Relaties
alle pijlers
Ingeruild.
dinsdag 27 maart 2018 om 21:44
Mijn allereerste topic, omdat ik de afgelopen dagen heel erg veel steun heb gehad aan het lezen van al jullie berichten.
Misschien verzacht het van me af schrijven een beetje.
Twee weken geleden kwam als donderslag bij heldere hemel het nieuws dat mijn vriend twijfels had, hij wist niet of hij oud wilde worden met mij. Op dat moment dacht ik dat hij een grap maakte, een vrij gruwelijke, maar toch. We waren een week daarvoor namelijk nog samen op vakantie geweest, geen vuiltje aan de lucht in mijn beleving.
Voor deze relatie heb ik al een langere relatie gehad en zelfs kort samengewoond. Dat was een relatie waarin ik doodongelukkig was en me heel erg onzeker voelde. Uiteindelijk heb ik daar zelf een punt achter gezet. Die relatie maakte dat ik 3 jaar geleden heel rustig ben ingestapt, de kat uit de boom gekeken heb. Na ongeveer een jaar had ik zo'n goed gevoel van deze relatie en jongen, dat ik toch opnieuw álles gegeven heb. Alle deuren open.
Dat is me ontzettend goed bevallen, we hadden het echt oprecht geweldig met elkaar, hebben heel erg veel gelachen, ontzettend veel gedaan en gedeeld samen, we hadden eigenlijk nooit ruzie of discussies en 3 weken geleden vertelde ik nog tegen een vriendinnetje dat ik niet alleen een super fijne partner gevonden had, maar ook echt een beste vriend en maatje. Vanaf vorig jaar januari zijn we zelfs samen gaan wonen en hebben we van mijn huis echt ons thuis kunnen maken.
Regelmatig spraken we naar elkaar uit dat we ons een leven zonder elkaar niet voor konden en wilde stellen.
Ook mensen om ons heen spraken regelmatig uit dat we zo'n leuk stel waren, dat ze zagen dat het ons zo goed ging en dat we er zo gelukkig en ontspannen uit zagen. Zowel zijn familie als die van mij. Niet dat dit verder van belang is, maar ook al weet je zelf dat het goed gaat, toch prettig om af en toe te horen dat je inderdaad op de goede weg bent.
Toen kwam daar dus die zondag. Ik heb de afgelopen weken heel veel hoop gehad, dat hij tot inkeer kwam, dat dit gewoon paniek was, omdat de kriebels misschien weg waren. Afgelopen zondag, toen hij zijn spullen kwam halen, kreeg ik de genadeklap. Hij vertelde dat hij de vrijdag voordat hij de twijfel uitsprak een meisje was tegengekomen bij een vriend. Daar was hij verliefd op geworden en dat was de rede van de breuk.
Ik moet er even bij zeggen dat hij eigenlijk nooit van huis weg ging, hij heeft een baan waarbij hij midden in de nacht op moet staan en veel uren maakt en heeft dus niet altijd puf om er op uit te gaan, daarnaast hebben we het over een jongen die vrij onzeker in het leven staat. Hij had regelmatig het idee dat mensen hem stom of raar vonden, wat natuurlijk niet zo is. Thuis kon hij echt zichzelf zijn, omdat hij wist dat ik hem leuk vond voor hem. Dat sprak ik dan ook heel vaak uit. Gelukkig is hij daarin wel heel erg gegroeid de afgelopen 3 jaar, hij staat nu wat gelukkiger en gezonder in het leven. Die vrijdag dat hij naar zijn vriend ging, zou een vriendin van mij komen borrelen bij ons thuis, waarop ik (ook om hem te stimuleren wat meer met zijn vrienden te gaan doen) aan hem vroeg of het niet een idee was iets met een vriend te gaan doen, zodat hij niet naar ons vrouwen geklets hoefde te luisteren.
Conclusie, ik weet niet zo goed wat ik met mezelf moet op moment. Ik kan nog steeds geen signalen ontdekken waarvan ik achteraf denk, dat was misschien een teken. Ik begrijp écht niet dat hij na 1 avond met een meisje besluit zomaar ineens alles weg te gooien wat we samen hadden opgebouwd. Het maakt me super onzeker en ik voel me echt aan de kant gezet. Ik kan ook niks met de signalen die hij me geeft, de keren dat ik hem nog gezien heb afgelopen 2 weken huilt hij tranen met tuiten en pakt hij me vast alsof hij me nooit meer loslaat, maar als ik hem niet zie, hoor er ik ook niets van.
Dat deze deur dicht is, dat begrijp ik. Maar ik ben heel erg bang dat mijn vertrouwen zo enorm beschadigd is, dat ik nooit meer overtuigd kan zijn dat iets écht goed zit.
Ik probeer stukje bij beetje mijn leven wel op te pakken, morgen begin ik aan een nieuwe baan en ik zoek veel afleiding. Er sproken alleen zo veel vragen door mijn hoofd. Heb ik iets gemist? Heb ik iets verkeerd gedaan? Denkt hij helemaal niet meer aan mij? Betekende het dan allemaal zo weinig voor hem? Ik snap er niks van.
Hebben jullie tips voor mij misschien? Of heeft iemand een soortgelijk verhaal? Zijn er nog mensen te vinden die wél écht gaan voor een relatie, wel gelukkig zijn met wat ze hebben in plaats van altijd maar denken dat het gras groener is bij een ander? Het is gewoon zo balen dat je alles geeft, dat je zo goed probeert te zijn voor een ander en dan toch zo hard en snel aan de kant wordt gezet.
Misschien verzacht het van me af schrijven een beetje.
Twee weken geleden kwam als donderslag bij heldere hemel het nieuws dat mijn vriend twijfels had, hij wist niet of hij oud wilde worden met mij. Op dat moment dacht ik dat hij een grap maakte, een vrij gruwelijke, maar toch. We waren een week daarvoor namelijk nog samen op vakantie geweest, geen vuiltje aan de lucht in mijn beleving.
Voor deze relatie heb ik al een langere relatie gehad en zelfs kort samengewoond. Dat was een relatie waarin ik doodongelukkig was en me heel erg onzeker voelde. Uiteindelijk heb ik daar zelf een punt achter gezet. Die relatie maakte dat ik 3 jaar geleden heel rustig ben ingestapt, de kat uit de boom gekeken heb. Na ongeveer een jaar had ik zo'n goed gevoel van deze relatie en jongen, dat ik toch opnieuw álles gegeven heb. Alle deuren open.
Dat is me ontzettend goed bevallen, we hadden het echt oprecht geweldig met elkaar, hebben heel erg veel gelachen, ontzettend veel gedaan en gedeeld samen, we hadden eigenlijk nooit ruzie of discussies en 3 weken geleden vertelde ik nog tegen een vriendinnetje dat ik niet alleen een super fijne partner gevonden had, maar ook echt een beste vriend en maatje. Vanaf vorig jaar januari zijn we zelfs samen gaan wonen en hebben we van mijn huis echt ons thuis kunnen maken.
Regelmatig spraken we naar elkaar uit dat we ons een leven zonder elkaar niet voor konden en wilde stellen.
Ook mensen om ons heen spraken regelmatig uit dat we zo'n leuk stel waren, dat ze zagen dat het ons zo goed ging en dat we er zo gelukkig en ontspannen uit zagen. Zowel zijn familie als die van mij. Niet dat dit verder van belang is, maar ook al weet je zelf dat het goed gaat, toch prettig om af en toe te horen dat je inderdaad op de goede weg bent.
Toen kwam daar dus die zondag. Ik heb de afgelopen weken heel veel hoop gehad, dat hij tot inkeer kwam, dat dit gewoon paniek was, omdat de kriebels misschien weg waren. Afgelopen zondag, toen hij zijn spullen kwam halen, kreeg ik de genadeklap. Hij vertelde dat hij de vrijdag voordat hij de twijfel uitsprak een meisje was tegengekomen bij een vriend. Daar was hij verliefd op geworden en dat was de rede van de breuk.
Ik moet er even bij zeggen dat hij eigenlijk nooit van huis weg ging, hij heeft een baan waarbij hij midden in de nacht op moet staan en veel uren maakt en heeft dus niet altijd puf om er op uit te gaan, daarnaast hebben we het over een jongen die vrij onzeker in het leven staat. Hij had regelmatig het idee dat mensen hem stom of raar vonden, wat natuurlijk niet zo is. Thuis kon hij echt zichzelf zijn, omdat hij wist dat ik hem leuk vond voor hem. Dat sprak ik dan ook heel vaak uit. Gelukkig is hij daarin wel heel erg gegroeid de afgelopen 3 jaar, hij staat nu wat gelukkiger en gezonder in het leven. Die vrijdag dat hij naar zijn vriend ging, zou een vriendin van mij komen borrelen bij ons thuis, waarop ik (ook om hem te stimuleren wat meer met zijn vrienden te gaan doen) aan hem vroeg of het niet een idee was iets met een vriend te gaan doen, zodat hij niet naar ons vrouwen geklets hoefde te luisteren.
Conclusie, ik weet niet zo goed wat ik met mezelf moet op moment. Ik kan nog steeds geen signalen ontdekken waarvan ik achteraf denk, dat was misschien een teken. Ik begrijp écht niet dat hij na 1 avond met een meisje besluit zomaar ineens alles weg te gooien wat we samen hadden opgebouwd. Het maakt me super onzeker en ik voel me echt aan de kant gezet. Ik kan ook niks met de signalen die hij me geeft, de keren dat ik hem nog gezien heb afgelopen 2 weken huilt hij tranen met tuiten en pakt hij me vast alsof hij me nooit meer loslaat, maar als ik hem niet zie, hoor er ik ook niets van.
Dat deze deur dicht is, dat begrijp ik. Maar ik ben heel erg bang dat mijn vertrouwen zo enorm beschadigd is, dat ik nooit meer overtuigd kan zijn dat iets écht goed zit.
Ik probeer stukje bij beetje mijn leven wel op te pakken, morgen begin ik aan een nieuwe baan en ik zoek veel afleiding. Er sproken alleen zo veel vragen door mijn hoofd. Heb ik iets gemist? Heb ik iets verkeerd gedaan? Denkt hij helemaal niet meer aan mij? Betekende het dan allemaal zo weinig voor hem? Ik snap er niks van.
Hebben jullie tips voor mij misschien? Of heeft iemand een soortgelijk verhaal? Zijn er nog mensen te vinden die wél écht gaan voor een relatie, wel gelukkig zijn met wat ze hebben in plaats van altijd maar denken dat het gras groener is bij een ander? Het is gewoon zo balen dat je alles geeft, dat je zo goed probeert te zijn voor een ander en dan toch zo hard en snel aan de kant wordt gezet.
dinsdag 27 maart 2018 om 22:40
dinsdag 27 maart 2018 om 22:44
Dat denk je nu. Maar straks denk je terug als je met je nieuwe partner op de bank zit en zie je dat deze man veeeel beter is dan degene die nu weg is.
Je hebt nog niet heel veel vergelijkingsmateriaal natuurlijk.
Ik denk ook niet dat hij de relatie anders zag, Als je niet weet hoe hoog je kunt vliegen is een paar meter al hoog natuurlijk.
dinsdag 27 maart 2018 om 22:48
Ik hoop dat je gelijk krijgt! Ik heb al een aantal keren in ongeveer hetzelfde schuitje gezeten helaas. Heb er niet echt geluk mee zegmaar. Ik hoop dat dit de laatste keer is dat ik dit gesprek moet voeren, het gesprek van ja maar de volgende, dat wordt hem! Dat wordt weer veeel beter. Ergens hoop ik ooit iets te vinden dat goed genoeg is, dat dacht ik gevonden te hebben, maar helaas. Hij heeft echter 0 ervaring met relaties en daarom begrijp ik ook ergens wel dat hij misschien ook niet weet wanneer goed ook echt goed is en of je in paniek moet raken dat je na 2 jaar niet meer zenuwachtig achter de deur staat te wachten tot je je partner weer ziet.nina1966 schreef: ↑27-03-2018 22:44Dat denk je nu. Maar straks denk je terug als je met je nieuwe partner op de bank zit en zie je dat deze man veeeel beter is dan degene die nu weg is.
Je hebt nog niet heel veel vergelijkingsmateriaal natuurlijk.
Ik denk ook niet dat hij de relatie anders zag, Als je niet weet hoe hoog je kunt vliegen is een paar meter al hoog natuurlijk.
dinsdag 27 maart 2018 om 22:49
Daar ga ik wel vanuit! En ik hoop heel snel. Liefdesverdriet is gewoon echt helemaal niet leuk.
dinsdag 27 maart 2018 om 22:50
Nee, het sucks bigtime. Sterkte.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 27 maart 2018 om 23:57
Alle clichés blijken vaak te kloppen. Je komt er beter uit, let maar op. Het leven is straks ineens weer leuk of zelfs leuker omdat je uit je comfort zone bent gegooid.
Ik heb onverwachts een hele fijne liefde en hij past beter bij mijn persoonlijkheid. Of ik er oud mee wordt weet ik niet. Een relatie is niet alleen geslaagd als hij tot einde duurt. Elke relatie biedt nieuwe ervaringen en laten weer een andere kant van jezelf zien en dat is super leuk.
Ik heb onverwachts een hele fijne liefde en hij past beter bij mijn persoonlijkheid. Of ik er oud mee wordt weet ik niet. Een relatie is niet alleen geslaagd als hij tot einde duurt. Elke relatie biedt nieuwe ervaringen en laten weer een andere kant van jezelf zien en dat is super leuk.
woensdag 28 maart 2018 om 00:14
Wat ontzettend verdrietig TO! Lijkt me heel moeilijk als het zo onverwacht komt. Maar je gaat hier weer sterker uitkomen. Het verdriet mag er zijn. Veel met lieve vriendinnen afspreken en met chocolade en een slechte film op de bank. Lief voor jezelf zijn de komende weken en vooral veel afleiding proberen te zoeken, in je nieuwe baan bijvoorbeeld.
Als je vriend je zo makkelijk aan de kant zet, is hij je niet waard. En ja, er zijn mensen die echt voor een relatie gaan. En zo'n topvent ga jij ook nog wel tegenkomen!
Veel sterkte en knuffels
Als je vriend je zo makkelijk aan de kant zet, is hij je niet waard. En ja, er zijn mensen die echt voor een relatie gaan. En zo'n topvent ga jij ook nog wel tegenkomen!
Veel sterkte en knuffels
woensdag 28 maart 2018 om 00:17
Vervelend voor je.
Je geeft aan dat de reden voor de breuk was dat hij verliefd werd op een ander meisje. Ik denk niet dat dat de reden voor de breuk was, maar de verklaring voor het moment van de breuk. De reden van de breuk is dat hij gewoon geen toekomst met jou voor ogen had. Dat kan nu eenmaal gebeuren. Als je dan een vakantie hebt gepland en al een tijdje een relatie hebt, dan kun je best een tijd met dat gevoel rondlopen voordat je de knoop doorhakt. Iemand anders tegenkomen kan dan het duwtje geven.
Wees blij dat het duwtje nu is gekomen ipv over 5 jaar!
Je geeft aan dat de reden voor de breuk was dat hij verliefd werd op een ander meisje. Ik denk niet dat dat de reden voor de breuk was, maar de verklaring voor het moment van de breuk. De reden van de breuk is dat hij gewoon geen toekomst met jou voor ogen had. Dat kan nu eenmaal gebeuren. Als je dan een vakantie hebt gepland en al een tijdje een relatie hebt, dan kun je best een tijd met dat gevoel rondlopen voordat je de knoop doorhakt. Iemand anders tegenkomen kan dan het duwtje geven.
Wees blij dat het duwtje nu is gekomen ipv over 5 jaar!
woensdag 28 maart 2018 om 06:46
Hier ook een ervaringsdeskundige, al is het wel alweer jaren geleden. We waren naar appartementen aan het kijken om te gaan samenwonen, en ineens was het uit. Nooit iets gemerkt. Ene moment mijmerde hij heel vrolijk over de toekomst en het volgende moment was hij een enorme hork, waarvan ik dacht: deze kant ken ik niet van je...
Ik denk trouwens dat een afsluitend gesprek weinig zin heeft. Volgens mij zijn er maar geen antwoorden die jou gaan helpen of het beter voor je maken. Het is gewoon klote...
Sterkte
P.S. Voor wat het waard is, ik ben daarna iemand tegengekomen die nog veeeel leuker was. Inmiddels getrouwd en twee kinderen. Ik heb me er weer vol overgave ingestort, zonder bagage van m’n ex. Het kan echt.
Ik denk trouwens dat een afsluitend gesprek weinig zin heeft. Volgens mij zijn er maar geen antwoorden die jou gaan helpen of het beter voor je maken. Het is gewoon klote...
Sterkte
P.S. Voor wat het waard is, ik ben daarna iemand tegengekomen die nog veeeel leuker was. Inmiddels getrouwd en twee kinderen. Ik heb me er weer vol overgave ingestort, zonder bagage van m’n ex. Het kan echt.
woensdag 28 maart 2018 om 07:48
Ik heb zelf met een jongen gedate die ook altijd dacht dat mensen hem raar vonden en hij was nogal introvert..We hadden ook een bepaalde klik waarin hij zich erg geaccepteerd voelde door mij.. het is nu al 2 jaar voorbij en heb hem ook al zolang niet gesproken, maar als ik hem zie, vaak tijdens uitgaan/festivals dan zit ik nog steeds vol met vraagtekens..Dan staart hij me de hele tijd glimlachend aan of loopt hij langs me en dan raakt hij me altijd aan..Durft geen contact te maken heb ik het idee.. maar doe dat zelf ook niet, want hij heeft al een jaar een vriendin. Ook al is het verwarrend.. ik bewaar afstand.
Als ik je 1 tip kan geven: Probeer niet zelf allemaal antwoorden in te vullen. Soms krijg je gewoon geen antwoord anders dan dat het klaar is en niet werkte. Je hebt al voor jezelf ontdekt dat het vertrouwen kapot is en dat herstel waarschijnlijk niet mogelijk is.. Gebruik dat als houvast voor als het moeilijk wordt.
Voor de rest; afstand nemen en het laten slijten.
Als ik je 1 tip kan geven: Probeer niet zelf allemaal antwoorden in te vullen. Soms krijg je gewoon geen antwoord anders dan dat het klaar is en niet werkte. Je hebt al voor jezelf ontdekt dat het vertrouwen kapot is en dat herstel waarschijnlijk niet mogelijk is.. Gebruik dat als houvast voor als het moeilijk wordt.
Voor de rest; afstand nemen en het laten slijten.
vrijdag 30 maart 2018 om 19:44
Inderdaad. Ooit dacht ik dat ik zou sterven aan liefdesverdriet. Mijn hart voelde letterlijk alsof het elk moment zou knappen. Het heeft lang geduurd. Maar op een ochtend leek ik de knop gevonden te hebben en werd mijn leven eigenlijk heel snel weer heel leuk. Sterkte TO en ook ik denk dat je dit gewoon niet aan had kunnen zien komen. Jij hebt je open gesteld, de ruimte gegeven en daar is hij niet op ingegaan. Hij is gevlucht, gaat op de loop. En ik vermoed dat hij vooral van zichzelf weg probeert te rennen. Sterkte vrouw
Ik vind je heel realistisch klinken, zelfs in deze omstandigheid. En kijk daar heb je wat aan: Aan jezelf! En aan die fijne mensen in je omgeving.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
zaterdag 31 maart 2018 om 10:08
Ik lees tussen de regels door dat je spijt hebt dat je je vertrouwen gaf en je helemaal open hebt gesteld voor hem. Klopt dat ?
Zo ja : Niet doen hoor ! Geen spijt hebben. Het is iets moois dat je in staat bent om je open te kunnen stellen voor een ander en het is ook de enige manier om een warme, waardevolle relatie op te kunnen bouwen. Als je besluit om je niet meer te volledig te geven aan de volgende partner in je leven uit angst voor eventuele pijn, hoe begrijpelijk ook, maar dan doe je jezelf echt tekort. Sterkte.
Zo ja : Niet doen hoor ! Geen spijt hebben. Het is iets moois dat je in staat bent om je open te kunnen stellen voor een ander en het is ook de enige manier om een warme, waardevolle relatie op te kunnen bouwen. Als je besluit om je niet meer te volledig te geven aan de volgende partner in je leven uit angst voor eventuele pijn, hoe begrijpelijk ook, maar dan doe je jezelf echt tekort. Sterkte.
