Intens verdrietig

Ik heb ongeveer een uur geleden de relatie met mijn lief verbroken.

Het is beter zo, maar ik ben intens verdrietig.

quote:FieneWiep schreef op 10 juli 2009 @ 21:43:

Merk bv dat in de laatste tijd in gesprekken met vriendinnen meer verdieping heb. Door het verdriet, mijn angsten en onzekerheden ( en zij ook!)te bespreken hebben we echt hele goede gesprekken.



Ik vind het ook fijn hier met jullie erover te praten. Omdat jullie mij niet kennen kan het volledig ongecensureerd en dat is fijn. Ook bedankt!



Dat merk ik nu ook. Ik heb nooit mijn vriendinnen uit het oog verloren, maar ik merk nu al dat er meer ruimte en verdieping is. Wat ik eerst met mijn lief besprak, bespreek ik nu met hen. En ja, ik heb het ook over angsten en onzekerheden.



Dat wat je schrijft over ongecensureerd herken ik wel. Ik schrijf ook wat ik op mijn hart heb. Ben alleen soms bang dat ik herkend word door collega's ofzo. Onzin natuurlijk want er zijn veel meer mensen die hun relatie verbreken en op mijn werk heb ik het nog niet eens verteld.

quote:marijntje22 schreef op 10 juli 2009 @ 21:48:

Ik heb even met jullie meegelezen... Heel veel sterkte in deze vreselijke rottijd!! Ik ben inmiddels 5 maanden verder.. Ook bij mij ging mn relatie uit.. Ik vind het knap hoe jullie het allemaal beschrijven en neerzetten hier! Jullie zijn heel reeel en ondanks al het verdriet toch nog vooruit kunnen kijken!!

En jij? Hoe sta jij er nu in?

quote:marijntje22 schreef op 12 juli 2009 @ 13:01:

Je gaat dingen doen en meemaken zonder hem.. Dat is eerst heel raar, want hij hoort erbij! Ik wilde het eigenlijk allemaal aan hem vertellen.. Maar dat ging niet meer..

Niet al je herinneringen zijn meer met hem.. Zo ga je verder met je leven...



Ik had en heb er nog steeds veel aan om je verhaal kwijt te kunnen! Lang leve dit forum dus!



Laat het verdriet maar toe, maar ga toch ook dingen doen! Tuurlijk kom je weer alleen thuis met je verdriet.. Maar als je iets aan het doen bent komen er momenten dat je het even 'vergeet'...





Deze stukjes die ik heb gequote herken ik inderdaad wel. Dat ik niet meer dingen kan delen. Het leuke ontbijtje vanochtend bij een goede vriendin, over de kickboxlessen die ik ga volgen, dat ik over een paar weken toch voor het hertentamen ga, hoe het met mijn essay gaat, hoe lief mijn kleine katje vanmiddag tegen mij aan op de bank lag. Het zijn allemaal kleine dingen, maar ik had ze nog zo graag willen delen.



En ja, lang leve het forum. Wat ik al eerder schreef. Ik vind het heel fijn dat ik hier af en toe even wat kan schrijven en van anderen kan lezen.



Vandaag ben ik er overigens voor het eerst weer even uit geweest (en niet hoeven huilen). Eerst lekker ontbeten met een vriendin en daarna zijn we een stukje met de auto gaan rijden. Niks bijzonders. Gewoon de forten van Noord-Holland bekeken. Maar er gewoon even uit zijn vond ik wel fijn.

Morgen gewoon weer lekker thuis en dinsdagmiddag met mijn moeder naar de film.



@ allesrose: ik heb je toch niet afgeschikt? Ik mis je bijdragen.

quote:FieneWiep schreef op 12 juli 2009 @ 21:23:

Marijntje, wat fijn om te lezen dat het met jou goed gaat. Ik heb het echt ook nodig om te horen dat je er uiteindelijk uitkrabbelt.

Ja, dat vond ik inderdaad ook fijn om te lezen. Zelf weet ik wel dat ik er weer bovenop ga komen. En momenteel is zelfs de ergste paniek ook al weg. Ik heb zitten denken hoe dat komt. Waarschijnlijk omdat ik gewoon weet dat het zo goed is. Waren we bij elkaar gebleven dan was ik er in ieder geval zelf aan kapot gegaan op den duur. En het had hem ook niet gelukkiger gemaakt. Wie weet is er een toekomst voor ons. Zoals het er nu uitziet niet. Maar omdat ik kan vasthouden aan het mooie wat we hebben gehad, kan ik erin berusten.

Het paniekerige wordt minder, mijn verdriet wordt dieper, want het gemis wordt groter. Maar ik weet dat mijn verdriet ook een plaatsje zal krijgen. Dat wetend, vind ik het ook wel fijn om even de bevestiging te krijgen.



quote:FieneWiep schreef op 12 juli 2009 @ 21:23:

Het niet kunnen delen mis ik ook zo ontzettend! Ik heb zoveel gedaan en bedacht en ook meegemaakt sinds het uit is, ik wilde dat zo graag met hem delen. Het feit dat dat niet meer kan vind ik zo ontzettend jammer en confronterend.

Dat is inderdaad - zoals ik al eerder schreef - ook wat voor mij het meest confronterend is.



quote:FieneWiep schreef op 12 juli 2009 @ 21:23:

Bij mij komt steeds meer het besef dat het echt over is, ik hoor niets van hem. Hij mist me dus niet, heeft geen spijt van zijn beslissing en dat doet veel pijn. De gedachte dat hij allemaal leuke dingen doet zonder mij vind ik erg moeilijk. De gedachte dat hij niet aan me denkt en misschien het al afgerond vind ik erg moeilijk. Ik heb gewoon nog heel veel verdriet en dan vragen mensen of het al beter gaat en dan voel ik me bijna beschaamd omdat dat niet zo is. Maar het is gewoon nog niet zo, ik voel me hartstikke rot en verdrietig. Als het zo blijft vind ik er niets aan.

Fienewiep, wat je eerder hebt geschreven, denk ik inderdaad dat je geen hoop moet hebben. Hij zal geen spijt van zijn beslissing hebben. En ik denk dat het inderdaad over is. Maar dat je niets van hem hoort, hoeft niet noodzakelijkerwijs te betekenen dat hij je niet mist of niet aan je denkt. Mannen gaan er nu eenmaal anders mee om dan wij vrouwen.

Mijn lief en ik hebben afgesproken elkaar minimaal tot komende vrijdag niet te spreken, te zien of te sms-en. We hebben dan 2 volle weken geen contact gehad. Dat ik nu niets hoor, betekent dus niet dat ik niet in zijn hart/gedachten ben. Ik weet dat ik dat wel ben. Ik weet ook dat hij verdriet achter een muurtje metselt zodat hij niet hoeft te voelen, dus dat hij probeert om over mij heen te komen. Hij gaat zeker niet zomaar door, maar hij gaat er wel anders mee om dan ik. Ik praat met vriendinnen, hier op het forum. Ik weet dat hij het met niemand deelt.

Afijn, wat ik wil zeggen is dat ondanks dat hij volledig achter zijn beslissing staat, ik me na een relatie van 6 jaar niet kan voorstellen dat hij je zomaar uit zijn hoofd heeft gezet.

Wat je schrijft over je nog steeds rot voelen, daar heb ik veel over nagedacht. Ik neem de tijd om verdriet te hebben, te rouwen die ik nodig heb. Dat kan - mezelf kennende - in mijn geval nog een hele poos gaan duren. Wel dwing ik mezelf ondanks het verdriet verder te leven. En weet je, daar voel ik me best goed bij. Het is een goede mengeling.

quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 21:27:

"Maar omdat ik kan vasthouden aan het mooie wat we hebben gehad, kan ik erin berusten."

Dat schreef je in je post...vinnik mooi! Moet je echt vasthouden dan gevoel!

Doe ik zeker! Als ik zo eens een rondje relatie-pijler doe, kom ik een heleboel verziekte relaties tegen. En dan ben ik weer blij dat ik een fijne relatie had. Weliswaar met een man die ook zijn eigen bagage had/heeft en waarmee ik momenteel niet verder kan. Maar er was wel liefde. Op een gezonde manier. Ik zeg niet dat ik de wijsheid in pacht heb/had, maar ik vind dus wel dat ik op een gezonde manier met liefde/verdriet enzo omga. En dat berusten is daar een onderdeel van. Kun jij dat ook?



Ik denk dat dat ook rust geeft. Vind je het moeilijk nu, die 2 weken geen contact? Ga je hem bellen of wacht je af? Of heb je geen behoefte? Ik vind deze twee weken erg moeilijk. Vorige week maandag hebben we gesms-ed. Ik heb hem donderdag nog een berichtje gestuurd. Maar daar heeft hij niet op gereageerd. Ik word daar verder niet onzeker van. Hij houdt zich simpelweg aan onze afspraak. Ik weet nog niet of ik hem ga bellen of dat ik hem mij laat bellen. Ik heb er wel behoefte aan, maar weet niet of het nou wel zo slim is. Waarschijnlijk niet. Heb jij eigenlijk nog behoefte om hem te spreken/sms-en? Om te weten hoe het met hem gaat?



Ik heb ook geen hoop meer. Waarschijnlijk heb je gelijk en gaat hij er anders mee om dan ik. Hij zal je zeker niet vergeten zijn, maar mannen zijn met dit soort dingen toch echt anders. Laagje cement erover en zo goed als kwaad verder gaan. Dat is iets waarvan ik bij mijn lief ook zo verdrietig van kan worden. Altijd als hij iets verdrietigs meemaakt, bouwt hij een muurtje om zijn hart zodat hij weer verder kan (zijn woorden, niet de mijne).Ik denk ook, als ik heel eerlijk ben, dat hij mij ruimte geeft. Maar op slechte momenten zie ik dat niet zo helder



Ik denk dat ik soms het verdrietige gevoel verwar met me rot voelen. Of ik noem het me rot voelen omdat het op dat moment z'on pijn doet. Ik heb iets eerder in dit topic aangegeven dat ik gezondheidsproblemen heb. Die zijn van mentale aard. Ik heb last van endogene depressies. Dat komt er feitelijk op neer dat ik al 17 jaar in mindere of meerdere mate last heb van depressies vanwege een stofje dat in mijn hoofd mist. Ik heb daar het afgelopen jaar (vanaf 23 augustus) heel veel last van gehad. Rot voelen x 100 zeg maar. De laatste tijd gaat het beter. Maar ik kan hierdoor nooit verdrietig zijn en me rot voelen verwarren. Het zijn twee zulke verschillende emoties voor mij. Depressief zijn is een allesoverheersend doods gevoel. Me verdrietig voelen, is een intense emotie van weemoed. Als het bij jou pijn doet, is het dan niet gewoon simpelweg intens verdriet?



Ik heb het de afgelopen weken vanuit al mijn porien toegelaten En dat voelt(de) ook goed, ik wil de ruimte voor mezelf, dat het eruit komt. Je hebt helemaal gelijk wat je zegt met jezelf dwingen om verder te leven. Ik heb de afgelopen weken ook expres wel met mensen afgesproken, wel dingen ondernomen, wel gaan sporten, maar inderdaad wel een balans. Ik vind het ook belangrijk om tijd te nemen voor het verdriet en het loslaten. Maar ook om na te denken over mezelf, waar ik heen wil, mijn leven, mijn vrienden, hoe ik daar invulling aan wil geven. Grappig. We zitten duidelijk in dezelfde fase van ons leven. Daar ben ik ook mee bezig. Ik weet heel duidelijk voor mezelf wat ik wel en wat ik niet wil. En dat geeft rust. Maar wat ik wel/niet wil omzetten naar daadwerkelijke actie, vind ik moeilijker. En dat geeft dan wel weer stress. Maar dat denkproces herken ik dus wel. Er is een heel denkproces gaande en dat is goed

Heb jij dat ook dat het je leven heen en weer schudt, of beperkt het zich tot het einde van jullie relatie?



Weet je....ik heb vandaag helemaal nog geen brulmoment gehad! Kan me de afgelopen weken niet herinneren dat ik een dag niet gebruld heb haha. Dat is goed dus. He, geweldig!



Heb je zin om morgen naar de film te gaan? Welja. Het is die film met Sandra Bullock. Lekker onschuldig. Van te voren gaan we even ergens thee drinken. Donderdag ga ik overigens - mits het mooi weer is - naar de Efteling.

quote:esmeralda28 schreef op 13 juli 2009 @ 22:56:

Hoi allemaal,



Ik heb mijn relatie vorige week vrijdag in een ruzie beindigd. Ik was het helemaal zat en heb hem voor de keus gezet. Of op een bepaalde manier verder en anders hoeft het voor mij niet meer. Zonder er op in te gaan is hij gewoon weg gegaan. Ik heb hem vrijdag nog wel een aantal keer gebeld en gesmst maar hij reageert niet meer. Een uur geleden( nadat ik hem toch maar weer gebeld had en zijn tel uitstond ) ben ik een beetje tot het besef gekomen dat het echt over is. Ik werd fysiek niet goed. De kamer begon gewoon te draaien. Nu gaat het wel weer maar heb het constante gevoel dat ik moet huilen, alleen komt het maar niet. Ik ben zo verdrietig en boos dat hij zich niet wil inzetten voor deze relatie. Ik weet dat ik fout zat door zo boos te doen maar aan de andere kant. Als hij zo tegen mij zou doen zou ik hem lekker een paar uur laten afkoelen en dan weer met hem er over praten. Hoe kan je nou dagen niet thuis komen en niets laten horen??? Hij houdt blijkbaar toch niet van mij. Ik hoop echt dat ik hier snel doorheen kom.Wat een nare situatie lijkt me dat. Hoe lang hadden jullie een relatie? Ik ken jouw situatie natuurlijk helemaal niet, maar als ik het zo lees, lijkt het net alsof hij op een situatie heeft gewacht om gewoon weg te gaan. Woonden jullie ook samen? Heb je inmiddels al wel iets gehoord?

quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 23:31:

Ik heb het idee dat ik ook goed weet wat ik wil in een relatie en van een man. Misschien is dat de reden dat ik tussen mijn 2 relaties 5 jr vrijgezel ben geweest. Ik ben in die periode niemand tegengekomen waarbij ik het écht voelde. Ik heb daarom steeds ervoor gekozen om dan liever alleen te blijven. Naar mijn idee ben ik niet kritisch, heb geen eisen/wensen lijstje, maar als het gevoel er niet is bij iemand kan ik het gewoon niet

Ik moet zeggen dat ik soms wel schrik van de verhalen van sommige relaties. Niet alleen hier maar ook om me heen. Sommige mensen gaan zo hun eigen grenzen over, dat vind ik echt zonde.

Ik ken mijn lief al erg lang. Een jaar of 10 inmiddels. Ik weet nog precies de dag dat ik verliefd werd. 21 juni 2000. Ik zat achter hem in een kerk bij een huwelijk en dacht: ja jij bent echt leuk. Het heeft toen nog 6 jaar geduurd voordat wij een relatie kregen. Hij vond mij ook wel eerder leuk, maar het kwam er gewoon niet van. In die zes jaar heb ik geen relatie gehad met iemand anders al was er wel zo af en toe een korte fling. Maar ik had altijd het gevoel: nee, jij bent het toch niet. Ze legden het allemaal af tegen mijn lief. Ik heb hem in die 3,5 jaar ook echt als mijn grote liefde gezien en eerlijk gezegd zie ik hem nog steeds zo. Men zegt dat dat gevoel nog wel zal zakken. Dat zal dan wel. Wat ik er maar mee wil zeggen is ik echt iets bij iemand moet voelen wil ik weer een relatie aangaan. Ik zie genoeg relaties om me heen waarvan ik denk: wat vergooien jullie je leven. Zelfs in mijn eigen familie. En ook word ik niet echt vrolijk van het forum. Wat ik daar lees, bedoel ik.



quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 23:31:Ik ben zelf 15 jr geleden behoorlijk uit balans geweest door een angst/paniekstoornis. Ik ben daarvoor behandeld, inclusief medicijnen, echter heeft dat een aantal jaar mijn leven bepaald. Ik kon geen uiting geven aan mijn gevoelens en verkrampte letterlijk in angst. Ik was nu erg bang dat ik terug zou vallen in dat gedrag maar dat is niet gebeurd. In tegenstelling tot toen kan ik nu wel uiting geven aan mijn verdriet.

Goed om te horen dat je nu wel uiting kan geven aan je verdriet. Dat heb ik zelf ook. En ik denk dat dat de allerbeste weg is om met verdriet om te gaan. Niet erom heen (weglopen), maar dwars er door heen. Ik denk dat dat de beste weg is om op een gegeven moment op een gezonde manier weer met het leven verder te gaan en (indien een nieuwe relatie gewenst is) een nieuwe relatie aan te gaan.



quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 23:31:

Ik vind het ook knap dat je zo berustend en met een goed gevoel terug kunt kijken op de mooie dingen die jullie hadden, chapeau!

Dat gaat overigens niet helemaal zonder slag of stoot. Ik kan het er met vlagen best moeilijk mee hebben dat hij alles zo makkelijk opgeeft. Dat doet hij niet, maar dan denk ik: doe er wat aan, pak jezelf beet, geef ons een kant. En dat doet hij niet.



quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 23:31:Ik heb zelf nog niet op alle fronten helder wat ik wel en niet wil en dat veroorzaakt ook onrust. Actie vind ik ook moeilijk, soms weet ik niet hoe ik bepaalde zaken moet aanpakken om een verandering teweeg te brengen, al is het maar een kleine verandering. Maakt het bij jou dat je dan wel doet wat je wel/niet wilt of pak je niet door zeg maar? Begrijp je wat ik bedoel? Je weet wel wat je wil maar je onderneemt helemaal geen actie, of zet je de plannen die je hebt niet door? Ben je ergens bang voor, mss bang dat het niet lukt, of weet je niet hoe je het moet aanpakken?

Een beetje een mengeling van dat al. Ik weet wat ik zou willen met werk, studie, leven, geld, hobbies, maar ik pak niet door. Ik ondernem geen actie. Voor het grootste deel omdat ik bang ben om te falen, maar ook omdat ik soms niet weet hoe het aan te pakken. Daarnaast laat ik me ook erg tegenhouden door reacties van anderen. Ik word in mijn familie een beetje gezien als een buitenbeentje (daarover zal ik later wat meer vertellen). Ik denk veel over het leven na, ben creatief, maar ook erg gevoelig. Dat wordt in mijn familie als raar gezien. Daarnaast zijn mijn vader en zusje extreem bemoeizuchtig. Als ik al met een idee of plan kom, wordt dat vaak binnen no-time weggevaagd. Ik vind het dus erg moeilijk om in hun nabijheid mijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. Ik hou nu een beetje afstand (ze weten ook nog niet dat mijn relatie uit is) en merk dat dat werkt. Kan ik nu in alle rust mijn plannen uitwerken.

Hoe zit dat trouwens bij jou? Ben jij een denker of een doener? En wat zijn zoal de plannen die je hebt? Zijn die al wat concreter?



quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 23:31:

Ben benieuwd wat je vrijdag voelt. Of je graag wilt bellen of juist niet. Het lijkt me ook heel spannend om elkaar dan na 2 weken te spreken.

Ik vind het heel dubbel. Geen contact is voor mij het makkelijkste om met de situatie te handelen. Maar geen contact betekent ook dat het gemis voelbaarder is. Ik heb overigens een heel lief plaatje dat ik graag naar hem wil mms-en. Gewoon als bemoediging. Vooralsnog nog niet verstuurd. Ik wil me houden aan onze afspraak geen contact te hebben omdat het anders alleen maar moeilijker wordt, maar aan de andere kant brandt het mms-je in mijn mobiel. Heb jij niet de neiging om te sms-en? En wat doe je om die neiging te bedwingen?



quote:FieneWiep schreef op 13 juli 2009 @ 23:31:

Als ik zo aan het schrijven ben vind ik mensen en het leven toch heel bijzonder. Vind ik ook ja. En wat ik al eerder schreef, ik vind onze schrijfsels erg waardevol. Zowel het van me afschrijven als het lezen van anderen. Ik doe daar ook zeker iets mee.

quote:FieneWiep schreef op 14 juli 2009 @ 21:01:

In tegenstelling tot gister heb ik een vreselijke off avond vanavond. Net half dagboek volgeschreven en nu gaat het wel weer een beetje. Ben nog steeds erg verdrietig.

Had vandaag opeens weer ontzettende behoefte aan contact met ex. Ben teleurgesteld dat hij geen contact zoekt en had opeens weer hoop. Opnieuw heen en weer geslinger tussen emoties.



Leuke dag gehad Christiane?



Oh, wat vervelend. Heb je wel het idee dat het van je af schrijven helpt? Ik heb zelf geen dagboek, maar als ik wil schrijven, doe ik net alsof ik mijn lief een brief schrijf. Ik schrijf dan aan hem. Maar dat lucht dan wel op.

Ik snap dat je nog steeds erg verdrietig bent. Je moet maar extra lief voor jezelf zijn (die tip kreeg ik pas en neem ik vaak ter harte

Je schrijft dat je weer hoop had. Kwam dat door een specifiek iets?



Mijn dag was wisselend. Vanmiddag met mijn moeder naar de film geweest en ergens lekker gelunched. Het was gezellig, maar aan het einde van de middag kregen mijn moeder en ik een woordenwisseling. Zoals ik schreef is mijn familie nogal bemoeizuchtig. Mijn moeder het allerminst, maar ook zij zat vandaag door te vragen over iets waar ik het gewoon niet over wilde hebben. Ik vind dat ik op mijn 34e ook best dingen voor mezelf mag hebben en niet overal tekst en uitleg over hoef te geven. Zij vond dat ik erom heen draaide. Ik zei dat ik nergens omheen draaide, maar het er gewoon niet over wilde hebben. Afijn, we hebben even flink gediscussieerd en daarna was het weer goed, maar het overschaduwt wel een gezellige middag.

quote:Vlinder1980 schreef op 15 juli 2009 @ 00:50:

En hoezeer ik ook m'n best doe, andere mannen, afleiding zoeken, ergens anders wonen. Het gaat er niet uit, blijft pijn doen.

Ben zelfs in therapie geweest, maar het gaat niet over.

Ik hou van hem, hij is mijn ware liefde.



He vlinder, wat vervelend dat je je na al die tijd nog steeds zo verdrietig erover voelt. Ik ken jou en jouw situatie niet, maar misschien moet je stoppen om je best te doen. Andere mannen om over je pijn heen te komen, lijkt me niet de oplossing. En afleiding ook niet. Afleiding zoeken, is wel goed om niet weg te kwijnen of te blijven hangen in zelfmedelijden, maar afleiding zoeken om pijn niet te voelen, werkt niet. Ik spreek uit ervaring.



Als je het fijn vindt, schrijf met ons mee.

quote:Lunax schreef op 15 juli 2009 @ 19:00:

Christiana, ik breek nog even weer in. Ik heb nu de laatste drie pagina's van je topic gelezen en je hebt het nog steeds in elke post die je schrijft over 'je lief'. Je zal je er allicht prettig bij voelen en het woord ex een naar woord vinden maar je maakt het jezelf echt niet makkelijk op deze manier hoor.

Makkelijk is ook niet het streven maar het jezelf moeilijker maken dan nodig is...?Hi Lunax, ik begrijp wat je bedoelt. Het was mezelf ook al een aantal keer opgevallen. Ik merk alleen dat ik het prettiger vind om het over hem als mijn lief te hebben dan over hem als mijn ex. Hij is mijn ex en dat besef ik ook terdege. Maak ik niet weg. Onze relatie is voorbij en daarin krabbel ik zeker niet terug. Maar het feit dat onze relatie verleden tijd is, maakt niet ineens dat hetgeen wij hadden ook meteen verleden tijd is. En ik merk dus juist dat het voor mij makkelijker maakt om over hem te praten als mijn lief. Het helpt bij mijn verwerking. Al merk ik wel dat ik niet goed over kan brengen wat ik dan precies bedoel (heb dit stukje al zo'n 10 keer overnieuw getypt).

uhmm....zit wat in...wat je zegt.



(enneh...ik weet dat je het goed bedoelt...merk ik aan je manier van schrijven).

Fienewiep, hoe ging het vandaag met jou? En gister?