Ik wil scheiden....

Zo, dat is eruit, nu nog aan mijn man vertellen en dan ook volhouden. Want ik heb hem dit al een paar keer voor zijn voeten gegooid maar ik zet niet door en dus neemt hij mij, terecht, niet serieus. Ik ben het zat om met iemand te leven die mij de hele dag als hoop stront uitkaffert, om de haverklap een bouwvakkers grote smoel opzet en gewoon niet normaal meer kan communiceren. We zijn 9 jaar samen en hebben 2 kinderen van 4 en 5 inmiddels. Ik wil dolgraag van hem af, maar de praktische kant van de zaak belemmert veel. Veel geld is er niet, een gezamenlijke spaarrekening met 2000 euro erop, kom je niet ver mee. Gelukkig hebben we geen koophuis, maar één van ons zal de huur eengezinswoning moeten verlaten. Gelukkig staat we allebei wel al jarenlang ingescheven bij de woningbouw, dat maakt het makkelijker om een huis te huren. Ik kan ook een appartementje kopen voor weinig, dat red ik net met mijn salaris.

Ik zit op de HBO en ga daarvoor 1x per week naar school tot 's avonds laat. Hij zou dat ook na een scheiding moeten blijven opvangen want een andere oplossing heb ik niet. Mijn moeder leeft niet meer en mijn vader is niet goed gezond en kan niet oppassen. Zijn ouders doen voor mij niks meer na een scheiding, dat weet ik nou al. Daarbij komt 2 x per week zwemles met de oudste, dat moet hij ook 1 x blijven doen. Ik ben bang dat hij met alles dwars gaat liggen als ik de scheiding echt ga doorzetten. Maar gelukkig ben ik al minstens 5 jaar niet meer met hem. Seks hebben we al een half jaar niet gehad, ik kan het niet meer opbrengen. Hij maakt ook onderhuidse opmerkingen omdat hij denkt, of wil denken, dat ik vreemd ga. Ik heb er niet eens tijd voor.....al zou ik het willen.....en ik wil het niet, want ik kan geen man meer zien op dit moment. We hebben elk weekend ruzie, het hele weekend oor. Ik irriteer me rot aan hem, aan alles wat hij doet of niet doet....Door de weeks gaat het nog wel, dan heb je het druk met werken, kinderen verzorgen en elke avond zit ik op zolder te leren en heb ik niks met hem te maken, maar t weekend is een ramp, ook voor de kleintjes, die horen alleen maar ouders die ruzie maken.

Ik wil ervan af, maar hoe? Hoe vind ik de moed om werkelijk die streep eronder te trekken? Wie heeft het gedaan en hoe is het gegaan? Ik ben trouwens al eerder gescheiden, in 1995 en toen had ik 1 kind van bijna 3, dus ik weet wat het is. Maar ik loop er nu zo tegenaan te hikken....

Lieveke: nee, we zijn niet uit elkaar en dat kan ook niet in een ander topic staan want ik heb hier al minimaal een jaar niks meer geplaatst, iig niet bij relaties, ergens één bij kinderen geloof ik, half jaar geleden. En dat kindje van 4 was het beroemde 'ongelukje' tja, dat gebeurt soms weleens. De oudste uit deze relatie is er gekomen door iui, dit omdat manlief slecht zaad heeft. Bitter weinig kans op eigen kind zonder hulp werd gezegd. Bij de eerste iui was ik zwanger. Na de bevalling had ik de mirena al in de kast liggen maar was wat slordig met hem erin laten zetten, stomstom, ik ging ervan uit dat ik niet veel gevaar zou lopen, hij had toch slecht zaad. Vlak voordat we op vakantie zouden gaan zou ik mirena weer laten plaatsen en toen bedacht ik me ineens dat het wel erg lang geleden was dat ik ongesteld was geweest. Test gehaald en ja hoor, raak! En dan ben ik niet zo van het opgeven, zeker niet omdat er 2 kinderen de dupe van worden.

Wat we hebben geprobeerd om scheiden te voorkomen? Nog geen therapie, eerlijk gezegd vind ik dat zo belachelijk duur....¤ 130 per uur is een gemiddeld bedrag en denk niet dat je er met 5 sessies klaar bent....Zo'n beste baan heeft hij nou ook weer niet en met twee kinderen gaat alles wel schoon op in de maand. Raar dat ik zeg dat hij bepaalde zaken 'moet' blijven doen na de scheiding? Ja, misschien wel, aan de andere kant heeft hij heel weinig verantwoordelijkheidsbesef en zijn het ook zijn kinderen, mag hij er dan 1x mee naar zwemles of mag hij lekker de vrijgezel uithangen en zijn kids 1 weekend per 14 dagen opvangen, zolang het hem uitkomt? En uiteraard wil ik dit soort dingen in overleg dus als hij iets moet dat ik ze dan verzorg, zoals het hoort.



Ik vind het ook een beetje kort door de bocht om te zeggen: ik geloof dat een huwelijk voor jou niet werkt als je de ins en outs niet kent Liora. Mijn eerste man heeft mij laten zitten met toendertijd 20.000 gulden schuld en is van de aardbodem verdwenen geweest, 14 dagen lang spoorloos. Als vermist opgegeven bij de politie enzenz. Ik had de scheiding al in gang gezet. Toen bleek ik zwanger en hij kwam ineens, na 14 dagen dus, terug en wilde nog een kans. die heb ik hem gegeen, maar hij bleef geld verduisteren, rekeningen niet betalen, enz, ik kon hem niet meer vertrouwen, daarom ben ik van hem gescheiden. Pas kort geleden ben ik erachter gekomen dat hij, wat ik altijd al dacht maar wat hij bleef ontkennen, gokverslaafd was en nog steeds is.

Ja, dat weet ik, daarom ben ik ook nog steeds bij hem. Hij wil trouwens beslist niet scheiden. Geen idee waarom niet hij zal er ook last van hebben zoals het nu gaat. Ik heb ook even teruggekeken naar vorige berichten. Ik ben inderdaad erg negatief. Sommige dingen klinken heel vervelend als ik ze teruglees, dus ik kan me voorstellen dat ik dit teruggeworpen krijg. Jullie hebben gelijk, therapie is het wel het minste dat we kunnen proberen, er was een tijd dat we elkaar erg leuk vonden...We hebben wel veel geprobeerd hoor, althans, ik wel, alleen is het erg lastig vol te houden met iemand naast je die echt de hele dag door loopt te bekken. En dat klinkt weer negatief maar is echt zo. Zelfs zijn ouders worden er niet goed van en van hen krijgt hij ook nog weleens te horen dat ie eens moet indimmen, hij kan nameijk echt niet normaal praten. Klein voorbeeld: We brachten de kinderen naar bed zojuist en ik zei hem dat onze zoon nog wel even moest plassen, waarop hij zei: let dan even op oud wijf.......ik bedoel maar......en zo word ik de hele dag door afgebekt. Ik zeg dit ook niet zomaar.....Overigens scheldt hij de kleintjes ook uit. Zoonlief liet een beker limonade vallen en kreeg te horen: kloothommel! Dat is toch niet normaal? Maar als ik daar iets van zeg krijg ik een grote bek toe.

Als ik met hem probeer te praten loopt hij weg zodra het op kritiek op zijn gedrag komt of hij gaat schelden. Ik zou weleens willen dat er een camera in ons huis zou hangen zodat iemand eens ziet en hoort hoe hij tekeergaat want als ik het zeg ben ik negatief en moet ik eens zelfreflexie toepassen. Tuurlijk mankeer ik ook wat, zou maf zijn als ik perfect zou zijn (wel makkelijk) maar misschien kan iemand zich voorstellen hoe het is om jarenlang vrijwel alleen maar agressief benaderd te worden door degene die zegt dat ie zoveel van je houdt? Is het niet logisch dat je daar negatief van wordt?