Relaties
alle pijlers
Intens verdrietig
maandag 6 juli 2009 om 11:34
Sinds ruim zeven jaar ben ik heel erg gelukkig in de liefde. Daarvoor was ik tien jaar heel erg ongelukkig in de liefde.
Van die periode heb ik ontzettend veel geleerd. Bijvoorbeeld dat ik nooit meer nooit zeg als het om relaties met anderen gaat. Ik ben nogmaals heel erg happy nu maar dat kan veranderen, dat ben ik me ook bewust.
Niet dat ik er veel bij stilsta maar ik laat me er niet meer door kapot maken, door de liefde, en ik weet dat ik echt zowat alles kan doorstaan en dan nóg gezond van geest het strijdtoneel weer af kan wandelen
Van die periode heb ik ontzettend veel geleerd. Bijvoorbeeld dat ik nooit meer nooit zeg als het om relaties met anderen gaat. Ik ben nogmaals heel erg happy nu maar dat kan veranderen, dat ben ik me ook bewust.
Niet dat ik er veel bij stilsta maar ik laat me er niet meer door kapot maken, door de liefde, en ik weet dat ik echt zowat alles kan doorstaan en dan nóg gezond van geest het strijdtoneel weer af kan wandelen
maandag 6 juli 2009 om 12:02
quote:eleonora schreef op 06 juli 2009 @ 11:34:
Sinds ruim zeven jaar ben ik heel erg gelukkig in de liefde. Daarvoor was ik tien jaar heel erg ongelukkig in de liefde.
Van die periode heb ik ontzettend veel geleerd. Bijvoorbeeld dat ik nooit meer nooit zeg als het om relaties met anderen gaat. Ik ben nogmaals heel erg happy nu maar dat kan veranderen, dat ben ik me ook bewust.
Niet dat ik er veel bij stilsta maar ik laat me er niet meer door kapot maken, door de liefde, en ik weet dat ik echt zowat alles kan doorstaan en dan nóg gezond van geest het strijdtoneel weer af kan wandelen
Hier hou ik me ook aan vast. Fijn om te lezen dat jij gelukkig in de liefde bent. Ik was het ook. Wat we hadden was goed, fijn en leuk. Maar het was niet compleet. Ik zie wel wat de toekomst mij gaat brengen.
Voor dit moment is het belangrijkste dat ik geen contact met hem opneem. Ik wil namelijk zo graag zijn stem even horen, of via een sms-je laten weten dat ik van hem hou. Maar daarmee maak ik het hem ook niet makkelijker.
Ik las vandaag het motto van IvyRosa. En toen moest ik weer huilen. Want wat daar staat gaat voor hem op. Enerzijds ben ik blij dat wij in liefde/uit liefde uit elkaar zijn gegaan. Dat is toch altijd beter dan: 'de koek is op', 'we hebben elkaar niets meer te zeggen', ruzie of andere oorzaken. Maar aan de andere kant vreet het aan me dat ik alleen nog voor altijd in zijn hart zal zijn. Ik wil in zijn leven zijn .
Sinds ruim zeven jaar ben ik heel erg gelukkig in de liefde. Daarvoor was ik tien jaar heel erg ongelukkig in de liefde.
Van die periode heb ik ontzettend veel geleerd. Bijvoorbeeld dat ik nooit meer nooit zeg als het om relaties met anderen gaat. Ik ben nogmaals heel erg happy nu maar dat kan veranderen, dat ben ik me ook bewust.
Niet dat ik er veel bij stilsta maar ik laat me er niet meer door kapot maken, door de liefde, en ik weet dat ik echt zowat alles kan doorstaan en dan nóg gezond van geest het strijdtoneel weer af kan wandelen
Hier hou ik me ook aan vast. Fijn om te lezen dat jij gelukkig in de liefde bent. Ik was het ook. Wat we hadden was goed, fijn en leuk. Maar het was niet compleet. Ik zie wel wat de toekomst mij gaat brengen.
Voor dit moment is het belangrijkste dat ik geen contact met hem opneem. Ik wil namelijk zo graag zijn stem even horen, of via een sms-je laten weten dat ik van hem hou. Maar daarmee maak ik het hem ook niet makkelijker.
Ik las vandaag het motto van IvyRosa. En toen moest ik weer huilen. Want wat daar staat gaat voor hem op. Enerzijds ben ik blij dat wij in liefde/uit liefde uit elkaar zijn gegaan. Dat is toch altijd beter dan: 'de koek is op', 'we hebben elkaar niets meer te zeggen', ruzie of andere oorzaken. Maar aan de andere kant vreet het aan me dat ik alleen nog voor altijd in zijn hart zal zijn. Ik wil in zijn leven zijn .
maandag 6 juli 2009 om 13:45
Het is inderdaad wijs om gen contact op te nemen maar mocht jij op een bepaald moment even 'onwijs' bent en toch contact zoekt dan is dat ook heel goed te begrijpen.
Waar je je alleen goed van bewust moet zijn is dat áls je contact zoekt, terwijl je er echt van overtuigd bent dat jullie relatie voorbij is, je het jezelf wel extra moeilijk maakt.
Je zult zien dat als je het wat meer loslaat, als je bij jezelf denkt;'als ik écht wil kan ik bellen,mailen, SMS-en' je minder last hebt van die drang om juist dat te doen, dan wanneer je het jezelf ten strengste verbied.
Psychologisch is dat een prima trucje. Mensen die aan het afvallen zijn gebruiken het ook; 'wil je snoepen? Prima, moet je doen, ben je weer fijn een tijdje bezig om de schade te herstellen.' En dan doen ze het niet. Niet dat dat voor iedereen opgaat maar absolute dwang wil nog wel eens het tegengestelde effect hebben.
Misschien een tip?
Waar je je alleen goed van bewust moet zijn is dat áls je contact zoekt, terwijl je er echt van overtuigd bent dat jullie relatie voorbij is, je het jezelf wel extra moeilijk maakt.
Je zult zien dat als je het wat meer loslaat, als je bij jezelf denkt;'als ik écht wil kan ik bellen,mailen, SMS-en' je minder last hebt van die drang om juist dat te doen, dan wanneer je het jezelf ten strengste verbied.
Psychologisch is dat een prima trucje. Mensen die aan het afvallen zijn gebruiken het ook; 'wil je snoepen? Prima, moet je doen, ben je weer fijn een tijdje bezig om de schade te herstellen.' En dan doen ze het niet. Niet dat dat voor iedereen opgaat maar absolute dwang wil nog wel eens het tegengestelde effect hebben.
Misschien een tip?
maandag 6 juli 2009 om 13:54
quote:eleonora schreef op 06 juli 2009 @ 13:45:
Het is inderdaad wijs om gen contact op te nemen maar mocht jij op een bepaald moment even 'onwijs' bent en toch contact zoekt dan is dat ook heel goed te begrijpen.
Waar je je alleen goed van bewust moet zijn is dat áls je contact zoekt, terwijl je er echt van overtuigd bent dat jullie relatie voorbij is, je het jezelf wel extra moeilijk maakt.
Je zult zien dat als je het wat meer loslaat, als je bij jezelf denkt;'als ik écht wil kan ik bellen,mailen, SMS-en' je minder last hebt van die drang om juist dat te doen, dan wanneer je het jezelf ten strengste verbied.
Psychologisch is dat een prima trucje. Mensen die aan het afvallen zijn gebruiken het ook; 'wil je snoepen? Prima, moet je doen, ben je weer fijn een tijdje bezig om de schade te herstellen.' En dan doen ze het niet. Niet dat dat voor iedereen opgaat maar absolute dwang wil nog wel eens het tegengestelde effect hebben.
Misschien een tip?
Zeker een goede tip. En ik had hem al ongelezen al in gebruik genomen. Eerder deze middag was ik niet zo sterk. Ik hem een sms gestuurd (met daarin het motto van Ivy Rosa). Ik verwacht niets terug. Heb genoeg vertrouwen in zijn liefde voor mij om te weten dat ik ook zonder reactie nog in zijn hart zit en dat niet reageren eerder een manier is om me te helpen dan om me los te laten.
Voor mezelf kon ik niet anders dan te sms-en wat ik te sms-en had. Het gaat namelijk niet alleen om mijn verdriet, maar ook om het zijne. En ik weet dat ik door mijn sms hem ook weer een hart onder de riem heb gestoken (zo gaat die uitdrukking, toch?) en dat het niet betekent dat we weer bij elkaar komen of dat ik verwachtingen heb.
En nee, ik ga hem nu vervolgens niet steeds sms-en. Maar de wetenschap dat het kan, is wel heel fijn.
Mijn grootste probleem op dit moment is dat ik al dagen nauwelijks heb gegeten. Ik dwing mezelf om zo maar een soepje te maken en wat sinanasappels te persen, want mijn lichaam voelt een beetje weeig. Maar ik krijg letterlijk geen hap door mijn keel.
Het is inderdaad wijs om gen contact op te nemen maar mocht jij op een bepaald moment even 'onwijs' bent en toch contact zoekt dan is dat ook heel goed te begrijpen.
Waar je je alleen goed van bewust moet zijn is dat áls je contact zoekt, terwijl je er echt van overtuigd bent dat jullie relatie voorbij is, je het jezelf wel extra moeilijk maakt.
Je zult zien dat als je het wat meer loslaat, als je bij jezelf denkt;'als ik écht wil kan ik bellen,mailen, SMS-en' je minder last hebt van die drang om juist dat te doen, dan wanneer je het jezelf ten strengste verbied.
Psychologisch is dat een prima trucje. Mensen die aan het afvallen zijn gebruiken het ook; 'wil je snoepen? Prima, moet je doen, ben je weer fijn een tijdje bezig om de schade te herstellen.' En dan doen ze het niet. Niet dat dat voor iedereen opgaat maar absolute dwang wil nog wel eens het tegengestelde effect hebben.
Misschien een tip?
Zeker een goede tip. En ik had hem al ongelezen al in gebruik genomen. Eerder deze middag was ik niet zo sterk. Ik hem een sms gestuurd (met daarin het motto van Ivy Rosa). Ik verwacht niets terug. Heb genoeg vertrouwen in zijn liefde voor mij om te weten dat ik ook zonder reactie nog in zijn hart zit en dat niet reageren eerder een manier is om me te helpen dan om me los te laten.
Voor mezelf kon ik niet anders dan te sms-en wat ik te sms-en had. Het gaat namelijk niet alleen om mijn verdriet, maar ook om het zijne. En ik weet dat ik door mijn sms hem ook weer een hart onder de riem heb gestoken (zo gaat die uitdrukking, toch?) en dat het niet betekent dat we weer bij elkaar komen of dat ik verwachtingen heb.
En nee, ik ga hem nu vervolgens niet steeds sms-en. Maar de wetenschap dat het kan, is wel heel fijn.
Mijn grootste probleem op dit moment is dat ik al dagen nauwelijks heb gegeten. Ik dwing mezelf om zo maar een soepje te maken en wat sinanasappels te persen, want mijn lichaam voelt een beetje weeig. Maar ik krijg letterlijk geen hap door mijn keel.
maandag 6 juli 2009 om 22:04
Ik herken zo wat jullie schrijven...ondanks dat ik niet zelf maar mijn ex een punt heeft gezet onder onze relatie.
Nu 6 weken geleden, ik ben zo intens verdrietig, wist niet dat ik zoveel verdriet in me had.
Voel me een zombie, afgelopen 6 weken zijn als een waas langs me heen gegaan. Word moe van mezelf en al het gejank maar blijkbaar kan ik niet anders op dit moment.
Sterkte allemaal en dikke zoen
Nu 6 weken geleden, ik ben zo intens verdrietig, wist niet dat ik zoveel verdriet in me had.
Voel me een zombie, afgelopen 6 weken zijn als een waas langs me heen gegaan. Word moe van mezelf en al het gejank maar blijkbaar kan ik niet anders op dit moment.
Sterkte allemaal en dikke zoen
maandag 6 juli 2009 om 22:11
quote:Christiane04 schreef op 06 juli 2009 @ 13:54:
[...]
Zeker een goede tip. En ik had hem al ongelezen al in gebruik genomen. Eerder deze middag was ik niet zo sterk. Ik hem een sms gestuurd (met daarin het motto van Ivy Rosa). Ik verwacht niets terug. Heb genoeg vertrouwen in zijn liefde voor mij om te weten dat ik ook zonder reactie nog in zijn hart zit en dat niet reageren eerder een manier is om me te helpen dan om me los te laten.
Voor mezelf kon ik niet anders dan te sms-en wat ik te sms-en had. Het gaat namelijk niet alleen om mijn verdriet, maar ook om het zijne. En ik weet dat ik door mijn sms hem ook weer een hart onder de riem heb gestoken (zo gaat die uitdrukking, toch?) en dat het niet betekent dat we weer bij elkaar komen of dat ik verwachtingen heb.
En nee, ik ga hem nu vervolgens niet steeds sms-en. Maar de wetenschap dat het kan, is wel heel fijn.
Hou je het nog vol?
Mijn grootste probleem op dit moment is dat ik al dagen nauwelijks heb gegeten. Ik dwing mezelf om zo maar een soepje te maken en wat sinanasappels te persen, want mijn lichaam voelt een beetje weeig. Maar ik krijg letterlijk geen hap door mijn keel.[/quote]
Je moet lieverd. Van mij hoef je verder helemaal niks, maar eten en drinken moet je echt.
Als je weinig eet, drink dan vruchtensap en drink je thee en koffie met suiker. Je hebt energie nodig en dat is geen bakerpraatje, verdriet kost veel energie en een paar pondjes afvallen is niet erg maar je moet wel voor jezelf blijven zorgen.
Doen hoor...
(f)
[...]
Zeker een goede tip. En ik had hem al ongelezen al in gebruik genomen. Eerder deze middag was ik niet zo sterk. Ik hem een sms gestuurd (met daarin het motto van Ivy Rosa). Ik verwacht niets terug. Heb genoeg vertrouwen in zijn liefde voor mij om te weten dat ik ook zonder reactie nog in zijn hart zit en dat niet reageren eerder een manier is om me te helpen dan om me los te laten.
Voor mezelf kon ik niet anders dan te sms-en wat ik te sms-en had. Het gaat namelijk niet alleen om mijn verdriet, maar ook om het zijne. En ik weet dat ik door mijn sms hem ook weer een hart onder de riem heb gestoken (zo gaat die uitdrukking, toch?) en dat het niet betekent dat we weer bij elkaar komen of dat ik verwachtingen heb.
En nee, ik ga hem nu vervolgens niet steeds sms-en. Maar de wetenschap dat het kan, is wel heel fijn.
Hou je het nog vol?
Mijn grootste probleem op dit moment is dat ik al dagen nauwelijks heb gegeten. Ik dwing mezelf om zo maar een soepje te maken en wat sinanasappels te persen, want mijn lichaam voelt een beetje weeig. Maar ik krijg letterlijk geen hap door mijn keel.[/quote]
Je moet lieverd. Van mij hoef je verder helemaal niks, maar eten en drinken moet je echt.
Als je weinig eet, drink dan vruchtensap en drink je thee en koffie met suiker. Je hebt energie nodig en dat is geen bakerpraatje, verdriet kost veel energie en een paar pondjes afvallen is niet erg maar je moet wel voor jezelf blijven zorgen.
Doen hoor...
(f)
maandag 6 juli 2009 om 22:26
Soepje is er niet van gekomen, maar ik heb wel een salade gemaakt van komkommer en tomaat en kaas en een groot glas jus d'orange.
Beetje misselijk nu. Maar dat is voor de goede zaak. Ik dwing mezelf echt wel om te eten.
Gek eigenlijk dat je lichaam zo reageert.
En ja, ik hou het vol. Zoals het was, kan het nooit meer en daar blijf ik aan vast houden. Dat maakt het verdriet niet minder intens, maar zo blijf ik wel zien waar ik het voor doe.
Beetje misselijk nu. Maar dat is voor de goede zaak. Ik dwing mezelf echt wel om te eten.
Gek eigenlijk dat je lichaam zo reageert.
En ja, ik hou het vol. Zoals het was, kan het nooit meer en daar blijf ik aan vast houden. Dat maakt het verdriet niet minder intens, maar zo blijf ik wel zien waar ik het voor doe.
maandag 6 juli 2009 om 22:28
quote:FieneWiep schreef op 06 juli 2009 @ 22:04:
Ik herken zo wat jullie schrijven...ondanks dat ik niet zelf maar mijn ex een punt heeft gezet onder onze relatie.
Nu 6 weken geleden, ik ben zo intens verdrietig, wist niet dat ik zoveel verdriet in me had.
Voel me een zombie, afgelopen 6 weken zijn als een waas langs me heen gegaan. Word moe van mezelf en al het gejank maar blijkbaar kan ik niet anders op dit moment.
Sterkte allemaal en dikke zoenJij ook sterkte! Ik zal later ook even op jouw berichtje reageren. Nu een beetje te emo voor.
Ik herken zo wat jullie schrijven...ondanks dat ik niet zelf maar mijn ex een punt heeft gezet onder onze relatie.
Nu 6 weken geleden, ik ben zo intens verdrietig, wist niet dat ik zoveel verdriet in me had.
Voel me een zombie, afgelopen 6 weken zijn als een waas langs me heen gegaan. Word moe van mezelf en al het gejank maar blijkbaar kan ik niet anders op dit moment.
Sterkte allemaal en dikke zoenJij ook sterkte! Ik zal later ook even op jouw berichtje reageren. Nu een beetje te emo voor.
maandag 6 juli 2009 om 22:38
Christiane, Elonora heeft gelijk, eten en drinken is belangrijk.
Wat je gedaan hebt, wat lichts eten is al hartstikke goed!!
Ik verbaas me oprecht op al lieve en meelevende reacties van iedereen. Ik heb een een paar berichten geschreven op een ander topic "loslaten is zo moeilijk..." en daar is iedereen heel lief voor een totaal onbekende. Ik vind dat heel bijzonder!
Wat je gedaan hebt, wat lichts eten is al hartstikke goed!!
Ik verbaas me oprecht op al lieve en meelevende reacties van iedereen. Ik heb een een paar berichten geschreven op een ander topic "loslaten is zo moeilijk..." en daar is iedereen heel lief voor een totaal onbekende. Ik vind dat heel bijzonder!
maandag 6 juli 2009 om 22:39
quote:FieneWiep schreef op 06 juli 2009 @ 22:38:
Ik verbaas me oprecht op al lieve en meelevende reacties van iedereen. Ik heb een een paar berichten geschreven op een ander topic "loslaten is zo moeilijk..." en daar is iedereen heel lief voor een totaal onbekende. Ik vind dat heel bijzonder!Ja, dat vind ik dus ook.
Ik verbaas me oprecht op al lieve en meelevende reacties van iedereen. Ik heb een een paar berichten geschreven op een ander topic "loslaten is zo moeilijk..." en daar is iedereen heel lief voor een totaal onbekende. Ik vind dat heel bijzonder!Ja, dat vind ik dus ook.
maandag 6 juli 2009 om 23:19
Weer even jullie berichten gelezen, en ook ik ben zo blij met jullie.Maar wat n verdriet allemaal, t verdriet spat hier door mijn beeldscherm...au au au..Wat mij vanavond even n goed gevoel gaf, was dat n vriend van mij belde met zijn verhaal over dat hij t moeilijk heeft n keuze te maken in zijjn ondernemersplannen..Ik kon hem steunen en n beetje, spirituele, adviezen geven over wat belangrijk is in je leven..Aan t eind vh gesprek klonk hij wel weer wat opgewekter, en dat deed mij ook goed..Nu ik al weken met mijn vriendinnen mijn verdriet deel, was t fijn n vriend op te beuren..(wat n raar woord)..Wilde ik jullie even laten weten.. nogmaals wat fijn al die herkenning, veel sterkte..en weltrusten hopelijk..
woensdag 8 juli 2009 om 21:33
quote:FieneWiep schreef op 08 juli 2009 @ 18:40:
Hoe gaat het met je Christiane?
Ik voel me, na bijna aan een stuk te hebben gebruld sinds vrijdag, wat rustiger. Heb gister ook heerlijk zitten meejanken bij MJ
)
De paniekerige huilbuien zijn iets minder. Het verdriet zelf wordt meer. Maar dat zit meer van binnen. Een gevoel van machteloosheid dat we niet meer wij/ons zijn.
Goed om te lezen dat jij je beter voelt.
Hoe gaat het met je Christiane?
Ik voel me, na bijna aan een stuk te hebben gebruld sinds vrijdag, wat rustiger. Heb gister ook heerlijk zitten meejanken bij MJ
)De paniekerige huilbuien zijn iets minder. Het verdriet zelf wordt meer. Maar dat zit meer van binnen. Een gevoel van machteloosheid dat we niet meer wij/ons zijn.
Goed om te lezen dat jij je beter voelt.
woensdag 8 juli 2009 om 22:06
Beter in de zin dat ik niet zo hysterisch heb lopen janken (wat jij omschrijft als paniekerig) als de afgelopen dagen
Net weer flinke huilbui gehad laat het gewoon komen, lopen en schrijf mijn gedachtes volledig ongecensureerd op in en schrift. Schrijf daarin veel aan hem, weet niet of het helpt...
Ik zit ook in een mix van frustratie, boosheid, angst, machteloosheid, pijn en voel me echt intens verdrietig.
Wat bedoel je met verdriet zit meer van binnen? Hebben jullie elkaar nog gesproken?
Over een tijdje gaat het vast veel beter met ons, als we hierop terugkijken, inzichten hebben verworven en het verlies hebben verwerkt. Ik weet het zeker!
Net weer flinke huilbui gehad laat het gewoon komen, lopen en schrijf mijn gedachtes volledig ongecensureerd op in en schrift. Schrijf daarin veel aan hem, weet niet of het helpt...
Ik zit ook in een mix van frustratie, boosheid, angst, machteloosheid, pijn en voel me echt intens verdrietig.
Wat bedoel je met verdriet zit meer van binnen? Hebben jullie elkaar nog gesproken?
Over een tijdje gaat het vast veel beter met ons, als we hierop terugkijken, inzichten hebben verworven en het verlies hebben verwerkt. Ik weet het zeker!
woensdag 8 juli 2009 om 22:18
Nee, wij hebben elkaar sinds vrijdag niet meer gesproken. Wat ik fijn vind is dat toen alles ook wel gezegd was. Ik heb hem alles gevraagd wat ik wilde weten en alles gezegd wat ik wilde zeggen. Ik zit dus niet meer met open vragen. Verschil met jou is dat ik degene ben die heb gezegd dat wij niet meer verder samen konden. Dat maakt het verdriet niet minder, maar je hebt denk ik wel minder vragen.
Met het verdriet van binnen bedoel ik dat het een intens verdrietig gevoel van binnen is zonder dat ik per definitie moet huilen. Het is meer een leeg gevoel. Dat alle dingen waar we samen mee bezig waren ik nu alleen moet doen. De plannen die ik had om voor mezelf iets op te zetten, ik nu alleen moet doen. Dat ik daarin mijn sparring partner kwijt ben, maar ook degene met wie ik alles als eerste deelde. Het verdriet omdat wij niet langer wij zijn en dat ons niet langer ons is. Dat nooit meer wij hoogstwaarschijnlijk voor altijd zo zal blijven (tenzij er iets veranderd; maar dat ligt echt in zijn handen). Het verdriet dat alles z'n gouden glans een beetje heeft verloren.
Iedereen zegt dat dit in de loop van de tijd minder zal worden. En daar vertrouw ik dan maar op.
Ik heb zojuist wat posts van jouw doorgelezen en gezien dat jij ook met andere vragen worstelt (qua leeftijd/kinderen/gezin enzo). Dat speelt bij mij gelukkig veel minder. Kinderen zijn aan mij (door andere oorzaken) niet besteed en ik kan er mee leven als ik nooit meer een relatie zal krijgen. Dat geeft een stuk rust. Mocht het er van komen, mooi, maar zo niet, ik weet nu wel dat ik ook alleen er iets van kan maken. Een happy single zal ik nooit worden (heb een hekel trouwens aan die term), maar heb inmiddels zoveel mensen om me heen gezien met relaties waarvan ik denk: laat maar, dat ik weet dat een relatie niet zalignmakend is. Nogmaals: komt er iemand op mijn pad, prima. Maar zo niet, ook prima.
Met het verdriet van binnen bedoel ik dat het een intens verdrietig gevoel van binnen is zonder dat ik per definitie moet huilen. Het is meer een leeg gevoel. Dat alle dingen waar we samen mee bezig waren ik nu alleen moet doen. De plannen die ik had om voor mezelf iets op te zetten, ik nu alleen moet doen. Dat ik daarin mijn sparring partner kwijt ben, maar ook degene met wie ik alles als eerste deelde. Het verdriet omdat wij niet langer wij zijn en dat ons niet langer ons is. Dat nooit meer wij hoogstwaarschijnlijk voor altijd zo zal blijven (tenzij er iets veranderd; maar dat ligt echt in zijn handen). Het verdriet dat alles z'n gouden glans een beetje heeft verloren.
Iedereen zegt dat dit in de loop van de tijd minder zal worden. En daar vertrouw ik dan maar op.
Ik heb zojuist wat posts van jouw doorgelezen en gezien dat jij ook met andere vragen worstelt (qua leeftijd/kinderen/gezin enzo). Dat speelt bij mij gelukkig veel minder. Kinderen zijn aan mij (door andere oorzaken) niet besteed en ik kan er mee leven als ik nooit meer een relatie zal krijgen. Dat geeft een stuk rust. Mocht het er van komen, mooi, maar zo niet, ik weet nu wel dat ik ook alleen er iets van kan maken. Een happy single zal ik nooit worden (heb een hekel trouwens aan die term), maar heb inmiddels zoveel mensen om me heen gezien met relaties waarvan ik denk: laat maar, dat ik weet dat een relatie niet zalignmakend is. Nogmaals: komt er iemand op mijn pad, prima. Maar zo niet, ook prima.
woensdag 8 juli 2009 om 22:35
"Het verdriet dat alles z'n gouden glans een beetje heeft verloren."
Dat is precies zoals ik het voel
Alles wat je omschrijft van over het verdriet is heel herkenbaar en voel ik ook. Ik denk niet zozeer dat het uitmaakt aan welke kant je staat. Het blijft afscheid nemen, losmaken van iemand, een nieuwe balans vinden en dat is moeilijk. Ik denk dat er geen graadmeter voor is. Als ik jouw berichten lees voel jij je ook ontzeteend klote en verdrietig.
Overigens ben ik nog niet eens uit of ik kinderen wil, godzijdank geen rammelende eierstokken ondanks dat ik 36 ben. Ook nooit gehad overigens. Ik heb echter wel angst om altijd partnerloos te blijven en dat keuzes voor mij gemaakt worden door een bepaalde situatie.
Ik heb zelf niet veel relaties gehad en ben veel single geweest. De afgelopen 1.5 jaar heb ik weer gevoeld hoe het was om je leven met iemand te delen. Iemand die je bijzonder, mooi en uniek vindt, gewoon omdat je bent. Iemand aan wie je alle liefde die in je hebt, kunt geven. Dat is een heel fijn en bijzonder gevoel. Ik vind het leuker samen met iemand en zo het ontzettend jammer vinden als ik dat niet meer meemaak. Het is nooit een bewuste keus van mij om single te zijn/blijven ben ik heel eerlijk in. Ik weet dat ik het in mijn eentje ook kan, heb ik jaren gedaan, daar gaat het niet om, maar het is de "glans" waar jij het over hebt die ik niet wil missen.
Ik vind het daarom heel knap dat jij daarin rust kunt vinden!
Dat is precies zoals ik het voel
Alles wat je omschrijft van over het verdriet is heel herkenbaar en voel ik ook. Ik denk niet zozeer dat het uitmaakt aan welke kant je staat. Het blijft afscheid nemen, losmaken van iemand, een nieuwe balans vinden en dat is moeilijk. Ik denk dat er geen graadmeter voor is. Als ik jouw berichten lees voel jij je ook ontzeteend klote en verdrietig.
Overigens ben ik nog niet eens uit of ik kinderen wil, godzijdank geen rammelende eierstokken ondanks dat ik 36 ben. Ook nooit gehad overigens. Ik heb echter wel angst om altijd partnerloos te blijven en dat keuzes voor mij gemaakt worden door een bepaalde situatie.
Ik heb zelf niet veel relaties gehad en ben veel single geweest. De afgelopen 1.5 jaar heb ik weer gevoeld hoe het was om je leven met iemand te delen. Iemand die je bijzonder, mooi en uniek vindt, gewoon omdat je bent. Iemand aan wie je alle liefde die in je hebt, kunt geven. Dat is een heel fijn en bijzonder gevoel. Ik vind het leuker samen met iemand en zo het ontzettend jammer vinden als ik dat niet meer meemaak. Het is nooit een bewuste keus van mij om single te zijn/blijven ben ik heel eerlijk in. Ik weet dat ik het in mijn eentje ook kan, heb ik jaren gedaan, daar gaat het niet om, maar het is de "glans" waar jij het over hebt die ik niet wil missen.
Ik vind het daarom heel knap dat jij daarin rust kunt vinden!
