Relaties
alle pijlers
Ik houd van allebei...
woensdag 3 september 2008 om 16:05
Het is zo simpel en zo moeilijk! Ik heb twee geweldige mannen in m'n leven en ik ben bang dat ik nu bij de verkeerde ben...
Ik ben nog een beetje nieuw hier, tot nu toe vooral meegelezen, maar ik sta nu op het punt te 'ontploffen'.
'De andere man' in dit verhaal is m'n ex. Ik ben twee jaar geleden bij hem weggegaan. Geen ruzie, maar ik zat volledig klem. Ik was al sinds m'n achttiende bij hem en hij was tien jaar ouder. Hij was toen net (zo goed als) gescheiden en hij was m'n eerste vriendje. Niet echt een goede uitgangssituatie, maar hij was wel heel leuk en heel lief en ik was gewoon hartstikke verliefd. Het ging vijf jaar goed, we hebben jaren samengewoond en opeens voelde ik dat het niet meer ging. Dit bleef een tijd broeien en toen kwam het tot een soort ontploffing, want in die tijd was ik nog onzekerder dan nu en kon ik nog minder goed praten. Ik ben vrij plotseling bij hem weggegaan, zonder duidelijke reden (relatie uitgeblust, ik veranderd, een fase waarin ik ontdekte dat er meer was... ?)
In no time had ik een nieuwe vriend, hoewel ik eigenlijk van mezelf een tijdje alleen moest zijn... Ik heb nog een half jaar m'n eigen woonruimte gehad en daar ook af en toe geslapen, maar in feite woonde ik al snel bij hem. Dat is nu een kleine twee jaar zo. Hij is ook ontzettend lief en leuk.
Maar... ik merk steeds meer hoe gek ik nog steeds ben op m'n ex. Iedere keer als ik hem zie baal ik weer dat ik hem kwijt ben, hoewel hij dus nog wel een goede vriend is (de beste...). En het is nu zelfs zo erg dat ik iedere dag aan hem denk en stiekem niets liever wil dan hem terug. Als ik niet een nieuwe vriend had en hij een nieuwe vriendin waren we denk ik alweer bij elkaar (ook hij heeft me al laten weten dat hij nog steeds niet over me heen is). Ik weet niet zo goed wat ik met mezelf aan moet. Ik denk wel eens: Met m'n huidige vriend wil ik jong zijn, met m'n ex wil ik oud worden...
Tot zover voor nu.
Bui-tel
Ik ben nog een beetje nieuw hier, tot nu toe vooral meegelezen, maar ik sta nu op het punt te 'ontploffen'.
'De andere man' in dit verhaal is m'n ex. Ik ben twee jaar geleden bij hem weggegaan. Geen ruzie, maar ik zat volledig klem. Ik was al sinds m'n achttiende bij hem en hij was tien jaar ouder. Hij was toen net (zo goed als) gescheiden en hij was m'n eerste vriendje. Niet echt een goede uitgangssituatie, maar hij was wel heel leuk en heel lief en ik was gewoon hartstikke verliefd. Het ging vijf jaar goed, we hebben jaren samengewoond en opeens voelde ik dat het niet meer ging. Dit bleef een tijd broeien en toen kwam het tot een soort ontploffing, want in die tijd was ik nog onzekerder dan nu en kon ik nog minder goed praten. Ik ben vrij plotseling bij hem weggegaan, zonder duidelijke reden (relatie uitgeblust, ik veranderd, een fase waarin ik ontdekte dat er meer was... ?)
In no time had ik een nieuwe vriend, hoewel ik eigenlijk van mezelf een tijdje alleen moest zijn... Ik heb nog een half jaar m'n eigen woonruimte gehad en daar ook af en toe geslapen, maar in feite woonde ik al snel bij hem. Dat is nu een kleine twee jaar zo. Hij is ook ontzettend lief en leuk.
Maar... ik merk steeds meer hoe gek ik nog steeds ben op m'n ex. Iedere keer als ik hem zie baal ik weer dat ik hem kwijt ben, hoewel hij dus nog wel een goede vriend is (de beste...). En het is nu zelfs zo erg dat ik iedere dag aan hem denk en stiekem niets liever wil dan hem terug. Als ik niet een nieuwe vriend had en hij een nieuwe vriendin waren we denk ik alweer bij elkaar (ook hij heeft me al laten weten dat hij nog steeds niet over me heen is). Ik weet niet zo goed wat ik met mezelf aan moet. Ik denk wel eens: Met m'n huidige vriend wil ik jong zijn, met m'n ex wil ik oud worden...
Tot zover voor nu.
Bui-tel
woensdag 3 september 2008 om 16:14
Wat denk je ervan om een tijd alleen te zijn.... en communicatie wil ook nog wel eens helpen. De situatie waar je nu in blijft zitten is tegenover geen enkele partij eerlijk, denk je wel?
Daarnaast heeft je ex een nieuwe vriendin. Zou hij daarbij blijven als hij ongelukkig was met haar? Lijkt me niet. En dat zou jij ook niet bij je huidige vriend moeten doen. Je kunt ze nu eenmaal niet allebei hebben, maar misschien is op dit moment géén van beiden de beste optie. Ze zijn het allebei blijkbaar niet helemaal voor je.
Daarnaast heeft je ex een nieuwe vriendin. Zou hij daarbij blijven als hij ongelukkig was met haar? Lijkt me niet. En dat zou jij ook niet bij je huidige vriend moeten doen. Je kunt ze nu eenmaal niet allebei hebben, maar misschien is op dit moment géén van beiden de beste optie. Ze zijn het allebei blijkbaar niet helemaal voor je.
woensdag 3 september 2008 om 16:20
Hallo Buitel,
wat een lastige situatie zeg.
Volgens mij weet jij heel goed bij wie jij wilt zijn en met wie je verder wilt. En dat is je ex. Ongeacht of hij nu een nieuwe vriendin heeft, betekend dit eigenlijk dat je huidige vriend niet de man van je leven is en vind ik dat je hem dat eerlijk moet vertellen en niet verder moet gaan met een relatie die je eigenlijk liever met iemand anders zou willen. Daarna kun je verder kijken of er eventueel ooit nog een kans in zit met je ex. Wie weet wordt hij ook nog wel eens vrijgezel. Zo niet, dan komt er wel een nieuwe ware liefde op je pad. Maar je huidige vriend is dat schijnbaar niet, dus vind ik het voor hem oneerlijk om hem aan het lijntje te houden.
Sterkte en succes ermee.
wat een lastige situatie zeg.
Volgens mij weet jij heel goed bij wie jij wilt zijn en met wie je verder wilt. En dat is je ex. Ongeacht of hij nu een nieuwe vriendin heeft, betekend dit eigenlijk dat je huidige vriend niet de man van je leven is en vind ik dat je hem dat eerlijk moet vertellen en niet verder moet gaan met een relatie die je eigenlijk liever met iemand anders zou willen. Daarna kun je verder kijken of er eventueel ooit nog een kans in zit met je ex. Wie weet wordt hij ook nog wel eens vrijgezel. Zo niet, dan komt er wel een nieuwe ware liefde op je pad. Maar je huidige vriend is dat schijnbaar niet, dus vind ik het voor hem oneerlijk om hem aan het lijntje te houden.
Sterkte en succes ermee.
woensdag 3 september 2008 om 17:01
quote:domnaiefmutsje schreef op 03 september 2008 @ 16:21:
Moeilijke situatie. Misschien eerlijker naar jezelf en naar je huidige partner om even alleen te zijn?
Als je oud wil worden met je ex, is dat niet eerlijk tegenover je partner die toekomstplannen met je heeft.
Sterkte!
Hier ben ik het helemaal mee eens. Het is oneerlijk dat je partner hoopt op een mooie toekomst met jou terwijl je met je ex oud wilt worden.
Denk je niet dat je huidige partner gewoon een ''vervanger'' is geweest voor je ex omdat je niet alleen wilde zijn?
Moeilijke situatie. Misschien eerlijker naar jezelf en naar je huidige partner om even alleen te zijn?
Als je oud wil worden met je ex, is dat niet eerlijk tegenover je partner die toekomstplannen met je heeft.
Sterkte!
Hier ben ik het helemaal mee eens. Het is oneerlijk dat je partner hoopt op een mooie toekomst met jou terwijl je met je ex oud wilt worden.
Denk je niet dat je huidige partner gewoon een ''vervanger'' is geweest voor je ex omdat je niet alleen wilde zijn?
woensdag 3 september 2008 om 17:22
Kan het zijn dat bij je verlangen naar je ex het 'onbereikbare-mannen-syndroom' een rol speelt? Dat je gevoelens en behoeftes op hem projecteert omdat je weet dat jullie niet zomaar samen kunnen zijn? Onbereikbare mannen zijn veilig om over te fantaseren. Maar de werkelijkheid kan anders zijn.
Ik denk in ieder geval dat je je verlangen naar je ex serieus moet nemen. Misschien wil jouw gevoel/intuïtie je iets vertellen over je huidige situatie of je huidige relatie. Probeer erachter te komen wat de werkelijke reden is dat je naar je ex verlangt: wat mis je? wat wil je? waar heb je behoefte aan? Als je dat weet, kun je er voor zorgen dat je dat krijgt: bij je vriend, bij je ex of bij iemand anders.
Ik denk in ieder geval dat je je verlangen naar je ex serieus moet nemen. Misschien wil jouw gevoel/intuïtie je iets vertellen over je huidige situatie of je huidige relatie. Probeer erachter te komen wat de werkelijke reden is dat je naar je ex verlangt: wat mis je? wat wil je? waar heb je behoefte aan? Als je dat weet, kun je er voor zorgen dat je dat krijgt: bij je vriend, bij je ex of bij iemand anders.
vrijdag 5 september 2008 om 13:37
Dames, bedankt voor jullie reacties!
Ik vond ze erg confronterend, waar ik trouwens ook erg blij mee ben, en in eerste instantie vond ik de reacties van Madhe, Bianci, Mutsje en Mikk nogal eenzijdig, maar toen herlas ik m'n eigen stukje en dát is pas eenzijdig...
Ik ben, zoals m'n naam al verraad, een mens van buien en dit stukje was in een erg negatieve bui wat m'n vriend betreft. Ik zei dan wel niks negatiefs, maar ook niks over hoeveel ik van hem houd. Daar valt ook niet heel veel over te zeggen, behalve dat het zo is.
Jullie hebben natuurlijk absoluut gelijk dat ik moet communiceren. Dat is een zwak punt van me. Ik probeer het wel, maar ik weet vaak niet wat ik moet zeggen en als het over mij en gevoelens gaat, barst ik gelijk in tranen uit en dat vind ik zó niet eerlijk tegenover mijn vriend, voor wie het minstens zo naar is. En dan kan ik bijna niks meer uitbrengen, terwijl hij inderdaad recht heeft te weten wat ik voel. Maar het grote probleem blijft, dat ik zelf helemaal niet op een rijtje heb wat ik voel. Dat weet hij dan weer wel, tenminste, ik heb het vaak genoeg gezegd, maar dat lijkt hij een beetje te negeren.
En ik denk dat er wel wat in zit wat Mien zegt, hoewel ik zelf niet echt geloof dat m'n ex zo onbereikbaar is. Het is meer dat ik hem niet uit z'n nieuwe relatie weg wíl plukken, ik geloof dat hij voor mij wel bij haar weg zou gaan, maar dat wil ik niet op m'n geweten hebben. Als ik wegens m'n gevoelens voor hem bij m'n vriend weg zou gaan, zou ik echt een periode met mezelf afspreken dat ik geen vaste relatie aanga. Dat had ik na de breuk met m'n ex moeten doen, maar goed, daar heb ik dan in elk geval iets van geleerd. Het was nooit de bedoeling dat ik met m'n nieuwe vriendje meteen een serieuze relatie zou krijgen, maar ik ben nou eenmaal geen typje voor losse scharrels.
Maar hoe kom ik er nou achter wat ik wil, wat ik mis? Ik ben heel gevoelig, maar ik kan m'n gevoel vaak niet echt duiden. M'n vriend is zo goed als perfect, hoe kan er daar dan iets mis zijn?
Misschien heb ik ook wel heimwee naar de plaats waar ik woonde, heerlijk veilig, dichtbij familie, lekker rustig, dichtbij de natuur... Maar daar wil m'n vriend juist graag met me heen verhuizen. alleen weet ik niet of ik dat aandurf.
Jullie zullen er wel bij blijven dat ik bij hem weg moet gaan, maar wat als dat een grote fout is? Wat als ik iets moois zomaar kapot maak? En het is niet eerlijk om bij hem te blijven als ik er niet helemaal ben, maar is het wel eerlijk om hem in de steek te laten?
Genoeg chaotische gedachtespinsels voor nu....
Ik vond ze erg confronterend, waar ik trouwens ook erg blij mee ben, en in eerste instantie vond ik de reacties van Madhe, Bianci, Mutsje en Mikk nogal eenzijdig, maar toen herlas ik m'n eigen stukje en dát is pas eenzijdig...
Ik ben, zoals m'n naam al verraad, een mens van buien en dit stukje was in een erg negatieve bui wat m'n vriend betreft. Ik zei dan wel niks negatiefs, maar ook niks over hoeveel ik van hem houd. Daar valt ook niet heel veel over te zeggen, behalve dat het zo is.
Jullie hebben natuurlijk absoluut gelijk dat ik moet communiceren. Dat is een zwak punt van me. Ik probeer het wel, maar ik weet vaak niet wat ik moet zeggen en als het over mij en gevoelens gaat, barst ik gelijk in tranen uit en dat vind ik zó niet eerlijk tegenover mijn vriend, voor wie het minstens zo naar is. En dan kan ik bijna niks meer uitbrengen, terwijl hij inderdaad recht heeft te weten wat ik voel. Maar het grote probleem blijft, dat ik zelf helemaal niet op een rijtje heb wat ik voel. Dat weet hij dan weer wel, tenminste, ik heb het vaak genoeg gezegd, maar dat lijkt hij een beetje te negeren.
En ik denk dat er wel wat in zit wat Mien zegt, hoewel ik zelf niet echt geloof dat m'n ex zo onbereikbaar is. Het is meer dat ik hem niet uit z'n nieuwe relatie weg wíl plukken, ik geloof dat hij voor mij wel bij haar weg zou gaan, maar dat wil ik niet op m'n geweten hebben. Als ik wegens m'n gevoelens voor hem bij m'n vriend weg zou gaan, zou ik echt een periode met mezelf afspreken dat ik geen vaste relatie aanga. Dat had ik na de breuk met m'n ex moeten doen, maar goed, daar heb ik dan in elk geval iets van geleerd. Het was nooit de bedoeling dat ik met m'n nieuwe vriendje meteen een serieuze relatie zou krijgen, maar ik ben nou eenmaal geen typje voor losse scharrels.
Maar hoe kom ik er nou achter wat ik wil, wat ik mis? Ik ben heel gevoelig, maar ik kan m'n gevoel vaak niet echt duiden. M'n vriend is zo goed als perfect, hoe kan er daar dan iets mis zijn?
Misschien heb ik ook wel heimwee naar de plaats waar ik woonde, heerlijk veilig, dichtbij familie, lekker rustig, dichtbij de natuur... Maar daar wil m'n vriend juist graag met me heen verhuizen. alleen weet ik niet of ik dat aandurf.
Jullie zullen er wel bij blijven dat ik bij hem weg moet gaan, maar wat als dat een grote fout is? Wat als ik iets moois zomaar kapot maak? En het is niet eerlijk om bij hem te blijven als ik er niet helemaal ben, maar is het wel eerlijk om hem in de steek te laten?
Genoeg chaotische gedachtespinsels voor nu....
vrijdag 5 september 2008 om 13:48
Jullie zullen er wel bij blijven dat ik bij hem weg moet gaan, maar wat als dat een grote fout is? Wat als ik iets moois zomaar kapot maak? En het is niet eerlijk om bij hem te blijven als ik er niet helemaal ben, maar is het wel eerlijk om hem in de steek te laten? (quote)
Vedient jou vriend dan niet iemand die honderd procent voor hem gaat. Die met ziel en zaligheid bij hem wil zijn die met hem oud wil worden???????????
Is het eerlijk om bij iemand te blijven omdat het zo zielig is als je het uitmaakt???
Zou jij zeggen he bedankt hoor, dat je bij me bent gebleven terwijl je zo verlangt naar die ander..????
Vedient jou vriend dan niet iemand die honderd procent voor hem gaat. Die met ziel en zaligheid bij hem wil zijn die met hem oud wil worden???????????
Is het eerlijk om bij iemand te blijven omdat het zo zielig is als je het uitmaakt???
Zou jij zeggen he bedankt hoor, dat je bij me bent gebleven terwijl je zo verlangt naar die ander..????
vrijdag 5 september 2008 om 15:43
quote:Madhe schreef op 03 september 2008 @ 16:14:
Daarnaast heeft je ex een nieuwe vriendin. Zou hij daarbij blijven als hij ongelukkig was met haar? Lijkt me niet.
Ja hoor, ik ken er zelfs één die een vriendin van mij een uitnodiging heeft gedaan dat als ze ooit weer wat in hem zou zien ze dat onmiddelijk moest zeggen want dan zou hij deze relatie stoppen.
Het is dat ik zijn vriendin niet ken....
TO, je moet je relatie stoppen als er geen toekomstmuziek meer in zit. En mocht je je ex vertellen dat je weer verliefd op hem bent, en hij gaat bij zijn vriendin weg, dan is dat niet jouw probleem want dan heeft deze relatie dus nooit goed gezeten. Als hij zo makkelijk een punt erachter kan zetten. Zij was dan gewoon 2e keus bij gebrek aan wat anders. En dan moet zijn vriendin maar blij zijn dat hij weg is. Toch vraag ik mij af of het bij jou geen kwestie van vluchten is, vluchten en denken dat het leuker is met je ex.
Daarnaast heeft je ex een nieuwe vriendin. Zou hij daarbij blijven als hij ongelukkig was met haar? Lijkt me niet.
Ja hoor, ik ken er zelfs één die een vriendin van mij een uitnodiging heeft gedaan dat als ze ooit weer wat in hem zou zien ze dat onmiddelijk moest zeggen want dan zou hij deze relatie stoppen.
Het is dat ik zijn vriendin niet ken....
TO, je moet je relatie stoppen als er geen toekomstmuziek meer in zit. En mocht je je ex vertellen dat je weer verliefd op hem bent, en hij gaat bij zijn vriendin weg, dan is dat niet jouw probleem want dan heeft deze relatie dus nooit goed gezeten. Als hij zo makkelijk een punt erachter kan zetten. Zij was dan gewoon 2e keus bij gebrek aan wat anders. En dan moet zijn vriendin maar blij zijn dat hij weg is. Toch vraag ik mij af of het bij jou geen kwestie van vluchten is, vluchten en denken dat het leuker is met je ex.
zondag 14 september 2008 om 17:36
Bedankt voor het luisterende oor en het zo broodnodige duwtje!
Ik heb hem gisteren verteld hoe ik me voelde en als ik wist dat communiceren ook zo positief kon werken had ik het wel eerder gedaan. Ik kom uit een nest van opkroppers en ben gewend dat moeilijke emotionele dingen er met een harde knal uitkomen en voor ruzie en heel veel verdriet zorgen.
Niet in dit geval. Hij is echt zo geweldig als ik eigenlijk al wist. Hij luisterde rustig naar wat ik te zeggen had, begreep me minstens zo goed als ik mezelf begreep en zei dat het goed was dat ik het vertelde. Hij zei ook dat dit niet nieuw was, niet de eerste keer (ja, ik heb wel eerder een beetje gecommuniceerd
...). Het was eigenlijk geen grote verrassing. En ik nam even de tijd voor ik over zou gaan op de gevolgen, maar hij vroeg zelf al meteen of ik dan een woning voor mezelf ging zoeken. Dat is dus nu het plan.
En vanaf ons gesprek is hij nog liever dan anders, zijn we steeds aan het knuffelen... Toen hij gisteravond thuis kwam vroeg hij nog wel of er geen andere oplossing is. Het is zo klote!
Maar ik heb hem ook gezegd: het is inderdaad niet de eerste keer dat die twijfels boven komen. Ze zijn er eerder geweest. Dan had ik even een crisis, huilbuien enzo, en dan stopte ik ze weer weg, negeerde ze. Dat kan ik wel weer doen maar daar hebben we niks aan, ze komen steeds weer boven. Hij zei ook: Ik dacht dat het wel over zou gaan, maar dat doet het dus niet. Hij wist dus eigenlijk wel veel meer dan ik dacht...
Dus nu ga ik op zoek naar een woning. Voor het eerst een tijd echt zelfstandig zijn, zoals ik twee jaar geleden ook van plan was. Nu ga ik het echt doen. Geen man die me daar vanaf brengt. Want deze keer ga ik niet weg omdat mijn relatie niet goed voelt, maar omdat ik me niet goed voel in een relatie. Ik wil niet weg van hem, maar ik wil naar mezelf toe.
Misschien kom ik nog bij hem terug, misschien komt het weer goed met mijn ex, maar dat maakt voor nu niet uit. Ik ga hem niet vragen te wachten. Als hij me terug krijgt, krijgt hij me helemaal.
Maar nu is het vooral heel verdrietig
Ik heb hem gisteren verteld hoe ik me voelde en als ik wist dat communiceren ook zo positief kon werken had ik het wel eerder gedaan. Ik kom uit een nest van opkroppers en ben gewend dat moeilijke emotionele dingen er met een harde knal uitkomen en voor ruzie en heel veel verdriet zorgen.
Niet in dit geval. Hij is echt zo geweldig als ik eigenlijk al wist. Hij luisterde rustig naar wat ik te zeggen had, begreep me minstens zo goed als ik mezelf begreep en zei dat het goed was dat ik het vertelde. Hij zei ook dat dit niet nieuw was, niet de eerste keer (ja, ik heb wel eerder een beetje gecommuniceerd
...). Het was eigenlijk geen grote verrassing. En ik nam even de tijd voor ik over zou gaan op de gevolgen, maar hij vroeg zelf al meteen of ik dan een woning voor mezelf ging zoeken. Dat is dus nu het plan.En vanaf ons gesprek is hij nog liever dan anders, zijn we steeds aan het knuffelen... Toen hij gisteravond thuis kwam vroeg hij nog wel of er geen andere oplossing is. Het is zo klote!
Maar ik heb hem ook gezegd: het is inderdaad niet de eerste keer dat die twijfels boven komen. Ze zijn er eerder geweest. Dan had ik even een crisis, huilbuien enzo, en dan stopte ik ze weer weg, negeerde ze. Dat kan ik wel weer doen maar daar hebben we niks aan, ze komen steeds weer boven. Hij zei ook: Ik dacht dat het wel over zou gaan, maar dat doet het dus niet. Hij wist dus eigenlijk wel veel meer dan ik dacht...
Dus nu ga ik op zoek naar een woning. Voor het eerst een tijd echt zelfstandig zijn, zoals ik twee jaar geleden ook van plan was. Nu ga ik het echt doen. Geen man die me daar vanaf brengt. Want deze keer ga ik niet weg omdat mijn relatie niet goed voelt, maar omdat ik me niet goed voel in een relatie. Ik wil niet weg van hem, maar ik wil naar mezelf toe.
Misschien kom ik nog bij hem terug, misschien komt het weer goed met mijn ex, maar dat maakt voor nu niet uit. Ik ga hem niet vragen te wachten. Als hij me terug krijgt, krijgt hij me helemaal.
Maar nu is het vooral heel verdrietig
