In de knoop

Afgelopen weken is er één ding waar ik dag in, dag uit met mijn gedachten mee bezig ben en dat is wat ik met mijn relatie aan moet. Mijn vriend (24) en ik (21) hebben in de drie jaar dat wij samen zijn aardig wat dingen samen mee gemaakt; verlies van mijn oma, zijn psychische problemen, hij had problemen met zijn familie, ik heb een slechte band met zijn ouders door hoe ze mij hebben behandeld etc. Afgelopen maanden heb ik mij vaker aan hem kunnen ergeren om hoe hij over dingen denkt, hoe hij dingen aanpakt en hoe hij doet. We zijn nogal verschillend op meerdere vlakken. Sinds afgelopen zomer is er iets tussengevallen tussen hem en mijn ouders, ik kies hierbij geen kant want ik vind dat beide deels gelijk hebben. Maar sinds die tijd kunnen we ook niet meer fijn bij mij thuis zitten. Het mag wel maar er hangt wel een bepaalde sfeer. Dit vind ik lastig want ik heb een hele goede band met mijn ouders en hij heeft in het verleden ook veel steun aan ze gehad toen het bij hem thuis escaleerde. Wel woont hij op kamers dus daar kunnen we altijd zonder gedoe zijn.

Ik merk aan mijzelf dat ik het mij dus soms erger aan bijv de verschillen, het lastig vind hoe de situatie met onze ouders aan beide kanten is en nu ik het zo druk heb er ook niet echt naar uit kijk om af te spreken. Wel is hij heel lief en staat hij 24/7 voor mij klaar, we hebben fijne momenten mee gemaakt. Een jaar geleden dacht ik echt dat ik voor altijd met hem zou blijven maar nu weet ik het gewoon even niet meer. Ik ben bang om los te laten omdat ik niet te snel wil opgeven want wie zegt mij dat bij een evt volgende partner er niet ook dezelfde punten ontstaan? In elke relatie zijn natuurlijk irritaties. Wanneer weet je dat het over is? Wat is een geldige reden om het uit te maken? Wat moet ik doen om de situatie beter te maken? Is dit hoe een relatie hoort te zijn? Hoe zal het zijn zonder hem? Allemaal vragen die door mijn hoofd spelen