aan hun gedrag wel. Ik vind dat zelf niet geweldig, ik behandel een volwassene graag als een volwassene. Bij mijn moeder werkt dit niet, dan probeert ze die grenzen weer uit.
Ik heb nu ook weinig contact door omstandigheden van buitenaf en het is zo kalm en rustig. Ik kan me voorstellen dat je het misschien een tijdje op een laag pitje wil houden. Ga eerst uit van je eigen gevoel, waar je zelf behoefte aan hebt nu. Je mag echt rekening houden met jezelf en je gevoelens. Jij hebt het niet verpest, dat doet ze zelf.
Dat ben ik toen maar weer gaan afleren (heb in de periode daarna weleens stampvoetend in de woonkamer gestaan, innerlijke peuter werd wakker ). En geleerd om die grens te trekken en mezelf de moeite waard te vinden. Vandaar dat ik kon ontploffen en vandaar dat zij zo schrok, ik was altijd zo aardig, redelijk en inlevend mogelijk gebleven. Ten koste van mijzelf.
Zolang zij over grenzen heen gaat en jij dit toelaat, vanuit een heel oude wisselwerking, zolang zal ze dit blijven doen denk ik. Sommige mensen zijn qua egocentrisme een klein kind gebleven, daar helpt redelijkheid niet bij. Consequenties verbinden aan hun gedrag wel. Ik vind dat zelf niet geweldig, ik behandel een volwassene graag als een volwassene. Bij mijn moeder werkt dit niet, dan probeert ze die grenzen weer uit.
Ik heb nu ook weinig contact door omstandigheden van buitenaf en het is zo kalm en rustig. Ik kan me voorstellen dat je het misschien een tijdje op een laag pitje wil houden. Ga eerst uit van je eigen gevoel, waar je zelf behoefte aan hebt nu. Je mag echt rekening houden met jezelf en je gevoelens. Jij hebt het niet verpest, dat doet ze zelf.
dinsdag 29 juni 2010 om 19:59
En ik raad je niet zozeer aan om laaiend te worden trouwens (mag wel natuurlijk ). Bij mij liep het toen zo omdat ik op het moment dat de situatie ontstond er opeens zo genoeg van had. Maar grenzen aangeven kun je ook vriendelijker, zolang je er wel consequenties aan verbindt.
Ik begrijp de loyaliteit naar je vader toe. Tegelijkertijd denk ik: wees ook loyaal naar jezelf toe. Offer jezelf niet op om maar dingen "ok" te houden. Ik zeg dat misschien wat makkelijk maar het is zoiets wezenlijks om trouw te zijn aan jezelf en je grenzen.
Ik begrijp de loyaliteit naar je vader toe. Tegelijkertijd denk ik: wees ook loyaal naar jezelf toe. Offer jezelf niet op om maar dingen "ok" te houden. Ik zeg dat misschien wat makkelijk maar het is zoiets wezenlijks om trouw te zijn aan jezelf en je grenzen.
woensdag 30 juni 2010 om 15:31
@ Sneeuwvlokkie: Haai! wilde ons topic niet met dit ellenlange verhaal vervuilen, maar kom zo nog wel even langs!
@Feliciaatje, Dank je,dank je dank je, je beschrijft het erg goed vind ik. Mijn moeder lijkt wel heel sterk op jou moeder en het gedrag wat jij beschrijft, dat lopen klooien met grenzen aangeven, confrontaties enzo dat heb ik dus ook. Komt wel tot op heden ook heel weinig zelfvertrouwen bij, waardoor de situatie zo is zoals ze is en ik nu ook weer aan het twijfelen raak.
Mijn vader geeft aan dat mijn moeder er echt oprecht van overtuigd is geweest dat ik of m'n broer nog langs zouden komen. Omdat mijn broer aangegeven had zelf een weekend weg te gaan neem ik aan dat ze alle hoop op mij gevestigd had (aan de andere kant, waarom neem je dan de telefoon niet op en wordt m'n vader verboden terug te bellen?)
Mijn broer gaat dit weekend bij mijn ouders langs. Helaas zie ik zelf op dit moment geen mogelijkheid zelf ook langs te rijden, mijn man wordt morgen geopereerd en hoewel het een routine operatie is ga ik hem dus niet alleen laten. (ja, ik begin al mezelf te verdedigen...) ik weet niet hoe dat uit gaat pakken, ik kan me voorstellen dat het laatste restje woede nog wel weer een tijdje aan mij blijft plakken. Feit is wel, als ik haar er op aan spreek sta ik helemaal alleen. Wat ik op zich wel kan begrijpen maar wat zich ontzettend kl*te aanvoelt.
Het mindere contact zal geen probleem zijn want ik ga uit van een explosie en een herhaling van eerdere incidenten (dus wekenlang negeren en daarna weer normaal doen)
Mijn vader maant tot kalmte en laten we het ajb.niet verder opblazen. Ik heb hem gezegd dat ik de teleurstelling echt wel begrijp en dat het zeker niet de meest gepaste actie onzerzijds is geweest, maar dat gedrag... ik begrijp het niet, ik kan het niet respecteren...Ik kan me zeker voorstellen dat je op een gegeven moment teleurgesteld bent, zelfs boos en in die zin dingen doet of zegt die niet gepast zijn, maar natrappen nadat iemand probeert er de angel uit te halen en jij jezelf niet bereikbaar stelt? Ik kan me er zo kwaad over maken....
@Feliciaatje, Dank je,dank je dank je, je beschrijft het erg goed vind ik. Mijn moeder lijkt wel heel sterk op jou moeder en het gedrag wat jij beschrijft, dat lopen klooien met grenzen aangeven, confrontaties enzo dat heb ik dus ook. Komt wel tot op heden ook heel weinig zelfvertrouwen bij, waardoor de situatie zo is zoals ze is en ik nu ook weer aan het twijfelen raak.
Mijn vader geeft aan dat mijn moeder er echt oprecht van overtuigd is geweest dat ik of m'n broer nog langs zouden komen. Omdat mijn broer aangegeven had zelf een weekend weg te gaan neem ik aan dat ze alle hoop op mij gevestigd had (aan de andere kant, waarom neem je dan de telefoon niet op en wordt m'n vader verboden terug te bellen?)
Mijn broer gaat dit weekend bij mijn ouders langs. Helaas zie ik zelf op dit moment geen mogelijkheid zelf ook langs te rijden, mijn man wordt morgen geopereerd en hoewel het een routine operatie is ga ik hem dus niet alleen laten. (ja, ik begin al mezelf te verdedigen...) ik weet niet hoe dat uit gaat pakken, ik kan me voorstellen dat het laatste restje woede nog wel weer een tijdje aan mij blijft plakken. Feit is wel, als ik haar er op aan spreek sta ik helemaal alleen. Wat ik op zich wel kan begrijpen maar wat zich ontzettend kl*te aanvoelt.
Het mindere contact zal geen probleem zijn want ik ga uit van een explosie en een herhaling van eerdere incidenten (dus wekenlang negeren en daarna weer normaal doen)
Mijn vader maant tot kalmte en laten we het ajb.niet verder opblazen. Ik heb hem gezegd dat ik de teleurstelling echt wel begrijp en dat het zeker niet de meest gepaste actie onzerzijds is geweest, maar dat gedrag... ik begrijp het niet, ik kan het niet respecteren...Ik kan me zeker voorstellen dat je op een gegeven moment teleurgesteld bent, zelfs boos en in die zin dingen doet of zegt die niet gepast zijn, maar natrappen nadat iemand probeert er de angel uit te halen en jij jezelf niet bereikbaar stelt? Ik kan me er zo kwaad over maken....
I could go into detail...but I won't.
woensdag 30 juni 2010 om 16:07
hey
Ik heb precies hetzelfde met mn mams.
we lijken denk ik teveel op elkaar en dat botst soms.
ik heb het niet zo snel kunnen zien maar hoe oud ben je?
Ik ben 30.
en wat ik bij mij wel merk is dat ik zeg waar t op staat, ik geen kind meer ben en dus ook respect van haar verw8.
Vervolgens accepteerd zij dat niet van mij. want ja zij is mijn moeder etc.
Tuurlijk respecteer ik haar. Maar ik vind niet dat ik alles hoef te pikken omdat zij mijn moeder is. Ik ben inmiddels ook een volwassen vrouw en wens zo ook behandeld te worden.
Lastig...
Ik heb precies hetzelfde met mn mams.
we lijken denk ik teveel op elkaar en dat botst soms.
ik heb het niet zo snel kunnen zien maar hoe oud ben je?
Ik ben 30.
en wat ik bij mij wel merk is dat ik zeg waar t op staat, ik geen kind meer ben en dus ook respect van haar verw8.
Vervolgens accepteerd zij dat niet van mij. want ja zij is mijn moeder etc.
Tuurlijk respecteer ik haar. Maar ik vind niet dat ik alles hoef te pikken omdat zij mijn moeder is. Ik ben inmiddels ook een volwassen vrouw en wens zo ook behandeld te worden.
Lastig...
