Relaties
alle pijlers
Ik haat mijn man!
woensdag 31 oktober 2018 om 23:24
Hoi, hoi,
Momenteel weet ik t niet meer. Ik ben een vrouw van tegen de 40, heb samen met mijn man een geweldige lieve dochter van 11 jaar. Ben 5 jaar getrouwd en 18 jaar samen met met mijn man waarvan wij twee jaar ooit uit elkaar zijn geweest. Maar wat heb ik een spijt van de keuze om weer samen te gaan.
Mijn man heeft best een slechte jeugd gehad, moeder toen hij jong was overleden en een vader die alcoholist was. Voor het overlijden van zijn moeder waren zijn vader en moeder al gescheiden. Hij heeft zichzelf opgevoed en er was niemand die de kleine man wilde of kon helpen. Hij mist hierdoor nogal wat. Altijd heb ik medelijden met hem gehad en altijd heb ik gedacht zijn gedrag wel zal verbeteren, maar tegelijk praatte ik zijn slechte gedrag ook goed, want hij kan daar niets aan doen. Zelfs nu nog, zelfs heb ik onze dochter "wijsgemaakt" dat papa er niets aan kan doen dat hij zijn stem zo vaak verheft. Hij heeft gewoon een harde stem....
Wat belachelijk van mij en wat dom. Nu zit hij overspannen thuis. Hij loopt constant op ons te fitten. Dit doen wij niet goed, dit niet dat niet. De kleinste dingen... iedereen is slecht en zit volgens hem in een complot. Hij heeft mij met een kandelaar willen slaan, hij heeft mij weer eens uitgescholden voor hele erge woorden en hiernaast zou hij mij wel kapot maken. Deze agressie is vaker voorgekomen, zo heeft hij eerder mijn keel dichtgeknepen, mij in mijn maag gestompt. De reden om dit te doen waren; ik was mijn huis sleutel vergeten en ik had even geen tijd om printjes voor hem te maken op dat moment. Hiernaast heeft hij mij vaker uitgescholden voor hele erge woorden. Verheft hij zijn stem altijd zodra hij denkt zich te moeten verdedigen. Onze dochter is tijdens de fysieke boosheid gelukkig nooit thuis geweest. Ook niet bij het uitschelden, maar soms wel bij het schreeuwen. Onze dochter huilt nu al twee dagen lang. Ze zegt dat papa stom en altijd boos is. Ze vindt dat hij maar moet gaan werken. "Mijn best is niet goed genoeg" zei ze. "Hij let alleen maar op de dingen die ik niet goed doe en wordt altijd boos. Maar ik doe toch mijn best mama?"
Zo hart verscheurend, wat het met mij doet is tot daar aan toe. Maar nu voelt onze dochter hetzelfde als wat ik voel. Hij zal haar nooit met een vinger aanraken en echt hij bedoeld ook niet slecht, zij is hem alles. Veel komt gewoon rottig zijn strot uit. Maar ik kan toch niet accepteren dat onze dochter zich door hem toe doen zo ontzettend rot voelt? Ik heb hem gezegd dat ik dit niet kan laten gebeuren en ondanks zij ook zijn kind is waar hij zielsveel van houdt, ik mijn kind moet beschermen. Mijn moederhart is geraakt. "Van mijn kind blijf je af!"
Vandaag was hij jarig, wij maken hem wakker met een zelfgemaakt cakeje met versiering en feliciteren hem. Onderweg dat we naar de slaapkamer lopen, zeg ik ineens in mijn hoofd tegen mezelf; "ik haat hem! Ow wat haat ik hem toch!" En ook voelde ik de haat diep van binnen. Ik schrok zelf van mijn gedachten en gevoel. Want ik ben niet iemand die iemand zo maar kan haten. Zelf heb ik ook altijd een hekel aan het woord "haat", en heb liever niet dat het woord uitgesproken wordt. Maar ik voel het nu echt zo.
Zelf heb ik in de jaren dat wij samen waren altijd gedacht dat het aan mij lag. Ik heb jaren lang therapie gehad. Vorig jaar ook nog heb ook gekeken wat ik kan veranderen aan mezelf. Ik heb echt dingen aangepakt en veranderd waarvan ik vond waar de fout bij mij moest liggen. En dat was ook zo... Ik werkte te veel en stond hiernaast altijd klaar voor anderen. Dit is nu anders... ook was ik te zacht en vroeger liepen mensen vaak over mij heen. Ook dit is veranderd en heel eerlijk ik liet de kaas niet zomaar meer van mijn brood eten. Maar ik kan echt niet meer doen dan wat ik allemaal al gedaan heb. Ooit heeft een therapeut tegen mij gezegd dat je iemand anders niet kan veranderen alleen jezelf. Dit heb ik altijd onthouden. Maar nu ben ik soms wel eens een bang vogeltje dat soms ook maar niets meer zegt om de goede vrede maar te bewaren. Soms kijk ik hem gewoon niet meer aan, dit omdat ik stiekem bang van voor een confrontatie. Wie ben ik eigenlijk zelf?
Ik heb geen idee wat ik met dit verhaal denk te bereiken. Ik weet t echt niet. Het is ook nog eens beknopte versie... ook weet ik dat hij zo niet wilt zijn. Na wat er gebeurd is huilt hij tegenwoordig ook weleens. Daarmee heb ik wel al wat bereikt, want vroeger deed hij dit nooit en bleef volhouden dat het aan mij lag. Soms dacht ik van ook...Maar nu weet ik beter. Inderdaad waar twee vechten hebben twee schuld. Maar ik ben op en vind het al heel fijn dat ik van me af heb kunnen schrijven en "anoniem" delen.
Vele zullen zeggen, ga van hem weg. Maar dat kan ik niet... Onze dochter huilt bij het idee dat wij uit elkaar gaan. Ik weet het gewoon echt niet meer.
Momenteel weet ik t niet meer. Ik ben een vrouw van tegen de 40, heb samen met mijn man een geweldige lieve dochter van 11 jaar. Ben 5 jaar getrouwd en 18 jaar samen met met mijn man waarvan wij twee jaar ooit uit elkaar zijn geweest. Maar wat heb ik een spijt van de keuze om weer samen te gaan.
Mijn man heeft best een slechte jeugd gehad, moeder toen hij jong was overleden en een vader die alcoholist was. Voor het overlijden van zijn moeder waren zijn vader en moeder al gescheiden. Hij heeft zichzelf opgevoed en er was niemand die de kleine man wilde of kon helpen. Hij mist hierdoor nogal wat. Altijd heb ik medelijden met hem gehad en altijd heb ik gedacht zijn gedrag wel zal verbeteren, maar tegelijk praatte ik zijn slechte gedrag ook goed, want hij kan daar niets aan doen. Zelfs nu nog, zelfs heb ik onze dochter "wijsgemaakt" dat papa er niets aan kan doen dat hij zijn stem zo vaak verheft. Hij heeft gewoon een harde stem....
Wat belachelijk van mij en wat dom. Nu zit hij overspannen thuis. Hij loopt constant op ons te fitten. Dit doen wij niet goed, dit niet dat niet. De kleinste dingen... iedereen is slecht en zit volgens hem in een complot. Hij heeft mij met een kandelaar willen slaan, hij heeft mij weer eens uitgescholden voor hele erge woorden en hiernaast zou hij mij wel kapot maken. Deze agressie is vaker voorgekomen, zo heeft hij eerder mijn keel dichtgeknepen, mij in mijn maag gestompt. De reden om dit te doen waren; ik was mijn huis sleutel vergeten en ik had even geen tijd om printjes voor hem te maken op dat moment. Hiernaast heeft hij mij vaker uitgescholden voor hele erge woorden. Verheft hij zijn stem altijd zodra hij denkt zich te moeten verdedigen. Onze dochter is tijdens de fysieke boosheid gelukkig nooit thuis geweest. Ook niet bij het uitschelden, maar soms wel bij het schreeuwen. Onze dochter huilt nu al twee dagen lang. Ze zegt dat papa stom en altijd boos is. Ze vindt dat hij maar moet gaan werken. "Mijn best is niet goed genoeg" zei ze. "Hij let alleen maar op de dingen die ik niet goed doe en wordt altijd boos. Maar ik doe toch mijn best mama?"
Zo hart verscheurend, wat het met mij doet is tot daar aan toe. Maar nu voelt onze dochter hetzelfde als wat ik voel. Hij zal haar nooit met een vinger aanraken en echt hij bedoeld ook niet slecht, zij is hem alles. Veel komt gewoon rottig zijn strot uit. Maar ik kan toch niet accepteren dat onze dochter zich door hem toe doen zo ontzettend rot voelt? Ik heb hem gezegd dat ik dit niet kan laten gebeuren en ondanks zij ook zijn kind is waar hij zielsveel van houdt, ik mijn kind moet beschermen. Mijn moederhart is geraakt. "Van mijn kind blijf je af!"
Vandaag was hij jarig, wij maken hem wakker met een zelfgemaakt cakeje met versiering en feliciteren hem. Onderweg dat we naar de slaapkamer lopen, zeg ik ineens in mijn hoofd tegen mezelf; "ik haat hem! Ow wat haat ik hem toch!" En ook voelde ik de haat diep van binnen. Ik schrok zelf van mijn gedachten en gevoel. Want ik ben niet iemand die iemand zo maar kan haten. Zelf heb ik ook altijd een hekel aan het woord "haat", en heb liever niet dat het woord uitgesproken wordt. Maar ik voel het nu echt zo.
Zelf heb ik in de jaren dat wij samen waren altijd gedacht dat het aan mij lag. Ik heb jaren lang therapie gehad. Vorig jaar ook nog heb ook gekeken wat ik kan veranderen aan mezelf. Ik heb echt dingen aangepakt en veranderd waarvan ik vond waar de fout bij mij moest liggen. En dat was ook zo... Ik werkte te veel en stond hiernaast altijd klaar voor anderen. Dit is nu anders... ook was ik te zacht en vroeger liepen mensen vaak over mij heen. Ook dit is veranderd en heel eerlijk ik liet de kaas niet zomaar meer van mijn brood eten. Maar ik kan echt niet meer doen dan wat ik allemaal al gedaan heb. Ooit heeft een therapeut tegen mij gezegd dat je iemand anders niet kan veranderen alleen jezelf. Dit heb ik altijd onthouden. Maar nu ben ik soms wel eens een bang vogeltje dat soms ook maar niets meer zegt om de goede vrede maar te bewaren. Soms kijk ik hem gewoon niet meer aan, dit omdat ik stiekem bang van voor een confrontatie. Wie ben ik eigenlijk zelf?
Ik heb geen idee wat ik met dit verhaal denk te bereiken. Ik weet t echt niet. Het is ook nog eens beknopte versie... ook weet ik dat hij zo niet wilt zijn. Na wat er gebeurd is huilt hij tegenwoordig ook weleens. Daarmee heb ik wel al wat bereikt, want vroeger deed hij dit nooit en bleef volhouden dat het aan mij lag. Soms dacht ik van ook...Maar nu weet ik beter. Inderdaad waar twee vechten hebben twee schuld. Maar ik ben op en vind het al heel fijn dat ik van me af heb kunnen schrijven en "anoniem" delen.
Vele zullen zeggen, ga van hem weg. Maar dat kan ik niet... Onze dochter huilt bij het idee dat wij uit elkaar gaan. Ik weet het gewoon echt niet meer.
anoniem_378218 wijzigde dit bericht op 01-11-2018 00:42
0.09% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 01:46
Indien nodig kan kind onder toezicht of met begeleiding bij de vader verblijven.
donderdag 1 november 2018 om 02:09
Enn schreef: ↑01-11-2018 00:33Houd op met escapes te bedenken en ga.
Maak een plan, denk hierover na, vergeet je zaken niet en zorg verdeé voor een toekomst voor jou en kind. Je bent er slim genoeg voor en het wordt tijd dat je laat zien dat je het bent. Je bent niet meer dat jonge, bange meisje, niet meer sinds je een ander klein en inmiddels ook bang meisje hebt gebaard. . Je bent echt veel sterker dan je denkt . Alleen jij gelooft het niet en zeker niet als hij in jouw buurt is.
Ga je nu héėl snel doen wat jouw intelligentie je al tijden zegt? Jouw gevoelens zijn momenteel en al vrij lang een zeer slechte raadgever. Dus: nu alleen door op ratio totdat je veilig bent samen met kind.
Weer geloven en terug in je eigen kracht!
Want een krachtige vrouw ben je als je de mishandeling hebt overleefd en daar uit bent gestapt.
Die stap nemen is aan jou. Jij kan dat, als jij dat wil.
Zorg goed voor jou en je kind.
Als je er hulp bij nodig hebt, is die er :
Veilig Thuis, stichting Zijweg, Slachtofferhulp, Maatschappelijk Werk.
Ook voor gewoon even voluit van je af te praten, om je verhaal kwijt te kunnen in een veilige omgeving kan je bij hun terecht. Gaandeweg zoeken naar oplossingen, stap voor stap. Je hoeft het niet helemaal alleen te doen.
Bellen, chatten of emailen kan ook met Sensoor.
donderdag 1 november 2018 om 04:17
Niets aan toe te voegen. Je bent het verplicht aan jezelf en in de eerste plaats aan je dochter!MevrouwJack schreef: ↑31-10-2018 23:42"Mijn moederhart is geraakt. "Van mijn kind blijf je af!""
Dat klinkt prachtig dramatisch maar het is gewoon niet waar he nu? Je beschermt je kind niet op dit moment. Getuige zijn van geweld (ze is echt niet gek) valt onder mishandeling. Je kind geeft aan alle kanten aan dat het niet gaat zo, en dat zal ze niet makkelijk doen (kinderen blijven immers vaak heel lang loyaal aan hun ouders, ook als die zich misdragen).
Als je niet voor jezelf actie onderneemt, doe het dan voor je dochter. Jullie worden allebei mishandeld nu.
donderdag 1 november 2018 om 05:15
Je dochter geeft zelf al aan dat deze situatie ongezond voor haar is, hoeveel meer alarmbellen heb je nodig om NU actie te ondernemen?
Ik zou enorm respect voor je hebben als je nu doorpakt en echt vertrekt maar voel intense woede en teleurstelling bij het idee dat je nog langer in deze situatie wilt blijven. Bah...
Ik zou enorm respect voor je hebben als je nu doorpakt en echt vertrekt maar voel intense woede en teleurstelling bij het idee dat je nog langer in deze situatie wilt blijven. Bah...
envelop wijzigde dit bericht op 02-11-2018 07:27
Reden: Te herkenbaar
Reden: Te herkenbaar
75.74% gewijzigd
donderdag 1 november 2018 om 06:27
donderdag 1 november 2018 om 06:35
Niet doen. Je bent niet dom. Je wil niet weten wat er achter gesloten deuren plaatsvindt en je bent helaas echt de enige nietEmmie1981 schreef: ↑31-10-2018 23:51Ja een vriendin weet het en breng zijn gedrag ook nu meer naar buiten. Ik weet dat jullie gelijk hebben, ik weet het..... waar ben ik mee bezig. Het echt lastig en nu zij het naar buiten brengt inderdaad is het kindermishandeling waar ik aan meewerkt op deze manier. Ik wilde het echt goed doen! Maar ik faal echt aan alle kanten. En zoals hier door iedereen geschreven wordt voel ik mij zo dom. En ik ben niet eens een domme vrouw. Ik schaam me...
Laat de schaamte je niet verlammen. Je hebt er alles aan gedaan om het met deze man te laten werken en je bent nu zover dat je niet meer verder kan.
Het feit dat het slecht gaat met hem wil niet zeggen dat je daarom minder recht op een normale behandeling hebt dan hij.
Dus: onderneem stappen en kijk verder.
Red je het financieel alleen.
Waar ga je met je dochter wonen.
Als je dit soort dingen voor jezelf concreet maakt verandert er vaak al veel, ook voor jezelf.
Maar de ander voelt dan ook al dat er iets verschuift en komt zo in beweging.
Goed dat je dit met en vriendin hebt besproken. En ook goed dat je het bredere plaatje blijft zien en zijn gedrag.
Niet om het te accepteren maar je moet de komende tijd slim handelen in het belang van je kind. Je kent hem door en door en deze kennis ga je nu gebruiken om je gezin (ook hem! Hij wil dit ook niet zo!) te redden en verdere escalaties te voorkomen.
Moet je een kamer voor hem zoeken , doe dat , als hij uit zichzelf niet weggaat.
Je zit in een extreme situatie dus zult extreme oplossingen moeten verzinnen.
Zoek hierbij hulp van bijvoorbeeld veilig thuis.
Jij MOET dit doen want je bent de enige die dit kan in jullie gezin.
En je kunt dit want alles is beter dan dit.
Sterkte.
donderdag 1 november 2018 om 06:37
Dit dus.
TO je zegt dat op dit moment je dochter ook huilt, al twee dagen.
Bedenk dit voor jezelf: wat is de meerwaarde van bij hem blijven?
Veranderen zal hij niet en jullie relatie ook niet zolang jij niks doet.
Als jij daar tevreden mee bent, geen probleem. (Maar dat ben je duidelijk niet)
Je faalt overigens helemaal niet, je maakt misschien enkel een fout, zoals ieder mens. Ga ajb jezelf nou niet de grond in praten om het gedrag van een ander.
Heb je niks aan.
donderdag 1 november 2018 om 06:58
Leest titel en denkt "waarom vraag je überhaupt nog naar advies?"
Ik heb ook een moeilijke jeugd gehad met een alcoholist als vader, het is geen excuus voor zijn gedrag. Uit eigen ervaring: ouders die bij elkaar blijven om de kinderen maken heel veel kapot. Beter de pleister er in één keer aftrekken voor je dochter dan een jarenlang trauma laten oplopen. En daar kan ik ook over meepraten.
Ik heb ook een moeilijke jeugd gehad met een alcoholist als vader, het is geen excuus voor zijn gedrag. Uit eigen ervaring: ouders die bij elkaar blijven om de kinderen maken heel veel kapot. Beter de pleister er in één keer aftrekken voor je dochter dan een jarenlang trauma laten oplopen. En daar kan ik ook over meepraten.
donderdag 1 november 2018 om 07:02
Precies izzy zelfde.hier.Izzy_ schreef: ↑01-11-2018 06:58Leest titel en denkt "waarom vraag je überhaupt nog naar advies?"
Ik heb ook een moeilijke jeugd gehad met een alcoholist als vader, het is geen excuus voor zijn gedrag. Uit eigen ervaring: ouders die bij elkaar blijven om de kinderen maken heel veel kapot. Beter de pleister er in één keer aftrekken voor je dochter dan een jarenlang trauma laten oplopen. En daar kan ik ook over meepraten.
donderdag 1 november 2018 om 07:29
Wat een moeilijke situatie zit je in.
Je wenst zo graag een gelukkig gezin, een gelukkig leven voor je man en dochter. Wat begrijpelijk is.
Wat je misschien nu nog niet ziet, is dat jouw grens hanteren wellicht hetgene is dat daar voor gaat zorgen.
Je dochter leert de les dat veiligheid en daarmee geluk het vechten waard is. En jouw man leert de les dat je zo niet met anderen om mag gaan binnen een relatie. Of hij die kan toepassen is vervolgens aan hem.
Daarbij schrijf je dat je twijfelt omdat je dochter dan alleen is met hem. Ook schrijf je dat hij overspannen is. Ik kan me heel goed voorstellen dat een overspannen man geen co-ouderschap wil. En dat een man die ontzettend veel van zijn dochter houdt (wat je ook schrijft), juist wel na een rust van 12 dagen, een fijne vader kan zijn.
Dus lieve to, je weet niet wat er gaat gebeuren, maar er is iig ook een scenario waarin het voor alle partijen beter uit gaat pakken.
Jij een veilige plek, dochter een stabiel thuis en je man een plek vol rust om daarna weer energie in jullie kind te kunnen steken.
Laat jezelf niet gek maken! Kies voor de veiligheid. Ook jij hebt maar 1 leven, en hoeft die echt niet op te offeren omdat een ander pech heeft in zijn leven.
Je wenst zo graag een gelukkig gezin, een gelukkig leven voor je man en dochter. Wat begrijpelijk is.
Wat je misschien nu nog niet ziet, is dat jouw grens hanteren wellicht hetgene is dat daar voor gaat zorgen.
Je dochter leert de les dat veiligheid en daarmee geluk het vechten waard is. En jouw man leert de les dat je zo niet met anderen om mag gaan binnen een relatie. Of hij die kan toepassen is vervolgens aan hem.
Daarbij schrijf je dat je twijfelt omdat je dochter dan alleen is met hem. Ook schrijf je dat hij overspannen is. Ik kan me heel goed voorstellen dat een overspannen man geen co-ouderschap wil. En dat een man die ontzettend veel van zijn dochter houdt (wat je ook schrijft), juist wel na een rust van 12 dagen, een fijne vader kan zijn.
Dus lieve to, je weet niet wat er gaat gebeuren, maar er is iig ook een scenario waarin het voor alle partijen beter uit gaat pakken.
Jij een veilige plek, dochter een stabiel thuis en je man een plek vol rust om daarna weer energie in jullie kind te kunnen steken.
Laat jezelf niet gek maken! Kies voor de veiligheid. Ook jij hebt maar 1 leven, en hoeft die echt niet op te offeren omdat een ander pech heeft in zijn leven.
donderdag 1 november 2018 om 07:33
Ik wil er graag nog aan toevoegen dat ik er ook mensen door ben gaan haten: mijn ouders. Ik ben blij dat ze er niet meer zijn. Geloof me to, je wilt niet dat je dochter later zo over je gaat denken. Doe het beste voor haar, als je het niet voor jezelf kunt doen.
donderdag 1 november 2018 om 07:37
Altijd mooi dit soort topics. Het advies van de gemiddelde huis- tuin- en keukenvrouw is altijd dat ze haar man moet verlaten na een ontzettend eenzijdig verhaal. Vervolgens worden er allerlei dingen geroepen tegen een vrouw die men niet eens kent. Huiselijk geweld is erg, maar blijkbaar is het niet erg genoeg, want ze kan er wel mooi over schrijven op een viva forum ipv op een politiebureau te zitten en aangifte te doen tegen haar man. Nee inderdaad, het houdt nooit op, niet vanzelf, al helemaal niet op een forum op het internet.
donderdag 1 november 2018 om 07:55
TO, je hebt nu een eerste stap gezet. Je kan niet meer ontkennen, dat er echt iets gruwelijk mis is.
bel eens met Veilig Thuis (kan ook anoniem), gewoon om je hart te luchten.
Praat eens met je huisarts.
En verzin een plan, hoe je weg kunt (met dochter)
Kun je ergens (tijdelijk) terecht om rust te vinden?
bel eens met Veilig Thuis (kan ook anoniem), gewoon om je hart te luchten.
Praat eens met je huisarts.
En verzin een plan, hoe je weg kunt (met dochter)
Kun je ergens (tijdelijk) terecht om rust te vinden?
donderdag 1 november 2018 om 07:56
eerst moet het slachtoffer erkennen, dat er echt iets mis is. Dat heeft TO nu gedaan. Ze kan het niet langer afdoen met 'valt wel mee'.Meesterkees schreef: ↑01-11-2018 07:37Altijd mooi dit soort topics. Het advies van de gemiddelde huis- tuin- en keukenvrouw is altijd dat ze haar man moet verlaten na een ontzettend eenzijdig verhaal. Vervolgens worden er allerlei dingen geroepen tegen een vrouw die men niet eens kent. Huiselijk geweld is erg, maar blijkbaar is het niet erg genoeg, want ze kan er wel mooi over schrijven op een viva forum ipv op een politiebureau te zitten en aangifte te doen tegen haar man. Nee inderdaad, het houdt nooit op, niet vanzelf, al helemaal niet op een forum op het internet.
Nu komen de volgende stappen.
donderdag 1 november 2018 om 08:47
Lees je eigen topictitel eens. Niet: “Ik heb relatieproblemen” of zoiets, maar “Ik haat mijn man!” Met een uitroepteken nog wel. Je kan toch zelf ook wel bedenken dat dit geen basis is voor een relatie?! Helemaal niet omdat je ook nog eens zeer gegronde redenen hebt om hem te haten.
Je dochter heeft heel goed door wat er aan de hand is. Mijn vader had vroeger ook ouders (mijn opa en oma dus) met een dergelijke relatie en lag elke avond huilend in bed. Hij heeft er echt een trauma aan overgehouden en ondervindt nog steeds problemen, terwijl hij inmiddels zelf bejaard is. Dit doe jij je dochter aan als je bij hem blijft.
Je dochter heeft heel goed door wat er aan de hand is. Mijn vader had vroeger ook ouders (mijn opa en oma dus) met een dergelijke relatie en lag elke avond huilend in bed. Hij heeft er echt een trauma aan overgehouden en ondervindt nog steeds problemen, terwijl hij inmiddels zelf bejaard is. Dit doe jij je dochter aan als je bij hem blijft.
donderdag 1 november 2018 om 08:53
Werkelijk onbegrijpelijk dat al die therapeuten niet hebben ingegrepen en het wat mij betreft daar alleen maar erger mee hebben gemaakt. Wat heb je er toch een amateurs peuten tussen zitten. Anyway, wegwezen bij je man en aan je herstel werken met een echt goede therapeut deze keer. Sterkte, je kan het!
donderdag 1 november 2018 om 08:57
Meesterkees schreef: ↑01-11-2018 07:37Altijd mooi dit soort topics. Het advies van de gemiddelde huis- tuin- en keukenvrouw is altijd dat ze haar man moet verlaten na een ontzettend eenzijdig verhaal. Vervolgens worden er allerlei dingen geroepen tegen een vrouw die men niet eens kent. Huiselijk geweld is erg, maar blijkbaar is het niet erg genoeg, want ze kan er wel mooi over schrijven op een viva forum ipv op een politiebureau te zitten en aangifte te doen tegen haar man. Nee inderdaad, het houdt nooit op, niet vanzelf, al helemaal niet op een forum op het internet.
Dit is geen relatietherapie en geen politiebureau. Ik denk dat de meeste hier zich beseffen dat een topic niet een objectieve reportage is van een onafhankelijke specialist. Zij mag hier haar verhaal doen en op basis daarvan input krijgen. Het gaat er tenslotte om wat zij ermee wil. Het mag gewoon haar verhaal zijn en ze zal daarop vanuit verschillende invalshoeken input krijgen.
Ze krijgt behoorlijk reflecterende input maar soms zit er inderdaad ook infantiel commentaar tussen. Van iemand die bijvoorbeeld huiselijk geweld pas interessant vindt worden na een aangifte bij de politie. Dat soort heb je inderdaad ook. Daar moet je dan als huis-tuin- en keukenvrouw maar een beetje overheen lezen.
donderdag 1 november 2018 om 09:02
donderdag 1 november 2018 om 09:03
Niks natuurlijk maar ik vraag me af of ze fysiek en mentaal tegen hem op gewassen is om hem dan niet weer binnen te laten. Als ze op zolder bij zus/vriendin/wie dan ook zit is het makkelijker om afstand te creëren en vanuit daar een goed plan te maken hoe verder.
@TO, heb je financiële middelen/inkomen om het even uit te kunnen zingen? Tip, betrek instanties bij je vertrek voor hulp. Geen idee welke het beste is voor jouw situatie maar hier in het topic zijn verschillende opties genoemd.