Ik haat mijn man!

Hoi, hoi,

Momenteel weet ik t niet meer. Ik ben een vrouw van tegen de 40, heb samen met mijn man een geweldige lieve dochter van 11 jaar. Ben 5 jaar getrouwd en 18 jaar samen met met mijn man waarvan wij twee jaar ooit uit elkaar zijn geweest. Maar wat heb ik een spijt van de keuze om weer samen te gaan.

Mijn man heeft best een slechte jeugd gehad, moeder toen hij jong was overleden en een vader die alcoholist was. Voor het overlijden van zijn moeder waren zijn vader en moeder al gescheiden. Hij heeft zichzelf opgevoed en er was niemand die de kleine man wilde of kon helpen. Hij mist hierdoor nogal wat. Altijd heb ik medelijden met hem gehad en altijd heb ik gedacht zijn gedrag wel zal verbeteren, maar tegelijk praatte ik zijn slechte gedrag ook goed, want hij kan daar niets aan doen. Zelfs nu nog, zelfs heb ik onze dochter "wijsgemaakt" dat papa er niets aan kan doen dat hij zijn stem zo vaak verheft. Hij heeft gewoon een harde stem....

Wat belachelijk van mij en wat dom. Nu zit hij overspannen thuis. Hij loopt constant op ons te fitten.  Dit doen wij niet goed, dit niet dat niet. De kleinste dingen... iedereen is slecht en zit volgens hem in een complot.  Hij heeft mij met een kandelaar willen slaan, hij heeft mij weer eens uitgescholden voor hele erge woorden en hiernaast zou hij mij wel kapot maken. Deze agressie is vaker voorgekomen, zo heeft hij eerder mijn keel dichtgeknepen, mij in mijn maag gestompt.  De reden om dit te doen waren; ik was mijn huis sleutel vergeten en ik had even geen tijd om printjes voor hem te maken op dat moment. Hiernaast heeft hij mij vaker uitgescholden voor hele erge woorden. Verheft hij zijn stem altijd zodra hij denkt zich te moeten verdedigen.  Onze dochter is tijdens de fysieke boosheid gelukkig nooit thuis geweest. Ook niet bij het uitschelden, maar soms wel bij het schreeuwen. Onze dochter huilt nu al twee dagen lang. Ze zegt dat papa stom en altijd boos is. Ze vindt dat hij maar moet gaan werken. "Mijn best is niet goed genoeg" zei ze. "Hij let alleen maar op de dingen die ik niet goed doe en wordt altijd boos. Maar ik doe toch mijn best mama?"

Zo hart verscheurend, wat het met mij doet is tot daar aan toe. Maar nu voelt onze dochter hetzelfde als wat ik voel. Hij zal haar nooit met een vinger aanraken en echt hij bedoeld ook niet slecht, zij is hem alles. Veel komt gewoon rottig zijn strot uit. Maar ik kan toch niet accepteren dat onze dochter zich door hem toe doen zo ontzettend rot voelt? Ik heb hem gezegd dat ik dit niet kan laten gebeuren en ondanks zij ook zijn kind is waar hij zielsveel van houdt, ik mijn kind moet beschermen. Mijn moederhart is geraakt. "Van mijn kind blijf je af!"

Vandaag was hij jarig, wij maken hem wakker met een zelfgemaakt cakeje met versiering en feliciteren hem. Onderweg dat we naar de slaapkamer lopen, zeg ik ineens in mijn hoofd tegen mezelf; "ik haat hem! Ow wat haat ik hem toch!" En ook voelde ik de haat diep van binnen. Ik schrok zelf van mijn gedachten en gevoel. Want ik ben niet iemand die iemand zo maar kan haten. Zelf heb ik ook altijd een hekel aan het woord "haat", en heb liever niet dat het woord uitgesproken wordt. Maar ik voel het nu echt zo.

Zelf heb ik in de jaren dat wij samen waren altijd gedacht dat het aan mij lag. Ik heb jaren lang therapie gehad. Vorig jaar ook nog heb ook gekeken wat ik kan veranderen aan mezelf. Ik heb echt dingen aangepakt en veranderd waarvan ik vond waar de fout bij mij moest liggen. En dat was ook zo... Ik werkte te veel en stond hiernaast altijd klaar voor anderen. Dit is nu anders... ook  was ik te zacht en vroeger liepen mensen vaak over mij heen. Ook dit is veranderd en heel eerlijk ik liet de kaas niet zomaar meer van mijn brood eten. Maar ik kan echt niet meer doen dan wat ik allemaal al gedaan heb. Ooit heeft een therapeut tegen mij gezegd dat je iemand anders niet kan veranderen alleen jezelf. Dit heb ik altijd onthouden. Maar nu ben ik soms wel eens een bang vogeltje dat soms ook maar niets meer zegt om de goede vrede maar te bewaren. Soms kijk ik hem gewoon niet meer aan, dit omdat ik stiekem bang van voor een confrontatie. Wie ben ik eigenlijk zelf?

Ik heb geen idee wat ik met dit verhaal denk te bereiken.  Ik weet t echt niet. Het is ook nog eens beknopte versie... ook weet ik dat hij zo niet wilt zijn. Na wat er gebeurd is huilt hij tegenwoordig ook weleens. Daarmee heb ik wel al wat bereikt, want vroeger deed hij dit nooit en bleef volhouden dat het aan mij lag. Soms dacht ik van ook...Maar nu weet ik beter. Inderdaad waar twee vechten hebben twee schuld. Maar ik ben op en vind het al heel fijn dat ik van me af heb kunnen schrijven en "anoniem" delen.

Vele zullen zeggen, ga van hem weg. Maar dat kan ik niet... Onze dochter huilt bij het idee dat wij uit elkaar gaan. Ik weet het gewoon echt niet meer.

Ja een vriendin weet het en breng zijn gedrag ook nu meer naar buiten. Ik weet dat jullie gelijk hebben, ik weet het..... waar ben ik mee bezig. Het echt lastig en nu zij het naar buiten brengt inderdaad is het kindermishandeling waar ik aan meewerkt op deze manier. Ik wilde het echt goed doen! Maar ik faal echt aan alle kanten. En zoals hier door iedereen geschreven wordt voel ik mij zo dom. En ik ben niet eens een domme vrouw. Ik schaam me...

MevrouwJack schreef: ↑

31-10-2018 23:54

Hij is de schuldige he? Niet jij. Maar dan moet je nu wel voor jezelf en je dochter opkomen. Ook voor zijn belang lijkt het me beter als hij op z'n minst tijdelijk een andere plek zoekt. Wat vindt hijzelf? In hoeverre heeft hij zelf door dat het uit de hand loopt?

Hij loopt nu bij een psycholoog op aandringen van zijn zus. Hij krijgt een cursus angermanagement.