Intens verdrietig

@roosje: ik hoop dat het lukt met onderhandelen, 'gewoon' duidelijk aangeven dat je er op achteruit gaat qua salaris met hun aanbod.



Pff ik kan het hier ook niet allemaal goed bijhouden. Ik las nog van Vooruit over die tweede afwijzing. Ik heb zoiets ook gevoeld toen ik vlak voor ik ging verhuizen even helemaal in de war was over m'n ex - of ik wel de goede beslissing nam. Hij heeft toen ook op niet heel subtiele wijze aangegeven geen perspectief meer te zien. Hij zat ook met z'n hoofd bij een ander. Vraag me af hoe hij er nu in staat, maar ik hoef het niet echt te weten omdat ik niet meer terug hoef! Dat komt voor jou vast ook. BIj mij was dat doordat ik weer dingen terug zag komen die ik in de relatie niet trok (maar ik heb het zelf uitgemaakt, dus da's wel iets anders).



Hmm nou ik heb die ene date gehad, die was het niet. Aardige jongen, maar geen chemie. En gisteravond een tweede date met de jongen die ik al een keer gezien had, ik vond het weer leuk, maar heb nu geen idee wat hij vindt :-s Krijgen we dat hahaha.

Heej meiden,



Moet echt even mijn verhaal kwijt nu.. Pfff kan niet slapen van ellende.. Ben vandaag naar mijn ( ons ) nieuwe huisje gereden met de trein omdat ik de post moest checken. ik ben nu tijdelijk bij een vriendin omdat ik nu ECHT niet alleen kan zijn in het nieuwe huis ). Ik heb gejankt, gejankt de hele rit.. Ik voelde me zo alleen, alsof ik het enigste mens op aarde ben Toen ik binnenkwam in het huisje stortte ik helemaal in.. Alles is klaar, de meubels staan er, het is echt een gezellig plekje geworden.. Maar hoe kan ik hiervan genieten.. Alleen.. Ik probeer zo min mogelijk naar mijn nieuwe huis te gaan, het doet z'n pijn als ik eraan denk dat we hier eigelijk met ze tweetjes van zouden gaan genieten..



Hoe kan iemand je na 4 jaar zo laten zitten en 3 dagen voor de verhuizing een ander hebben??



Sorry dat ik alleen maar over mezelf praat, maar ik zie het echt totaal niet meer zitten.. Vraag me af hoelang het in vredesnaam duurt voordat ik hem vergeten ben..



Ik mis hem zzooooooo erg en hij is mij allang weer vergeten..

Heej meiden,



Moet echt even mijn verhaal kwijt nu.. Pfff kan niet slapen van ellende.. Ben vanavond naar mijn ( ons ) nieuwe huisje gereden met de trein omdat ik de post moest checken.. (Ik ben nu tijdelijk bij een vriendin omdat ik nu ECHT niet alleen kan zijn in het nieuwe huis). Ik heb gejankt, gejankt de hele rit.. Ik voelde me zo alleen, alsof ik het enigste mens op aarde ben Toen ik binnenkwam in het huisje stortte ik helemaal in.. Alles is klaar, de meubels staan er, het is echt een gezellig plekje geworden.. Maar hoe kan ik hiervan genieten.. Alleen.. Ik probeer zo weinig mogelijk naar mijn nieuwe huis te gaan, het doet z'n pijn als ik eraan denk dat we hier eigelijk met ze tweetjes van zouden gaan genieten..



Hoe kan iemand je na 4 jaar zo laten zitten en 3 dagen voor de verhuizing een ander hebben??



Sorry dat ik alleen maar over mezelf praat, maar ik zie het echt totaal niet meer zitten.. Vraag me af hoelang het in vredesnaam duurt voordat ik hem vergeten ben..



Ik mis hem zzooooooo erg en hij is mij allang weer vergeten..

Lieve Eline, heb niet heel veel tijd om te schrijven, maar wil je wel even een hele dikke geven.

Wat naar dat je zo'n moeite hebt met naar je huisje gaan, en ook heel begrijpelijk.



Gelukkig kan je bij een vriendin terecht nu. Goed dat je even niet alleen hoeft te zijn.

En nu zie je het allemaal niet zitten, om daar te gaan wonen, maar geef het even tijd. Dat hebben we allemaal nodig... Het wordt echtheuswaar beter.



Hopelijk heb je een beetje kunnen slapen.



Sterkte!!

Lieve eline,



Wat vervelend zeg meis... een rotsituatie waar je in zit en heel erg begrijpelijk dat je je zo voelt.

Zou even de tijd ervoor nemen en inderdaad tijdje bij vriendinnen of ouders blijven. Op 1 dag ben je er klaar voor, dan ben je sterk en loop je dat huisje binnen en denk je zoooo nu is het mijn beurt. Want geloof mij... dat is de beste wraakactie die je aan je ex kan geven. Tuurlijk wordt dit een enorme moeilijke tijd, emoties zullen het even overwinnen, je hebt momenten dat je je straks sterk voelt, maar een kwartier later weer enorm rot. Die hebben we allemaal. Het is een flink rouwproces en zeker als je na 4 jaar zo behandeld bent zoals jij. Er zijn heel veel woorden voor een ex die jij hebt. Maar die mag ik hier niet neerzetten

Straks als je weer wat aangesterkt bent, dan ga je naar dat huis toe, dan koop je spullen die jij mooi vindt!!! accesoires bedoel ik dan ,kussentjes, fotolijstjes, theelichthoudertjes, schilderijtjes noem alles maar op en verf een muur ofzo naar een kleur van je zin en richt daar je frustraties op. Desnoods in kleur roze en geurkaarsen, daar had mijn ex zo'n hekel aan, ik heb ze bijna elke avond aan!!



Veel sterkte en ook een dikke knuffel en je mag hier altijd komen praten. Hoop dat mijn advies een klein beetje helpt.

Even een egopost. Zit weer op mijn werk na een dag ziek thuis geweest te zijn. En ik heb nog steeds last van hoofdpijn (sinds maandag al)....



Gisteravond belde mijn ex op. Hij had een brief van de verhuurder. Het huis is nu definitief opgezegd. En ik heb zitten janken als een klein kind en als ik er nu aan denk dan krijg ik weer tranen in mijn ogen. Het is zo definitief nu... Waarom doet dit me nou nog zoveel? Ik dacht dat ik eroverheen was Ik zie het echt als een gemiste kans...

Hey eline: Wat balen dat je er zo doorheen zit!!! Ik kan me voorstellen dat je nu niet daar wil zitten! Wat ikke inderdaad ook zegt, neem de tijd. Na een tijdje kan je er wel zitten en dan richt je het wat anders in, dat het echt jouw appartementje wordt! Tuurlijk mis je hem!!! Maar dat gaat over werkelijk waar!!! Geef jezelf de tijd om verdriet te hebben, dat is je goed recht!!!

En schrijf hier zoveel mee als je wil! We zitten allemaal ongeveer in hetzelfde schuitje! En ik weet dat dit topic mij erg helpt!



Hey Minoutje: poeh het is nu allemaal definitief, geen wonder dat je hebt lopen huilen. En het is niet gek dat het je allemaal zoveel nog doet! Je komt nog wel op dat punt!!! En wij zijn er!!!!!!



Ik zit nu thuis bij mijn ouders, en onze twee schatten van honden!!! Het zijn van die lekkere grote beren!!!!! Wat heb ik ze gemist

Even een snelle reactie:



@eline: Wat een narigheid Bij mij was het 1,5 maand voor 'een verhuizing', zeg maar. Kan me voorstellen dat het huisje zo anders aanvoelt nu! Je hoorde daar gewoon met hem te zitten en nu was je er alleen. Heel logisch hoor. Huil maar lekker uit.



@Minoutje: ook een dikke knuffel voor jou. Door dat soort gebeurtenissen zie je opeens dat het écht over is he? Er is een stukje verleden en verwachte toekomst weg gevallen... Je hoeft je geen zorgen te maken over 'ik dacht dat ik eral overheen was', dat komt vanzelf. En sowieso kan je af en toe even weer instorten. Je komt er wel, dat weet ik zeker.

Minoutje,

Wat naar dat je nog steeds zo'n hoofdpijn hebt Zou het misschien de stress zijn, waardoor alle spieren vast gaan zitten (heb ik zelf vaak last van) misschien moet je jezelf eens trakteren op een goede massage.

Wel dapper dat je toch weer bent gaan werken, en goed voor de afleiding. Hoop dat je hoofd een beetje lief voor je gaat doen.



En lieverd, natuurlijk ben je er nog niet overheen. Natuurlijk komen er nog momenten dat je alleen maar kunt huilen en jezelf afvragen waarom het zo moest gaan. Maar het gaat al wel steeds beter. Lees desnoods (als je het emotioneel aankan) al je posts van de afgelopen tijd eens door. Je zult zien: Jij gaat met grote stappen vooruit.

Ik ben trots op je hoor!!!

En een gemiste kans, dat is het wel, maar dan voor HEM. HIJ heeft het kapot gemaakt, niet jij. HIJ heeft een topwijf gekwetst, bedrogen en aan de kant gezet. Voor jou is het geen gemiste kans, maar een nieuwe kans. Kans op een veel leukere man, een leuk huis, een lief poezebeest en vooral géén francaises



Sterkte meisje!

Dames, en over een tijdje kunnen we ons allemaal helemaal vinden in de tekst van dit : *klik* nummer...

Bedankt lieverds voor jullie reacties... Ik voel me alweer een stukje beter, maar de hoofdpijn wil niet over. Misschien is het inderdaad wel stress, mijn moeder zegt dat ik naar de dokter moet. Hij zal het toch ook wel weer op stress gooien gok ik. Ik denk zelf gewoon dat er een knoop in mijn nek zit. Het is altijd pijn aan de rechterkant die vanuit die plek uitstraalt. En ik heb het al zodra er een beetje druk op mijn nek staat, zoals een haltertopje, een te zware schoudertas, een te strakke sjaal of zelfs na een achtbaan. Dus stress zal zeker een rol spelen. Bah... Mijn zusje heeft er ook last van, misschien erfelijk?



Mja anyway, ik voel me goed en sterk maar tegelijkertijd erg verdrietig. Ex had het liefst verder gegaan waar we gebleven waren en het huis weer samen bewoond. Ik kon dat echt niet. Er is teveel gebeurd en verdergaan waar we gebleven waren zou me doodongelukkig maken. Hij is nu wel heel lief voor me, maar ook dat maakt me verdrietig. Waarom kan het nu wel???



Vanaf vandaag ben ik therapievrij! En dat ga ik voor mezelf vieren met een marathon Grey's Anatomy



Lieve Eline, ik voel met je mee meid. Wat vreselijk vervelend dat hij je dit zo aangedaan heeft. Natuurlijk is het moeilijk om naar het huisje te gaan waar jullie een toekomst zouden hebben. Waar alles al klaar was, klaar om bewoond te worden. En nu moet je er alleen gaan wonen. Het zou ook heel erg veel met mij doen. Ik had het met mijn oude huisje, vond het vreselijk om er terug te komen. Het is goed dat je nu even bij vriendinnen kunt blijven. Ik hoop dat ze jou de tijd en de afleiding kunnen geven die je nodig hebt.

Je hebt ook nog eens het verdriet dat hij een ander heeft en dat jij je waarschijnlijk de enige voelt van jullie twee die om de ander rouwt. Ook daarover kan ik meepraten. Maar weet je, ik begin zo langzamerhand de indruk te krijgen dat mannen blijkbaar een nieuw liefje nodig hebben om over een oude relatie te komen... Misschien is zij ook maar een rebound? Een schreeuw om aandacht, dat hij blijkbaar niet gewoon over zijn gevoelens kan praten? Overigens zou ik nooit met een man kunnen zijn die net zijn lief gedumpt heeft. Bah...



Anyway, je zult het toch allemaal alleen moeten doen, hoe eenzaam dat ook klinkt. Maar steun kun je altijd vragen, sowieso hier en zoals ik zie ook aan vriendinnen. En hopelijk ook aan ouders/familie. Hier vind je in ieder geval lotgenoten. Allemaal hebben we wel gelijkenissen in onze verhalen. Ik hoop dat ook jij hier op het forum wat troost kan halen. En hoe lang het duurt voor je er overheen bent? Het kan lang duren, maar het kan ook verrassend snel gaan. Veel sterkte meis

Lieve meiden,



Bedankt voor al jullie lieve reacties, het forum doet me echt goed.. Jullie beuren me echt weer op Vandaag ging het stukken beter, avonddienst gehad en helemaal niet gehuild vandaag joehoe =P



Ikke: Ik heb gelukkig wel goed geslapen, werd pas om half 1 wakker hihi.. Het heeft inderdaad veel tijd nodig, maar ben erg ongeduldig Hoe gaat het verder met jou?



Bloemetje: Je hebt denk ik wel gelijk, dat ik dalijk toch ga genieten van mijn huisje.. En het is inderdaad de beste wraakactie naar mijn ex want hij woont nu bij zijn moeder (Lol). Ik ga zeker in de toekomst lekker spulletjes kopen die ik leuk vindt Leuk dat van die geurkaarsen trouwens .. Ik heb zeker iets aan je advies, als ik z'n dingen lees ga ik weer een stuk positiever denken over alles.. Hoe gaat het eigelijk met jou?



Raiden: Bedankt voor je advies, dit forum helpt mij ook echt goed. Normaal is de eerste site die ik bezoek als ik op de computer ben Hyves.. Maar nu altijd het vivaforum.. Vind het ook fijn dat we elkaar op deze manier door deze kl*te tijd kunnen helpen..



Roosje: Ik heb gister ook flink uitgehuild, vandaag helemaal niet.. Helpt je toch wel om de tranen gewoon toe te laten..



Minoutje: Wat rot voor je dat je al zolang met die hoofdpijn loopt, moet je niet eens langs de dokter? Het is inderdaad erg moeilijk voor je dat nu definitief het huis is opgezegd.. Ik heb dat toen ook gehad een paar maanden terug.. Erg zwaar is het.. ik weet.. Maar nu kun je wel weer verder met alles.. En als je het zo moeilijk vind om er terug te komen is dit echt het beste denk ik..



Dat lief doen is meestal zo bij mannen, ze zijn lief als het te laat is.. Ik heb toen het de 1ste keer uitging tussen ons ook het huis opgezegd, ex deed ook weer superlief en eline traptte er weer in :S en kijk in welke situatie ik nu zit.. Als ze je eenmaal weer "binnen" hebben zijn ze weer een stuk minder lief. Ik heb ook de indruk dat mannen weer meteen een nieuw liefje nodig hebben, zo kunnen ze hun ex sneller vergeten ofzo?? Ik vraag me dan ook af: Denken die mannen nog aan hun ex als ze bij hun nieuw liefje zijn? Ik moet er zelf echt niet aan denken om al bij een ander op de bank te zitten.. Ik kan inderdaad veel troost uit dit forum halen, als ik jullie reacties lees krijg ik weer een glimlach op mijn gezicht Jij ook heel veel sterkte



Nogmaals bedankt voor al jullie lieve reacties Als jullie er eens doorheen zitten, help ik graag..



Liefs

Hoi meiden, er is inderdaad weer veel bijgeschreven!

Minoutje, wat leuk dat je je nieuwe appartement hebt bij Nijmegen. Ik heb er 6 jaar gewoond en het heeft altijd nog een speciaal plekje in mijn hart. En dan een lief poezebeest!! Dat is precies wat ik ook van plan ben als ik mijn nieuwe huis heb! Wel erg vervelend dat dat nu nog niet is, want ik zou de troost van een lief spinnend bolletje nu goed kunnen gebruiken. Maar nu heb ik nog geen tuin en dan wel, dus ik vind het ook niet leuk om hem nu steeds binnen te laten zitten terwijl ik dus geen binnen-kat wil omdat ik straks wel een tuin heb.....



Typisch eigenlijk dat jij nu de touwtjes in handen hebt wat betreft jouw ex. Volgens mij maakt dat een stuk rustiger. Wel knap dat je er niet weer aan begint. Je bent nu al zoveel verder, en dan zou je toch weer helemaal terugvallen in de oude situatie. Maar ja, het gemis he....



Ikke: haha, wat je schreef over de negatieve kanten van ex, ik ga meedoen! Het huis van mijn ex is ook niet bijster schoon, de vloeren worden niet even grondig schoongemaakt......en hij drinkt elke dag een paar glazen alcohol, vind ik eigenlijk teveel...... en hij wil dus niet samenwonen......zo'n man wil ik toch niet???

(Nu nog zelf echt geloven)



Verder herken ik het wel: veel slapen vanwege de vermoeidheid door alle emoties, toch leuke dingen doen en daar dan best van genieten... en dan ook weer die tranen.....





Roosje, ben je weer beter? En hoe is het inmiddels met je baan, komen jullie eruit met het salaris? (Of loop ik nu achter?). Wel fijn dat je nu zo goed met iemand kunt praten.





Wat mijn huizenjacht betreft: het gaat niet erg vlot omdat ik nog steeds niet zeker weet wat ik nou echt wil. In ieder geval wil ik een huis buiten de stad waar ik nu woon, wat meer rust en liefst ook natuur, maar toch ook weer niet te ver weg omdat ik hier wel werk..... en graag een beetje nieuw huis, want ik ben absoluut geen klusser. Nou ja, al doende kom ik er wel achter wat ik nou wil, maar soms word ik er een beetje moedeloos van. Aan de andere kant: ik denk dat het wel goed is als het nog eventjes duurt, dan ben ik door deze eerste fase heen.

Eline, gelukkig gaat het weer wat beter met je. Ja, die gevoelens zijn zo wisselend he! Maar het wordt vast wel jouw EIGEN leuke huisje, ookal moet je eerst de teleurstelling verwerken dat jullie er samen zouden wonen. Dat heb ik ook: ik ben op zoek naar een huis en ookal zouden we niet samenwonen, hij zou wel betrokken zijn bij het opknappen, de inrichting etc. En opeens is hij dat niet meer......dat is nog heel moeilijk te accepteren.



Raiden, zo te lezen gaat het wel redelijk met jou, klopt dat? Maar het blijft natuurlijk moeilijk, want je weet niet waarheen het uiteindelijk zal leiden.....



Bloemetje, met jou gaat het ook weer wat beter volgens mij. Ik kan merken dat de meesten van jullie iets verder zijn: volgens mij gaat de tijd voor jullie weer wat sneller! Ik vind elke avond dat ik weer door een dag heen ben gekomen nog een wonder.





Ik merk wel dat ik op het moment vooral boosheid voel, en mijn behoefte aan contact met hem is opeens als sneeuw voor de zon verdwenen. Deze tweede afwijzing heeft echt iets geknakt in mij. Hij is degene die de laatste email heeft verstuurd en dat laat ik zo. Ik hoef niet te horen wat hij dit weekend gaat doen nu hij me zo'n pijn gedaan heeft. Hij bekijkt het maar!! Als ik hem nu zou spreken zou ik alleen maar gaan ruzieen en wat hebben we daar nou aan? Laat maar, hij vecht niet voor me, het is his way or the highway. Ik verdien iemand die 100% voor mij gaat, net als iedereen van ons.

Gisteren even een terugval gehad.. vriendinnen waren op bezoek, en we hadden het over een paar dingen.

Ik zit nu in de fase dat ik mezelf veel kwalijk neem, en spijt heb van alles wat ik tegen hem gezegd heb, spijt dat ik hem zo uitgescholden heb op zijn verjaardag toen ik ontdekte (toen het al uit was) dat hij smste met een andere meid (1 week nadat het uit was), spijt dat ik dingen heb gezegd die hem echt hebben gekwetst. Maar goed dat kwam van 2 kanten. Soms wou ik dat ik de tijd kon terugdraaien. Ook zal de tijd het leren en wie weet praten we het over een paar maanden alsnog eens een keertje gewoon uit en kunnen we er daarna over lachen en allebei verder gaan met ons leven.

Mijn banenjacht gaat rot momenteel. Kan echt niks vinden en uitzendbureaus bellen me constant voor tijdelijke flutbaantjes. En heb daar gewoon geen zin in, schiet ik niks mee op.



Sorry voor deze egopost, maar ben gewoon te moe om te reageren op jullie allemaal...

Eline, wat goed dat je eerder op dit forum kijkt dan op hyves. Op hyves heb je misschien nog steeds de drang om hem te controleren. Hier ga je echt naartoe voor jezelf en alleen maar voor jezelf. Fijn dat we je kunnen helpen in je proces. Ik merk dat lotgenotencontact erg goed helpt bij de mensen die hier schrijven.



(Dit geldt voor iedereen) Naar mijn mening maakt het ook niet uit of je egoposts schrijft en niet kunt reageren op anderen, of dat je meeleest, of dat je wel op anderen reageert. Het gaat er voornamelijk om wat we er voor onszelf uit kunnen halen.



Vooruit, die boosheid is ook erg herkenbaar. Je bent nog weer een keer afgewezen en dat is gewoon niet te verteren. Maar ergens wel goed, want nu kan je je op jezelf gaan richten. En probeer dat ook te doen. Hij zal voorlopig wel bij alles zijn wat je doet, in de zin van dat je constant aan hem denkt en hem mist. Maar je kunt een deel van dat gemis vervangen met nieuwe ervaringen. Zo heeft het bij mij in ieder geval gewerkt. Probeer jezelf eens een tijdje te verwennen, ga leuke dingen doen. Het laat je zoveel beter voelen En doe vooral ook dingen die je altijd wel wilde, maar wat hij bijvoorbeeld belachelijk of stom vond. Dat geeft zoooo'n goed gevoel

Het is inderdaad een leuke stad, echt mijn favo stad. Ik had er het liefst iets gevonden, maar het is lastig. Ach, in de buurt is het ook mooi En jouw poezebeestje komt ook nog wel hoor! Ik ben benieuwd zaterdag!



Bloemetje, meisje geen probleem je egopost. Ik snap dat je jezelf nu dingen verwijt, maar je kunt hem net zo goed verwijten. Herinner je je niet meer wat hij allemaal tegen jou gezegd heeft nadat het uit is gegaan? Jullie hebben inderdaad elkaar gekwetst en dat is niet zo gek. Naar mijn mening staan liefde en haat niet tegenover elkaar, maar liggen in elkaars verlengde. Degene die je het meeste liefhad, die is er ineens niet meer voor je (en zelfs nog met een ander bij sommigen van ons) en die doet jou daar pijn mee. Logisch toch? Volgens mij zijn liefde en onverschilligheid tegenpolen. Als je onverschillig bent, doet het je niks. Is het klaar. Dus het lijkt me heel normaal dat je elkaar kwetst, ook al zou het niet moeten... Neem het jezelf niet al teveel kwalijk!



Rot dat je niks kunt vinden meid. Ik heb het ook gehad toen ik in het buitenland ging wonen. We woonden nou niet bepaald in een regio waar er veel werk in mijn vakgebied was. Het was enorm frustrerend om maar niks te vinden en omdat je toch geld nodig had, flutbaantjes van steeds een week aan te nemen. Ik hoop echt voor je dat je toch iets kunt vinden dat beter bij je past, al is het maar voor even.



Ik heb nog steeds hoofdpijn... maar ik wil de huisarts niet bellen



En wat ex betreft, het is inderdaad heerlijk de touwtjes in handen te hebben. Maar het is ook wel spelen met vuur. Vooral omdat ik nog steeds diepgaande gevoelens voor die man heb. Maar ik heb unaniem besloten dat ik voor mezelf ga leven de komende tijd en dat ik ook niet ga daten... Even gewoon alleen maar aan mezelf denken. Geen verantwoording hoeven afleggen. Me niet verplicht voelen terug te smsen oid. Gewoon, alleen ik. Toch ben ik stiekem best wel bang voor het weer alleen wonen en voor de donkere dagen. Het alleen wakker worden in de kou. Het alleen 's avonds eten. Het alleen in bed stappen. Brrr... Nu zie ik het ineens niet allemaal zo positief en rooskleurig meer...

@ Minoutje: Ik heb vannacht nauwelijks geslapen omdat ik zo moest hoesten. Vanochtend nog wel een droom over hem gehad. Eerst dat ik in een soort klas zat met al mijn én zijn vrienden en ik mijn kant van het verhaal mocht vertellen. Iedereen was heel stil en geschrokken door de situatie. Was dat mijn ex die zoiets flikte? Vervolgens kwam ik mijn ex tegen en gingen we al pratend over zijn vriendin naar een autozaak waar hij een auto aanwees. Dit was om te kijken of we nog steeds zoveel verschillen hadden. En ja, we kozen een andere auto. Toen werd ik wakker. Care to explain anyone?

Wat is het bed koud en leeg als je wakker wordt he? Het liefst vul ik hem gewoon met een random persoon, maar zo ben ik niet. Haha.

Ik baal ontzettend, maar met die nieuwe baan gaat het niets worden. Ik kan het niet accepteren met dit loon. Dan zou ik nog minstens een fulltime baan erbij moeten zoeken (dit was parttime) en kan ik zeker een paar maanden wachten met verhuizen. Hoewel het een cv mogelijkheid is, kan ik het gewoon niet accepteren. Die gesprekken met het UWV zijn ook telkens verplaatst, dus ik moet geduld hebben… Keyword: geduld.

Gisteren kwam ik deze tekst tegen en ik kan geen link of zoiets geven, want geloof mij, dan verraad ik weer een stukje van mijn anonimiteit :p Vond het erg passend, moest ook een beetje aan Bloemetje denken:



Maybe it's not my weekend, but it's gonna be my year

And I'm so sick of watching while the minutes pass as I go nowhere

And this is my reaction, to everything I fear

Cause I've been going crazy I don't want to waste another minute here



Misschien een beetje negatief, maar laten we die eerste zin gewoon als inspiratie zien okay? Door mijn ziek zijn heb ik deze week een behoorlijk lege week gehad, maar opzich was dat ook erg fijn. Even helemaal in contact met mezelf zeg maar.

Ik heb niet alle spullen weggegooid hoor! Mijn pc staat nog vol met foto’s, die wil ik nog niet uitzoeken. Dingen zoals zijn laatste en allereerste mail en een kunstwerkje die hij had gemaakt, heb ik meegegeven aan mijn beste vriendin. Die zei ook al: die moet je bewaren, anders krijg je spijt. Als ik er aan toe ben, kan ik ze bij haar weer ophalen.

Ik denk dat ik getriggerd wordt door een situatie. Als ik merk dat ik de controle op de situatie kwijtraak. Ik bedoel dan: als ik in een relatie ben of met vriendinnen en er gebeurd iets waardoor ik merk dat ik ze kwijtraak of dat er iets misgaat in zijn of haar leven, dan raak ik in paniek. Het is nu gelukkig weer rustiger.

Minoutje, je moet wel naar de dokter gaan hoor  Als het je normale functioneren belemmerd dan moet je gewoon gaan. Het kan in ieder geval geen kwaad:) Wat fijn dat Zeeland zo leuk was! Natuurlijk heb je dan nog wel gedachten aan hem! Dat heb ik zelfs als ik ga winkelen haha.

Wat is het meteen definitief he? Als je zo’n opzegbrief opstuurd. Zo van: ik zeg mijn leven met jou op. *dikke knuffel*

Woont Fransman nu nog dichtbij jou? En hoe gaat het met het contact? Wel fijn dat hij het zo netjes heeft afgesloten met jouw ouders. Mijn ex heeft mijn ouders niets laten horen. Ik heb zijn ouders geschreven en gebeld. Heel netjes, zo hoort dat toch?

Wat ontzettend fijn dat je een appartementje hebt! Zo prettig dat je straks lekker weer je eigen dingetje hebt. En een katje! Aww, ik wil ook een huisje en een kat! Heb je al besloten of je gaat speeddaten?



@ Ikke: Dat moment van die rust en duidelijkheid, een man die volledig voor jou gaat, geen drama, die komt wel. Dat weet ik zeker. Mijn moeder was zelf bijna 30 toen zijn mijn vader leerde kennen.

Soms helpt het gewoon om te huilen, om te schreeuwen, om boos te worden. Even die mixed feelings een plekje geven. Pff, wat een lang en moeilijk proces is dit toch!



@ Eline: Maak je alsjeblieft geen zorgen over positief zijn enzo! Denk je dat wij in onze eerste posts liepen te roepen van: lekker opnieuw beginnen, ik kan het alleen? :p Dat voelen we soms, lang niet altijd haha. Ik heb de hyves van mijn ex verwijderd + die van zijn meeste vrienden. Maar helaas waren ze niet allemaal privé, dus op die manier kreeg ik nog teveel info mee. Nu heb ik mijne verwijderen (kan ik krabbels niet meer lezen) en nu geblokkeerd (dan kan ik zijn foto en haar foto niet meer zien) ik werd er zo gek van! Ik weet nog precies hun adressen enzo, maar ik doe het niet meer. Iedere dag dat je niet controleert, is een beetje winst op jezelf. Geloof me. Maar even eerlijk toegegeven: voor mij is dat ook pas een week zo hoor… Ik heb nog 4 week lang zijn hyves gecontroleerd...

@ Raiden: Aww, wat lief van hem dat hij zijn excuses maakt. Ja, opzich klinkt dat wel goed he? Alleen genieten, maar wij vrouwen zijn nou eenmaal wat verder met dat soort dingen :p haha. Willen altijd weten van: Hoe of Wat? Hopelijk groeit jullie ‘relatie’ vanzelf weer.



@ Eline: Ja, dat ken ik. Ik heb mijn ex gevraagd: ben je verliefd op je collega? Hij zei: nee. Nu hebben ze een relatie. wat jammer dat je zo’n moeite hebt met je huisje. Hopelijk voelt het snel weer fijn en kan je er een ander beeld aangeven… Een beeld van: dit is mijn huisje, hier ga ik gelukkig worden.



@ Bloemetje: Aww, wat schattig die katjes. Al die kattenverhalen geven mij wel kriebels. Heerlijk zo’n beestje om voor te zorgen.

Ik denk echt iedere dag een beetje aan je zoektocht naar werk, hoop dat je heel snel wat vind! Ik moet ook weer op zoek, maar ik heb goede hoop. Nu zit je gewoon zo thuis he? Je zit een beetje vast.

Wat ontzettend lief dat je dat pakketje hebt opgestuurd. Natuurlijk zou je de mooie dingen nog wel herinneren. En bepaalde dingen, spullen of liedjes...



@ Laura: Ik heb het aangegeven, maar denk niet dat ze meer reageren :S Ik had nog gevraagd hoe ze bij dat bedrag kwamen, maar toen gaven ze al toe dat het echt extreem laag was.

Wat knap trouwens dat je toch op de date bent geweest. Je hebt in ieder geval ene leuke avond gehad? Haha, er is duidelijk wel wat met die tweede date jongen he? Wat ga je nu doen? Ga je hem vragen voor nog een date? Of wacht je het af?



@ Eline: Dikke knuffel voor Eline!

(herhaling) Kan me voorstellen dat het huisje zo anders aanvoelt nu! Je hoorde daar gewoon met hem te zitten en nu was je er alleen. Heel logisch hoor. Huil maar lekker uit.



@Bloemetje: “Er zijn heel veel woorden voor een ex die jij hebt. Maar die mag ik hier niet neerzetten” Hahaha. Mag ik die lenen voor mijn ex?

We lijken stiekem best wel op elkaar. Ik heb ook nog steeds spijt, hoewel ik weet dat ik niet de enige was die fout was. Ik heb ook dingen gedaan waarvan ik dacht: meisje, dat hoeft niet zo! Maar geloof mij, als je alles probeert te geven en je krijgt niets tot weinig terug, dan ontplof je soms. En ik vind het logisch dat je op zo’n moment (als je door hebt dat hij na 1 week al met een ander meisje praatte) het even niet meer ziet zitten en boos wordt. Neem je zelf alsjeblieft niets kwalijk. Hij heeft jou ook gekwetst toch?



@ Minoutje: Weet je al wat je gaat doen? Lijkt mij zo lastig dat je met Fransman nu weer emotionele momenten beleefd… Wat geweldig dat je therapievrij bent! Goed nieuws! Hoe was je marathon? Haha.

“Maar weet je, ik begin zo langzamerhand de indruk te krijgen dat mannen blijkbaar een nieuw liefje nodig hebben om over een oude relatie te komen... Misschien is zij ook maar een rebound?” Wat is dat toch? Met die fysieke uitspattingen? Ik hoorde van een vriendin van mij dat haar ex had gezegd: “Maak je het uit? Maar hoe moet dat dan? Waar moet ik dan een nieuwe vriendin vinden?” WTF! Daar denk je dan toch niet aan? Blijkbaar wel… Snap alleen niet waarom mijn ex meteen in een serieuze relatie stapt. Rare jongen…



@ Eline: als je niet hoeft te huilen, dan hoef je niet. Het gaat er gewoon om dat je je emoties niet tegenhoudt. Soms kan je op de meest rare momenten opeens instorten. Erg lastig, maar hoort erbij.



@ Vooruit: Wat lastig dat je nog niet echt weet wat je wilt qua huis… hopelijk heb je nog tijd om er over na te denken.

Opzich heel naar dat je die tweede afwijzing kreeg, maar het heeft je gelukkig wel positief geholpen. Nu kan je weer voor de 100% voor jezelf kiezen.



Edit: ik ben nu klaar. Ik heb hier telkens stukjes bijgeschreven. Sorry als het onduidelijk wordt

Bloemetje, moeilijk he, zo'n terugval. Blijkbaar gaat het in golfbewegingen....maar de golf gaat in z'n geheel wel steeds meer omhoog! Gaat het al iets beter met je? Heb je leuke plannen voor het weekend? Ik wel en ik merk dat dat scheelt. Gewoon dag voor dag: de komende dagen kom ik wel door, en daarna, daar denk ik nog niet aan. Dat houdt het allemaal wat overzichtelijk.



Minoutje, wat goed dat je nu even helemaal voor jezelf kiest, ookal heb je (natuurlijk) nog veel gevoelens voor je ex. Wat mij wel helpt is, als ik fijne dingen mis, ook aan iets te denken dat minder fijn was. Het blijft natuurlijk onvergeeflijk dat jouw ex je bedrogen heeft met een ander. En dat alleen wonen; bekijk het dag voor dag, dan is het minder erg. Dan stapelen de problemen zich wat minder op (vind ik). Ik neem nu bijvoorbeeld een kruik mee naar bed, heb ik toch iets warms waar ik me aan kan koesteren. Ik zet ook bewust de verwarming een graad hoger. Per dag overleef ik het wel, als ik aan de hele toekomst denk kan dat me wel moedeloos maken maar dat doe ik dus maar niet. En jij hebt straks jouw lieve poezebeest!



Roosje, wat ontzettend jammer dat jullie er niet uit kunnen komen met die baan! Maar ik snap het wel hoor, het is natuurlijk niet de bedoeling dat je dan vanalles niet kunt (of later pas) wat je nu van plan bent. Tja, succes dan maar weer (en Bloemetje ook).

En hoe gaat het nu met het hoesten? Typisch, ik heb nergens last van en in mijn omgeving ook nog niemand, maar het zit er dus wel aan te komen.....



Ja, jouw eerste zin van het citaat, dat houd ik me ook maar voor. Het wordt niet mijn weekend, maar (uiteindelijk...) wel mijn jaar! Toch.....??





Ik werd weer zo verdrietig wakker, wat zijn die ochtenden toch naar! Gelukkig kon ik wel verder slapen want ik hoef vandaag niet te werken. Uiteindelijk heb ik heel lang geslapen...pfffff....al die vermoeidheid en emoties!

Nu ben ik heel rustig, ik richt me op de leuke afspraken die ik dit weekend heb en heb gewoon even geen zin om te treuren! Typisch he, dat je daar ook even helemaal klaar mee kunt zijn. Ondertussen besef ik het volgens mij ook nog niet helemaal. Dat we nu niet bij elkaar zijn, oke, daar kan ik mee omgaan, maar dat we NOOIT meer bij elkaar zullen zijn??? Niet aan denken maar.

Hey meiden,



Mijn moeder was hier vanavond...het was zo stom maar had rond 21:15 ineens een enorme jankbui. Omdat ik mezelf zoveel dingen kwalijk neem, dat niet meer tegen mijn ex kan zeggen, niet meer met hem kan praten, niet meer dit en dat doen met hem...

Ik kijk net op mijn computer en zie 1 mail van die tijd dat ik een jankbui had. Van mijn ex. Stomverbaasd lees ik dat hij het pakketje ontvangen heeft, met veel verdriet nog denkt aan de manier hoe onze relatie beeindigd is en dat hij half november in mijn stad is voor een cursus en of hij langs kan komen? Heb hem teruggemaild dat ik dat heel erg fijn zou vinden. Misschien is dit eindelijk het punt dat we elkaar in de ogen kunnen kijken en dat ik kan zeggen dat ik spijt heb van alles wat er gebeurd is en gezegd is tussen ons... dat zou gewoon heel erg opluchten. Hem terugwillen? nee dat is geen optie. We waren allebei niet gelukkig... Hij niet hier in mijn stad, want hij heeft zijn eigen bedrijf en ik niet daar, want tsja dat heb ik geprobeerd. Maar normaal met elkaar praten en respect hebben voor elkaar... dat zou voor mij gewoon heel veel betekenen.

Roosje, ik wens je beterschap. Naar dat je zo ziekjes was deze week. Gaat het inmiddels al iets beter? Die droom zegt inderdaad wel een hoop ja. Het lijkt of je bezig bent om de rechtvaardigheid te krijgen die je nodig hebt. Want volgens mij voelde jij je niet echt gehoord in het grote verhaal he? En dat jullie zo verschillen. Op zich hoeft dat geen ramp te zijn in een relatie, maar er moet dan wel een brug geslagen kunnen worden tussen beide werelden. Rot dat ze bij je potentiële baan niet iets meer salaris wilden geven. Belachelijk dat je er niet eens van kunt leven... Wat denken ze wel niet? Dat mensen uit liefdadigheid komen werken?? Geduld is inderdaad een keyword. Absoluut ook niet mijn sterkste kant (ik ben ronduit ongeduldig...)

Even wat antwoorden op je vragen. Ex woont inderdaad dichtbij mij en dat wordt nog dichterbij als ik in mijn nieuwe huisje trek. Maar dan is het nog steeds zo'n 20 km. Qua contact gaat het goed, misschien een beetje te goed. Hij heeft echt veel hoop dat we weer bij elkaar terugkomen. Ik moet er nu niet aan denken, ben heel gemotiveerd om aan mezelf te denken. Desondanks ben ik best wel ondersteboven door mijn gevoelens voor hem. Maar tot nu toe lukt het me om mijn hoofd koel te houden en tegelijkertijd toch een leuk contact met hem te hebben. Ik heb het speeddaten afgezegd, omdat ik gewoon echt geen date wil. Ik wil het niet en ik kan het niet. Ik ben er echt nog niet klaar voor. Het is ook nog niet eens twee maanden geleden dat het uit ging. Het is echt veel te snel, ook al is het voor de leukigheid. De volgende keer ga ik wel mee!! (Is waarschijnlijk over twee maanden).



Vooruit, die ochtenden zijn voor iedereen hier naar (geweest). Het hoort er helaas bij. Je komt uit je dromen en langzaamaan kom je terug in de realiteit. De realiteit die keihard is. Je bent alleen... En dat is heel moeilijk te behappen, zeker als je net wakker bent. Je zult het misschien nog even houden. Ik heb er ook nog steeds af en toe last van... Echt heel rot

Goed van je dat je desondanks goed slaapt en nog veel leuke dingen plant. Het zal zeker helpen! Ik wens je veel plezier en tegelijkertijd veel sterkte!



Wat toevallig Bloemetje... misschien bestaat er toch nog zoiets als het lot. Ik vind het sterk van je dat je nu toch durft toe te geven dat je het fijn zou vinden om hem te zien en te spreken. Misschien doet het je inderdaad goed. Ik verwacht het wel, alhoewel ik denk dat het raar is om hem weer te zien. Dus je hebt nog een maandje om aan dat idee te wennen. Hoe voel je je er nu bij, nu het wat is gezakt?



Morgen zie ik ex weer. De kattenspullen staan nog bij hem, die ga ik ophalen. De reismand, de kattenbak, krabpaal etc. Mijn zusje gaat mee naar het asiel en gaat hem ook zien. Zowel ex als zij zijn daar blij mee. Nou mooi! Ik ben ook wel blij om hem te zien, een beetje té blij misschien... Ik moet echt oppassen....



Het huis moeten we kaal opleveren. Dat is wel vervelend. We hebben namelijk het laminaat en tapijt op de trap overgenomen. Dat moet er allemaal uit, binnen een maand. Ik zie er een beetje tegenop om te doen. Ik zou liever de energie steken in mijn nieuwe appartementje, maar ja, het is niet anders. Dat heb je met huurhuizen...



Ik heb trouwens een agenda voor 2010 gekocht die een beetje aansluit op jouw quote Roosje (het is mijn weekend niet, maar het wordt wel mijn jaar). Het beste jaar van je leven! Ik ben er helemaal blij mee hihi.



Meiden, ik wens jullie een fijn weekend en ik kom in ieder geval nog even buurten, al is het maar om te vertellen over mijn eventuele poezebeest

Hey Bloemetje,



Wat fijn dat je straks met je ex kan praten.....nu de eerste heftigste weken voorbij zijn lijkt het me inderdaad fijn om elkaar recht in de ogen te kijken en te kunnen zeggen dat je spijt hebt van sommige dingen die je toen in je wanhoop en verdriet gezegd/gedaan hebt. Misschien kunnen jullie nog wat dingen uitpraten. Lijkt me een goede afsluiting, wil ik over een tijdje met mijn ex ook wel! Ik denk wel dat dat normaal met elkaar praten en respect hebben voor elkaar er wel komt.

Ook erg fijn dat hij degene is die gevraagd heeft of hij langs kon komen. Zodat het voor jou niet voelt dat jij er achteraan zat.



En dat van die huilbui, dat begrijp ik best. Het komt en gaat met vlagen en je kunt niks doen om dit proces te versnellen. Hoe lang is het nu uit? Wees maar extra lief voor jezelf hoor. Heb je leuke plannen dit weekend? Koop maar eens een cadeautje voor jezelf!



Prettig weekend!

Het is bijna half drie, ik lig al uren wakker in bed in het donker te staren..... en mijn gedachten malen malen malen.......

Dag lieverd, je bent nu echt weg, we kunnen echt niet meer samen zijn.....het was zo fijn met je, maar nu is het voorbij..... dag lieverd......

Hey meiden.



Het is nu officeel bijna 4 maanden uit, maar ben pas 6 weken op mezelf. Voor die 6 weken deden we nog allemaal dingen samen, uit eten, stukjes varen in zijn bootje enz. dus nooit echt het idee gehad dat het echt over was. Ook zijn we 1 dag nadat het uit was tussen ons voor een lang weekend naar zijn ouders in Frankrijk gegaan (dat stond zo gepland).

Vind het een enorm fijn idee om nog met hem te praten zonder zware emoties en veel verdriet. Inmiddels kan ik het relativeren. Weet dat het zo beter is..,maar hem zien doet me wel goed hoop ik... het is gewoon een schat van een man verder... niks mis mee en ik weet zeker dat hij ook net zoveel verdriet heeft erom als ik.



Ga dit weekend lekker niksen, filmpjes huren en enorme zak popcorn en chocola op de bank neerploffen. Ben in mijn maandelijkse bui en wat ga jij doen Vooruit?



Heb dinsdag trouwens een sollicitatiegesprek, zou een tijdelijke functie zijn, maar toen zag ik op de website in de ochtend een vacature voor een vaste functie waar ik op gesolliciteerd heb en toen even nog nagebeld en toen zeiden ze nou perfect. Kan je komende 2 weken die tijdelijke baan doen en per 1 november die vaste baan dus ben erg benieuwd...