Relaties
alle pijlers
Is het echt op? En dan?
zondag 22 augustus 2010 om 20:30
Hoe kan ik nou een keuze maken uit twee kwaden? Zo doorgaan, terwijl het voor allemaal niet het beste is en ik er in elk geval aan kapot ga, of scheiden met alle gevolgen van dien.
Wanneer weet je welke keuze de beste is en hoe dan.. Ik wil beide écht niet, maar andere opties lijken op.
Het maakt me zo verdrietig en ik kan mijn masker en alle schijn steeds maar lastiger ophouden. De ruzies, de onzekerheid, het verdriet en de eenzaamheid, het moet echt stoppen, maar hoe?
Wanneer weet je welke keuze de beste is en hoe dan.. Ik wil beide écht niet, maar andere opties lijken op.
Het maakt me zo verdrietig en ik kan mijn masker en alle schijn steeds maar lastiger ophouden. De ruzies, de onzekerheid, het verdriet en de eenzaamheid, het moet echt stoppen, maar hoe?
zondag 22 augustus 2010 om 22:09
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 21:51:
Berusting, tja, die is er nog niet in elk geval. Volgens mij komt dat vanuit de depressie die ik gehad heb. Toen vond ik alles maar prima, hoe ik me ook voelde of wat ik of hij ook deed, het maakte me echt allemaal niet uit.
Dat kan dus wel, en dat voelt soms echt nog als een 'optie', ik kan altijd nog weer terug gaan naar 'niet belangrijk zijn en er niet toe doen' en dan hebben we geen ruzies enz. (of het een gezonde situatie zou zijn valt natuurlijk te bezien, maar het is genoeg om me alweer te laten twijfelen)
Je doet er wel toe.
Het is belangrijk om weer eigen ruimte in te nemen binnen de relatie. Je kan je niet meer verstoppen achter 'er niet toe doen'.
Dat is niet goed voor jouw en al helemaal niet voor je huwelijk.
Jullie relatie is nu wel degelijk veranderd, doordat jij meer van jezelf laat zien. Er is een andere dynamiek ontstaan.
Het zou goed zijn om hier samen mee aan de slag te gaan.
Maar, het is voor nu misschien belangrijker om in jezelf en je zelfbeeld te investeren, zodat jij zelf wat meer rust hebt en je sterker voelt.
Berusting, tja, die is er nog niet in elk geval. Volgens mij komt dat vanuit de depressie die ik gehad heb. Toen vond ik alles maar prima, hoe ik me ook voelde of wat ik of hij ook deed, het maakte me echt allemaal niet uit.
Dat kan dus wel, en dat voelt soms echt nog als een 'optie', ik kan altijd nog weer terug gaan naar 'niet belangrijk zijn en er niet toe doen' en dan hebben we geen ruzies enz. (of het een gezonde situatie zou zijn valt natuurlijk te bezien, maar het is genoeg om me alweer te laten twijfelen)
Je doet er wel toe.
Het is belangrijk om weer eigen ruimte in te nemen binnen de relatie. Je kan je niet meer verstoppen achter 'er niet toe doen'.
Dat is niet goed voor jouw en al helemaal niet voor je huwelijk.
Jullie relatie is nu wel degelijk veranderd, doordat jij meer van jezelf laat zien. Er is een andere dynamiek ontstaan.
Het zou goed zijn om hier samen mee aan de slag te gaan.
Maar, het is voor nu misschien belangrijker om in jezelf en je zelfbeeld te investeren, zodat jij zelf wat meer rust hebt en je sterker voelt.
zondag 22 augustus 2010 om 22:10
zondag 22 augustus 2010 om 22:11
zondag 22 augustus 2010 om 22:12
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:11:
En ja, natuurlijk heeft mijn gedrag hier aan meegeholpen, en ik weet dat hij zijn eigen tempo e.d. heeft.
Maar we zouden toch een manier moeten kunnen vinden dat we weer samen onderweg zijn, in plaats van hij zijn route en ik de mijne en maar kijken waar we uitkomen?Idd. Dan moet je nu stoppen met kijken wat je allemaal mist bij hem en starten met jezelf dat te geven, zodat je weer oog kunt hebben voor hem. Het begint altijd bij jezelf.
En ja, natuurlijk heeft mijn gedrag hier aan meegeholpen, en ik weet dat hij zijn eigen tempo e.d. heeft.
Maar we zouden toch een manier moeten kunnen vinden dat we weer samen onderweg zijn, in plaats van hij zijn route en ik de mijne en maar kijken waar we uitkomen?Idd. Dan moet je nu stoppen met kijken wat je allemaal mist bij hem en starten met jezelf dat te geven, zodat je weer oog kunt hebben voor hem. Het begint altijd bij jezelf.
zondag 22 augustus 2010 om 22:16
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:11:
En ja, natuurlijk heeft mijn gedrag hier aan meegeholpen, en ik weet dat hij zijn eigen tempo e.d. heeft.
Maar we zouden toch een manier moeten kunnen vinden dat we weer samen onderweg zijn, in plaats van hij zijn route en ik de mijne en maar kijken waar we uitkomen?
Wellicht echter jij bent zo hard met jou bezig geweest , van zover terug gekomen , jij moest wel vor je kinderen en voor jou. Ik vind dat ook zeer sterk om te lezen. Echter jij stond in dit hele proces wel centraal en terecht en belangrijk.
Hij heeft daarnaast geleefd , welk begrip krijgt hij nu van jou hiervoor?
Zoals ik je lees en ervaar in je woorden heb je zo hard gewerkt aan jezelf en voel je je zoveel beter dan toen. Nu wil je dát omzetten in je relatie (overigens terecht) echter in mijn ogen vergeet je dan de ander. Vergeet je eerst te zoeken naar het begrip in jou voor hem.... die in die periode van jouw vechten en zoeken er ook maar naast zat.
Er klinkt weinig mededogen (wellicht onbewust) in je woorden door naar hem toe.
En ja, natuurlijk heeft mijn gedrag hier aan meegeholpen, en ik weet dat hij zijn eigen tempo e.d. heeft.
Maar we zouden toch een manier moeten kunnen vinden dat we weer samen onderweg zijn, in plaats van hij zijn route en ik de mijne en maar kijken waar we uitkomen?
Wellicht echter jij bent zo hard met jou bezig geweest , van zover terug gekomen , jij moest wel vor je kinderen en voor jou. Ik vind dat ook zeer sterk om te lezen. Echter jij stond in dit hele proces wel centraal en terecht en belangrijk.
Hij heeft daarnaast geleefd , welk begrip krijgt hij nu van jou hiervoor?
Zoals ik je lees en ervaar in je woorden heb je zo hard gewerkt aan jezelf en voel je je zoveel beter dan toen. Nu wil je dát omzetten in je relatie (overigens terecht) echter in mijn ogen vergeet je dan de ander. Vergeet je eerst te zoeken naar het begrip in jou voor hem.... die in die periode van jouw vechten en zoeken er ook maar naast zat.
Er klinkt weinig mededogen (wellicht onbewust) in je woorden door naar hem toe.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 22 augustus 2010 om 22:19
Waarom vecht je met hem? Waarom zoek je niet naar de middenweg? Hoe komt het dat je geen begrip toont dat hij het liefst wegloopt bij jou? Hij werd wellicht eerder afgewezen (ooit in die moeilijke periode) wanneer hij het wel wilde geven.
Nogmaal ik vind zijn gedrag zo opmerkelijk vermijdend dat ik jou vraag : hoe komt dat en waar heb jij hierin verantwoording?
Nogmaal ik vind zijn gedrag zo opmerkelijk vermijdend dat ik jou vraag : hoe komt dat en waar heb jij hierin verantwoording?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 22 augustus 2010 om 22:28
Ik snap je nu, maar ik kom even niet uit mijn woorden lijkt wel.
Het klopt wat je zegt dat het al heel lang 'mijn strijd' is, en hij er maar naast zit. Het voelt voor mij alsof dat zijn keuze is geweest, ik heb ontzettend vaak geprobeerd om er onze strijd van te maken, maar het lukt me niet.
Hij krijgt veel begrip van mij, maar sommige dingen begrijp ik wel maar kan ik niet 'accepteren'.
Het is inderdaad hel geweest, ik heb me zo vreselijk gevoeld, en zelfs toen was die arm van hem er al niet. Ik begrijp dat die arm er niet is, er niet zal zijn maar ik kan me daar niet goed bij neerleggen (lastig uitleggen).
Ik snap ook niet goed hoe DNM bedoelt dat ik bij mezelf moet zoeken wat ik bij hem mis, hoe zou ik dat praktisch gezien kunnen doen bij, zoals hier, iets simpels als een arm om me heen?
Het klopt wat je zegt dat het al heel lang 'mijn strijd' is, en hij er maar naast zit. Het voelt voor mij alsof dat zijn keuze is geweest, ik heb ontzettend vaak geprobeerd om er onze strijd van te maken, maar het lukt me niet.
Hij krijgt veel begrip van mij, maar sommige dingen begrijp ik wel maar kan ik niet 'accepteren'.
Het is inderdaad hel geweest, ik heb me zo vreselijk gevoeld, en zelfs toen was die arm van hem er al niet. Ik begrijp dat die arm er niet is, er niet zal zijn maar ik kan me daar niet goed bij neerleggen (lastig uitleggen).
Ik snap ook niet goed hoe DNM bedoelt dat ik bij mezelf moet zoeken wat ik bij hem mis, hoe zou ik dat praktisch gezien kunnen doen bij, zoals hier, iets simpels als een arm om me heen?
zondag 22 augustus 2010 om 22:31
quote:Enn schreef op 22 augustus 2010 @ 22:16:
[...]
Er klinkt weinig mededogen (wellicht onbewust) in je woorden door naar hem toe.
Ik denk dat dit ook komt omdat ik dit topic juist op 'zo'n moment' open, ik was echt heel erg boos (op hem) en verdrietig net. Dan zal ook wel kleuren.
Ik ben wel erg blij met jullie reacties in elk geval!
[...]
Er klinkt weinig mededogen (wellicht onbewust) in je woorden door naar hem toe.
Ik denk dat dit ook komt omdat ik dit topic juist op 'zo'n moment' open, ik was echt heel erg boos (op hem) en verdrietig net. Dan zal ook wel kleuren.
Ik ben wel erg blij met jullie reacties in elk geval!
zondag 22 augustus 2010 om 22:39
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:28:
Ik snap je nu, maar ik kom even niet uit mijn woorden lijkt wel.
Het klopt wat je zegt dat het al heel lang 'mijn strijd' is, en hij er maar naast zit. Het voelt voor mij alsof dat zijn keuze is geweest, ik heb ontzettend vaak geprobeerd om er onze strijd van te maken, maar het lukt me niet.
Wellicht omdat het idd alleen jouw strijd is? Jouw proces?
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:28:
Hij krijgt veel begrip van mij, maar sommige dingen begrijp ik wel maar kan ik niet 'accepteren'.
Het is inderdaad hel geweest, ik heb me zo vreselijk gevoeld, en zelfs toen was die arm van hem er al niet. Ik begrijp dat die arm er niet is, er niet zal zijn maar ik kan me daar niet goed bij neerleggen (lastig uitleggen).
Wat doet en deed hij wél ? Zorgde hij voor de kinderen? Deed hij het huishouden? Wat deed hij wél ? je kan mensen niet maken naar eigen behoefte wel waarderen voor wie ze wél zijn.
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:28:
Ik snap ook niet goed hoe DNM bedoelt dat ik bij mezelf moet zoeken wat ik bij hem mis, hoe zou ik dat praktisch gezien kunnen doen bij, zoals hier, iets simpels als een arm om me heen?
Je verlangt van hem iets wat hij simpelweg (wellicht nu) niet kan geven dan kan je maar een ding het aan jezelf geven . Hij kon en kan jouw verdriet niet wegnemen wellicht heeft hij er daardoor de brui aan gegeven. Net zoals hoe verdrietig het ook ooit was jij hem de brui hebt gegeven.
Waarom neem je jezelf niet "op schoot " en geef je jezelf niet die arm?
(weet het niet anders te schrijven en nee ik ben geen irri-spirri persoon en toch bedoel ik het wel zo )
Wellicht als je dat kan komt er voor hem ook ruimte omdat hij het wellicht niet meer ervaart als " ik moet het oplossen maar wat ik ook doe het is niet goed "?
Ik snap je nu, maar ik kom even niet uit mijn woorden lijkt wel.
Het klopt wat je zegt dat het al heel lang 'mijn strijd' is, en hij er maar naast zit. Het voelt voor mij alsof dat zijn keuze is geweest, ik heb ontzettend vaak geprobeerd om er onze strijd van te maken, maar het lukt me niet.
Wellicht omdat het idd alleen jouw strijd is? Jouw proces?
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:28:
Hij krijgt veel begrip van mij, maar sommige dingen begrijp ik wel maar kan ik niet 'accepteren'.
Het is inderdaad hel geweest, ik heb me zo vreselijk gevoeld, en zelfs toen was die arm van hem er al niet. Ik begrijp dat die arm er niet is, er niet zal zijn maar ik kan me daar niet goed bij neerleggen (lastig uitleggen).
Wat doet en deed hij wél ? Zorgde hij voor de kinderen? Deed hij het huishouden? Wat deed hij wél ? je kan mensen niet maken naar eigen behoefte wel waarderen voor wie ze wél zijn.
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:28:
Ik snap ook niet goed hoe DNM bedoelt dat ik bij mezelf moet zoeken wat ik bij hem mis, hoe zou ik dat praktisch gezien kunnen doen bij, zoals hier, iets simpels als een arm om me heen?
Je verlangt van hem iets wat hij simpelweg (wellicht nu) niet kan geven dan kan je maar een ding het aan jezelf geven . Hij kon en kan jouw verdriet niet wegnemen wellicht heeft hij er daardoor de brui aan gegeven. Net zoals hoe verdrietig het ook ooit was jij hem de brui hebt gegeven.
Waarom neem je jezelf niet "op schoot " en geef je jezelf niet die arm?
(weet het niet anders te schrijven en nee ik ben geen irri-spirri persoon en toch bedoel ik het wel zo )
Wellicht als je dat kan komt er voor hem ook ruimte omdat hij het wellicht niet meer ervaart als " ik moet het oplossen maar wat ik ook doe het is niet goed "?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 22 augustus 2010 om 22:40
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:31:
[...]
Ik denk dat dit ook komt omdat ik dit topic juist op 'zo'n moment' open, ik was echt heel erg boos (op hem) en verdrietig net. Dan zal ook wel kleuren.
ja dat snap ik
[...]
Ik denk dat dit ook komt omdat ik dit topic juist op 'zo'n moment' open, ik was echt heel erg boos (op hem) en verdrietig net. Dan zal ook wel kleuren.
ja dat snap ik
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 22 augustus 2010 om 22:52
zondag 22 augustus 2010 om 22:59
Ik denk dat DMN dát bedoelde met emotionele onafhankelijkheid dan neem je verantwoording voor je eigen emoties. Overigens jouw perspectief kleurt je emoties .Je schijft : ik ben ook erg boos en dus klinkt er weinig mededogen in mijn woorden. Dat is wellicht logisch echter deze man zit nog wel gewoon naast je meid. Na al die ellende is hij er gewoon.
Bekijk het eens van die kant. Ik snap dat de strijd die jij voert een stimulus nodig heeft echter wanneer jij toe staat van jezelf dat die stimulus jouw man is, castreer sabboteer je in mijn ogen zelf een emotionele relatie met hem.
Ik zou ook geen arm om zo'n persoon heen willen leggen als partner van.
Bekijk het eens van die kant. Ik snap dat de strijd die jij voert een stimulus nodig heeft echter wanneer jij toe staat van jezelf dat die stimulus jouw man is, castreer sabboteer je in mijn ogen zelf een emotionele relatie met hem.
Ik zou ook geen arm om zo'n persoon heen willen leggen als partner van.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 24 augustus 2010 om 12:51
Weg wezen!! Af stoffen en opnieuw beginnen! Nooit je kinderen opvoeden door te laten zien dat het ok is om ongelukkig te zijn binnen een relatie. Dat wil je je kinderen toch ook niet meegeven! Het leven is ook kort voor jouw, haal er alles uit! Ik spreek uit ervaring en mijn nieuwe ( sinds kort) vrouw ook!! Je blijft nu alleen maar bij hem voor de schijn veiligheid en omdat het kut is om alles te gaan regelen, de ruzies, de cd collectie. Het eerste jaar is zoo klote na een scheiding, maar wat je er weer voor terug gaat krijgen is ècht de moeite waard!! Je weet dan immers prima wat je wel en absoluut niet meer wilt in het leven. En ook een alleen staande moeder kan prima voor de kinderen zorgen. En ik weet het blijft een moeilijke beslissing, maar dat is over 25 jaar nog steeds zo. Heb vertrouwen en zorg dat het leven je weer toe lacht! Kinderen weten donders goed of moeder gelukkig is of niet, geef ze een ander voorbeeld in het leven. Mijn tweeling was 3,5 jaar toen ik besloot dat ik het nu echt niet meer trok!! Ik wens je veel wijsheid en succes toe!
dinsdag 24 augustus 2010 om 12:58
quote:P4TRICK schreef op 24 augustus 2010 @ 12:51:
Weg wezen!! Af stoffen en opnieuw beginnen! Nooit je kinderen opvoeden door te laten zien dat het ok is om ongelukkig te zijn binnen een relatie.
Iedereen is wel eens ongelukkig en de fout is dat men heel vaak denkt dat het aan de relatie ligt, maar dat is maar zelden het geval. Een partner is er niet om jou gelukkig te maken, die verantwoording heb jezelf
Dat wil je je kinderen toch ook niet meegeven! Het leven is ook kort voor jouw, haal er alles uit! Ik spreek uit ervaring en mijn nieuwe ( sinds kort) vrouw ook!!
Dus je kiest voor je eigen geluk terwijl je weet dat het voor je kinderen beter is dat pa en ma bij elkaar blijven, dat vind ik nogal egoistisch
Je blijft nu alleen maar bij hem voor de schijn veiligheid en omdat het kut is om alles te gaan regelen, de ruzies, de cd collectie. Het eerste jaar is zoo klote na een scheiding, maar wat je er weer voor terug gaat krijgen is ècht de moeite waard!!
Dat is ook maar zeer discutabel, onderzoeken laten zien dat de meeste mensen het geluksniveau van hun eerste huwelijk nooit meer halen in hun verdere leven.
Je weet dan immers prima wat je wel en absoluut niet meer wilt in het leven. En ook een alleen staande moeder kan prima voor de kinderen zorgen. En ik weet het blijft een moeilijke beslissing, maar dat is over 25 jaar nog steeds zo. Heb vertrouwen en zorg dat het leven je weer toe lacht! Kinderen weten donders goed of moeder gelukkig is of niet, geef ze een ander voorbeeld in het leven. Mijn tweeling was 3,5 jaar toen ik besloot dat ik het nu echt niet meer trok!! Ik wens je veel wijsheid en succes toe!
Weg wezen!! Af stoffen en opnieuw beginnen! Nooit je kinderen opvoeden door te laten zien dat het ok is om ongelukkig te zijn binnen een relatie.
Iedereen is wel eens ongelukkig en de fout is dat men heel vaak denkt dat het aan de relatie ligt, maar dat is maar zelden het geval. Een partner is er niet om jou gelukkig te maken, die verantwoording heb jezelf
Dat wil je je kinderen toch ook niet meegeven! Het leven is ook kort voor jouw, haal er alles uit! Ik spreek uit ervaring en mijn nieuwe ( sinds kort) vrouw ook!!
Dus je kiest voor je eigen geluk terwijl je weet dat het voor je kinderen beter is dat pa en ma bij elkaar blijven, dat vind ik nogal egoistisch
Je blijft nu alleen maar bij hem voor de schijn veiligheid en omdat het kut is om alles te gaan regelen, de ruzies, de cd collectie. Het eerste jaar is zoo klote na een scheiding, maar wat je er weer voor terug gaat krijgen is ècht de moeite waard!!
Dat is ook maar zeer discutabel, onderzoeken laten zien dat de meeste mensen het geluksniveau van hun eerste huwelijk nooit meer halen in hun verdere leven.
Je weet dan immers prima wat je wel en absoluut niet meer wilt in het leven. En ook een alleen staande moeder kan prima voor de kinderen zorgen. En ik weet het blijft een moeilijke beslissing, maar dat is over 25 jaar nog steeds zo. Heb vertrouwen en zorg dat het leven je weer toe lacht! Kinderen weten donders goed of moeder gelukkig is of niet, geef ze een ander voorbeeld in het leven. Mijn tweeling was 3,5 jaar toen ik besloot dat ik het nu echt niet meer trok!! Ik wens je veel wijsheid en succes toe!
dinsdag 24 augustus 2010 om 13:00
quote:P4TRICK schreef op 24 augustus 2010 @ 12:53:
Ps na 8 jaar alleen maar spijt dat ik het niet eerder heb gedaan, en al onze kinderen zijn ziels gelukkig!! Je weet .... Je krijgt alleen spijt van de dingen die je niet doet in het leven!!Onzin. Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Als je kinderen hebt heb je in ieder geval de verantwoordelijkheid om alles op alles te zetten je huwelijk te verbeteren. Vaak kan dat dmv bijvoorbeeld relatietherapie. Vaak wordt het met de tijd ook beter (ook leuke onderzoeken naar gedaan). Het gaat als je vader of moeder bent niet om je eigen geluk maar vooral (ook) om het geluk van je kinderen
Ps na 8 jaar alleen maar spijt dat ik het niet eerder heb gedaan, en al onze kinderen zijn ziels gelukkig!! Je weet .... Je krijgt alleen spijt van de dingen die je niet doet in het leven!!Onzin. Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Als je kinderen hebt heb je in ieder geval de verantwoordelijkheid om alles op alles te zetten je huwelijk te verbeteren. Vaak kan dat dmv bijvoorbeeld relatietherapie. Vaak wordt het met de tijd ook beter (ook leuke onderzoeken naar gedaan). Het gaat als je vader of moeder bent niet om je eigen geluk maar vooral (ook) om het geluk van je kinderen
dinsdag 24 augustus 2010 om 13:02
quote:itsonlyme schreef op 22 augustus 2010 @ 22:28:
Ik snap je nu, maar ik kom even niet uit mijn woorden lijkt wel.
Het klopt wat je zegt dat het al heel lang 'mijn strijd' is, en hij er maar naast zit. Het voelt voor mij alsof dat zijn keuze is geweest, ik heb ontzettend vaak geprobeerd om er onze strijd van te maken, maar het lukt me niet.
Wat voor strijd bedoel je?
Hij krijgt veel begrip van mij, maar sommige dingen begrijp ik wel maar kan ik niet 'accepteren'.
Zoals?
Het is inderdaad hel geweest, ik heb me zo vreselijk gevoeld, en zelfs toen was die arm van hem er al niet. Ik begrijp dat die arm er niet is, er niet zal zijn maar ik kan me daar niet goed bij neerleggen (lastig uitleggen).
Ik snap ook niet goed hoe DNM bedoelt dat ik bij mezelf moet zoeken wat ik bij hem mis, hoe zou ik dat praktisch gezien kunnen doen bij, zoals hier, iets simpels als een arm om me heen?een arm om je heen is maar een arm om je heen, niet meer dan dat, het vervelende bij heftige negatieve emoties is dat er maar 1 is die het voor je op kan lossen en dat ben je zelf. Die arm om je heen functioneert slechts als symbool.
Ik snap je nu, maar ik kom even niet uit mijn woorden lijkt wel.
Het klopt wat je zegt dat het al heel lang 'mijn strijd' is, en hij er maar naast zit. Het voelt voor mij alsof dat zijn keuze is geweest, ik heb ontzettend vaak geprobeerd om er onze strijd van te maken, maar het lukt me niet.
Wat voor strijd bedoel je?
Hij krijgt veel begrip van mij, maar sommige dingen begrijp ik wel maar kan ik niet 'accepteren'.
Zoals?
Het is inderdaad hel geweest, ik heb me zo vreselijk gevoeld, en zelfs toen was die arm van hem er al niet. Ik begrijp dat die arm er niet is, er niet zal zijn maar ik kan me daar niet goed bij neerleggen (lastig uitleggen).
Ik snap ook niet goed hoe DNM bedoelt dat ik bij mezelf moet zoeken wat ik bij hem mis, hoe zou ik dat praktisch gezien kunnen doen bij, zoals hier, iets simpels als een arm om me heen?een arm om je heen is maar een arm om je heen, niet meer dan dat, het vervelende bij heftige negatieve emoties is dat er maar 1 is die het voor je op kan lossen en dat ben je zelf. Die arm om je heen functioneert slechts als symbool.
dinsdag 24 augustus 2010 om 13:39
quote:meds schreef op 24 augustus 2010 @ 13:00:
[...]
Onzin. Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Als je kinderen hebt heb je in ieder geval de verantwoordelijkheid om alles op alles te zetten je huwelijk te verbeteren. Vaak kan dat dmv bijvoorbeeld relatietherapie. Vaak wordt het met de tijd ook beter (ook leuke onderzoeken naar gedaan). Het gaat als je vader of moeder bent niet om je eigen geluk maar vooral (ook) om het geluk van je kinderen
[...]
Onzin. Niemand weet hoe de toekomst eruit ziet. Als je kinderen hebt heb je in ieder geval de verantwoordelijkheid om alles op alles te zetten je huwelijk te verbeteren. Vaak kan dat dmv bijvoorbeeld relatietherapie. Vaak wordt het met de tijd ook beter (ook leuke onderzoeken naar gedaan). Het gaat als je vader of moeder bent niet om je eigen geluk maar vooral (ook) om het geluk van je kinderen
dinsdag 24 augustus 2010 om 14:49
Juist....je bent zelf verantwoordelijk voor je geluk! En de gedachte dat je alles op alles moet zetten voor je huwelijk???? Sorry hoor maar dat is pas achterhaald, hoe kan je je kinderen gelukkig maken als je hetzelf niet bent dan?? Duidelijk niets van psychologie mee gekregen.... Ik wel! Iedere psycholoog zal na een aantal jaren zeggen voor je eigen geluk te gaan en voor jezelf op te komen, is alleen heel moeilijk. En wat bedoel je met dat het geluk van het eerste huwelijk nooit wordt gehaald of overschreden, dan heb je niets van het verleden geleerd dus. Neem aan dat je tweede keuze dan meer doordacht is dan met je eerste keer. En het huwelijk stamt uit een tijd dat de mens gem. 35 jaar oud werd , das al een poosje terug hoor.
dinsdag 24 augustus 2010 om 15:56
quote:P4TRICK schreef op 24 augustus 2010 @ 14:49:
Juist....je bent zelf verantwoordelijk voor je geluk! En de gedachte dat je alles op alles moet zetten voor je huwelijk???? Sorry hoor maar dat is pas achterhaald, hoe kan je je kinderen gelukkig maken als je hetzelf niet bent dan?? Duidelijk niets van psychologie mee gekregen.... Ik wel! Iedere psycholoog zal na een aantal jaren zeggen voor je eigen geluk te gaan en voor jezelf op te komen, is alleen heel moeilijk. En wat bedoel je met dat het geluk van het eerste huwelijk nooit wordt gehaald of overschreden, dan heb je niets van het verleden geleerd dus. Neem aan dat je tweede keuze dan meer doordacht is dan met je eerste keer. En het huwelijk stamt uit een tijd dat de mens gem. 35 jaar oud werd , das al een poosje terug hoor.
Nee we weten allemaal niets van psychologie, en ook helemaal niet hoe je kinderen gelukkig moet maken.
Juist....je bent zelf verantwoordelijk voor je geluk! En de gedachte dat je alles op alles moet zetten voor je huwelijk???? Sorry hoor maar dat is pas achterhaald, hoe kan je je kinderen gelukkig maken als je hetzelf niet bent dan?? Duidelijk niets van psychologie mee gekregen.... Ik wel! Iedere psycholoog zal na een aantal jaren zeggen voor je eigen geluk te gaan en voor jezelf op te komen, is alleen heel moeilijk. En wat bedoel je met dat het geluk van het eerste huwelijk nooit wordt gehaald of overschreden, dan heb je niets van het verleden geleerd dus. Neem aan dat je tweede keuze dan meer doordacht is dan met je eerste keer. En het huwelijk stamt uit een tijd dat de mens gem. 35 jaar oud werd , das al een poosje terug hoor.
Nee we weten allemaal niets van psychologie, en ook helemaal niet hoe je kinderen gelukkig moet maken.