Relaties
alle pijlers
Is deze vriendschap over?
dinsdag 6 maart 2012 om 15:55
Hoi iedereen,
Een tijdje geleden heb ik een topic geplaatst over mijn beste vriendin dat zij vreemde eisen stelde (ik woonde bij haar in huis) i.v.m het logeren bij mijn vriend. Enfin, ik dácht dat we daar een goed gesprek over hadden gehad en alles duidelijk was, maar een 2 weken later kregen we knallende ruzie omdat ik 10 minuten later thuis was dan ik had gezegd (??).
Dit vond ik natuurlijk al vreemd maar goed, zij uit d'r vel, als reactie ik uit m'n stekker.. M'n vriend gebeld en naar hem toe gegaan. Later op de avond heb ik haar nog gepoogd te bellen maar kreeg ik geen gehoord. Daarna nog een app gestuurd dat ik spijt had dat ik tekeer was gegaan en of we erover konden praten.. Toen heb ik enkele dagen niks gehoord, tot ze me doodleuk belde en deed of er niks gebeurd was!
Nu zijn we een paar weken verder en heb ik wel een goed gesprek gehad na veel aandringen, en heb ik aangegeven toch liever bij m'n vriend te gaan wonen aangezien hij en ik dat beiden willen, en de situatie met m'n beste vriendin ook niet optimaal is op deze manier, en onze (duidelijke) afspraken erover bij haar alsnog niet in goede aarde vallen..
Het probleem is nu alleen dat als ik haar bel ze nooit meer opneemt, en ook niet terug belt, hetzelfde met een app, daar krijg ik ook niks op terug. Alleen als ze iets van me nodig heeft, dan belt ze begint een heel leuk gesprek dat ik denk: oh leuk ze is weer bijgedraaid, om vervolgens te vragen of ik haar ergens mee kan helpen (dat kan zijn qua geld of qua oppassen of qua post die ze niet begrijpt).
Ik wil zoveel moeite voor haar doen omdat ik weet hoe ze eigenlijk is, maar dit is niet de persoon die ik ken... Stiekem weet ik ook wel dat de vriendschap op deze manier doodbloed, maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet! En zij volgens mij ook niet, hoewel ze dat niet laat merken zo. Wat kan ik doen om dit weer recht te trekken (dacht namelijk dat zodra ik daar niet meer woonde het wel weer beter zou worden)?
Heb overigens al aan haar aangegeven dat ik vind dat ze anders doet, en me min of meer gebruikt alleen als het haar uitkomt.. Dan geeft zij aan dat dat niet waar is dusja...
Groetjes
PS: sorry voor de lange post..
Een tijdje geleden heb ik een topic geplaatst over mijn beste vriendin dat zij vreemde eisen stelde (ik woonde bij haar in huis) i.v.m het logeren bij mijn vriend. Enfin, ik dácht dat we daar een goed gesprek over hadden gehad en alles duidelijk was, maar een 2 weken later kregen we knallende ruzie omdat ik 10 minuten later thuis was dan ik had gezegd (??).
Dit vond ik natuurlijk al vreemd maar goed, zij uit d'r vel, als reactie ik uit m'n stekker.. M'n vriend gebeld en naar hem toe gegaan. Later op de avond heb ik haar nog gepoogd te bellen maar kreeg ik geen gehoord. Daarna nog een app gestuurd dat ik spijt had dat ik tekeer was gegaan en of we erover konden praten.. Toen heb ik enkele dagen niks gehoord, tot ze me doodleuk belde en deed of er niks gebeurd was!
Nu zijn we een paar weken verder en heb ik wel een goed gesprek gehad na veel aandringen, en heb ik aangegeven toch liever bij m'n vriend te gaan wonen aangezien hij en ik dat beiden willen, en de situatie met m'n beste vriendin ook niet optimaal is op deze manier, en onze (duidelijke) afspraken erover bij haar alsnog niet in goede aarde vallen..
Het probleem is nu alleen dat als ik haar bel ze nooit meer opneemt, en ook niet terug belt, hetzelfde met een app, daar krijg ik ook niks op terug. Alleen als ze iets van me nodig heeft, dan belt ze begint een heel leuk gesprek dat ik denk: oh leuk ze is weer bijgedraaid, om vervolgens te vragen of ik haar ergens mee kan helpen (dat kan zijn qua geld of qua oppassen of qua post die ze niet begrijpt).
Ik wil zoveel moeite voor haar doen omdat ik weet hoe ze eigenlijk is, maar dit is niet de persoon die ik ken... Stiekem weet ik ook wel dat de vriendschap op deze manier doodbloed, maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet! En zij volgens mij ook niet, hoewel ze dat niet laat merken zo. Wat kan ik doen om dit weer recht te trekken (dacht namelijk dat zodra ik daar niet meer woonde het wel weer beter zou worden)?
Heb overigens al aan haar aangegeven dat ik vind dat ze anders doet, en me min of meer gebruikt alleen als het haar uitkomt.. Dan geeft zij aan dat dat niet waar is dusja...
Groetjes
PS: sorry voor de lange post..
dinsdag 6 maart 2012 om 16:05
Daar heb je ook wel gelijk in, alleen weet ik ook hoe ze kan zijn! Voor ik bij haar ging wonen etc.. En dat mis ik gewoon. Ik wil er best mee doorgaan maar niet op deze manier, want zo is het voor mij ook geen vriendschap maar voel ik me net de ABN AMRO zeg maar.. Het enige probleem wat ik met haar heb is dat ze me gewoon negeert tot het haar uitkomt/mij nodig heeft.
Sorry als ik niet reageer, stap zo in de auto op weg naar huis, zodra ik kan reageer ik weer!
Sorry als ik niet reageer, stap zo in de auto op weg naar huis, zodra ik kan reageer ik weer!
dinsdag 6 maart 2012 om 16:31
Als ze niet bereikbaar is, is het dus eenrichtingsverkeer. Bespreken helpt niet.
Vroeger was het helemaal niet zo? Ook niet in andere opzichten? Dat ze bijvoorbeeld alleen over haar eigen problemen wilde praten, maar niet naar jou luisterde? Als ze toen al erg op zichzelf gericht was, zou ik de relatie toch dood laten bloeden.
Als ze toen wel een goede vriendin was, en geen misbruik van je maakte, kan ik me voorstellen dat je haar nog een laatste kans wilt geven. Maar de relatie tussen jullie is scheef gegroeid. Het klinkt een beetje alsof er een soort hulpverleners-situatie is ontstaan: zij heeft zich afhankelijk gemaakt van jou (voor geld, voor oppas, etc), waarmee ze jou feitelijk macht geeft over haar leven.
Ik vraag me af of zij zich daar niet onbewust tegen aan het afzetten is, omdat ze zo heftig probeert om jouw leven te regelen (zoals je hier en in je vorige topic omschreef). Alsof ze een stukje 'macht' terug probeert te krijgen; om de balans weer terug te krijgen.
Als je haar echt nog een kans wilt geven, zou ik adviseren om per direct te stoppen met helpen, zodat de relatie weer in balans komt. Ga terug naar een puur vriendschappelijke omgang; geen hulp meer, alleen steun. Niet meer oppassen, en zeker geen geld geven. Wel reageren op haar telefoontjes en af en toe zelf een poging doen haar te bereiken.
Dan merk je vanzelf of ze bij draait en jou weer als vriendin gaat zien (en niet als gebruiksvoorwerp), of dat ze haar interesse volkomen verliest.
Vroeger was het helemaal niet zo? Ook niet in andere opzichten? Dat ze bijvoorbeeld alleen over haar eigen problemen wilde praten, maar niet naar jou luisterde? Als ze toen al erg op zichzelf gericht was, zou ik de relatie toch dood laten bloeden.
Als ze toen wel een goede vriendin was, en geen misbruik van je maakte, kan ik me voorstellen dat je haar nog een laatste kans wilt geven. Maar de relatie tussen jullie is scheef gegroeid. Het klinkt een beetje alsof er een soort hulpverleners-situatie is ontstaan: zij heeft zich afhankelijk gemaakt van jou (voor geld, voor oppas, etc), waarmee ze jou feitelijk macht geeft over haar leven.
Ik vraag me af of zij zich daar niet onbewust tegen aan het afzetten is, omdat ze zo heftig probeert om jouw leven te regelen (zoals je hier en in je vorige topic omschreef). Alsof ze een stukje 'macht' terug probeert te krijgen; om de balans weer terug te krijgen.
Als je haar echt nog een kans wilt geven, zou ik adviseren om per direct te stoppen met helpen, zodat de relatie weer in balans komt. Ga terug naar een puur vriendschappelijke omgang; geen hulp meer, alleen steun. Niet meer oppassen, en zeker geen geld geven. Wel reageren op haar telefoontjes en af en toe zelf een poging doen haar te bereiken.
Dan merk je vanzelf of ze bij draait en jou weer als vriendin gaat zien (en niet als gebruiksvoorwerp), of dat ze haar interesse volkomen verliest.
dinsdag 6 maart 2012 om 17:02
dinsdag 6 maart 2012 om 21:12
Vriendschap moet van twee kanten komen en een vriendschap kan je niet in je eentje redden. Als het zo is dat alles van jou moet komen en zij alleen reageert als zij iets nodig heedt en geen interesse in jou toont, dan is dat toch geen basis voor een goede, volwassen vriendschap? Als je er moeite mee hebt los te laten, ga dan eens een goed, face to face gesprek met haar aan en wacht af of na dat gesprek iets van haar kant komt. Zo niet, dan zal je je conclusies moeten trekken, lijkt me.
woensdag 7 maart 2012 om 07:44
Voordat we in 1 huis kwamen te wonen belde ze me ook regelmatig met haar problemen, maar kon ik enigszins ook mijn verhaal bij haar kwijt (zat toen in een slechte relatie). Misschien is er ook wel een schuldgevoel van mijn kant in de zin dat ik weet dat ze weinig mensen om zich heen heeft, en uiteindelijk mij ook geholpen heeft toen ik haar nodig had.. Maar zoals jullie ook aangeven moet ik mezelf afvragen of dit 1 richtingsverkeer is.. Ergens heb ik het idee dat ze dit ook helemaal niet wil, maar misschien is dat omdat ik graag vriendinnen wil blijven.
Het punt is dat ik ook zoveel goeie tijden met haar heb gehad, en dat ik totaal niet het gevoel had dat ze mij gebruikte, en dat mis ik heel erg. Dat heb ik haar ook gezegd, maar volgens mij ziet zij niet dat het veranderd is, want als reactie krijg ik ja maar ik ben niet veranderd. Eigenlijk altijd ontkenning of ontwijken. Ik mis haar, ik mis onze gesprekken, het lachen maar ook zeker het huilen, onze humor die niemand begrijpt, en dat we mekaar maar aan hoeven te kijken en weten wat de ander denkt.
En voor een feit weet ik dat het niet is omdat ze 'weer onafhankelijk' wil zijn, omdat voorheen (voor ik bij haar woonde) ze me ook wel eens benaderde voor geld of hulp in andere vorm. Dat heeft ze ook al wel gezegd dat dat wel handig is, aangezien ze weinig mensen in de buurt heeft..
Hoe kan ik haar toch bereiken (in welke vorm dan ook) en vertellen wat me dwarszit, en daar ook daadwerkelijk antwoord op krijgen? Ik wil namelijk niet dat het zonder enige 'aanleiding' doodbloedt, daarvoor is de vriendschap me teveel waard, maar ben ook bang dat als ik eenmaal aan het gesprek begin het op verwijten lijkt maar dat is het ook niet. Ik wil gewoon weten waarom!
Het punt is dat ik ook zoveel goeie tijden met haar heb gehad, en dat ik totaal niet het gevoel had dat ze mij gebruikte, en dat mis ik heel erg. Dat heb ik haar ook gezegd, maar volgens mij ziet zij niet dat het veranderd is, want als reactie krijg ik ja maar ik ben niet veranderd. Eigenlijk altijd ontkenning of ontwijken. Ik mis haar, ik mis onze gesprekken, het lachen maar ook zeker het huilen, onze humor die niemand begrijpt, en dat we mekaar maar aan hoeven te kijken en weten wat de ander denkt.
En voor een feit weet ik dat het niet is omdat ze 'weer onafhankelijk' wil zijn, omdat voorheen (voor ik bij haar woonde) ze me ook wel eens benaderde voor geld of hulp in andere vorm. Dat heeft ze ook al wel gezegd dat dat wel handig is, aangezien ze weinig mensen in de buurt heeft..
Hoe kan ik haar toch bereiken (in welke vorm dan ook) en vertellen wat me dwarszit, en daar ook daadwerkelijk antwoord op krijgen? Ik wil namelijk niet dat het zonder enige 'aanleiding' doodbloedt, daarvoor is de vriendschap me teveel waard, maar ben ook bang dat als ik eenmaal aan het gesprek begin het op verwijten lijkt maar dat is het ook niet. Ik wil gewoon weten waarom!
woensdag 7 maart 2012 om 08:25
quote:Fency schreef op 06 maart 2012 @ 16:31:
Als ze niet bereikbaar is, is het dus eenrichtingsverkeer. Bespreken helpt niet.
Vroeger was het helemaal niet zo? Ook niet in andere opzichten? Dat ze bijvoorbeeld alleen over haar eigen problemen wilde praten, maar niet naar jou luisterde? Als ze toen al erg op zichzelf gericht was, zou ik de relatie toch dood laten bloeden.
Als ze toen wel een goede vriendin was, en geen misbruik van je maakte, kan ik me voorstellen dat je haar nog een laatste kans wilt geven. Maar de relatie tussen jullie is scheef gegroeid. Het klinkt een beetje alsof er een soort hulpverleners-situatie is ontstaan: zij heeft zich afhankelijk gemaakt van jou (voor geld, voor oppas, etc), waarmee ze jou feitelijk macht geeft over haar leven.
Ik vraag me af of zij zich daar niet onbewust tegen aan het afzetten is, omdat ze zo heftig probeert om jouw leven te regelen (zoals je hier en in je vorige topic omschreef). Alsof ze een stukje 'macht' terug probeert te krijgen; om de balans weer terug te krijgen.
Als je haar echt nog een kans wilt geven, zou ik adviseren om per direct te stoppen met helpen, zodat de relatie weer in balans komt. Ga terug naar een puur vriendschappelijke omgang; geen hulp meer, alleen steun. Niet meer oppassen, en zeker geen geld geven. Wel reageren op haar telefoontjes en af en toe zelf een poging doen haar te bereiken.
Dan merk je vanzelf of ze bij draait en jou weer als vriendin gaat zien (en niet als gebruiksvoorwerp), of dat ze haar interesse volkomen verliest.
Dat stukje over het 'helpen'.. ik heb een vriendin die graag helpt. Ze komt koken en neemt van alles mee, ook andere zaken die ik nodig kan hebben. Heel erg lief, maar.. ik heb ze niet (meer nodig). Ik kan me inmiddels redden en als ik echt iets nodig heb vraag ik het wel en dat heb ik ook geprobeerd duidelijk te maken, al vanaf het begin gezegd tegen haar.
Inmiddels is er bij mij over die ongelijkheid veel ergernis ontstaan, vooral omdat ik tegen een muur praat. Ik heb verder nooit iets gevraagd dus misschien dat dat anders is bij jou vriendin maar ik kan me zo voorstellen dat dat bij haar nu zo is. Ik heb zelf een (voormalig) goede vriend die ook alleen contact zoekt als er wat is of als hij nieuwsgierig is naar iets in mijn leven. Bijvoorbeeld een nieuwe vriend ofzo. Daar kan ik me echt rot aan ergeren en tegenwoordig zeg ik het ook. Onze vriendschap is niet meer zoals het was maar dat is ook ok, vriendschappen veranderen.
Ik ben blij dat ik wel een beste vriendin heb maar dat is heel anders dan die andere twee vriendschappen en gebaseerd op gelijkheid. We zijn er voor elkáár.
Ik zou echt voor jezelf kiezen nu @Avanja
Als ze niet bereikbaar is, is het dus eenrichtingsverkeer. Bespreken helpt niet.
Vroeger was het helemaal niet zo? Ook niet in andere opzichten? Dat ze bijvoorbeeld alleen over haar eigen problemen wilde praten, maar niet naar jou luisterde? Als ze toen al erg op zichzelf gericht was, zou ik de relatie toch dood laten bloeden.
Als ze toen wel een goede vriendin was, en geen misbruik van je maakte, kan ik me voorstellen dat je haar nog een laatste kans wilt geven. Maar de relatie tussen jullie is scheef gegroeid. Het klinkt een beetje alsof er een soort hulpverleners-situatie is ontstaan: zij heeft zich afhankelijk gemaakt van jou (voor geld, voor oppas, etc), waarmee ze jou feitelijk macht geeft over haar leven.
Ik vraag me af of zij zich daar niet onbewust tegen aan het afzetten is, omdat ze zo heftig probeert om jouw leven te regelen (zoals je hier en in je vorige topic omschreef). Alsof ze een stukje 'macht' terug probeert te krijgen; om de balans weer terug te krijgen.
Als je haar echt nog een kans wilt geven, zou ik adviseren om per direct te stoppen met helpen, zodat de relatie weer in balans komt. Ga terug naar een puur vriendschappelijke omgang; geen hulp meer, alleen steun. Niet meer oppassen, en zeker geen geld geven. Wel reageren op haar telefoontjes en af en toe zelf een poging doen haar te bereiken.
Dan merk je vanzelf of ze bij draait en jou weer als vriendin gaat zien (en niet als gebruiksvoorwerp), of dat ze haar interesse volkomen verliest.
Dat stukje over het 'helpen'.. ik heb een vriendin die graag helpt. Ze komt koken en neemt van alles mee, ook andere zaken die ik nodig kan hebben. Heel erg lief, maar.. ik heb ze niet (meer nodig). Ik kan me inmiddels redden en als ik echt iets nodig heb vraag ik het wel en dat heb ik ook geprobeerd duidelijk te maken, al vanaf het begin gezegd tegen haar.
Inmiddels is er bij mij over die ongelijkheid veel ergernis ontstaan, vooral omdat ik tegen een muur praat. Ik heb verder nooit iets gevraagd dus misschien dat dat anders is bij jou vriendin maar ik kan me zo voorstellen dat dat bij haar nu zo is. Ik heb zelf een (voormalig) goede vriend die ook alleen contact zoekt als er wat is of als hij nieuwsgierig is naar iets in mijn leven. Bijvoorbeeld een nieuwe vriend ofzo. Daar kan ik me echt rot aan ergeren en tegenwoordig zeg ik het ook. Onze vriendschap is niet meer zoals het was maar dat is ook ok, vriendschappen veranderen.
Ik ben blij dat ik wel een beste vriendin heb maar dat is heel anders dan die andere twee vriendschappen en gebaseerd op gelijkheid. We zijn er voor elkáár.
Ik zou echt voor jezelf kiezen nu @Avanja
woensdag 7 maart 2012 om 08:35
@eefje1980: die vriendin van jou doet het uit haarzelf, en jij zegt ook tegen haar dat je dat niet nodig hebt. Dan zou ik het mezelf aandoen als dat mijn situatie was, maar ze vraagt het aan mij en gaat ervanuit dat ik haar uit de brand help. Nu is dit geen probleem als dat zo af en toe gebeurd (daar ben je vrienden voor) maar het gebeurd de laatste maanden regelmatig, en ik kan moeilijk nee zeggen (wat zij natuurlijk ook wel weet)... En misschien is het beter om voor mezelf te kiezen en de vriendschap te beeindigen, maar dat is zo verrekte moeilijk!! Slaap al dagen slecht omdat ik erover loop te piekeren...
Hoe reageerde die vriend van jou toen je hem zei dat je je daaraan ergerde? En die vriendin?
Hoe reageerde die vriend van jou toen je hem zei dat je je daaraan ergerde? En die vriendin?
woensdag 7 maart 2012 om 09:22
quote:avanja schreef op 07 maart 2012 @ 08:35:
@eefje1980: die vriendin van jou doet het uit haarzelf, en jij zegt ook tegen haar dat je dat niet nodig hebt. Dan zou ik het mezelf aandoen als dat mijn situatie was, maar ze vraagt het aan mij en gaat ervanuit dat ik haar uit de brand help. Nu is dit geen probleem als dat zo af en toe gebeurd (daar ben je vrienden voor) maar het gebeurd de laatste maanden regelmatig, en ik kan moeilijk nee zeggen (wat zij natuurlijk ook wel weet)... En misschien is het beter om voor mezelf te kiezen en de vriendschap te beeindigen, maar dat is zo verrekte moeilijk!! Slaap al dagen slecht omdat ik erover loop te piekeren...
Hoe reageerde die vriend van jou toen je hem zei dat je je daaraan ergerde? En die vriendin?
@avanja ik snap het nu, had het niet helemaal goed begrepen hoe je er zelf instond. Ik denk dat je in deze situatie júist voor jezelf moet kiezen. Die leuke tijden hebben samen kun je misschien nog wel veel relaxter doen met een vriendin waarbij het wat gelijkmatiger gaat en er ook eens wat terugkomt naar jou. Het hoeft niet op een weegschaal natuurlijk maar het is wel fijner dan. En als je er over kunt praten en echt van elkaar houdt kun je elkaar die dingen zeggen.
Dat heb ik dus met mijn beste vriendin. Er is tussen ons heus wel wat voorgevallen, ik heb fouten gemaakt en zij idem dito. Maar we kunnen het altijd uitpraten en willen allebei absoluut de vriendschap niet kwijt dus dan praten we erover. En dan groei je samen verder als het ware. Terwijl onze levens op het moment best verschillen. Interesse is de sleutel. En het klinkt of je vriendin die niet meer voor jou heeft, hoe flauw en lullig ook.
Die vriend buigt of barst niet en zegt dat ik me aanstel dan of gooit het allemaal bij mij neer. Omdat ik daar best wel klaar mee was, vooral zijn: "zie je nou wel" houding toen ik mijn leven weer wat oppakte en de rare acties soms van hem als ik een man in mijn leven had (let wel, hij valt op mannen he) die soms echt de boel in het honderd konden schoppen deden mij beslissen dat het me niet meer kon schelen wat voor vriendschap het was. We kunnen nog steeds leuk winkelen en kletsen maar mijn gevoelens deel ik niet meer met hem en dat hoeft hij andersom ook echt niet meer te verwachten. Ik kan hem gewoon niet vertrouwen.
De vriendin, daar heb ik eens een heel goed gesprek mee gehad. Ze voelde het alsof ik haar niet toeliet in mijn leven. Heb geprobeerd uit te leggen dat dat oa kwam door mezelf, dat ik het moeilijk had met mezelf en dat ik dan liever niet gelijk zoveel "deel" en ook omdat ze zelf bijna niks met me deelde en altijd zo "perfekt" over kwam.
Toen heeft ze zich best opengesteld en dat was heel fijn maar het ging al gauw weer minder en ik werd weer de "eef waar wat mee was" terwijl het veel beter met me ging. Dat muurtje daar boks ik nog wat tegen maar het lukt niet echt best op het moment. Wat het ook niet makkelijk maakt is dat ze nogal jaloers is en dat ik met haar vriend (oorspronkelijk ook mijn beste vriend, heb ze gekoppeld) samenwerk af en toe en dat ze niet wil dat we koffie gaan drinken daarna. Dat heeft me veel pijn gedaan want ze vertrouwt in feite hém niet. Ze kan mij echt vertrouwen en ik begrijp het niet. Jemig nu zit ik te egoposten op jouw topic. Als ik het weg moet halen, zeg het maar.
Wat ik wilde zeggen is dat je soms vriendschappen net als relaties moet zien. Dan werken ze gewoon niet meer en het lukt niet om er iets aan te doen. En dat is heel pijnlijk maar wel menselijk. Kijk om je heen er lopen vast mensen rond met wie je leuk bevriend zou kunnen raken en die een positievere insteek hebben voor wat betreft vriendschappen.
@eefje1980: die vriendin van jou doet het uit haarzelf, en jij zegt ook tegen haar dat je dat niet nodig hebt. Dan zou ik het mezelf aandoen als dat mijn situatie was, maar ze vraagt het aan mij en gaat ervanuit dat ik haar uit de brand help. Nu is dit geen probleem als dat zo af en toe gebeurd (daar ben je vrienden voor) maar het gebeurd de laatste maanden regelmatig, en ik kan moeilijk nee zeggen (wat zij natuurlijk ook wel weet)... En misschien is het beter om voor mezelf te kiezen en de vriendschap te beeindigen, maar dat is zo verrekte moeilijk!! Slaap al dagen slecht omdat ik erover loop te piekeren...
Hoe reageerde die vriend van jou toen je hem zei dat je je daaraan ergerde? En die vriendin?
@avanja ik snap het nu, had het niet helemaal goed begrepen hoe je er zelf instond. Ik denk dat je in deze situatie júist voor jezelf moet kiezen. Die leuke tijden hebben samen kun je misschien nog wel veel relaxter doen met een vriendin waarbij het wat gelijkmatiger gaat en er ook eens wat terugkomt naar jou. Het hoeft niet op een weegschaal natuurlijk maar het is wel fijner dan. En als je er over kunt praten en echt van elkaar houdt kun je elkaar die dingen zeggen.
Dat heb ik dus met mijn beste vriendin. Er is tussen ons heus wel wat voorgevallen, ik heb fouten gemaakt en zij idem dito. Maar we kunnen het altijd uitpraten en willen allebei absoluut de vriendschap niet kwijt dus dan praten we erover. En dan groei je samen verder als het ware. Terwijl onze levens op het moment best verschillen. Interesse is de sleutel. En het klinkt of je vriendin die niet meer voor jou heeft, hoe flauw en lullig ook.
Die vriend buigt of barst niet en zegt dat ik me aanstel dan of gooit het allemaal bij mij neer. Omdat ik daar best wel klaar mee was, vooral zijn: "zie je nou wel" houding toen ik mijn leven weer wat oppakte en de rare acties soms van hem als ik een man in mijn leven had (let wel, hij valt op mannen he) die soms echt de boel in het honderd konden schoppen deden mij beslissen dat het me niet meer kon schelen wat voor vriendschap het was. We kunnen nog steeds leuk winkelen en kletsen maar mijn gevoelens deel ik niet meer met hem en dat hoeft hij andersom ook echt niet meer te verwachten. Ik kan hem gewoon niet vertrouwen.
De vriendin, daar heb ik eens een heel goed gesprek mee gehad. Ze voelde het alsof ik haar niet toeliet in mijn leven. Heb geprobeerd uit te leggen dat dat oa kwam door mezelf, dat ik het moeilijk had met mezelf en dat ik dan liever niet gelijk zoveel "deel" en ook omdat ze zelf bijna niks met me deelde en altijd zo "perfekt" over kwam.
Toen heeft ze zich best opengesteld en dat was heel fijn maar het ging al gauw weer minder en ik werd weer de "eef waar wat mee was" terwijl het veel beter met me ging. Dat muurtje daar boks ik nog wat tegen maar het lukt niet echt best op het moment. Wat het ook niet makkelijk maakt is dat ze nogal jaloers is en dat ik met haar vriend (oorspronkelijk ook mijn beste vriend, heb ze gekoppeld) samenwerk af en toe en dat ze niet wil dat we koffie gaan drinken daarna. Dat heeft me veel pijn gedaan want ze vertrouwt in feite hém niet. Ze kan mij echt vertrouwen en ik begrijp het niet. Jemig nu zit ik te egoposten op jouw topic. Als ik het weg moet halen, zeg het maar.
Wat ik wilde zeggen is dat je soms vriendschappen net als relaties moet zien. Dan werken ze gewoon niet meer en het lukt niet om er iets aan te doen. En dat is heel pijnlijk maar wel menselijk. Kijk om je heen er lopen vast mensen rond met wie je leuk bevriend zou kunnen raken en die een positievere insteek hebben voor wat betreft vriendschappen.