Ingeruild.

Mijn allereerste topic, omdat ik de afgelopen dagen heel erg veel steun heb gehad aan het lezen van al jullie berichten.

Misschien verzacht het van me af schrijven een beetje.

Twee weken geleden kwam als donderslag bij heldere hemel het nieuws dat mijn vriend twijfels had, hij wist niet of hij oud wilde worden met mij. Op dat moment dacht ik dat hij een grap maakte, een vrij gruwelijke, maar toch. We waren een week daarvoor namelijk nog samen op vakantie geweest, geen vuiltje aan de lucht in mijn beleving.
Voor deze relatie heb ik al een langere relatie gehad en zelfs kort samengewoond. Dat was een relatie waarin ik doodongelukkig was en me heel erg onzeker voelde. Uiteindelijk heb ik daar zelf een punt achter gezet. Die relatie maakte dat ik 3 jaar geleden heel rustig ben ingestapt, de kat uit de boom gekeken heb. Na ongeveer een jaar had ik zo'n goed gevoel van deze relatie en jongen, dat ik toch opnieuw álles gegeven heb. Alle deuren open.
Dat is me ontzettend goed bevallen, we hadden het echt oprecht geweldig met elkaar, hebben heel erg veel gelachen, ontzettend veel gedaan en gedeeld samen, we hadden eigenlijk nooit ruzie of discussies en 3 weken geleden vertelde ik nog tegen een vriendinnetje dat ik niet alleen een super fijne partner gevonden had, maar ook echt een beste vriend en maatje. Vanaf vorig jaar januari zijn we zelfs samen gaan wonen en hebben we van mijn huis echt ons thuis kunnen maken.
Regelmatig spraken we naar elkaar uit dat we ons een leven zonder elkaar niet voor konden en wilde stellen.

Ook mensen om ons heen spraken regelmatig uit dat we zo'n leuk stel waren, dat ze zagen dat het ons zo goed ging en dat we er zo gelukkig en ontspannen uit zagen. Zowel zijn familie als die van mij. Niet dat dit verder van belang is, maar ook al weet je zelf dat het goed gaat, toch prettig om af en toe te horen dat je inderdaad op de goede weg bent.

Toen kwam daar dus die zondag. Ik heb de afgelopen weken heel veel hoop gehad, dat hij tot inkeer kwam, dat dit gewoon paniek was, omdat de kriebels misschien weg waren. Afgelopen zondag, toen hij zijn spullen kwam halen, kreeg ik de genadeklap. Hij vertelde dat hij de vrijdag voordat hij de twijfel uitsprak een meisje was tegengekomen bij een vriend. Daar was hij verliefd op geworden en dat was de rede van de breuk.
Ik moet er even bij zeggen dat hij eigenlijk nooit van huis weg ging, hij heeft een baan waarbij hij midden in de nacht op moet staan en veel uren maakt en heeft dus niet altijd puf om er op uit te gaan, daarnaast hebben we het over een jongen die vrij onzeker in het leven staat. Hij had regelmatig het idee dat mensen hem stom of raar vonden, wat natuurlijk niet zo is. Thuis kon hij echt zichzelf zijn, omdat hij wist dat ik hem leuk vond voor hem. Dat sprak ik dan ook heel vaak uit. Gelukkig is hij daarin wel heel erg gegroeid de afgelopen 3 jaar, hij staat nu wat gelukkiger en gezonder in het leven. Die vrijdag dat hij naar zijn vriend ging, zou een vriendin van mij komen borrelen bij ons thuis, waarop ik (ook om hem te stimuleren wat meer met zijn vrienden te gaan doen) aan hem vroeg of het niet een idee was iets met een vriend te gaan doen, zodat hij niet naar ons vrouwen geklets hoefde te luisteren.

Conclusie, ik weet niet zo goed wat ik met mezelf moet op moment. Ik kan nog steeds geen signalen ontdekken waarvan ik achteraf denk, dat was misschien een teken. Ik begrijp écht niet dat hij na 1 avond met een meisje besluit zomaar ineens alles weg te gooien wat we samen hadden opgebouwd. Het maakt me super onzeker en ik voel me echt aan de kant gezet. Ik kan ook niks met de signalen die hij me geeft, de keren dat ik hem nog gezien heb afgelopen 2 weken huilt hij tranen met tuiten en pakt hij me vast alsof hij me nooit meer loslaat, maar als ik hem niet zie, hoor er ik ook niets van.
Dat deze deur dicht is, dat begrijp ik. Maar ik ben heel erg bang dat mijn vertrouwen zo enorm beschadigd is, dat ik nooit meer overtuigd kan zijn dat iets écht goed zit.

Ik probeer stukje bij beetje mijn leven wel op te pakken, morgen begin ik aan een nieuwe baan en ik zoek veel afleiding. Er sproken alleen zo veel vragen door mijn hoofd. Heb ik iets gemist? Heb ik iets verkeerd gedaan? Denkt hij helemaal niet meer aan mij? Betekende het dan allemaal zo weinig voor hem? Ik snap er niks van.
Hebben jullie tips voor mij misschien? Of heeft iemand een soortgelijk verhaal? Zijn er nog mensen te vinden die wél écht gaan voor een relatie, wel gelukkig zijn met wat ze hebben in plaats van altijd maar denken dat het gras groener is bij een ander? Het is gewoon zo balen dat je alles geeft, dat je zo goed probeert te zijn voor een ander en dan toch zo hard en snel aan de kant wordt gezet.

Ik heb geen idee hoe ik gericht moet reageren..

@Lucifermiauww, doorademen dat doe ik sowieso haha. Gelukkig kom ik er nu achter dat ik hartstikke veel lieve mensen om me heen heb en ik toch best sterk ben. Appen en bellen ga ik zeker niet meer doen. Ik zet mezelf alleen maar voor aap en ik ben ook heel erg boos. Super bedankt voor je snelle bericht!

@alleenmaarliefde, wat een ontzettend lief bericht. Dat doet me echt goed!

@delicious35, stom soms he! Echt onbegrijpelijk. We komen er beide misschien nog achter en ik blijf me vasthouden aan wat anderen altijd zeggen, ook voor ons is er iemand waar we heel oud en heel gelukkig mee worden!

@Enn, wat je zegt is precies wat ik de afgelopen dagen had bedacht. Misschien was het geen liefde, maar aanhankelijkheid. Het is alleen wel zo dat ik in deze relatie heel erg voorzichtig geweest ben met ''coachen''. In de relatie hiervoor ben ik namelijk compleet mezelf voorbij gegaan, om hem te helpen. Ik heb me constant voorgehouden dat niet meer te doen, omdat dat namelijk totaal geen goede basis is. Ik heb ook echt het idee dat ik dit deze keer niet gedaan heb. Dat we los van elkaar gegroeid zijn, maar ook samen. Gewoon op een natuurlijke manier. Misschien heeft hij dat anders ervaren. Dat zou het kunnen zijn.

@Phineas, een gesprek aangaan is echt heel erg lastig. Dat heb ik de afgelopen weken een aantal keer geprobeerd. Als ik vraag waar het misgegaan is krijg ik het antwoord: ''weet ik niet'', als ik vraag of hij iets mistte, krijg ik exact hetzelfde antwoord, Eigenlijk op iedere vraag wel. Daarnaast heb ik afgelopen zondag de deur zelf dichtgegooid, omdat ik heel erg boos was. Dat hij me 2 weken in onzekerheid en hoop heeft gelaten, om vervolgens met dit nieuws te komen. Ben dan eerlijk, denk ik dan.

@nina1966, daar heb je 100% gelijk in. Vind het alleen zo bizar dat het blijkbaar kan gebeuren dat 2 mensen 1 relatie zo anders beleven. Ik wil mezelf dat ook heel erg gunnen, maar dacht 'm écht gevonden te hebben. Even door de zure appel heen...

pantoffel81 schreef: ↑

27-03-2018 21:57

Probeer een beetje om te denken: wees blij dat je er nu achter komt dat hij de relatie niet zo serieus nam ipv over een paar jaar en gesetteld met kids.

Ik snap dat je het vertrouwen in de liefde kwijt bent, maar er zijn zat mannen die wel voor je willen gaan, je moet ze alleen nog tegenkomen...
Focus je even op je nieuwe baan en omarm je verdriet. Er ligt vast nog wel wat moois voor je in 't verschiet...

Neus in de lucht, adem in adem uit, bijna lente...

Volgens mij heb ik ontdekt hoe ik gericht kan reageren haha.
Absoluut, dat was het eerste dat door mijn hoofd spookte. Had er nog eens bij moeten komen. Ben alleen zo van mezelf geschrokken, dat ik gewoon echt niet gezien heb dat hij de relatie dus zo niet serieus nam.. Echt bijzonder. Zeker omdat ik totaal anders ben wat dat betreft. Ik kan echt tot het uiterste gaan voor iemand, wat natuurlijk ook niet goed is. Ik kan zeg maar mijn auto nog niet zo snel weg doen als hij mij haha.

Paarsebloem schreef: ↑

27-03-2018 22:10

Hij leert net een ander meisje kennen en is dan halsoverkop zo verliefd dat hij er meteen vandoor gaat. Hij klinkt niet erg stabiel en waarschijnlijk ben je op lange termijn echt beter af zonder hem.

Dat maakt dit niet even minder bitter natuurlijk.

En ga je alsjeblieft niet afvragen of het zoveel beter geweest was als je hem niet had geadviseerd naar die vriend te gaan. Iemand die zo snel dit soort beslissingen maakt vanwege 1 onmoeting, was anders wel een weekje later weggegaan omdat hij een sexy tuinkabouter in de buurman's tuin had zien staan. Dat heeft niks met jou te maken, maar met het feit dat hij altijd onzeker was en nu meer van de wereld wil proeven.

Dat heb ik heel kort gedaan. Daarna bedacht ik inderdaad dat dit heel erg veel zegt over hoe hij op dit moment in het leven staat. Daar kan ik heel weinig aan doen. En inderdaad, hij gaat 1 avond weg en voor het eerste beste meisje ruilt hij me in. Dan was het inderdaad op een ander moment gebeurt.

retrostar schreef: ↑

27-03-2018 22:12

Dergelijke dingen gebeuren, en het is hard. Het herinnert je eraan dat we toch allemaal maar eenlingen zijn. Je ontmoet iemand, trekt daar een tijd mee op, en dan scheiden de wegen zich weer.

Dat is precies waar ik bang voor ben. Ik denk dat het ook veel te maken heeft met hoe de wereld op dit moment is. De secondlove reclames e.d. zeggen vrij veel denk ik. Jammer, misschien ben ik wel van de oude stempel ofzo haha.

Roodkapjeendewolf schreef: ↑

27-03-2018 22:20

Ik heb het ook meegemaakt. De meest heftige gebeurtenis en afwijzing in mijn leven!
Mijn analyse nu is dat het vaak mensen zijn die meebuigen, niet goed hun grenzen voelen en voor zichzelf kunnen opkomen of hun gevoel kunnen delen. Aangezien deze zelfkennis vaak ook ontbreekt “ overkomt “ hun dus zoiets.
Echt klote voor jou. Vooral niet te lang zoeken naar antwoorden die er vaak niet komen maar steek alle energie in jezelf nu.

Wat ik niet begrijp: Jou vertrouwen hoeft toch niet beschadigd te zijn. Om
liefde te ervaren moet je nu eenmaal openstellen, kwetsbaar zijn en je partner vertrouwen. Hiedoor heb je een hele mooie periode samen beleefd.
Vertrouwen geeft helaas geen garanties en onverwaardelijke liefde bestaan niet in romantische relaties. Dat is eng maar houd de relatie ook fijn omdat het geen wederzijds verplichtingen zijn. Zijn gevoel is veranderd , dat is bizar in jou ogen maar kun je niemand kwalijk nemen , ook jezelf niet.

Misschien is dat het enige juiste. Accepteren dat er geen enkele relatie is waarvan je zeker weet dat die blijft bestaan. Ik probeer maar te denken aan alle leuke momenten, die nemen ze me in ieder geval niet meer af. De laatste weken blijven een litteken, maar dat neemt niet weg dat we het fijn gehad hebben! Bedankt voor je bericht!!

Nummer*Zoveel schreef: ↑

27-03-2018 22:21

Het alternatief was een periode vol twijfel geweest. Twijfel alleen van hem als hij het voor zichzelf had gehouden of samen als hij het wel met je had besproken, uiteindelijk gevolgd door hetzelfde resultaat. In die zin denk ik dat hij het wel netjes heeft aangepakt, want zodra hij het gevoel kreeg dat het klaar was heeft hij dat wel vrijwel direct tegen jou gezegd. Moeilijk voor jou omdat het nu zo uit het niets komt, maar wel eerlijk, en uiteindelijk minder pijnlijk dan maanden van twijfel, verdriet, hoop en vrees. (Het is net als met een pleister, als hij er af moet dan kun je het maar beter snel doen).

Heb je helemaal gelijk in. En niet iedereen staat hetzelfde in het leven. Mijn goede basis is die van hem natuurlijk ook niet. Het was misschien prettig geweest als hij iets gedaan had, om het nog te proberen. Dan had ik in ieder geval het idee gehad dat het toch wel iets voorgesteld heeft in zijn ogen. Maargoed, het is wat het is, inderdaad een pleister!