Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
dinsdag 30 juni 2009 om 13:19
Een hekel, dat gaat niet gebeuren.
En ik weet niet eens of dit over liefde gaat.
Misschien moet ik het gewoon zien als een leuke vakantie. Ik weet alleen niet of een vakantie samen schadelijk is voor zoontje.
Ik heb mijn posts ook op m'n eigen topic geplaatst. Sorry dat ik het over mezelf heb op jouw topic.
En ik weet niet eens of dit over liefde gaat.
Misschien moet ik het gewoon zien als een leuke vakantie. Ik weet alleen niet of een vakantie samen schadelijk is voor zoontje.
Ik heb mijn posts ook op m'n eigen topic geplaatst. Sorry dat ik het over mezelf heb op jouw topic.
dinsdag 30 juni 2009 om 16:24
quote:windowsvista schreef op 30 juni 2009 @ 13:19:
Een hekel, dat gaat niet gebeuren.
En ik weet niet eens of dit over liefde gaat.
Misschien moet ik het gewoon zien als een leuke vakantie. Ik weet alleen niet of een vakantie samen schadelijk is voor zoontje.
Ik heb mijn posts ook op m'n eigen topic geplaatst. Sorry dat ik het over mezelf heb op jouw topic.
Oh, maar ik zie dit niet als mijn topic hoor. Ik vind het allang fijn om er over te kunnen praten/schrijven. En dat kan jij ook doen hoor.
Ik weet uit ervaring dat als een bepaalde situatie te lang duurt houden van kan omslaan. Als jouw ex jou keer op keer op keer teleurstelt, zie je dat dan niet gebeuren?
En vakantie schadelijk voor je zoontje? Weet het niet. Hoe oud is hij? Het lijkt me in ieder geval wel heel verwarrend.
En nogmaals, ik denk dat je een hele leuke vakantie gaat hebben, maar daarna. Kan je ex je dan geven wat je nodig hebt?
Mijn lief was gister zo open en zo emotioneel dat ik zo met hem verder had gewild. Maar dan denk ik maar aan de lange termijn.
Ik zal nog even naar jou topic kijken.
Een hekel, dat gaat niet gebeuren.
En ik weet niet eens of dit over liefde gaat.
Misschien moet ik het gewoon zien als een leuke vakantie. Ik weet alleen niet of een vakantie samen schadelijk is voor zoontje.
Ik heb mijn posts ook op m'n eigen topic geplaatst. Sorry dat ik het over mezelf heb op jouw topic.
Oh, maar ik zie dit niet als mijn topic hoor. Ik vind het allang fijn om er over te kunnen praten/schrijven. En dat kan jij ook doen hoor.
Ik weet uit ervaring dat als een bepaalde situatie te lang duurt houden van kan omslaan. Als jouw ex jou keer op keer op keer teleurstelt, zie je dat dan niet gebeuren?
En vakantie schadelijk voor je zoontje? Weet het niet. Hoe oud is hij? Het lijkt me in ieder geval wel heel verwarrend.
En nogmaals, ik denk dat je een hele leuke vakantie gaat hebben, maar daarna. Kan je ex je dan geven wat je nodig hebt?
Mijn lief was gister zo open en zo emotioneel dat ik zo met hem verder had gewild. Maar dan denk ik maar aan de lange termijn.
Ik zal nog even naar jou topic kijken.
dinsdag 30 juni 2009 om 16:51
Lief van je.
Herkent jouw ex dat bij zichzelf? Dat hij open en emotioneel kan zijn, maar met name wanneer hij tezelfdertijd afscheid neemt?
Zegt hij dan ook dat hij dat ín de relatie helaas niet kan bieden?
Hoe wrang, maar wel duidelijk.
Qua vakantie, ik denk dat ik het meer zie als rustig aan afscheid nemen, een leuke afsluiter. En een mini kans, maar toch!, op herstel.
Herkent jouw ex dat bij zichzelf? Dat hij open en emotioneel kan zijn, maar met name wanneer hij tezelfdertijd afscheid neemt?
Zegt hij dan ook dat hij dat ín de relatie helaas niet kan bieden?
Hoe wrang, maar wel duidelijk.
Qua vakantie, ik denk dat ik het meer zie als rustig aan afscheid nemen, een leuke afsluiter. En een mini kans, maar toch!, op herstel.
dinsdag 30 juni 2009 om 19:18
@Christiana: Je blijft je ex (sorry, maar dat is hij) 'mijn lief' noemen. Daarmee maak je jezelf gek. Probeer voor jezelf om hem ook echt los te laten. Je hebt een heel bewuste keus gemaakt waar je achter staat. Zelfs na een heftig en emotioneel gesprek van gisteren nog. Heb verdriet, jank het eruit (alsof je anders kunt op het moment ) maar probeer het wel te zien voor wat het is. Is dan mijn advies....
@Windowsvista: Ik kan heel kort zijn (en ga er ook verder niet uitgebreid op in want dan wordt ik heel ongenuanceerd denk ik). Néé! Niet met hem op vakantie gaan. Néé, dat is niet goed voor je zoon. Het is verwarrend voor hem. En néé het is niet goed voor jou. Het is ook verwarrend voor jou. Je eigen woorden 'typhus (niet mijn keuze maar álla) ik wil ook verder'. Ga dan ook verder. Zonder hem.
En ja, hij legt dat bij jou neer. Jij pakt hem zijn gezinnetje af. Dat is in feite toch ook zo? Daar liegt hij niets aan. Maar dat doe je met een reden. En die reden verdwijnt niet met een vakantie. Aldus gezegd
@Windowsvista: Ik kan heel kort zijn (en ga er ook verder niet uitgebreid op in want dan wordt ik heel ongenuanceerd denk ik). Néé! Niet met hem op vakantie gaan. Néé, dat is niet goed voor je zoon. Het is verwarrend voor hem. En néé het is niet goed voor jou. Het is ook verwarrend voor jou. Je eigen woorden 'typhus (niet mijn keuze maar álla) ik wil ook verder'. Ga dan ook verder. Zonder hem.
En ja, hij legt dat bij jou neer. Jij pakt hem zijn gezinnetje af. Dat is in feite toch ook zo? Daar liegt hij niets aan. Maar dat doe je met een reden. En die reden verdwijnt niet met een vakantie. Aldus gezegd
dinsdag 30 juni 2009 om 20:32
quote:Lunax schreef op 30 juni 2009 @ 19:18:
@Christiana: Je blijft je ex (sorry, maar dat is hij) 'mijn lief' noemen. Daarmee maak je jezelf gek. Probeer voor jezelf om hem ook echt los te laten. Je hebt een heel bewuste keus gemaakt waar je achter staat. Zelfs na een heftig en emotioneel gesprek van gisteren nog. Heb verdriet, jank het eruit (alsof je anders kunt op het moment ) maar probeer het wel te zien voor wat het is. Is dan mijn advies....
Je hebt gelijk. Ik moet daar echt op letten. Hij is mijn ex, nog wel lief, maar toch mijn ex.
Bedankt voor je advies!
@Christiana: Je blijft je ex (sorry, maar dat is hij) 'mijn lief' noemen. Daarmee maak je jezelf gek. Probeer voor jezelf om hem ook echt los te laten. Je hebt een heel bewuste keus gemaakt waar je achter staat. Zelfs na een heftig en emotioneel gesprek van gisteren nog. Heb verdriet, jank het eruit (alsof je anders kunt op het moment ) maar probeer het wel te zien voor wat het is. Is dan mijn advies....
Je hebt gelijk. Ik moet daar echt op letten. Hij is mijn ex, nog wel lief, maar toch mijn ex.
Bedankt voor je advies!
woensdag 1 juli 2009 om 11:14
quote:Lunax schreef op 30 juni 2009 @ 20:35:
Naar he? Dat hij niet meer jouw lief is
En daar hoef je niet op te letten voor mij/ons hoor. Maar vooral voor jezelf. Het is een gedachtengang. En daar begint het helen.... (denk ik).
Graag gedaan
Ergens zal hij altijd mijn lief blijven. Hij is mijn eerste liefde (ik was daarmee redelijk laat) en ook mijn grote liefde. Maar goed, dat is natuurlijk de stand van zaken nu.
Net liep ik op straat. Nog steeds verdrietig natuurlijk. Maar ik zag een mevrouw fietsen. Lekker relaxed. Ze zag er gelukkig uit. En ik wist: zo fiets ik over een tijd ook weer. Vind ik wel fijn. De gedachte dat ik niet in mijn verdriet ga blijven hangen.
Al krijg ik nu nog steeds geen hap door mijn keel.
Naar he? Dat hij niet meer jouw lief is
En daar hoef je niet op te letten voor mij/ons hoor. Maar vooral voor jezelf. Het is een gedachtengang. En daar begint het helen.... (denk ik).
Graag gedaan
Ergens zal hij altijd mijn lief blijven. Hij is mijn eerste liefde (ik was daarmee redelijk laat) en ook mijn grote liefde. Maar goed, dat is natuurlijk de stand van zaken nu.
Net liep ik op straat. Nog steeds verdrietig natuurlijk. Maar ik zag een mevrouw fietsen. Lekker relaxed. Ze zag er gelukkig uit. En ik wist: zo fiets ik over een tijd ook weer. Vind ik wel fijn. De gedachte dat ik niet in mijn verdriet ga blijven hangen.
Al krijg ik nu nog steeds geen hap door mijn keel.
zondag 5 juli 2009 om 14:27
Arme jij.....
Liefdesverdriet is zo verschrikkelijk, je wenst het je ergste vijand nog niet toe.
Die uren die maar niet om willen gaan. De doodgewone dingen die je zo mist. Dingen die je misschien al lang niet meer waardeerde toen jullie samen waren en die nu belangrijk lijken.
Maar je weet ook dat je geest je in de maling neemt. Je hele psyche is er bij een relatiebreuk op ingesteld om jou daar doorheen te helpen, zonder dat je jezelf schade berokkent. Het vervelende is wel dat je, omdat dat nu eenmaal zo gaat met gevoelige dingen, alleen de leuke dingen nog kunt zien van het samenzijn.
Misschien liep je de afgelopen tijd wel vreselijk te balen en dacht je regelmatig;'het gatver, dat en dat zal ik pertinent níet missen als we uit elkaar zouden gaan!' Nu lijkt dat peanuts bij het grote verdriet wat je moet verwerken en nu ben je ergens zelfs gaarne bereid om alle negatieve dingen van je relatie voor lief te nemen, als je maar van die verdomde pijn af bent.
Ik vind je heel sterk als je schrijft dat je aan de lange termijn denkt. Hou dat vol! Want je hebt gelijk. Weer opnieuw beginnen is een pleister die wel even plakt maar die niet voor genezing zal zorgen. Op een dag is de pleister vies en moet 'ie er af en dan blijkt dat er nog steeds een heleboel rommel onder zit. Er is namelijk niks veranderd met het opplakken van die pleister, alleen maar iets verdoezeld.
Sterk dat je er voor gaat, voor de definitieve breuk. Probeer, als je het opbrengt, om het contact echt te verbreken. Niet meer af en toe bellen en zo. Dat is leuk voor over een paar jaar. Nu raak je er alleen maar van in de war.
Liefs, zoen
(f)
Liefdesverdriet is zo verschrikkelijk, je wenst het je ergste vijand nog niet toe.
Die uren die maar niet om willen gaan. De doodgewone dingen die je zo mist. Dingen die je misschien al lang niet meer waardeerde toen jullie samen waren en die nu belangrijk lijken.
Maar je weet ook dat je geest je in de maling neemt. Je hele psyche is er bij een relatiebreuk op ingesteld om jou daar doorheen te helpen, zonder dat je jezelf schade berokkent. Het vervelende is wel dat je, omdat dat nu eenmaal zo gaat met gevoelige dingen, alleen de leuke dingen nog kunt zien van het samenzijn.
Misschien liep je de afgelopen tijd wel vreselijk te balen en dacht je regelmatig;'het gatver, dat en dat zal ik pertinent níet missen als we uit elkaar zouden gaan!' Nu lijkt dat peanuts bij het grote verdriet wat je moet verwerken en nu ben je ergens zelfs gaarne bereid om alle negatieve dingen van je relatie voor lief te nemen, als je maar van die verdomde pijn af bent.
Ik vind je heel sterk als je schrijft dat je aan de lange termijn denkt. Hou dat vol! Want je hebt gelijk. Weer opnieuw beginnen is een pleister die wel even plakt maar die niet voor genezing zal zorgen. Op een dag is de pleister vies en moet 'ie er af en dan blijkt dat er nog steeds een heleboel rommel onder zit. Er is namelijk niks veranderd met het opplakken van die pleister, alleen maar iets verdoezeld.
Sterk dat je er voor gaat, voor de definitieve breuk. Probeer, als je het opbrengt, om het contact echt te verbreken. Niet meer af en toe bellen en zo. Dat is leuk voor over een paar jaar. Nu raak je er alleen maar van in de war.
Liefs, zoen
(f)
zondag 5 juli 2009 om 15:09
quote:eleonora schreef op 05 juli 2009 @ 14:27:
Arme jij.....
Liefdesverdriet is zo verschrikkelijk, je wenst het je ergste vijand nog niet toe.
Die uren die maar niet om willen gaan. De doodgewone dingen die je zo mist. Dingen die je misschien al lang niet meer waardeerde toen jullie samen waren en die nu belangrijk lijken.
Maar je weet ook dat je geest je in de maling neemt. Je hele psyche is er bij een relatiebreuk op ingesteld om jou daar doorheen te helpen, zonder dat je jezelf schade berokkent. Het vervelende is wel dat je, omdat dat nu eenmaal zo gaat met gevoelige dingen, alleen de leuke dingen nog kunt zien van het samenzijn.
Misschien liep je de afgelopen tijd wel vreselijk te balen en dacht je regelmatig;'het gatver, dat en dat zal ik pertinent níet missen als we uit elkaar zouden gaan!' Nu lijkt dat peanuts bij het grote verdriet wat je moet verwerken en nu ben je ergens zelfs gaarne bereid om alle negatieve dingen van je relatie voor lief te nemen, als je maar van die verdomde pijn af bent.
Ik vind je heel sterk als je schrijft dat je aan de lange termijn denkt. Hou dat vol! Want je hebt gelijk. Weer opnieuw beginnen is een pleister die wel even plakt maar die niet voor genezing zal zorgen. Op een dag is de pleister vies en moet 'ie er af en dan blijkt dat er nog steeds een heleboel rommel onder zit. Er is namelijk niks veranderd met het opplakken van die pleister, alleen maar iets verdoezeld.
Sterk dat je er voor gaat, voor de definitieve breuk. Probeer, als je het opbrengt, om het contact echt te verbreken. Niet meer af en toe bellen en zo. Dat is leuk voor over een paar jaar. Nu raak je er alleen maar van in de war.
Liefs, zoen
(f)Dank voor je reactie. En je legt zo de vinger op de juiste plek. Jouw tekst die ik vetgedrukt heb, daar ben ik nu het meeste mee bezig. Zoals ik eerder schreef:quote:Christiane04 schreef op 28 juni 2009 @ 11:51:
[...]
En denk dat dat op een paar stuiptrekkingen na die we ongetwijfeld allebei zullen (willen) hebben, ik ook sterk zal blijven.
blijf ik sterk. We hebben elkaar afgelopen week nog wel gezien. Struiptrekkingen ja. Geen seks of zo iets, maar gewoon praten, huilen en samenzijn. Dat was heel fijn. Ondanks ons verdriet, waren we heel dicht bij elkaar en had ik het gevoel dat ik echt in zijn hart zat en hij zijn gevoel liet zien.
O, wat had ik er graag een pleister op willen plakken en verder willen gaan. Maar dat heb ik niet gedaan.
We hebben nu een paar dagen geen enkel contact meer. Dat hebben we bewust zo afgesproken. Ik vind het moeilijk omdat ik weet dat hij verdriet heeft. Ik vind mijn eigen verdriet moeilijk, maar dat van hem misschien nog wel meer. Ik weet namelijk dat hij het anders zou willen, maar dat hij het niet anders kan. Tegelijkertijd merk ik naast mijn eigen intense verdriet, dat ik weet dat het goed is. Zoals het was, konden we niet verder.
Arme jij.....
Liefdesverdriet is zo verschrikkelijk, je wenst het je ergste vijand nog niet toe.
Die uren die maar niet om willen gaan. De doodgewone dingen die je zo mist. Dingen die je misschien al lang niet meer waardeerde toen jullie samen waren en die nu belangrijk lijken.
Maar je weet ook dat je geest je in de maling neemt. Je hele psyche is er bij een relatiebreuk op ingesteld om jou daar doorheen te helpen, zonder dat je jezelf schade berokkent. Het vervelende is wel dat je, omdat dat nu eenmaal zo gaat met gevoelige dingen, alleen de leuke dingen nog kunt zien van het samenzijn.
Misschien liep je de afgelopen tijd wel vreselijk te balen en dacht je regelmatig;'het gatver, dat en dat zal ik pertinent níet missen als we uit elkaar zouden gaan!' Nu lijkt dat peanuts bij het grote verdriet wat je moet verwerken en nu ben je ergens zelfs gaarne bereid om alle negatieve dingen van je relatie voor lief te nemen, als je maar van die verdomde pijn af bent.
Ik vind je heel sterk als je schrijft dat je aan de lange termijn denkt. Hou dat vol! Want je hebt gelijk. Weer opnieuw beginnen is een pleister die wel even plakt maar die niet voor genezing zal zorgen. Op een dag is de pleister vies en moet 'ie er af en dan blijkt dat er nog steeds een heleboel rommel onder zit. Er is namelijk niks veranderd met het opplakken van die pleister, alleen maar iets verdoezeld.
Sterk dat je er voor gaat, voor de definitieve breuk. Probeer, als je het opbrengt, om het contact echt te verbreken. Niet meer af en toe bellen en zo. Dat is leuk voor over een paar jaar. Nu raak je er alleen maar van in de war.
Liefs, zoen
(f)Dank voor je reactie. En je legt zo de vinger op de juiste plek. Jouw tekst die ik vetgedrukt heb, daar ben ik nu het meeste mee bezig. Zoals ik eerder schreef:quote:Christiane04 schreef op 28 juni 2009 @ 11:51:
[...]
En denk dat dat op een paar stuiptrekkingen na die we ongetwijfeld allebei zullen (willen) hebben, ik ook sterk zal blijven.
blijf ik sterk. We hebben elkaar afgelopen week nog wel gezien. Struiptrekkingen ja. Geen seks of zo iets, maar gewoon praten, huilen en samenzijn. Dat was heel fijn. Ondanks ons verdriet, waren we heel dicht bij elkaar en had ik het gevoel dat ik echt in zijn hart zat en hij zijn gevoel liet zien.
O, wat had ik er graag een pleister op willen plakken en verder willen gaan. Maar dat heb ik niet gedaan.
We hebben nu een paar dagen geen enkel contact meer. Dat hebben we bewust zo afgesproken. Ik vind het moeilijk omdat ik weet dat hij verdriet heeft. Ik vind mijn eigen verdriet moeilijk, maar dat van hem misschien nog wel meer. Ik weet namelijk dat hij het anders zou willen, maar dat hij het niet anders kan. Tegelijkertijd merk ik naast mijn eigen intense verdriet, dat ik weet dat het goed is. Zoals het was, konden we niet verder.
zondag 5 juli 2009 om 21:19
quote:eleonora schreef op 05 juli 2009 @ 14:27:
Misschien liep je de afgelopen tijd wel vreselijk te balen en dacht je regelmatig;'het gatver, dat en dat zal ik pertinent níet missen als we uit elkaar zouden gaan!' Nu lijkt dat peanuts bij het grote verdriet wat je moet verwerken en nu ben je ergens zelfs gaarne bereid om alle negatieve dingen van je relatie voor lief te nemen, als je maar van die verdomde pijn af bent.(f)Hier ben ik al een groot deel van de middag en avond over aan het nadenken. Enerzijds is het namelijk zo. We hadden een leuke relatie. We zijn/waren (vind het nog moeilijk in de verleden tijd te praten) elkaars minnaars/maatjes/sparringpartner. Maar toch ben ik niet meer bereid de negatieve dingen van onze relatie voor lief te nemen. Er waren eigenlijk weinig echt negatieve dingen. Belangrijkste punten waren onze verschillen in toekomstverwachting en het feit dat hij bepaalde issues heeft waar hij zonder mij uit moet komen. Ik wil hem erbij helpen (heb ik afgelopen week ook aangegeven), maar dat moet hij zelf ook willen. En kunnen. En dat laatste is een beetje het punt. Verder gaan, zou mij kapot hebben gemaakt. En hoewel ik nu ook het gevoel heb dat ik nog maar half leef en mijn beste vriend kwijt ben, en ik zo verdomd graag van die pijn af wil, weet ik dat dit het beste is.
Misschien liep je de afgelopen tijd wel vreselijk te balen en dacht je regelmatig;'het gatver, dat en dat zal ik pertinent níet missen als we uit elkaar zouden gaan!' Nu lijkt dat peanuts bij het grote verdriet wat je moet verwerken en nu ben je ergens zelfs gaarne bereid om alle negatieve dingen van je relatie voor lief te nemen, als je maar van die verdomde pijn af bent.(f)Hier ben ik al een groot deel van de middag en avond over aan het nadenken. Enerzijds is het namelijk zo. We hadden een leuke relatie. We zijn/waren (vind het nog moeilijk in de verleden tijd te praten) elkaars minnaars/maatjes/sparringpartner. Maar toch ben ik niet meer bereid de negatieve dingen van onze relatie voor lief te nemen. Er waren eigenlijk weinig echt negatieve dingen. Belangrijkste punten waren onze verschillen in toekomstverwachting en het feit dat hij bepaalde issues heeft waar hij zonder mij uit moet komen. Ik wil hem erbij helpen (heb ik afgelopen week ook aangegeven), maar dat moet hij zelf ook willen. En kunnen. En dat laatste is een beetje het punt. Verder gaan, zou mij kapot hebben gemaakt. En hoewel ik nu ook het gevoel heb dat ik nog maar half leef en mijn beste vriend kwijt ben, en ik zo verdomd graag van die pijn af wil, weet ik dat dit het beste is.
zondag 5 juli 2009 om 21:38
Je bent een zeldzaamheid.
Daar koop je niks voor nu maar het is wel zo. Doorgaans heb ik vooral contact met vrouwen die vechten tot - als het moet - hun laatste ademtocht voor iets wat ze kapot maakt. Het is fijn om eens te lezen dat iemand, hoeveel pijn ze toch heeft, ook kan inzien dat een andere optie er een is die haar vroeg of laat op zou breken.
Het is moeilijk om weg te gaan bij iemand waar je feitelijk gewoon nog van houdt en toch getuigd het van veel zelfkennis, gezond verstand en eigenliefde om dan tóch die knoop door te hakken.
Nogmaals, je koopt weinig voor dit compliment, nu. Ik durf te wedden dat je over een tijdje met een goed gevoel gaat terugkijken op je beslissing. Omdat je de eer aan jezelf hebt gehouden. Omdat je ergens mee gestopt bent voordat er dingen écht kapot gingen bij je. Voordat je jezelf de kans hebt gegeven je vast te klampen aan glimpen van hoe je het graag zou willen.
Want dat is wat vrouwen vaak nog lang bij een partner doet blijven. Die momenten dat het wél helemaal klopt, die niet talrijk zijn maar gewoon ómdat ze er zijn, zoveel gewicht in de schaal leggen, dat er maar door geploeterd wordt.
Dat ben jij jezelf nu aan het besparen en ik vind het erg voor je, je verdriet maar ik ben ook erg trots op je.
(f)
Daar koop je niks voor nu maar het is wel zo. Doorgaans heb ik vooral contact met vrouwen die vechten tot - als het moet - hun laatste ademtocht voor iets wat ze kapot maakt. Het is fijn om eens te lezen dat iemand, hoeveel pijn ze toch heeft, ook kan inzien dat een andere optie er een is die haar vroeg of laat op zou breken.
Het is moeilijk om weg te gaan bij iemand waar je feitelijk gewoon nog van houdt en toch getuigd het van veel zelfkennis, gezond verstand en eigenliefde om dan tóch die knoop door te hakken.
Nogmaals, je koopt weinig voor dit compliment, nu. Ik durf te wedden dat je over een tijdje met een goed gevoel gaat terugkijken op je beslissing. Omdat je de eer aan jezelf hebt gehouden. Omdat je ergens mee gestopt bent voordat er dingen écht kapot gingen bij je. Voordat je jezelf de kans hebt gegeven je vast te klampen aan glimpen van hoe je het graag zou willen.
Want dat is wat vrouwen vaak nog lang bij een partner doet blijven. Die momenten dat het wél helemaal klopt, die niet talrijk zijn maar gewoon ómdat ze er zijn, zoveel gewicht in de schaal leggen, dat er maar door geploeterd wordt.
Dat ben jij jezelf nu aan het besparen en ik vind het erg voor je, je verdriet maar ik ben ook erg trots op je.
(f)
zondag 5 juli 2009 om 21:45
quote:eleonora schreef op 05 juli 2009 @ 21:38:
Want dat is wat vrouwen vaak nog lang bij een partner doet blijven. Die momenten dat het wél helemaal klopt, die niet talrijk zijn maar gewoon ómdat ze er zijn, zoveel gewicht in de schaal leggen, dat er maar door geploeterd wordt.
(f)
Lieve Leo, bedankt voor je bemoedigende woorden. Blijf alsjeblieft nog eens zo af en toe van die mooie dingen opschrijven. Het helpt echt.
Wat ik hierboven van je geciteerd heb, begrijp ik nooit. Ik lees het hier zo vaak op het forum. Vrouwen die zeggen: ja, maar hij kan ook heel lief zijn. Of: maar we hebben het ook goed samen. Ook lief en ook goed, is wat mij betreft niet genoeg.
Bij ons was dit overigens geen issue. Hij was gewoon lief en hij we hadden het gewoon heel erg leuk samen. Maar zoals het was, kon het niet meer.
Ga ik nu weer even
Want dat is wat vrouwen vaak nog lang bij een partner doet blijven. Die momenten dat het wél helemaal klopt, die niet talrijk zijn maar gewoon ómdat ze er zijn, zoveel gewicht in de schaal leggen, dat er maar door geploeterd wordt.
(f)
Lieve Leo, bedankt voor je bemoedigende woorden. Blijf alsjeblieft nog eens zo af en toe van die mooie dingen opschrijven. Het helpt echt.
Wat ik hierboven van je geciteerd heb, begrijp ik nooit. Ik lees het hier zo vaak op het forum. Vrouwen die zeggen: ja, maar hij kan ook heel lief zijn. Of: maar we hebben het ook goed samen. Ook lief en ook goed, is wat mij betreft niet genoeg.
Bij ons was dit overigens geen issue. Hij was gewoon lief en hij we hadden het gewoon heel erg leuk samen. Maar zoals het was, kon het niet meer.
Ga ik nu weer even
zondag 5 juli 2009 om 21:58
Christiane..sorry hoor, ik voelde mij ook zoals jij die eerste 2 weken.twijfelde geen ietsiepietsie..totdat hij mij vertelde dat hij n ander had..ik ben kapot..alle energie die we in ons samen had gestoken, vallen en weer opstaan..ik heb nu echt n gebroken hart..misschien heeft Eleonora ook ttips voor mij...of jij/ In ieder geval veel sterkte, ik zou ook wel eens willen janken trouwens, gaat niet meer..
zondag 5 juli 2009 om 22:02
@Christiane
Lieve meid, als jij iets hebt aan mijn woorden dan kom ik ze je graag brengen hoor. En huil jij maar lekker, dat lucht op en ze drogen vanzelf. Niet vandaag en ook niet morgen maar wel op een dag. Geef jezelf tijd. De tijd heeft de neiging door te gaan, ook als jij even on hold staat en ze geneest, al doet ze er wel een beetje te lang over jammer genoeg.
Ik kan me voorstellen dat je het niet begrijpt. Vrouwen die blijven als het eigenlijk niet kan. Veel van die vrouwen (waarvan ik er zelf natuurlijk ook een ben) snappen er zelf achteraf ook niks van. Maar toch is het zo en ze doen het. We lezen het iedere dag hier op het forum, dat vrouwen die denken dat ze weg zullen gaan bij hun partner als er iets gebeurt wat volgens hun eigen normen en waarden niet door de beugel kan, en het dan, als het zo ver is, niet doen.
Dat moeten ze helemaal zelf weten en ik zal niemand er om veroordelen maar als deze vrouwen terug kijken, nadat het wél uit is gegaan, dan snappen ze zelf vaak niet waarom ze toch doorgingen. Niet allemaal hebben ze dat (gelukkig) maar wel heel veel.
Dat jij dat niet begrijpt is je redding nu.
Een welterusten knuffel alvast
Lieve meid, als jij iets hebt aan mijn woorden dan kom ik ze je graag brengen hoor. En huil jij maar lekker, dat lucht op en ze drogen vanzelf. Niet vandaag en ook niet morgen maar wel op een dag. Geef jezelf tijd. De tijd heeft de neiging door te gaan, ook als jij even on hold staat en ze geneest, al doet ze er wel een beetje te lang over jammer genoeg.
Ik kan me voorstellen dat je het niet begrijpt. Vrouwen die blijven als het eigenlijk niet kan. Veel van die vrouwen (waarvan ik er zelf natuurlijk ook een ben) snappen er zelf achteraf ook niks van. Maar toch is het zo en ze doen het. We lezen het iedere dag hier op het forum, dat vrouwen die denken dat ze weg zullen gaan bij hun partner als er iets gebeurt wat volgens hun eigen normen en waarden niet door de beugel kan, en het dan, als het zo ver is, niet doen.
Dat moeten ze helemaal zelf weten en ik zal niemand er om veroordelen maar als deze vrouwen terug kijken, nadat het wél uit is gegaan, dan snappen ze zelf vaak niet waarom ze toch doorgingen. Niet allemaal hebben ze dat (gelukkig) maar wel heel veel.
Dat jij dat niet begrijpt is je redding nu.
Een welterusten knuffel alvast
zondag 5 juli 2009 om 22:08
hm...ik wil mezelf in ieder geval morgen n schop onder mij kont geven..En afspraak met de dokter maken..ik slik nu temazapam, maar dat helpt amper en is volgens mij heeel ongezond, slik t nu 4 weken. Gisteravond wilde ik zonder slapen, maar heb er na 1.5 uur toch maar 1 genomen om half 2..om 5.30 weer wakker...Dankjewel Eleonora...
zondag 5 juli 2009 om 22:12
quote:allesrose schreef op 05 juli 2009 @ 21:58:
Christiane..sorry hoor, ik voelde mij ook zoals jij die eerste 2 weken.twijfelde geen ietsiepietsie..totdat hij mij vertelde dat hij n ander had..ik ben kapot..alle energie die we in ons samen had gestoken, vallen en weer opstaan..ik heb nu echt n gebroken hart..misschien heeft Eleonora ook ttips voor mij...of jij/ In ieder geval veel sterkte, ik zou ook wel eens willen janken trouwens, gaat niet meer..
Alles rose, wat een leuke nick. Maar de roze bril is even af he?
Wat je voelt, als de man die waarmee je gebroken hebt (vanwege welke redenen dan ook), een nieuwe liefde heeft doet je pas beseffen dat het definitief is. Mensen willen graag dat dingen blijven zoals ze waren.
Veranderingen zijn verwarrend, niet veilig, rommelig en zeker als het gaat om een partner, die jouw geur om zich heen had hangen, en die, hoewel hij niet meer met je samen was, toch nog een beetje als 'van jou' voelde, de geur van een andere vrouw op zijn lijf heeft en dus niet meer van jou kan zijn, dan is dat een schok die je verwerken moet. Ineens is het écht. Jullie zijn écht uit elkaar, het komt niet meer goed en alles wat je met hem gedroomd hebt gaat hij nu met een ander doen.
En dat doet pijn, heel veel pijn. Het is pijn die je van jezelf niet eens mag voelen misschien, wánt het is tenslotte uit en hij is vrij om te doen en laten wat hij wil, toch gaat het dwars door je heen. Omdat je er niks aan kunt veranderen, omdat hij en jij nu definitief weg is voor je gevoel.
Dat ís niet zo want jouw tijd met hem is net zo waardevol als zijn tijd met een andere liefhebbende partner maar afscheid nemen is voor mensen verschrikkelijk moeilijk, omdat het tegen natuurlijk voelt.
Ook jij zult de factor tijd nodig gaan hebben, arme jij.....Nu liggen al je zenuwen aan de oppervlakte en alles doet je zeer.
Het gaat over. Je went er aan. Vanzelf. Maar zoals ik tegen Christiane ook al zei; 'niet vandaag.......'
Lees hier mee, post mee met de andere verdrietigen. Je kunt zoveel hebben aan de woorden van een ander die weet waar je doorheen gaat. Ik zie iedere dag hoeveel steun en troost mensen putten uit elkaars woorden. Hopelijk doet dit forum dat ook voor jou.
(f)
Christiane..sorry hoor, ik voelde mij ook zoals jij die eerste 2 weken.twijfelde geen ietsiepietsie..totdat hij mij vertelde dat hij n ander had..ik ben kapot..alle energie die we in ons samen had gestoken, vallen en weer opstaan..ik heb nu echt n gebroken hart..misschien heeft Eleonora ook ttips voor mij...of jij/ In ieder geval veel sterkte, ik zou ook wel eens willen janken trouwens, gaat niet meer..
Alles rose, wat een leuke nick. Maar de roze bril is even af he?
Wat je voelt, als de man die waarmee je gebroken hebt (vanwege welke redenen dan ook), een nieuwe liefde heeft doet je pas beseffen dat het definitief is. Mensen willen graag dat dingen blijven zoals ze waren.
Veranderingen zijn verwarrend, niet veilig, rommelig en zeker als het gaat om een partner, die jouw geur om zich heen had hangen, en die, hoewel hij niet meer met je samen was, toch nog een beetje als 'van jou' voelde, de geur van een andere vrouw op zijn lijf heeft en dus niet meer van jou kan zijn, dan is dat een schok die je verwerken moet. Ineens is het écht. Jullie zijn écht uit elkaar, het komt niet meer goed en alles wat je met hem gedroomd hebt gaat hij nu met een ander doen.
En dat doet pijn, heel veel pijn. Het is pijn die je van jezelf niet eens mag voelen misschien, wánt het is tenslotte uit en hij is vrij om te doen en laten wat hij wil, toch gaat het dwars door je heen. Omdat je er niks aan kunt veranderen, omdat hij en jij nu definitief weg is voor je gevoel.
Dat ís niet zo want jouw tijd met hem is net zo waardevol als zijn tijd met een andere liefhebbende partner maar afscheid nemen is voor mensen verschrikkelijk moeilijk, omdat het tegen natuurlijk voelt.
Ook jij zult de factor tijd nodig gaan hebben, arme jij.....Nu liggen al je zenuwen aan de oppervlakte en alles doet je zeer.
Het gaat over. Je went er aan. Vanzelf. Maar zoals ik tegen Christiane ook al zei; 'niet vandaag.......'
Lees hier mee, post mee met de andere verdrietigen. Je kunt zoveel hebben aan de woorden van een ander die weet waar je doorheen gaat. Ik zie iedere dag hoeveel steun en troost mensen putten uit elkaars woorden. Hopelijk doet dit forum dat ook voor jou.
(f)
zondag 5 juli 2009 om 22:14
quote:eleonora schreef op 05 juli 2009 @ 22:02:
Lieve meid, als jij iets hebt aan mijn woorden dan kom ik ze je graag brengen hoor. En huil jij maar lekker, dat lucht op en ze drogen vanzelf. Niet vandaag en ook niet morgen maar wel op een dag. Geef jezelf tijd. De tijd heeft de neiging door te gaan, ook als jij even on hold staat en ze geneest, al doet ze er wel een beetje te lang over jammer genoeg.
Ik kan me voorstellen dat je het niet begrijpt. Vrouwen die blijven als het eigenlijk niet kan. Veel van die vrouwen (waarvan ik er zelf natuurlijk ook een ben) snappen er zelf achteraf ook niks van. Maar toch is het zo en ze doen het. We lezen het iedere dag hier op het forum, dat vrouwen die denken dat ze weg zullen gaan bij hun partner als er iets gebeurt wat volgens hun eigen normen en waarden niet door de beugel kan, en het dan, als het zo ver is, niet doen.
Dat moeten ze helemaal zelf weten en ik zal niemand er om veroordelen maar als deze vrouwen terug kijken, nadat het wél uit is gegaan, dan snappen ze zelf vaak niet waarom ze toch doorgingen. Niet allemaal hebben ze dat (gelukkig) maar wel heel veel.
Dat jij dat niet begrijpt is je redding nu.
Een welterusten knuffel alvast Thanks. Als ze trouwens bij de Viva ook nog (naast forummer van de maand) eens beginnen met forummer van de eeuw, dan nomineer ik jou. Ik ken weinig mensen die zich zo kunnen inleven en invoelen in een ander.
Lieve meid, als jij iets hebt aan mijn woorden dan kom ik ze je graag brengen hoor. En huil jij maar lekker, dat lucht op en ze drogen vanzelf. Niet vandaag en ook niet morgen maar wel op een dag. Geef jezelf tijd. De tijd heeft de neiging door te gaan, ook als jij even on hold staat en ze geneest, al doet ze er wel een beetje te lang over jammer genoeg.
Ik kan me voorstellen dat je het niet begrijpt. Vrouwen die blijven als het eigenlijk niet kan. Veel van die vrouwen (waarvan ik er zelf natuurlijk ook een ben) snappen er zelf achteraf ook niks van. Maar toch is het zo en ze doen het. We lezen het iedere dag hier op het forum, dat vrouwen die denken dat ze weg zullen gaan bij hun partner als er iets gebeurt wat volgens hun eigen normen en waarden niet door de beugel kan, en het dan, als het zo ver is, niet doen.
Dat moeten ze helemaal zelf weten en ik zal niemand er om veroordelen maar als deze vrouwen terug kijken, nadat het wél uit is gegaan, dan snappen ze zelf vaak niet waarom ze toch doorgingen. Niet allemaal hebben ze dat (gelukkig) maar wel heel veel.
Dat jij dat niet begrijpt is je redding nu.
Een welterusten knuffel alvast Thanks. Als ze trouwens bij de Viva ook nog (naast forummer van de maand) eens beginnen met forummer van de eeuw, dan nomineer ik jou. Ik ken weinig mensen die zich zo kunnen inleven en invoelen in een ander.
zondag 5 juli 2009 om 22:16
quote:allesrose schreef op 05 juli 2009 @ 22:09:
Oja...citaat: dat is je redding nu..snap ik niet..
Het was gericht aan Christiane die zich afvraagt waarom vrouwen bij een partner blijven die niet goed voor ze is. Die een relatie in stand houden die niet bevredigend is, waarvan ze weten dat het niet werkt maar dat ze door blijven buffelen om er toch iets van te maken.
Christiane zegt dat ze dat niet begrijpt, dat die vrouwen daar voor kiezen. Het feit dat ze dat niet begrijpt en dus de keuze kan maken voor zichzelf, zoals ze nu gedaan heeft, in plaats van blijven hangen en doorgaan met iets wat uiteindelijk geen toekomst heeft en slopend kan worden, is in mijn ogen haar redding nu.
Zij kan later terugkijken op een bewuste keuze, op iets wat ze voor zichzelf deed op het moment dat dat nodig was. Ik ben daar trots op
Oja...citaat: dat is je redding nu..snap ik niet..
Het was gericht aan Christiane die zich afvraagt waarom vrouwen bij een partner blijven die niet goed voor ze is. Die een relatie in stand houden die niet bevredigend is, waarvan ze weten dat het niet werkt maar dat ze door blijven buffelen om er toch iets van te maken.
Christiane zegt dat ze dat niet begrijpt, dat die vrouwen daar voor kiezen. Het feit dat ze dat niet begrijpt en dus de keuze kan maken voor zichzelf, zoals ze nu gedaan heeft, in plaats van blijven hangen en doorgaan met iets wat uiteindelijk geen toekomst heeft en slopend kan worden, is in mijn ogen haar redding nu.
Zij kan later terugkijken op een bewuste keuze, op iets wat ze voor zichzelf deed op het moment dat dat nodig was. Ik ben daar trots op
zondag 5 juli 2009 om 22:21
pffff...dankjewel Elenora!!!! En Christiane, ik ben t helemaal met je eens!!! Dikke knuffel voor allebei...heerlijk om zulke berichten te lezen...echt..Ik wil er vanaf van dat gevoel, duurt al 5 weken, mijn hele gezicht staat er naar, van n spontane meid naar n zielig vogeltje van 45..Ik wil mijzelf weer terug!! Maar mag ook de pijn voelen...was wel 5.5 jaar...en hij is super gelukkig nu..morgen n nieuwe dag, ik ben van plan te gaan stralen..
zondag 5 juli 2009 om 22:22
quote:Christiane04 schreef op 05 juli 2009 @ 22:14:
[...]
Thanks. Als ze trouwens bij de Viva ook nog (naast forummer van de maand) eens beginnen met forummer van de eeuw, dan nomineer ik jou. Ik ken weinig mensen die zich zo kunnen inleven en invoelen in een ander.
Dat is lief....
Maar het is makkelijk, echt, ik doe er geen moeite voor of zo. Ik vind gewoon heel veel vrouwen hier bijzonder, de moeite waard en lief en daarbij is mijn eigen liefdesleven voor mij zo'n levensles geweest, dat ik me voor de rest van mijn leven voor zal kunnen stellen hoeveel pijn de liefde en verbroken liefdes kunnen doen.
Mensen die zich niet (meer) voor kunnen stellen hoeveel leed je kunt voelen als je hart is gebroken vind ik triest. Hartepijn is een van de ergste verdriet soorten die er bestaat. Zelfs als een relatie niet goed was, en je het niet begrijpt dat/waarom iemand bij een partner blijft, dan nóg weet zo'n beetje elk volwassen mens hoe kapot je kunt gaan als je een relatie verbroken wordt.
Ik denk dat er veel meer vrouwen zijn hier, die dat kennen, herkennen en er iets zinnigs over kunnen zeggen
[...]
Thanks. Als ze trouwens bij de Viva ook nog (naast forummer van de maand) eens beginnen met forummer van de eeuw, dan nomineer ik jou. Ik ken weinig mensen die zich zo kunnen inleven en invoelen in een ander.
Dat is lief....
Maar het is makkelijk, echt, ik doe er geen moeite voor of zo. Ik vind gewoon heel veel vrouwen hier bijzonder, de moeite waard en lief en daarbij is mijn eigen liefdesleven voor mij zo'n levensles geweest, dat ik me voor de rest van mijn leven voor zal kunnen stellen hoeveel pijn de liefde en verbroken liefdes kunnen doen.
Mensen die zich niet (meer) voor kunnen stellen hoeveel leed je kunt voelen als je hart is gebroken vind ik triest. Hartepijn is een van de ergste verdriet soorten die er bestaat. Zelfs als een relatie niet goed was, en je het niet begrijpt dat/waarom iemand bij een partner blijft, dan nóg weet zo'n beetje elk volwassen mens hoe kapot je kunt gaan als je een relatie verbroken wordt.
Ik denk dat er veel meer vrouwen zijn hier, die dat kennen, herkennen en er iets zinnigs over kunnen zeggen
zondag 5 juli 2009 om 22:26
quote:allesrose schreef op 05 juli 2009 @ 22:21:
pffff...dankjewel Elenora!!!! En Christiane, ik ben t helemaal met je eens!!! Dikke knuffel voor allebei...heerlijk om zulke berichten te lezen...echt..Ik wil er vanaf van dat gevoel, duurt al 5 weken, mijn hele gezicht staat er naar, van n spontane meid naar n zielig vogeltje van 45..Ik wil mijzelf weer terug!! Maar mag ook de pijn voelen...was wel 5.5 jaar...en hij is super gelukkig nu..morgen n nieuwe dag, ik ben van plan te gaan stralen..
En als je even niet straalt, dan niet.
Goed dat je jezelf een schop wil geven maar forceer nou niks. Je hele lichaam en geest moeten wennen aan de nieuwe situatie. Geef jezelf daar de ruimte voor.
Over een poosje kun je strenger worden en jezelf kordaat toespreken als je blijft 'hangen' in je verdriet. Maar voor nu, na een paar weken, meid, huur zo nu en dan een jankfilm, pak een fles chardonnay (niet te vaak) raak zachtjes een beetje aangeschoten en huil lekker. De volgende dag, in het harde ochtendlicht ziet de wereld er dan weer heel anders uit.
Het komt goed meid, en dan kun je weer écht lachen. Alleen nog niet vandaag......
(f)
pffff...dankjewel Elenora!!!! En Christiane, ik ben t helemaal met je eens!!! Dikke knuffel voor allebei...heerlijk om zulke berichten te lezen...echt..Ik wil er vanaf van dat gevoel, duurt al 5 weken, mijn hele gezicht staat er naar, van n spontane meid naar n zielig vogeltje van 45..Ik wil mijzelf weer terug!! Maar mag ook de pijn voelen...was wel 5.5 jaar...en hij is super gelukkig nu..morgen n nieuwe dag, ik ben van plan te gaan stralen..
En als je even niet straalt, dan niet.
Goed dat je jezelf een schop wil geven maar forceer nou niks. Je hele lichaam en geest moeten wennen aan de nieuwe situatie. Geef jezelf daar de ruimte voor.
Over een poosje kun je strenger worden en jezelf kordaat toespreken als je blijft 'hangen' in je verdriet. Maar voor nu, na een paar weken, meid, huur zo nu en dan een jankfilm, pak een fles chardonnay (niet te vaak) raak zachtjes een beetje aangeschoten en huil lekker. De volgende dag, in het harde ochtendlicht ziet de wereld er dan weer heel anders uit.
Het komt goed meid, en dan kun je weer écht lachen. Alleen nog niet vandaag......
(f)
