Relaties
alle pijlers
Hoe weet ik...
donderdag 26 augustus 2010 om 16:27
Ga je hier nu elke maand een topic over openen?
Het voelt goed genoeg voor je, of het voelt niet goed genoeg. Jij weet dat, jij moet de keuze maken om verder te gaan met hem of niet. Je blind staren op wel of niet verliefd, terwijl hij blijkbaar niet snel/makkelijk verliefd is, maar zijn gedrag aan alle kanten laat zien dat hij voor je gaat heeft geen zin.
En dan wordt ie verliefd. So what?
Over een aantal maanden is dat overgegaan in houden van en is die verliefdheid ook weer weg. Zit je dus ook weer zonder. Beginnen je topics dan weer overnieuw?
En waarom ben je zo ontzettend veel bezig met samenwonen. Leer elkaar eerst eens kennen, bedenk eerst eens of je genoegen neemt met iemand die blijkbaar heel bewust en met zijn hart voor je kiest, maar die vlindertjes van het begin niet heeft gehad, voordat je uberhaupt over een verder leven samen nadenkt.
En hoe anderen dat doen? Latten is niet hetzelfde als verkering. Latten is een levensstijl die je later bewust kiest. Living apart together. Niet; zelfstandig zijn en iemand in je leven hebben die je leert kennen en waar je iets mee opbouwt om later een gezin/huishouden mee te vormen.
Anderen daten een tijd, na die datingfase krijgen ze een relatie, en ze spreken af wanneer en hoe vaak ze elkaar zien, al naar gelang bij hun past. Soms jaren lang.
Het voelt goed genoeg voor je, of het voelt niet goed genoeg. Jij weet dat, jij moet de keuze maken om verder te gaan met hem of niet. Je blind staren op wel of niet verliefd, terwijl hij blijkbaar niet snel/makkelijk verliefd is, maar zijn gedrag aan alle kanten laat zien dat hij voor je gaat heeft geen zin.
En dan wordt ie verliefd. So what?
Over een aantal maanden is dat overgegaan in houden van en is die verliefdheid ook weer weg. Zit je dus ook weer zonder. Beginnen je topics dan weer overnieuw?
En waarom ben je zo ontzettend veel bezig met samenwonen. Leer elkaar eerst eens kennen, bedenk eerst eens of je genoegen neemt met iemand die blijkbaar heel bewust en met zijn hart voor je kiest, maar die vlindertjes van het begin niet heeft gehad, voordat je uberhaupt over een verder leven samen nadenkt.
En hoe anderen dat doen? Latten is niet hetzelfde als verkering. Latten is een levensstijl die je later bewust kiest. Living apart together. Niet; zelfstandig zijn en iemand in je leven hebben die je leert kennen en waar je iets mee opbouwt om later een gezin/huishouden mee te vormen.
Anderen daten een tijd, na die datingfase krijgen ze een relatie, en ze spreken af wanneer en hoe vaak ze elkaar zien, al naar gelang bij hun past. Soms jaren lang.
donderdag 26 augustus 2010 om 16:39
Graag gedaan meissie.
Ik heb wel een tip voor je. Nu typ je je verhaal steeds opnieuw, en iemand anders merkte al op geen nieuwe dingen te lezen. Als je een oud topic upt, door daar verder te posten kun je toch advies krijgen, maar hoef je niet steeds het hele verhaal te vertellen. En anderen hoeven niet steeds te loepen.
Mijn vraag nu, waarom ben je zo bezig met samenwonen. Je bent net een half jaartje met de beste man samen. Hoe oud was je ook alweer? Vrij jong toch?
Ik heb wel een tip voor je. Nu typ je je verhaal steeds opnieuw, en iemand anders merkte al op geen nieuwe dingen te lezen. Als je een oud topic upt, door daar verder te posten kun je toch advies krijgen, maar hoef je niet steeds het hele verhaal te vertellen. En anderen hoeven niet steeds te loepen.
Mijn vraag nu, waarom ben je zo bezig met samenwonen. Je bent net een half jaartje met de beste man samen. Hoe oud was je ook alweer? Vrij jong toch?
vrijdag 27 augustus 2010 om 00:03
quote:rhodos66 schreef op 26 augustus 2010 @ 20:48:
(even note vooraf: volgens mij doe jij je avatar geen eer aan, Madhe. Ik geloof niet dat je van binnen een bitch bent. Allesbehalve.. Maar dat terzijde )
B.I.T.C.H. Echt wel.
Bedankt overigens voor je tip. Ja, het was zeker makkelijker en ook duidelijker geweest om mijn eerdere topic hierover te uppen. Het is niet dat ik het bewust niet gedaan heb. Maar ik zie nu wel, zeker ook voor nieuwe lezers, dat dit een beter beeld geeft. En ook voor mezelf...
Enniewee.. ik neem je tip ter harte. Ik zal me beperken tot 1 topic in de toekomst. Zal het forum niet onnodig vervuilen met steeds maar weer nieuwe topics over hetzelfde onderwerp, ha ha.
Je vraag over waarom ik zo bezig ben met samenwonen, in relatie tot mijn leeftijd: zo jong ben ik niet meer, hoor. Ik ga zoetjes aan richting de 40 (nog een paar jaartjes). En waarom ik er zo mee bezig ben? Ik weet het niet, het is een gevoel. Het gevoel wat ik dus steeds heb: dat van bij hem willen zijn, mijn leven met hem willen delen. Ik heb hem gewoon erg graag om me heen en ik vind het heerlijk om samen te zijn en echt je leven met elkaar te delen. Neemt niet weg dat ikook wel zie dat het natuurlijk nog maar een relatief korte periode is dat we samen zijn (1/2 jaar), maar dat gevoel komt dus echt voort uit hoe ik me voel t.o.v. hem. Ik klink als een verliefde bakvis he, ha ha. Ik weet het hoor, kan het alleen niet anders uitleggen (en ook nu weer is er weer dat bekende verstand/gevoel issue: met mijn verstand heel goed weten dat het wel erg vroeg is, dat het goed zou zijn om het gewoon rustig aan verder uit te bouwen en dat we tijd genoeg hebben. Zeker ook omdat er ook kinderen bij betrokken zijn. Mede daarom ook dat we dus nu ook nog niet gaan samenwonen. Maar neemt niet weg dat het gevoel van het wel wíllen, er wel is.. Gelukkig heeft hij dit ook wel, maar is hij dus zoveel rustiger en relaxter. Daar komt nog bij dat we extreem veel problemen hebben met mijn ex partner die zich op de meest wanstaltige manieren verzet tegen mijn huidige relatie, laat staan het evt. gaan samenwonen.
Dit alles bij elkaar maakt dat we heel goed zien dat we niets overhaast moeten doen. Maar zoals ik al zei: als ik het voor het zeggen had (en er was geen wanstaltige ex op de achtergrond en er waren geen belangen van kinderen bij betrokken, dan zou ik het liefst nog morgen bij hem intrekken, ha ha)
Je klinkt inderdaad wel als een verliefde bakvis en hoe schattig ook, dat moet je niet willen. Het zou goed zijn als je wat zelfverzekerder werd, en rationeler hierover nadacht. Juist met jouw leeftijd zou je verwachten beter te weten en niet te willen overhaasten, ook niet vanuit een oergevoel.
Je bent niet meer de jongste, maar het is ook niet zo dat je nog maar een week hebt en dan van ouderdom overlijdt ofzo. Zelf ben ik heel snel gaan samenwonen, maar wij waren daar beiden aan toe. Dat laatste, maakt het verschil.
(even note vooraf: volgens mij doe jij je avatar geen eer aan, Madhe. Ik geloof niet dat je van binnen een bitch bent. Allesbehalve.. Maar dat terzijde )
B.I.T.C.H. Echt wel.
Bedankt overigens voor je tip. Ja, het was zeker makkelijker en ook duidelijker geweest om mijn eerdere topic hierover te uppen. Het is niet dat ik het bewust niet gedaan heb. Maar ik zie nu wel, zeker ook voor nieuwe lezers, dat dit een beter beeld geeft. En ook voor mezelf...
Enniewee.. ik neem je tip ter harte. Ik zal me beperken tot 1 topic in de toekomst. Zal het forum niet onnodig vervuilen met steeds maar weer nieuwe topics over hetzelfde onderwerp, ha ha.
Je vraag over waarom ik zo bezig ben met samenwonen, in relatie tot mijn leeftijd: zo jong ben ik niet meer, hoor. Ik ga zoetjes aan richting de 40 (nog een paar jaartjes). En waarom ik er zo mee bezig ben? Ik weet het niet, het is een gevoel. Het gevoel wat ik dus steeds heb: dat van bij hem willen zijn, mijn leven met hem willen delen. Ik heb hem gewoon erg graag om me heen en ik vind het heerlijk om samen te zijn en echt je leven met elkaar te delen. Neemt niet weg dat ikook wel zie dat het natuurlijk nog maar een relatief korte periode is dat we samen zijn (1/2 jaar), maar dat gevoel komt dus echt voort uit hoe ik me voel t.o.v. hem. Ik klink als een verliefde bakvis he, ha ha. Ik weet het hoor, kan het alleen niet anders uitleggen (en ook nu weer is er weer dat bekende verstand/gevoel issue: met mijn verstand heel goed weten dat het wel erg vroeg is, dat het goed zou zijn om het gewoon rustig aan verder uit te bouwen en dat we tijd genoeg hebben. Zeker ook omdat er ook kinderen bij betrokken zijn. Mede daarom ook dat we dus nu ook nog niet gaan samenwonen. Maar neemt niet weg dat het gevoel van het wel wíllen, er wel is.. Gelukkig heeft hij dit ook wel, maar is hij dus zoveel rustiger en relaxter. Daar komt nog bij dat we extreem veel problemen hebben met mijn ex partner die zich op de meest wanstaltige manieren verzet tegen mijn huidige relatie, laat staan het evt. gaan samenwonen.
Dit alles bij elkaar maakt dat we heel goed zien dat we niets overhaast moeten doen. Maar zoals ik al zei: als ik het voor het zeggen had (en er was geen wanstaltige ex op de achtergrond en er waren geen belangen van kinderen bij betrokken, dan zou ik het liefst nog morgen bij hem intrekken, ha ha)
Je klinkt inderdaad wel als een verliefde bakvis en hoe schattig ook, dat moet je niet willen. Het zou goed zijn als je wat zelfverzekerder werd, en rationeler hierover nadacht. Juist met jouw leeftijd zou je verwachten beter te weten en niet te willen overhaasten, ook niet vanuit een oergevoel.
Je bent niet meer de jongste, maar het is ook niet zo dat je nog maar een week hebt en dan van ouderdom overlijdt ofzo. Zelf ben ik heel snel gaan samenwonen, maar wij waren daar beiden aan toe. Dat laatste, maakt het verschil.
vrijdag 27 augustus 2010 om 12:25
Het komt op mij over alsof je veel dingen die eigenlijk bij (in) jezelf liggen, bij hem neerlegt.
Je eigen onzekerheid die zijn oorprong heeft in je kindertijd en daarna in de relatie met je ex toegenomen is..die onzekerheid leg je bij hem neer, terwijl dat iets is dat van jezelf is. Waar jij iets mee moet..niet hij.
Zou het niet een goed idee zijn om je op jezelf te richten en om met een therapeut het ontstaan van die onzekerheid te kijken? Ben je al wel eens in therapie geweest?
Het komt op mij over alsof je heel erg op hem bent gericht, op bevestiging van hem krijgen. Maar zolang er een 'gat' in jou zit (je onzekerheid sinds je kindertijd) dat jezelf niet hebt opgevuld, zal hij jou nooit genoeg bevestiging kunnen geven...omdat dat gat van jou geen bodem heeft. Die bodem zul je zelf moeten leggen.
Het klinkt misschien een beetje vaag, maar snap je wat ik bedoel?
Als je je meer op jezelf kunt richten en meer bij jezelf kunt blijven, kun je denk ik ontdekken wat echt voor jou belangrijk is en waar jij je gelukkig bij voelt.
Misschien kom je dan wel tot de ontdekking deze relatie toch niet bij je past, maar het kan ook zijn dat je erachter komt dat je meer je eigen leven moet leiden en dat deze relatie je wel degelijk veel biedt.
Het gaat er volgens mij om bij jezelf te blijven en aan jezelf te werken. En niet vanuit angst en onzekerheid zo ontzettend op hem gericht zijn, dat je jezelf vergeet..
Je eigen onzekerheid die zijn oorprong heeft in je kindertijd en daarna in de relatie met je ex toegenomen is..die onzekerheid leg je bij hem neer, terwijl dat iets is dat van jezelf is. Waar jij iets mee moet..niet hij.
Zou het niet een goed idee zijn om je op jezelf te richten en om met een therapeut het ontstaan van die onzekerheid te kijken? Ben je al wel eens in therapie geweest?
Het komt op mij over alsof je heel erg op hem bent gericht, op bevestiging van hem krijgen. Maar zolang er een 'gat' in jou zit (je onzekerheid sinds je kindertijd) dat jezelf niet hebt opgevuld, zal hij jou nooit genoeg bevestiging kunnen geven...omdat dat gat van jou geen bodem heeft. Die bodem zul je zelf moeten leggen.
Het klinkt misschien een beetje vaag, maar snap je wat ik bedoel?
Als je je meer op jezelf kunt richten en meer bij jezelf kunt blijven, kun je denk ik ontdekken wat echt voor jou belangrijk is en waar jij je gelukkig bij voelt.
Misschien kom je dan wel tot de ontdekking deze relatie toch niet bij je past, maar het kan ook zijn dat je erachter komt dat je meer je eigen leven moet leiden en dat deze relatie je wel degelijk veel biedt.
Het gaat er volgens mij om bij jezelf te blijven en aan jezelf te werken. En niet vanuit angst en onzekerheid zo ontzettend op hem gericht zijn, dat je jezelf vergeet..
vrijdag 27 augustus 2010 om 13:27
Wow Eva333, treffende woorden. Je hebt zo gelijk!
Ik heb ook door het verlies van mijn vader een soort verlatingsangst gekregen waar ik nu wel beter mee omga (denk ik). Dat heeft mij ook heel erg aan mijn ex gebonden, was ook alleen maar bezig met hem niet verliezen door angst en onzekerheid dat ik mijn eigen behoeftes op een tweede plek zetten. Uiteindelijk heeft dit geresulteert in een breuk doordat ik meer aan mezelf heb gedacht laatste tijd en ik daardoor meer zelfvertrouwen heb gekregen. Toen kon ik realistischer naar onze relatie kijken en bleek dat ik er zelf amper wat uithaalde maar het me bijna alleen energie kostte. Dus TO, inderdaad kijk vanuit JE eigen behoeftes, ook al is dat moeilijk.
Ik heb ook door het verlies van mijn vader een soort verlatingsangst gekregen waar ik nu wel beter mee omga (denk ik). Dat heeft mij ook heel erg aan mijn ex gebonden, was ook alleen maar bezig met hem niet verliezen door angst en onzekerheid dat ik mijn eigen behoeftes op een tweede plek zetten. Uiteindelijk heeft dit geresulteert in een breuk doordat ik meer aan mezelf heb gedacht laatste tijd en ik daardoor meer zelfvertrouwen heb gekregen. Toen kon ik realistischer naar onze relatie kijken en bleek dat ik er zelf amper wat uithaalde maar het me bijna alleen energie kostte. Dus TO, inderdaad kijk vanuit JE eigen behoeftes, ook al is dat moeilijk.
vrijdag 27 augustus 2010 om 14:43
Ik denk dat dat graag samen willen wonen veel te maken heeft met zekerheid willen hebben. Dan heb je hem, is hij "binnen" en horen jullie bij elkaar. Klaar. Maar zo klaar is dat niet, onzekerheid en bevestiging zoeken blijft een patroon, ook wanneer je hem binnen hebt.
Ik vind het daarom heel goed van hem dat hij je blijft stimuleren om los van hem dingen te doen. Hij wijst je daarmee niet af. Ik denk eerder dat hij ergens heel goed weet wat jij van hem wil. En dat dat niet werkt op de langere termijn. Het creeert ongelijkwaardigheid. Ik begrijp tegelijkertijd heel goed de onrust die het in jou veroorzaakt.
Weet jij waar die onrust vandaan komt? Wat er precies gemist heeft? Wat jij nog steeds zoekt? Heb je het alleen in relaties of is het veel breder? Ben je over sommige dingen onzeker of ben je uberhaupt onzeker over jezelf? Ben je ooit in therapie geweest voor die kindertijd? Er zijn verschillende goede therapieen voor stress, angsten, onzekerheden ed ontstaan door een onveilige jeugd.
Waar ik zelf jaren terug mee begonnen ben is systematisch stukken van mijzelf die niet goed functioneerden (onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen, bange, verlegen doos in sociale omstandigheden enz enz enz) in kaart te brengen, gevoelsmatig af te tasten waar het zo ongeveer door kwam, wat die stukken nou eigenlijk wilden en nodig hadden en dat zelf te gaan creeren. Om het heel naar te zeggen, proactief ipv reactief . Dat heeft bij mij enorm geholpen.
Je ongewenst voelen is naar en in feite betekent het vaak dat je moeite hebt met jouw plek in te nemen. Die heb je nl al, alleen heb je dat nooit meegekregen. Dat kun je leren, dat je dat mag, dat dat normaal is. Anderen kunnen daarbij helpen. Maar veel belangrijker is dat je het jezelf geeft, dat je zelf naar een punt toewerkt waarop jij het geheel vanzelfsprekend vindt dat je er bent, er mag zijn, en dat dat goed is. Dan ben je vrij en thuis tegelijkertijd, met wie en waar je ook bent .
Ik vind het daarom heel goed van hem dat hij je blijft stimuleren om los van hem dingen te doen. Hij wijst je daarmee niet af. Ik denk eerder dat hij ergens heel goed weet wat jij van hem wil. En dat dat niet werkt op de langere termijn. Het creeert ongelijkwaardigheid. Ik begrijp tegelijkertijd heel goed de onrust die het in jou veroorzaakt.
Weet jij waar die onrust vandaan komt? Wat er precies gemist heeft? Wat jij nog steeds zoekt? Heb je het alleen in relaties of is het veel breder? Ben je over sommige dingen onzeker of ben je uberhaupt onzeker over jezelf? Ben je ooit in therapie geweest voor die kindertijd? Er zijn verschillende goede therapieen voor stress, angsten, onzekerheden ed ontstaan door een onveilige jeugd.
Waar ik zelf jaren terug mee begonnen ben is systematisch stukken van mijzelf die niet goed functioneerden (onzekerheid, gebrek aan zelfvertrouwen, bange, verlegen doos in sociale omstandigheden enz enz enz) in kaart te brengen, gevoelsmatig af te tasten waar het zo ongeveer door kwam, wat die stukken nou eigenlijk wilden en nodig hadden en dat zelf te gaan creeren. Om het heel naar te zeggen, proactief ipv reactief . Dat heeft bij mij enorm geholpen.
Je ongewenst voelen is naar en in feite betekent het vaak dat je moeite hebt met jouw plek in te nemen. Die heb je nl al, alleen heb je dat nooit meegekregen. Dat kun je leren, dat je dat mag, dat dat normaal is. Anderen kunnen daarbij helpen. Maar veel belangrijker is dat je het jezelf geeft, dat je zelf naar een punt toewerkt waarop jij het geheel vanzelfsprekend vindt dat je er bent, er mag zijn, en dat dat goed is. Dan ben je vrij en thuis tegelijkertijd, met wie en waar je ook bent .
vrijdag 27 augustus 2010 om 15:35
quote:rhodos66 schreef op 27 augustus 2010 @ 15:08:
Maar tegelijkertijd loop ik er dus ook nog geregeld snoeihard tegenaan dat ik die bevestiging steeds maar weer van hem nodig heb. En zoals ik al zei, ik uit dit zo min mogelijk naar hem, hou het heel erg bij mezelf, maar.. hij weet het wel. Wat dat betreft kent hij me erg goed...
Goed dat je hulp zoekt hierbij Rhodos, maar ik wil je wijzen op iets wat je hierboven schrijft. Een valkuil waar je steeds intrapt.
Je hebt die bevestiging niet nodig van hem, maar van jezelf! Juist hij kan het nooit genoeg geven, jij wel.
Ook al houd je het zoveel mogelijk bij jezelf, hij merkt dat. Dat zei ik eigenlijk in je vorige topic al. Als het zo heftig is, dan merkt hij dat toch wel. Hoe goed je het ook probeert te verbergen. Ik hoop voor je dat het niet teveel invloed heeft op jullie relatie, het elkaar leren kennen en het opbouwen van de basis.
En succes bij de psycholoog. Kun je snel terecht?
Maar tegelijkertijd loop ik er dus ook nog geregeld snoeihard tegenaan dat ik die bevestiging steeds maar weer van hem nodig heb. En zoals ik al zei, ik uit dit zo min mogelijk naar hem, hou het heel erg bij mezelf, maar.. hij weet het wel. Wat dat betreft kent hij me erg goed...
Goed dat je hulp zoekt hierbij Rhodos, maar ik wil je wijzen op iets wat je hierboven schrijft. Een valkuil waar je steeds intrapt.
Je hebt die bevestiging niet nodig van hem, maar van jezelf! Juist hij kan het nooit genoeg geven, jij wel.
Ook al houd je het zoveel mogelijk bij jezelf, hij merkt dat. Dat zei ik eigenlijk in je vorige topic al. Als het zo heftig is, dan merkt hij dat toch wel. Hoe goed je het ook probeert te verbergen. Ik hoop voor je dat het niet teveel invloed heeft op jullie relatie, het elkaar leren kennen en het opbouwen van de basis.
En succes bij de psycholoog. Kun je snel terecht?
vrijdag 27 augustus 2010 om 15:42
Als jullie zouden gaan samenwonen dan zijn daar ook kinderen bij betrokken. De kans dat je relatie overleeft is mede daardoor hooguit 40%. Datzelfde geldt overigens voor mijn relatie.
Het zou mijn inziens verstandig zijn als je jezelf zou verdiepen in wat je kunt doen om te zorgen dat jullie beter voorbereid zullen zijn op het samenwonen dan al die anderen. Ik hoor je nu alleen over de emotionele kant van het eventueel samenwonen terwijl juist de praktische zaken goed voorbereid en geregeld moeten zijn.
Het zou mijn inziens verstandig zijn als je jezelf zou verdiepen in wat je kunt doen om te zorgen dat jullie beter voorbereid zullen zijn op het samenwonen dan al die anderen. Ik hoor je nu alleen over de emotionele kant van het eventueel samenwonen terwijl juist de praktische zaken goed voorbereid en geregeld moeten zijn.
vrijdag 27 augustus 2010 om 16:16
quote:rhodos66 schreef op 27 augustus 2010 @ 15:52:
Wuiles, dat slagingspercentage van 40% (op het moment dat er kinderen bij betrokken zijn) is dat 'wetenschappelijk bewezen'? Omdat je erbij zet dat dit ook voor je eigen relatie geldt?
En je hebt meer dan gelijk dan we ons moeten richten op de praktische zaken t.a.v. het evt. samenwonen. Er spelen dusdanige heftige zware zaken dat die voorrang krijgen boven alles. En, geloof het of niet, daar gaat nu onze eerste aandacht ook naar uit. Het maakt echter wel dat het daardoor allemaal behoorlijk zwaarbeladen wordt. Niet echt iets wat ik erbij kan gebruiken. Maar ja, ik/we zal/zullen er toch mee moeten dealen. En ik moet wel zeggen, juist het feit dat mijn vriend ook hier zo zorgvuldig mee omgaat en me meermaals heeft laten weten hier niet voor weg te lopen en dat ik me daar geen zorgen om hoef te maken, dat juist dat stukje me meer bevestiging zou moeten geven dan al het andere... Voor hem zou er niets makkelijkers zijn (mocht hij dat al willen) dan om juist die praktische bezwaren waar we mee te maken hebben, aan te grijpen om er mee op te houden. Maar dat doet hij dus gelukkig niet. Zegt eigenlijk al erg veel...
Jazeker: het CBS is dol op dit soort onderzoeken.
Als er nu nog zoveel andere spoedeisende zaken spelen dan zou samenwonen geen onderwerp van gesprek moeten zijn. Een goed relationeel fundament begint bij het begin: eerst je eigen leven op orde brengen.
Wuiles, dat slagingspercentage van 40% (op het moment dat er kinderen bij betrokken zijn) is dat 'wetenschappelijk bewezen'? Omdat je erbij zet dat dit ook voor je eigen relatie geldt?
En je hebt meer dan gelijk dan we ons moeten richten op de praktische zaken t.a.v. het evt. samenwonen. Er spelen dusdanige heftige zware zaken dat die voorrang krijgen boven alles. En, geloof het of niet, daar gaat nu onze eerste aandacht ook naar uit. Het maakt echter wel dat het daardoor allemaal behoorlijk zwaarbeladen wordt. Niet echt iets wat ik erbij kan gebruiken. Maar ja, ik/we zal/zullen er toch mee moeten dealen. En ik moet wel zeggen, juist het feit dat mijn vriend ook hier zo zorgvuldig mee omgaat en me meermaals heeft laten weten hier niet voor weg te lopen en dat ik me daar geen zorgen om hoef te maken, dat juist dat stukje me meer bevestiging zou moeten geven dan al het andere... Voor hem zou er niets makkelijkers zijn (mocht hij dat al willen) dan om juist die praktische bezwaren waar we mee te maken hebben, aan te grijpen om er mee op te houden. Maar dat doet hij dus gelukkig niet. Zegt eigenlijk al erg veel...
Jazeker: het CBS is dol op dit soort onderzoeken.
Als er nu nog zoveel andere spoedeisende zaken spelen dan zou samenwonen geen onderwerp van gesprek moeten zijn. Een goed relationeel fundament begint bij het begin: eerst je eigen leven op orde brengen.
vrijdag 27 augustus 2010 om 17:02
Dit patroon herhaalde zich tot 2x toe in latere relaties die ik kreeg. En nu, met mijn huidige vriend, merk ik dat die onzekerheid zo diep in me geworteld zit. Maar.. zoals ik eerder al schreef: het weten van zaken, misschien kunnen herleiden naar oorzaken, dat is 1 ding. Maar veel moeilijker vind ik het er in de dagelijkse praktijk mee om gaan.
Ik heb net wel contact gezocht met een 1e lijnspsycholoog (mede n.a.v. de berichten hier die me er nog weer een keer op wezen). Ik weet dat ik hiermee a/d slag moet (alweer...).
Dat patroon herhaal je in relaties niet voor niets..dat is iets wat je kent van vroeger en onbewust zoek je dat waarschijnlijk op en herhaal je dat.
Wat goed dat je daar al mee aan de slag bent geweest in therapie. Je schrijft dat je er wéér wat mee moet...kennelijk is het een hardnekkig / diepgeworteld patroon en ben je er nog niet klaar mee..
Ik vraag me dan ook af of een 1e lijnspsycholoog geschikt is om hiermee aan de slag te gaan. Voor problemen / patronen die al langer bestaan (lees; jaaaren) moet je toch meestal naar een psychotherapeut? Wat ik ervan heb begrepen is dat een 1e lijns psycholoog er meer is om je in 10 á 12 sessies weer op weg te helpen met je problemen..problemen die er nog niet zo lang zijn.
Ik heb net wel contact gezocht met een 1e lijnspsycholoog (mede n.a.v. de berichten hier die me er nog weer een keer op wezen). Ik weet dat ik hiermee a/d slag moet (alweer...).
Dat patroon herhaal je in relaties niet voor niets..dat is iets wat je kent van vroeger en onbewust zoek je dat waarschijnlijk op en herhaal je dat.
Wat goed dat je daar al mee aan de slag bent geweest in therapie. Je schrijft dat je er wéér wat mee moet...kennelijk is het een hardnekkig / diepgeworteld patroon en ben je er nog niet klaar mee..
Ik vraag me dan ook af of een 1e lijnspsycholoog geschikt is om hiermee aan de slag te gaan. Voor problemen / patronen die al langer bestaan (lees; jaaaren) moet je toch meestal naar een psychotherapeut? Wat ik ervan heb begrepen is dat een 1e lijns psycholoog er meer is om je in 10 á 12 sessies weer op weg te helpen met je problemen..problemen die er nog niet zo lang zijn.
vrijdag 17 september 2010 om 23:18
quote:rhodos66 schreef op 17 september 2010 @ 22:52:
Hallo,
Hé Rhodos, wat leuk dat je een update komt geven!
Even een korte update: het gaat nog altijd heel erg goed tussen mijn vriend en mij. Ik heb inmiddels mijn eerste gesprekken met een psychotherapeut gehad en dat doet me goed. Ik merk dat het goed voor me is om mijn gedrag te onderzoeken en me er zo nadrukkelijk van bewust te zijn. Gesprekken gaan goed dus.
Goed om te horen!
Ook merk ik dat mijn onzekerheid beetje bij beetje minder wordt. Maar de eerlijkheid gebied me wel om te zeggen dat ik het nog niet volledig kwijt ben. Af en toe heb ik toch nog wel momenten dat ik me erg onzeker voel en toch weer 'voor hem' begin te denken/in te vullen in mezelf. Je leert gaandeweg, je onzekerheid is niet in 1 dag of 3 gesprekjes over. Dat is heel normaal hoor.
Ik bespreek dit ook in mijn gesprekken met mijn peut. Die geeft dan - terecht - aan dat dit volstrekt zinloos is. Niemand kan in iemand's anders hoofd kijken, dat is punt 1. En daarbij, zo wees hij mij er op, is het ergens ook vrij respectloos: ik ga, zonder dat hier enige aanleiding voor is (anders dan mijn eigen hersenspinsels) dingen voor hem in lopen vullen. Dat is niet zoals het hoort. Zeker niet omdat mijn vriend al vanaf dag 1 roept dat zodra er iets is waar hij niet blij mee zou zijn, dat hij me dit laat weten. Dus zolang hij mij feitelijk geen enkel signaal geeft waaruit ik af kan leiden dat er evt. iets negatiefs zou zijn, doe ik hem feitelijk onrecht aan...
Auch, dat was wel even een eye opener. Mijn peut vroeg ook: 'Heeft hij wel eens iets gedaan of gezegd waardoor je hem niet durft te vertrouwen op zijn woord?' Euhm.... nee....
Ahum....
Oftewel: ik geloof dat ik een goede peut gevonden heb, ha ha.
Ik geloof het ook, en ik ben oprecht blij voor je dat je dit zo ziet en voelt. Je haalt eruit wat je eruit kunt halen, durft kritisch te zijn en neemt dingen aan. Je doet er iets mee. Erg goed van je!
Nog even terug naar mijn onzekerheid: ik blijf toch soms tegen het feit aanlopen dat ik er soms wat moeite mee heb dat mijn vriend vrijwel nooit echt uitspreekt hoe hij zich voelt in onze relatie. In zijn gedrag is hij heel duidelijk: hij is enorm lief en warm voor me, doet niet anders dan me aanhalen, me strelen, zoenen etc. Daden zeggen meer dan woorden Rhodos, vergeet dat niet.
Maar ik merk dat ik het soms mis dat hij eigenlijk nooit daadwerkelijk zégt dat hij het fijn vindt. Zo is hij, weinig praterig hierover. Dat kun je missen, ik begrijp dat je dat mist, maar je kunt het niet veranderen. Je geeft om hem zoals hij is, toch? En als ik dan onderstaande kijk, dan denk ik; je overdrijft, hij zegt wél dat hij het fijn vindt. Op zijn manier, en op zijn moment. Meer dan dat koesteren kun je niet doen. Door te accepteren dat hij zo met dit omgaat zal je veel rust geven, maar ook daar mag je tijd voor nemen, om je eigen verwachtingen los te laten. De enige keren dat hij het doet is in een reactie op hetgeen ik zeg. Als ik hem bijv. zeg dat ik het heel fijn met hem heb, of dat hij mij heel gelukkig maakt, dan zegt hij ditzelfde terug. Of een ander lief voorbeeld: we stonden te dansen op het nummer Marco Borsato 'Zij', wat eindigt met: 'Zij hoort bij mij' en toen zei hij na afloop: 'Jij hoort bij mij'. Dat zijn dan momenten waarop ik helemaal warm wordt en me heel gelukkig voel.
Ik bedoel maar, hij zegt het niet volgens jou, maar ik vind hem vrij duidelijk. Ga je hem meer geloven als hij dit dagelijks zegt? Let op wat hij doet, niet op wat hij zegt.
Maar verder komt er rechtstreeks vanuit hemzelf niet veel op dit vlak. Hij laat het me vaak heel subtiel weten. Zoals eerder deze week toen hij vertelde dat een ex hem had gevraagd of hij inderdaad weer een nieuwe liefde in zijn leven had, en dat hij daarop had geantwoord dat dit inderdaad zo was. Jij zegt dat hij subtiel is. Wat is er subtiel hieraan? Wat wil jij dat hij zegt en ben je dan wel realistisch bezig?
Of een andere vriendin van hem die laatst bij hem was geweest en mij vertelde (dat weet hij overigens niet) dat hij haar had verteld dat het heel goed ging tussen ons en dat hij helemaal blij werd als ik de kamer in kom lopen.
Zulke dingen doen me dan ontzettend goed om te horen en vervullen me met warmte.
Ik denk dat ik gewoon moet accepteren/respecteren dat hij zo is.
Je snapt het. Hij is en blijft iemand die het moeilijk vindt om rechtstreeks zijn gevoelens te benoemen. Volgens mij niet, maar volgens mij wil je gewoon veel meer hiervan. En natuurlijk, dit soort dingen zijn leuk om te horen, maar ik zou hem afgaande op je post niet als gesloten bestempelen, of moeilijk uitend, maar jou een beetje een erge zeur hierin hoor. Gelukkig staan daar tegenover voldoende acties/gedrag waaruit ik kan opmaken dat hij (meer dan) blij met me is.
(en toch zit er soms dat duiveltje op mijn schouder wat roept: 'Zég hem dat dan, zeg dat je het soms even nodig hebt om het ook daadwerkelijk van hem te horen'. Maar.... ik weet niet of ik hier goed aan doe. Ik wil hem niet te dicht op zijn huid zitten en hem de tijd geven om vanuit zichzelf met evt. dergelijke uitspraken te komen.
Wat vinden jullie? Zeggen, of toch maar niet?
Niet zeggen. Hij zegt het al, hij laat het al zien.
Jij wil meer, dat is jouw pakkie an. Laat hem zijn wie hij is, en verwacht niet dat hij met de tijd meer gaat zeggen wat hij voelt. Waarom zou hij? Om jou te bevestigen? Want dát is wat je er nog uit wil halen.
Het enige wat je bereikt met dit te zeggen, is dat hij óf niets meer zegt óf, en dat moet je helemaal niet willen; jij je gaat afvragen of hij iets zegt omdat je dat wil horen of omdat hij dat meent.
Jij bent praterig over je gevoel, hij minder. En ik zie niet in waarom dat anders zou moeten
Edit; en veel plezier met je verdere voorpret, en die dag zelf natuurlijk. Als jij hebt gekeken naar wat hij echt leuk vindt, komt dat helemaal goed!
Hallo,
Hé Rhodos, wat leuk dat je een update komt geven!
Even een korte update: het gaat nog altijd heel erg goed tussen mijn vriend en mij. Ik heb inmiddels mijn eerste gesprekken met een psychotherapeut gehad en dat doet me goed. Ik merk dat het goed voor me is om mijn gedrag te onderzoeken en me er zo nadrukkelijk van bewust te zijn. Gesprekken gaan goed dus.
Goed om te horen!
Ook merk ik dat mijn onzekerheid beetje bij beetje minder wordt. Maar de eerlijkheid gebied me wel om te zeggen dat ik het nog niet volledig kwijt ben. Af en toe heb ik toch nog wel momenten dat ik me erg onzeker voel en toch weer 'voor hem' begin te denken/in te vullen in mezelf. Je leert gaandeweg, je onzekerheid is niet in 1 dag of 3 gesprekjes over. Dat is heel normaal hoor.
Ik bespreek dit ook in mijn gesprekken met mijn peut. Die geeft dan - terecht - aan dat dit volstrekt zinloos is. Niemand kan in iemand's anders hoofd kijken, dat is punt 1. En daarbij, zo wees hij mij er op, is het ergens ook vrij respectloos: ik ga, zonder dat hier enige aanleiding voor is (anders dan mijn eigen hersenspinsels) dingen voor hem in lopen vullen. Dat is niet zoals het hoort. Zeker niet omdat mijn vriend al vanaf dag 1 roept dat zodra er iets is waar hij niet blij mee zou zijn, dat hij me dit laat weten. Dus zolang hij mij feitelijk geen enkel signaal geeft waaruit ik af kan leiden dat er evt. iets negatiefs zou zijn, doe ik hem feitelijk onrecht aan...
Auch, dat was wel even een eye opener. Mijn peut vroeg ook: 'Heeft hij wel eens iets gedaan of gezegd waardoor je hem niet durft te vertrouwen op zijn woord?' Euhm.... nee....
Ahum....
Oftewel: ik geloof dat ik een goede peut gevonden heb, ha ha.
Ik geloof het ook, en ik ben oprecht blij voor je dat je dit zo ziet en voelt. Je haalt eruit wat je eruit kunt halen, durft kritisch te zijn en neemt dingen aan. Je doet er iets mee. Erg goed van je!
Nog even terug naar mijn onzekerheid: ik blijf toch soms tegen het feit aanlopen dat ik er soms wat moeite mee heb dat mijn vriend vrijwel nooit echt uitspreekt hoe hij zich voelt in onze relatie. In zijn gedrag is hij heel duidelijk: hij is enorm lief en warm voor me, doet niet anders dan me aanhalen, me strelen, zoenen etc. Daden zeggen meer dan woorden Rhodos, vergeet dat niet.
Maar ik merk dat ik het soms mis dat hij eigenlijk nooit daadwerkelijk zégt dat hij het fijn vindt. Zo is hij, weinig praterig hierover. Dat kun je missen, ik begrijp dat je dat mist, maar je kunt het niet veranderen. Je geeft om hem zoals hij is, toch? En als ik dan onderstaande kijk, dan denk ik; je overdrijft, hij zegt wél dat hij het fijn vindt. Op zijn manier, en op zijn moment. Meer dan dat koesteren kun je niet doen. Door te accepteren dat hij zo met dit omgaat zal je veel rust geven, maar ook daar mag je tijd voor nemen, om je eigen verwachtingen los te laten. De enige keren dat hij het doet is in een reactie op hetgeen ik zeg. Als ik hem bijv. zeg dat ik het heel fijn met hem heb, of dat hij mij heel gelukkig maakt, dan zegt hij ditzelfde terug. Of een ander lief voorbeeld: we stonden te dansen op het nummer Marco Borsato 'Zij', wat eindigt met: 'Zij hoort bij mij' en toen zei hij na afloop: 'Jij hoort bij mij'. Dat zijn dan momenten waarop ik helemaal warm wordt en me heel gelukkig voel.
Ik bedoel maar, hij zegt het niet volgens jou, maar ik vind hem vrij duidelijk. Ga je hem meer geloven als hij dit dagelijks zegt? Let op wat hij doet, niet op wat hij zegt.
Maar verder komt er rechtstreeks vanuit hemzelf niet veel op dit vlak. Hij laat het me vaak heel subtiel weten. Zoals eerder deze week toen hij vertelde dat een ex hem had gevraagd of hij inderdaad weer een nieuwe liefde in zijn leven had, en dat hij daarop had geantwoord dat dit inderdaad zo was. Jij zegt dat hij subtiel is. Wat is er subtiel hieraan? Wat wil jij dat hij zegt en ben je dan wel realistisch bezig?
Of een andere vriendin van hem die laatst bij hem was geweest en mij vertelde (dat weet hij overigens niet) dat hij haar had verteld dat het heel goed ging tussen ons en dat hij helemaal blij werd als ik de kamer in kom lopen.
Zulke dingen doen me dan ontzettend goed om te horen en vervullen me met warmte.
Ik denk dat ik gewoon moet accepteren/respecteren dat hij zo is.
Je snapt het. Hij is en blijft iemand die het moeilijk vindt om rechtstreeks zijn gevoelens te benoemen. Volgens mij niet, maar volgens mij wil je gewoon veel meer hiervan. En natuurlijk, dit soort dingen zijn leuk om te horen, maar ik zou hem afgaande op je post niet als gesloten bestempelen, of moeilijk uitend, maar jou een beetje een erge zeur hierin hoor. Gelukkig staan daar tegenover voldoende acties/gedrag waaruit ik kan opmaken dat hij (meer dan) blij met me is.
(en toch zit er soms dat duiveltje op mijn schouder wat roept: 'Zég hem dat dan, zeg dat je het soms even nodig hebt om het ook daadwerkelijk van hem te horen'. Maar.... ik weet niet of ik hier goed aan doe. Ik wil hem niet te dicht op zijn huid zitten en hem de tijd geven om vanuit zichzelf met evt. dergelijke uitspraken te komen.
Wat vinden jullie? Zeggen, of toch maar niet?
Niet zeggen. Hij zegt het al, hij laat het al zien.
Jij wil meer, dat is jouw pakkie an. Laat hem zijn wie hij is, en verwacht niet dat hij met de tijd meer gaat zeggen wat hij voelt. Waarom zou hij? Om jou te bevestigen? Want dát is wat je er nog uit wil halen.
Het enige wat je bereikt met dit te zeggen, is dat hij óf niets meer zegt óf, en dat moet je helemaal niet willen; jij je gaat afvragen of hij iets zegt omdat je dat wil horen of omdat hij dat meent.
Jij bent praterig over je gevoel, hij minder. En ik zie niet in waarom dat anders zou moeten
Edit; en veel plezier met je verdere voorpret, en die dag zelf natuurlijk. Als jij hebt gekeken naar wat hij echt leuk vindt, komt dat helemaal goed!
