Ik moet hier weg

Kia•Ora schreef: ↑

17-07-2018 09:58

Waarom stel je deze vraag?

Sommige kunnen totaal anders worden door gebruik van dat spul. En dat is niet positief bedoeld.

8102 schreef: ↑

17-07-2018 10:00

Sommige kunnen totaal anders worden door gebruik van dat spul. En dat is niet positief bedoeld.

Uhm ja, maar ik verwacht dat partner zo reageerde door haar geduw en niet door die rotzooi die hij mogelijk gebruikt...

Kia•Ora schreef: ↑

17-07-2018 10:01

Uhm ja, maar ik verwacht dat partner zo reageerde door haar geduw en niet door die rotzooi die hij mogelijk gebruikt...

Maar het kan een wisselingswerk hebben.
Ik heb iemand echt zien veranderen door gebruik van voedingssupplementen ( leuk woord voor galgje)

GenieInABottle schreef: ↑

17-07-2018 09:53

Hij sport 2x5 uur.

Ze schrijft dat hij professioneel sporter is. Dat lijkt mij in te houden dat het zijn werk is.

Och zoek hulp TO. Voor jezelf maar neem ook je partner hierin mee.
Slaapgebrek is killing en het is niet te doen dat jij dit al twee maanden helemaal alleen doet. Het dak op met reacties als; jij werkt niet dus jij doet 100% de zorg. Dit kindje hebben jullie samen en het is onmenselijk om dag en nacht alles alleen te moeten doen. Dat lukt misschien met een gemiddelde "volgens het boekje" baby, maar niet met overprikkelde huilbaby's. Geloof mij ik spreek uit ervaring.

Weet je dat je zelfs je baby een aantal dagen/nachten kunt laten opnemen in het ziekenhuis in jullie geval? Dit voelt misschien wat tegennatuurlijk maar ik heb het destijds uiteindelijk wel gedaan. een week. Hij werd geobserveerd en ik kon slapen. Ik was de wanhoop nabij; dag en nacht huilen. Niks bijslapen overdag. Krijsen krijsen non-stop. Geen moment rust. En inderdaad, een moment als dat van jullie hebben wij ook gehad. We vlogen elkaar aan waarbij hij me hard door de kamer duwde zodat ik viel.

Echter dit heb ik hem nooit kwalijk genomen. We zaten er allebei zo doorheen. Wat ik hem wel kwalijk nam en ben blijven nemen was zijn houding en de afstand die hij nam, vooral van onze zoon. Hij trok het gehuil en geschreeuw niet en hij zag niet dat ik langzaam hartstikke gek werd.
Ik zat er zo diep in dat ik zelf niet in staat was hulp te zoeken. Hij had het moeten zien en dat verweet ik hem. Nog steeds eigenlijk.

We hebben het toch nog jaren met elkaar geprobeerd waarbij we geleidelijk zo ver van elkaar af kwamen te staan dat de afstand te groot werd en we uit elkaar gegaan zijn. Als we destijds meteen aan de bel getrokken hadden, onszelf en elkaar mbv een professional geholpen hadden.....dan waren we misschien ook niet meer bij elkaar geweest, maar dan hadden we het toen in ieder geval beter gehad samen als gezin.

Lieve schat, hier even een hart onder de riem.

Je gaat straks naar de huisarts en je vertelt eerlijk wat er gebeurd is en hoe je aan jouw blauwe oog komt. Je geeft aan dat je geen aangifte wil doen omdat het een incident was en dat jij ook fout zat. Jouw huisarts zal dat respecteren.

Jouw liefde heeft zijn excuses aangeboden en meer kan hij nu niet doen. Hij kan het niet ongedaan maken zoals de dingen die gezegd zijn ook niet teruggenomen kunnen worden. Je kan dingen niet onthoren. Dit is het punt dat je een keuze maakt: accepteer ik zijn excuses en gaan we vanuit hier samen hulp zoeken en verder of niet? En dan kan jezelf wel andere scenario’s bedenken met keuzes die je hebt. Daar heb je mij niet voor nodig.

Dat is echt een goed begin.

Dan het huishouden en de baby en de boodschappen en koken. De was kan ook morgen. Niks meer om aan te trekken? Bestel lekker kleding bij voor de kleine en voor jou. Jammer dan. Maar die was laat je lekker voor wat het is. Morgen weer een dag.

Boodschappen lekker online bestellen. In 1x heel veel. Opruimen die handel en je bent weer klaar. De kleine boodschapjes en verse producten kun je halen als je daaraan toe bent of even aan en buurvrouw vragen.

Koken? Kind als je daar even geen zin, tijd of puf voor hebt moet je gewoon lekker eten bestellen. Dan is het maar even wat minder gezond. Het is ook wel wat duurder en je moet dit niet iedere dag doen natuurlijk.

Maak tijd voor jezelf. Ik sliep als mijn tweejarige op bed lag, samen met mijn reflux baby op de bank. Ja het waren hazenslaapjes maar het hielp wel. Ik kon wel weer even opladen. Ik zat ook hele dagen met mijn huilende baby op de bank. Ik zat en deed niks. Liet de boel de boel. Niet iedere dag natuurlijk maar die dagen waren er echt wel bij. Ik huilde ook met regelmaat mee.

Alles hoeft niet constant perfect te zijn. Denk aan jezelf en je baby. Het komt echt allemaal goed maar geef jezelf een break en leg de lat lekker op de grond. Hoef je er alleen maar overheen te stappen.

En breng de baby gewoon ook af en toe even weg. Vraag of je moeder komt logeren om te helpen of een vriendin of wie dan ook. Je mag het bij mij brengen maar dat is raar want ik ben vreemd maar je snapt me. En dan niet rot voelen omdat je baby zoveel huilt dat is niet erg. Ik zit dan 48u met een huilende baby en die overleef ik echt wel. En jij hebt 48u slaap. Mijn punt is; anderen zullen ook zo denken en net zo reageren. Ik ben daar echt niet uniek in. Al ben ik natuurlijk wel een beetje gek..

Het komt echt goed. Ook hier komt een einde aan. Geen enkele situatie is oneindig

Zoals ik al zei vind ik het een zwaktebod en onwaardig, maar uitermate ongewenst om als man terug te gaan slaan. Iedereen die zich mishandeld voelt moet zich terugtrekken uit de situatie en als er bewijs is van letsel kan de ex-partner worden aangeklaagd. Het is uitermate dom om te blijven als een partner slaat. En je hebt niemand nodig.

Poppy_del_Rio schreef: ↑

17-07-2018 10:05

Ze schrijft dat hij professioneel sporter is. Dat lijkt mij in te houden dat het zijn werk is.

Een professioneel sporter is meer uren aan zijn professie kwijt dan alleen de training.
En ja de hoeveelheid uren, de dingen die ze moeten doen verschilt per sport.

TO, vertel de huisarts alle details, ook wat jij hebt gedaan. Maak de situatie niet mooier dan ie is.

Jij en je vriend moeten eens echt met elkaar praten en echt luisteren. Jullie zijn elkaar nu kwijtgeraakt door wederzijds onbegrip.

Overigens vind ik een professioneel sporter die nachten lang gamed een beetje raar. Dat komt zijn prestaties niet ten goede. Deed hij dat hij ook al zoveel voordat jullie kind kwam? Klinkt als een verslaving. Veel professionele sporters hebben ook psychische begeleiding. Hij ook?

Retro, het is nu wel duidelijk hoor. Het is ook wel duidelijk dat vooralsnog niemand het met je eens is (tenminste diegene die zich uitgesproken hebben). Dus wat wil je nu bereiken met het op repeat zetten van je langspeelplaat?

Er staat ook in de op dat hij veel vrije tijd en ontspanning heeft

GenieInABottle schreef: ↑

17-07-2018 10:13

Retro, het is nu wel duidelijk hoor. Het is ook wel duidelijk dat vooralsnog niemand het met je eens is (tenminste diegene die zich uitgesproken hebben). Dus wat wil je nu bereiken met het op repeat zetten van je langspeelplaat?

Ik gaf antwoord op stellingen en je hoeft het niet eens te zijn.

Lieveranoniempje schreef: ↑

17-07-2018 02:11

Ja de 8 jaar dat we in een relatie zaten is er nooit zoiets gebeurd, anders zou ik natuurlijk geen gezin starten. Nou ik denk dat er een verschil zit in mijn blauwe oog en het duwen tegen zijn schouder, maar zoals ik zei ik weet dus niet wat ik kan doen hiermee vandaar dat ik dit verhaal ook heb geplaatst.

jullie zijn allebei fysiek geworden. Je kan je man wel aanklagen voor huiselijk geweld maar feitelijk heb je het zelf ook gedaan. als jij een blauw oog hebt zal men misschien geneigd zijn jou te geloven dan moet je wel ontkennen dat jij begonnen bent met het geduw. Maar weet wel dat daarmee je relatie en de reputatie van je man voorgoed kapot zijn.

Opvallend dat TO veel gevraagd wordt of ze bij iemand terecht kan. Ze hoeft helemaal niet bij iemand terecht; hij is het huis uit.

Opvallend dat er veel gediscussieerd wordt over de mate van geweld wat ongelofelijk afleidt van het bekijken van de oorzaak van het conflict en het zoeken naar een oplossing. Alsof je TO helpt door te bepalen wie het ergste scheldwoord heeft gebruikt?

huisarts is een goede stap. je kan ook bellen met meldpunt veilig thuis voor informatie

Lieveranoniempje schreef: ↑

17-07-2018 10:26

Ja hij sport professioneel sinds zijn 17e, en hij heeft altijd als ontspanning gegamed. Zijn teamgenoten doen hetzelfde. Hij zegt dat hij daar zijn ontspanning uithaalt terwijl zijn andere vrienden uitgaan en hij al zijn hele leven elk weekend een wedstrijd heeft en niet mag/kan uitgaan. Dat is ook de reden dat ik hem dan vaak maar laat.

Dit klinkt mij nogal egocentrisch van hem in de oren.

8102 schreef: ↑

17-07-2018 10:00

Sommige kunnen totaal anders worden door gebruik van dat spul. En dat is niet positief bedoeld.

Ik vond deze vraag ook niet heel gek eigenlijk. Haar zwangerschapshormonen kunnen een oorzaak zijn, maar zijn sporthormonen ook. En gezien de druk bij hem nu hoog is om te presteren (=inkomen) zou het best kunnen dat hij er alles aan doet om zo goed mogelijk te presteren?

In elk geval lijkt er nu een wezenlijk andere relatie te zijn ontstaan dan er een jaar geleden was. Het lijkt me zinvol om te kijken naar wat dat veroorzaakt. Natuurlijk is de praktische situatie nu heel anders dan een jaar geleden (met kind/andere rolverdeling), maar, TO, jullie lijken wezenlijk anders met elkaar om te gaan dan voorheen. De veranderde praktische situatie kan een versterker zijn maar uiteindelijk hebben jullie niet de mentale capaciteit meer om elkaar op te vangen of om onenigheid niet te laten escaleren. Terwijl die er een jaar geleden nog wel was?

Serieus?
Gamen vind hij belangrijker dan zijn zoontje?

christian88 schreef: ↑

17-07-2018 10:34

Serieus?
Gamen vind hij belangrijker dan zijn zoontje?

Misschien vindt hij het allemaal wel eng? Grote man, topsporter, hele kleine baby...

Is geen excuus, wel een verklaring. Vooral in combinatie met dat TO hem gewoon vaak lekker laat gaan, al jarenlang.

Vaste ingesleten gewoonte :s

christian88 schreef: ↑

17-07-2018 10:34

Serieus?
Gamen vind hij belangrijker dan zijn zoontje?

En blijkbaar ook belangrijker dan het emotioneel en wellicht ook praktisch ondersteunen van zijn vrouw.

Zij is er overigens ook niet voor hem mocht dat nodig zijn, maar hij lijkt zijn oplossing in het gamen gevonden te hebben .

Hij is agressief naar jou toe maar jij begon met duwen he. Dat is ook niet ok! Volgens mij communiceren jullie totaal niet en heb je geen echte aandacht voor elkaars behoeften.

Misschien is relatie therapie iets. En als jullie dat niet willen kun je inderdaad beter uit elkaar gaan. Het is een goede zet van je vriend om al even weg te gaan

Maar een ding: ruzies en meningsverschillen los je niet op door maar te gaan schreeuwen en duwen. Daar word het alleen erger van.

Jake99 schreef: ↑

17-07-2018 10:07

Dan het huishouden en de baby en de boodschappen en koken. De was kan ook morgen. Niks meer om aan te trekken? Bestel lekker kleding bij voor de kleine en voor jou. Jammer dan. Maar die was laat je lekker voor wat het is. Morgen weer een dag.
En dan is de stapel was morgen weer groter, sportkleding van man zit er ook bij. Het wordt alleen maar meer en mogelijk gaat to er dan helemaal tegenop zien. Ook weten we niet of het financieel wel haalbaar is om kleding te bestellen. To haar inkomen is misschien weggevallen na opzeggen van haar baan(misschien heeft ze nog wel WW of nu dan een zwangerschapsuitkering. WW kun je toch krijgen als je voor werk van je partner moet verhuizen en ontslag nemen. Nu zou dat dan een zwangerschapsuitkering zijn).


Boodschappen lekker online bestellen. In 1x heel veel. Opruimen die handel en je bent weer klaar. De kleine boodschapjes en verse producten kun je halen als je daaraan toe bent of even aan en buurvrouw vragen.
Dit is een goed idee,

Koken? Kind als je daar even geen zin, tijd of puf voor hebt moet je gewoon lekker eten bestellen. Dan is het maar even wat minder gezond. Het is ook wel wat duurder en je moet dit niet iedere dag doen natuurlijk.
Misschien is man het hier niet mee eens omdat hij een dieet volgt ivm zijn sport.

Begrijpelijk dat je geschrokken bent, waarschijnlijk zowel van jezelf als van hem.
Kan me ook wel voorstellen dat er iets in je knapt als je verse ouders bent en hij zich zo lullig en laatdunkend uitlaat over je (doodnormale?) extra kilo's.
Het lijkt erop dat hij totaal irreele verwachtingen had over wat zwangerschap en bevalling met een vrouwenlijf doet en ipv trots op je is dat je dat allemaal doorstaan hebt, en geen idee had dat ook daarna een baby eea vergt, waaronder een chronisch gebrek aan slaap, hormonen enz.

En jij had hem waarschijnlijk ingeschat als een liefdevolle vader die zich betrokken zou tonen bij de verzorging, gráág een flesje zou geven, zou knuffelen enz en de baby gráág een keer in bad zou doen, niet eens om jou eea even uit handen te geven en te begrijpen dat jij moet herstellen en rust pakken waar je kan, maar om zelf een binding met zijn kind te krijgen.
Ik neem aan dat hij zelf ook dit kindje gewenst heeft?

Het kan zijn dat ie geen idéé had wat het zou inhouden en de impact ervan, het leven op zijn kop zou zetten, dat je je eigen kind nog moet leren kennen en "lezen", door fases gaat, je een baby niet kunt "sturen" en tijdelijke ongemakken (zowel qua jouw lijf als baby zelf, zoals onderbroken slaap, nog niet doorslapen) voorbijgaand zijn.

Jullie zijn dus allebei zwaar teleurgesteld in elkaars nieuwe rollen van vader en moeder zijn.
Misschien voelt hij zich buitengesloten?
Stort jij je op de baby en ging tijdens zwangerschap en na bevalling alle aandacht uit naar jou of de baby? Voelt het misschien als "jouw baby" en dat hij aan de zijlijn staat en slechts hand- en spandiensten "mag" verrichten als jij dat pas aan hem overlaat als het je ff teveel wordt?

Hij heeft iig zijn eigen (onuitgesproken?) frustraties opgebouwd hebben, los van hoe reeel dat beeld was, dat je misschien in no time je figuur zou terughebben, weer toe zou zijn aan seks & intimiteit, zich (al dan niet terecht) afgewezen voelen in zijn behoeften in de rol van partner, en zich bijv ook financieel te verantwoordelijk voelen in zijn eentje en neem jij dat vanzelfsprekend omdat jij wel weet dat dit een tijdelijke situatie is, en hij bang is dat het zo gaat blijven en jij het wel prima lijkt te vinden?

Jij teleurgesteld dat ie niet heeft ingecalculeerd dat ongemakken en tijdelijk veranderd lijf enz er ook deel van uitmaken, en eea wat tijd en het nodige geduld nodig heeft om tot een nieuw evenwicht te komen?
Dat dat lijf oa op dit moment nog veranderd is door een zwangerschap en bevalling van nota bene ook zijn eigen kind, en hij daar met enige vertedering naar zou kunnen kijken, en wel zou snappen dat dat herstel meer nodig heeft dan 8 weken?
Dat hij onvoorwaardelijker en dus ook van je zou houden mét extra kilo's en vermoeidheid enz, dat dat eerder zijn hulpvaardige kant zou wekken, ipv irritaties en frustraties wat hij (nu) mist en vindt dat hij tekort komt van jou?

In elk geval is de focus bij jullie allebei omgeslagen naar wat je aan elkaar mist danwel tekortschiet als partners en samen ouders zijn, ipv verwondering, dankbaarheid en waardering voor dit nieuwe wezentje.
Jullie zijn in die maanden gaan focussen op "hij" tegen "zij", ipv op een "wij"-gevoel: "samen" en saamhorigheid, trots en blij met elkaar en als gezinnetje.

Nu blijkt het van 2 kanten niet alleen maar een prachtige roze wolk, raakt zijn en jouw geduld tov elkaar op, vind jij misschien zijn ontspanning (gamen) een luxe, want zelfgekozen, terwijl jij die "luxe" en dus niks te kiezen hébt; een baby is nogal op afroep en jij die 24/7 beschikbaar moet zijn, of daar nu een beroep op gedaan wordt of niet: jij hebt 100% van de tijd "dienst".

Het is vaak de verzorging van een baby/ jong kind op zichzelf niet eens, noch de huishoudelijke dingen, die het tóch zwaar maken, maar geen zeggenschap hebben over je tijd, dat "werk"-privé in elkaar overlopen, baby het ritme bepaalt van je slaap en bezigheden, in "gestolen uurtjes", dat je niet zomaar ff weg kan, je bewegingsvrijheid enorm beperkt is geworden, er zijn genoeg vrouwen die verzuchten hoe lekker het is om zelf weer "lekker rustig" aan het werk te zijn, hun werk vele malen minder zwaar vinden dan hele dagen thuis met een behoeftig en (nog) onvoorspelbaar kindje, en ook (weer) andere rollen als vrouw te kunnen vervullen dan het moederschap. Hoe gewenst de baby ook was.

Ik snap dat het een shock is wat er voorgevallen is, en dat dat bij jullie beiden een druppel was, die de emmer deed overlopen?
Niet om iets goed te praten, overigens.
Er is een scheve situatie gegroeid waarbij aan beide kanten frustraties, irritaties en teleurstelling (al dan niet op aannames gebaseerde verwachtingen over elkaar in die nieuwe rollen en nieuw evenwicht zoeken/ vinden in rolverdelingen) hebben laten oplopen.

Hebben jullie eea tevoren besproken en kunnen bijstellen van elkaar aan verwachtingen?
Hoe zat het voor de zwangerschap en bevalling met zijn huishoudelijke zorgzaamheid, hoe vond hij het dat jij ff geen werk zou hebben ivm verhuizing en zwangerschap, tijdelijk van 1 inkomen rondkomen, de verdeling werk- vrije tijd, aandacht voor "samen" versus eigen levens en allebei "me-time" (sport, vriend(nn)en, sociaal leven, hobby, zgn "oplaadpunten" of ruimte geven voor beider geheel eigen manieren om te ontspannen?

Afspraken gemaakt of iig besproken hoe jullie dat voor je zagen, (is natuurlijk lastig in te schatten tot het zover is, een baby een eigen temperament en ritme heeft, je niet helemaal in de hand hebt hoe en hoe snel jij weer fit zou worden (laat staan weer "strak" en slank) en is de realiteit wel ff anders dan hij en jij dachten?

Ik denk dat elke verse ouder eea moet bijstellen van die verwachtingen ahv hoe het dagelijkse leven eruit gaat zien en hoezeer zo'n behoeftig wezentje 24/7 voorop komt te staan (en dan moet je je kind dus nog leren kennen, wat welk huiltje betekent en waarom, een baby kan niet praten en aangeven wat ie nodig heeft, of dat nu aandacht, fysieke verzorging is, te warm of te koud heeft, zich nog 1 voelt met de moeder, en misschien onregelmatig slaapt enz)

Het is aan jou hóe je dit opvat of kunt en wilt relativeren/ nuanceren.
Vanuit je eerste schrik kun en hoef je dat nog niet te beslissen en hij ook niet.
Als jullie tot rust komen kunnen jullie allebei pas rationeler benaderen en wat meer begrip voor elkaar krijgen hoé eea zo kon oplopen dat onmacht en irritaties het level van agressie jegens elkaar kon bereiken.

Misschien vinden sommigen dat niks dat goed kan praten en dat hoeft ook niet, maar als je samen jaren gelukkig hebt samengeleefd en een baby hebt vind ik wel dat je elkaar het voordeel mag gunnen, en alsnog proberen elkaar te begrijpen wat dit verklaart, en wellicht rechtvaardigingsgronden voor elkaar kunt aanvoeren waarom dit escaleerde, en gaan práten over evt misverstanden en irreele verwachtingen en hoe elkaar alsnog nader te kunnen komen, een team te vormen met gezamenlijke belangen, maar ook elkaar weer los van vader- en moederrol ook weer als partners te beschouwen (of de partner in elkaar te hervinden in deze gewijzigde rollen).

Als het een strijd gaat worden wie het gelijk aan zijn/haar kant heeft (hij tegen zij) is het iig gedoemd te mislukken.
Of wie het "slechtst" was in deze escalatie, vergelijken in hoe erg zijn/jouw aandeel was, is zinloos als de bereidheid er iig is aan beide kanten dat je hier uberhaupt (nog) samen uit wil kúnnen komen.

Wat hebben jullie "verwaarloosd" naar elkáár toe wat die onbalans heeft gecreeerd, zijn allerlei vormen van intimiteit en liefde, genegenheid en verbondenheid tonen/ uiten naar elkaar (+ benoemen van waardering ipv vanzelfsprekend vinden van eea wat je wel/niet voor elkaar over hebt en doet) al langere tijd naar de achtergrond verdwenen?
Sommige verwachtingen kunnen bijv gebaseerd zijn op onwetendheid en kun je wegnemen/bijstellen bij elkaar door dat -alsnog- bij te brengen, info te verstrekken hoe je je voelt en hij zich voelt, als je daar (nog) voor open staat uit liefde voor elkaar iig

Dus hoe vermoeid ook, is het mogelijk (en wenselijk?) om met een milde blik (vanuit vertrouwen in elkaar na 8 jaar elkaar denken te kennen?) te kijken naar de situatie, en dat dit oa door nieuwe en (aan beide kanten) verzwaarde omstandigheden, slaapgebrek en spanningen een ander deel wekt dan voorheen in de vertrouwde situatie?

Meestal ben ik een voorstander van mensen uit een ronduit destructieve relatie aan te moedigen om zsm in veiligheid te komen en (voorgoed) grote afstand te nemen & te houden. Bij jullie denk ik dat er voldoende grond is om dit als uitzonderlijk te beschouwen en niet als begin van het einde, als een soort gegeven dat zijn/jouw "slechte" kanten nu boven zijn gekomen en dat alleen maar kan leiden tot een toenemend agressieve en destructieve relatie.

Vraag daar als het ff kan (samen?) hulp bij als je los van elkaar en gezamenlijk door de bomen het bos niet meer ziet.
Als je nog enigszins in hem en in een "wij" gelooft en vertrouwt, en hij ook, is het de moeite waard om minstens te probéren of dit nog een positieve wending kán nemen.

Wat ook nog mogelijk is, is dat er iets anders speelt bij hem.
Dus is het zaak om te wéten van elkaar wat er binnenin jullie werkelijk zich afspeelt, want wat het ook is (en hoe kwetsend ook kan zijn): wéten waar je mee te dealen hebt is altijd beter dan afvragen, onzekerheid/twijfels.
Dan maar liever de waarheid op tafel, zodat je allebei een eerlijke keuze hebt in wat je te doen staat.

Veel sterkte iig, houd zo mogelijk je hoofd koel, neem iemand irl in vertrouwen, zodat je je ei kwijt kunt, ff kunt spuien en de grootste negatieve lading eraf is.
Praat evt pas met elkáár als jullie allebei bekomen en gekalmeerd zijn!
Nu willen jullie misschien vooral begrip voor jezelf en eigen kant van het verhaal, maar wil je eruit komen is het belangrijk dat je allebei open staat voor hoe de ander eea beleeft en ook weer oog komt voor wat er (hopelijk) wél allemaal was (en wellicht nog over is) aan liefde, waardering en respect voor elkaar.

Lieveranoniempje schreef: ↑

17-07-2018 10:26

Ja hij sport professioneel sinds zijn 17e, en hij heeft altijd als ontspanning gegamed. Zijn teamgenoten doen hetzelfde. Hij zegt dat hij daar zijn ontspanning uithaalt terwijl zijn andere vrienden uitgaan en hij al zijn hele leven elk weekend een wedstrijd heeft en niet mag/kan uitgaan. Dat is ook de reden dat ik hem dan vaak maar laat.

Is het ontspanning of is het verslaving? Zal best dat veel teamgenoten dit doen, wil niet zeggen dat het voor iedereen echt ontspanning is. Maar gamegedrag is dus niet nieuw, dat deed hij ook al voor de baby er was. En toen mocht je hem waarschijnlijk ook niet storen......

Voor mij klinkt het echt als een verslaving, wat gebeurd er als hij niet kan gamen?