Ik moet het kwijt

Dag lieve allemaal,



Ik heb lang zitten twijfelen of ik dit zou vertellen of dat ik het voor mijzelf moest houden. Maar ik kan het niet langer voor mij houden.



Sinds een aantal maanden ben ik een minnares. Ik weet dat er mensen zijn die nu een enorme zucht of scheldbui richting het scherm gooien, maar het is zo en ergens voel ik mij er heel rot door maar toch ook oh zo gelukkig.



Ongeveer 6 maanden geleden ging ik een keer met een vriendin naar een lounge bij ons in de buurt. Het was een zondag en het was best druk toen we eenmaal zaten werd onze bestelling opgenomen en we begonnen te kletsen. Na ong. 5 minuten werden onze drankjes gebracht en ik keek richting de bar. Daar stond een ongelofelijk mooie jongen. Ik kon niet meer stoppen met kijken en hij keek ook naar mij. De hele gedurende tijd hebben we oogcontact gehad. Maar verder niets ondernomen.



Na die ene keer ben ik nog twee keer geweest en heb ik telkens weer oogcontact gehad. Maar nog steeds niet ondernomen.



Ik ging een drukke tijd tegemoet ivm mijn studie en werk en was dus elk weekend aan het bikkelen en had geen tijd/zin om naar die lounge terug te gaan. Toen de drukke tijd er eindelijk op zat, nodigde mijn vriendin mij uit om lekker wat te gaan drinken bij die lounge. Daar aangekomen zag ik de knappe jongen natuurlijk meteen en weer hadden we oogcontact. Aan het einde van de avond vroeg mijn vriendin waarom ik geen stap zijn kant op zet en zijn nr of iets vraag. Ik normaal niet op mijn mondje gevallen, was dit keer te verlegen om iets te vragen of zeggen. Dus besloot mijn vriendin om op hem af te stappen en zijn naam/nr. te vragen. Terwijl zij naar de kassa liep om af te rekenen, liep ik na buiten om de enorme afwijzing niet te hoeven mee maken. Ong 5 minuten later kwam ze naar buiten met een big smile en een papiertje. Mijn hart sloeg op hol. Ik had zowel zijn naam (G.) als zijn nr.



Nu was het natuurlijk aan mij de taak om hem te bellen. Zie je het al voor je? Ik durfde niet. Dagen gingen er voorbij en ik kon gewoon geen moed verzamelen om hem te bellen. Een week later liep ik in het plaatselijke winkelcentrum en er kwam een jongen op mij af lopen. En ja hoor, het was G.



G.: Hey meid! Hoe is het? Ik wacht op je telefoontje maar ik wordt maar niet gebeld..

Ik: Euhh... Ooh, ja ik denk dat het nr. niet klopt want ik heb een aantal keer gebeld maar ik krijg geen gehoor.

G.: He?? Wat vreemd, ik heb het goede nr. opgeschreven. Geef anders jouw nr, dan laat ik overgaan en dan heb je mijn (goede) nr.

Ik: Oké prima.

G.: Heb je misschien zin om iets te gaan drinken of eten?

Ik.: Ja lijkt me gezellig.



Dit was het begin van mijn huidige situatie.



Nadat we wat zijn gaan drinken (wat super gezellig en leuk was) had ik een warm kriebelend gevoel. Ik kwam thuis met een smile van oor tot oor. Dit herhaalde zich haast dagelijks. En toen kwam hij met de vraag of we konden praten. Op dat moment ging er van alles door mijn hoofd heen, maar vooral de gedachte ... Hij heeft een relatie. En ja hoor, mijn vermoeden werd een feit. En keihard feit. Hij heeft een vriendin, al 4 jaar en ze woont in een andere stad.



Ik wist niet wat ik moest zeggen, het speet hem. En dat hij zich bij mijn keuze zou neerleggen. Doorgaan, vrienden of doen alsof we elkaar niet kennen. Tja, wat zeg je op zo'n moment nadat je net geweldige heerlijke dates met hem hebt gehad. Mijn antwoord:

We zien wel waar het naar toe leid. Hoogstwaarschijnlijk naar een gebroken hart. Hier of daar. Maar we zullen het zien.



Nu zijn we maanden verder en ik zie hem haast dagelijks. We studeren beide nog en we wonen op 10 min van elkaar af. Dus 's morgens pakken we samen het OV richting school. 's middags treffen we elkaar weer zodat we weer samen het OV kunnen nemen richting huis. Hij ziet haar een keer per week. En belt 's avonds even met haar. We hebben nu 3x de nacht met elkaar doorgebracht en het voelde heerlijk om naast hem wakker te worden.



Ik vraag me af hoelang ik hier mee door kan/moet gaan. Ondanks dat ik bijna al zijn aandacht heb, vreet het enorm aan mij. Ik wil het ook absoluut niet over haar hebben, haar naam e.d. wordt dan ook nooit genoemd, en wanneer ze belt neemt hij ook niet op. Ergens in mijn hart weet ik dat het heel oneerlijk is tegenover haar, maar ik voel mij zo goed.



Veroordeel mij niet, ik weet dat het verkeerd is, maar ik moest het gewoon kwijt. Ik las verhalen van andere mensen en dacht laat ik het hier maar neer krabbelen.



Liefs,

Peyton.