Is dit normaal?

Mijn vriend heeft een hekel aan mijn familie...prima niet iedereen kan overweg met iedereen. Maar mijn zusje zei dus in het begin van onze relatie tegen hem Tom is Stom (ze was 8 jaar oud en hij destijds 20). Hij kreeg daardoor een afschuwelijke hekel aan haar (kinderachtig! Het is een klein meisje) en ging zelfs dromen dat hij haar met een machinegeweer dood had geschoten (hier schaamde hij zich wel voor). Daarnaast is mijn moeder nooit goed. Mijn moeder was depressief en was weggelopen. Ik was super ongerust (mijn moeder was al 8 uur vermist), maar het interesseerde hem geen hol. Ook als mijn zusjes wel eens smsen kan ik bij jou eten, mama heeft geen zin om te koken wordt hij kwaad op mijn vader en zegt dat mijn vader moet zorgen dat zei in de keuken gaat staan. En ja ik geef toe ik kom niet uit het allerwarmste gezin en mijn moeder is af en toe een grote aanstelster maar desalniettemin houd ik wel van ze. Hij ging er zover in door dat ik een hekel begon te krijgen aan mijn familie en ook negatief werd, maar ik ben ze weer vaker gaan opzoeken en het heeft mijn ogen geopend dat mijn familie een beetje apart is maar niet raar ofzo. Daarnaast heeft hij altijd wat te klagen over mijn genen. Hij heeft ooit is gehoord dat er in mijn familie ooit 200 a 300 jaar geleden een neef en nicht met elkaar zijn getrouwd. En nu ging hij aan mij vragen hoe heel mijn familie is (ziektes etc) en dat mijn moeder depressief is komt natuurlijk daardoor! Daarnaast heb ik een gehandicapt zusje en een gehandicapte oom, hij zegt dus als wij kinderen krijgen dat we dan waarschijnlijk een gehandicapt kind zullen krijgen en daarom bang is (wat mijn zusje heeft is niet erfelijk, maar is veroorzaakt door een herseninfarct op vierjarige leeftijd). Ik bijt wel van me af door te zeggen...ja jouw tante heeft kanker gehad en je zus van 28 ook beginnende baarmoederhalskanker, denk je dat ik ook een kind met kanker wil? En denk je nou echt dat je onsterfelijk bent en 93 wordt met je geblow, gedrinkk en gerook? In alle families komt rottigheid voor hoor! Maarja hij denkt dat zijn familie onsterfelijk is aangezien hij een achteroom heeft van 93 en hij dezelfde waterige oogjes als hem heeft en een tante van 95 heeft die 2 flessen jenever en 2 pakken shaq per daag weg rookt/zuipt ofzo. Hij beschrijft zijn ras als onsterfelijk! Voor de rest heeft zijn zus echt woede aanvallen en daar heb ik hem ook wel eens op aangevallen als een soort verdediging. Ik weet dat dit niet goed is en het maakt me ontzettend onzeker...ik heb er slapeloze nachten van gehad...oxazepam tabletjes voor gekregen en hier licht aan verslaafd geweest, maar ondertussen al weer maanden mee gestopt. Omdat ik een beetje last had van een angststoornis zegt hij ook vaak dat mijn psychische problemen dus te wijten zijn aan mijn genen. Ben ik echt zo'n rot mens? Zijn mijn genen echt zo slecht? Ik ben ook niet altijd aardig geweest over zijn familie dat moet ik toegeven, maar wat hij zegt is vele malen erger en raakt me echt diep. Geloof dan ook niet dat hij zichzelf opvreet over de dingen die ik ooit heb gezegd uit verdediging. Zijn familie is alles en de mijne niets! Ik moet verplicht mee naar verjaardagen van zijn familie (hij dwingt me zelfs als ik echt geen zin heb) en hij komt nooit naar de verjaardagen van mijn familie en dan zit iedereen tegen mij van waarom komt hij niet? Daarnaast als zijn zus ziek is bedient hij haar op haar wenken en als ik ziek ben moet ik me niet aanstellen...ik voel me weleens buitengesloten...ben ik dan een zeikerd? Is het normaal dat je wel zorgzaam ben voor je familie maar niet voor je partner?

Ja ik weet het ook niet, ik weet alleen dat ik onzeker ben over mijzelf en mijn karakter. En dat verwijt ik hem. Ik heb trouwens voor de dingen die ik heb gezegd mijn excuses aangeboden (het was echt frustratie, verdediging, kwaadheid), ik heb helemaal geen hekel aan zijn familie. Ik heb zelfs tegen hem gezegd, dat ik gek op ze ben. Maar hij zal dat nooit doen, want mijn familie is gewoon echt te min.

Ik weet dat hij misschien niet altijd goed voor me is. Maar hij heeft ook goede kanten dat zeker en houdt ook veel van hem. Vindt het alleen zo rot dat hij zo twijfelt aan mij en mijn genen

Oke...pff ik ga het in ieder geval met hem over hebben. Misschien is het dan maar beter dat we uit elkaar gaan. Ik moet zeggen dat ik mezelf al vaak heb afgevraagd: "Wil ik dit echt", maar dan altijd bleef.

Ja maar wat moet ik dan zeggen....oke jij bent onsterfelijk en mijn familie is stom? Communicatie is niet ons sterkste punt...van zijn kant trouwens ook totaal niet:P Ik had gezegd dat ik het zat was om dat geschreeuw van zijn zus aan te horen en was tijdelijk bij mijn ouders gaan wonen. Dus op mijn verjaardag van mij zei mijn vader tegen hem waarom doet jouw zus zo? En toen werd hij super agressief. En ging hij allemaal negatieve dingen over mij tegen mijn ouders vertellen. Eerlijk gezegd vind ik dat ook kinderachtig... Alleen maar omdat ik het even niet meer aan kon ben ik naar mijn ouders gegaan en heb ik daar idd een beetje lopen klagen over mijn leefsituatie bij hem...en mijn vader had hem daar misschien niet over moeten aanspreken.