Relaties
alle pijlers
Is het einde in zicht ?
woensdag 9 januari 2019 om 10:02
Ik loop nu al een paar jaar te twijfelen. De eerste jaren dat ik hem kende merkte ik natuurlijk al wel dat niet alles liep zoals ik het zou willen maar 2 jaar geleden toen we een dochtertje kregen werd t pas echt duidelijk dat er problemen waren.
Mijn partner is een heel moeilijk persoon en alleen als mensen volledig meewerken met zijn plannen/ ideeen is hij te genieten. Hij kan ontzettend vriendelijk en hartelijk zijn en enorm enthousiast, lief en gezellig zijn maar dit zijn vooral eigenschappen die zijn vrienden meekrijgen. Helaas krijg ik , als zijn vriendin, vaak alleen de restjes aardigheid die over zijn en sta ik vaker aan de ontvangende kant van zijn woede uitbarstingen (nooit physiek). Als ik wel een leuke kant van hem zie kan ik er maar minimaal van genieten want ik ben me er ten zeerste van bewust dat t zo weer om kan slaan.
Tot nu toe hebben we al heel wat geprobeerd om de relatie te verbeteren. Hij is een goede vader (als onze dochter zich makkelijk gedraagd) en het alleen moeder zijn is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar ondanks alle moeite die we er de afgelopen 1.5 jaar in hebben gestopt zijn we steeds weer terug bij af.
Mijn partner heeft vorig jaar een diagnose van depressie en anxiety gekregen en is aan medicatie begonnen. Ook is er een suggestie gemaakt over persoonlijkheids problematiek. We hadden samen therapie en hij wat individuele therapie. Ik ben er dankbaar voor dat hij t echt probeert om te veranderen, maar ondertussen zit ik nog steeds met enorme twijfels. De enorm pijnlijke dingen die hij me aan heeft gedaan heeft hij nooit goedgemaakt.
Hij kan niet tegen stress en veranderingen dus alle ‘leuke’ activiteiten zoals vakanties worden altijd een ramp. Ik werk 45 uur per week als onderdeel van mijn opleiding en breng het meeste geld binnen maar doe ook alle organisatie voor onze dochter en 80% van het huishouden. Zodra er iets stressvols gebeurd distantieert ie zich van het gezin (soms door letterlijk weg te gaan) en komt alles op mijn schouders.
Communicatie verloopt slecht en ik praat meer met vrienden over mijn gevoelens/ wensen etc dan met hem.
Ik kijk niet meer uit naar tijd samen omdat er zoveel lading op ligt.
En de intimiteit is de laatste maanden ook niet meer te vinden (mede door de medicatie waar hij aan begonnen is).
De complicaties voor een eventuele break zijn dat ik in het buitenland woon en dus nul familie support heb (mijn carrière is hier zover gevorderd dat ik niet terug wil) en ik wil enorm graag een tweede kindje (maar ben al 36). EN Soms gaat het wel een tijdje goed en zie ik alles weer rooskleuriger.
Kortom ik probeer er achter te komen wat ik moet doen. Natuurlijk kan niemand anders dan ikzelf daar antwoord op geven maar ik wordt gewoon gek van het steeds weer in rondjes gaan in mijn hoofd.
Mijn partner is een heel moeilijk persoon en alleen als mensen volledig meewerken met zijn plannen/ ideeen is hij te genieten. Hij kan ontzettend vriendelijk en hartelijk zijn en enorm enthousiast, lief en gezellig zijn maar dit zijn vooral eigenschappen die zijn vrienden meekrijgen. Helaas krijg ik , als zijn vriendin, vaak alleen de restjes aardigheid die over zijn en sta ik vaker aan de ontvangende kant van zijn woede uitbarstingen (nooit physiek). Als ik wel een leuke kant van hem zie kan ik er maar minimaal van genieten want ik ben me er ten zeerste van bewust dat t zo weer om kan slaan.
Tot nu toe hebben we al heel wat geprobeerd om de relatie te verbeteren. Hij is een goede vader (als onze dochter zich makkelijk gedraagd) en het alleen moeder zijn is niet echt iets waar ik naar uit kijk. Maar ondanks alle moeite die we er de afgelopen 1.5 jaar in hebben gestopt zijn we steeds weer terug bij af.
Mijn partner heeft vorig jaar een diagnose van depressie en anxiety gekregen en is aan medicatie begonnen. Ook is er een suggestie gemaakt over persoonlijkheids problematiek. We hadden samen therapie en hij wat individuele therapie. Ik ben er dankbaar voor dat hij t echt probeert om te veranderen, maar ondertussen zit ik nog steeds met enorme twijfels. De enorm pijnlijke dingen die hij me aan heeft gedaan heeft hij nooit goedgemaakt.
Hij kan niet tegen stress en veranderingen dus alle ‘leuke’ activiteiten zoals vakanties worden altijd een ramp. Ik werk 45 uur per week als onderdeel van mijn opleiding en breng het meeste geld binnen maar doe ook alle organisatie voor onze dochter en 80% van het huishouden. Zodra er iets stressvols gebeurd distantieert ie zich van het gezin (soms door letterlijk weg te gaan) en komt alles op mijn schouders.
Communicatie verloopt slecht en ik praat meer met vrienden over mijn gevoelens/ wensen etc dan met hem.
Ik kijk niet meer uit naar tijd samen omdat er zoveel lading op ligt.
En de intimiteit is de laatste maanden ook niet meer te vinden (mede door de medicatie waar hij aan begonnen is).
De complicaties voor een eventuele break zijn dat ik in het buitenland woon en dus nul familie support heb (mijn carrière is hier zover gevorderd dat ik niet terug wil) en ik wil enorm graag een tweede kindje (maar ben al 36). EN Soms gaat het wel een tijdje goed en zie ik alles weer rooskleuriger.
Kortom ik probeer er achter te komen wat ik moet doen. Natuurlijk kan niemand anders dan ikzelf daar antwoord op geven maar ik wordt gewoon gek van het steeds weer in rondjes gaan in mijn hoofd.
woensdag 9 januari 2019 om 13:28
Dit is wat vaak gebeurt; Als kind uit een instabiel gezin kies je vaak ook later een instabiele partner. Omdat je niet anders kent. Jij kan dat nu doorbreken door voor jouw dochtertje en jezelf nu wel een stabiele omgeving te creeeren.Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 11:34Het enige waar ik de hele dag aan denk is zorgen voor mijn dochter. En de reden dat alle twijfels goed boven kwamen is omdat ik met de waarheid werd geconfronteerd toen mijn dochter werd geboren. Aangezien ik zelf uit een gezin kwam waar ik altijd op eieren liep is dat t laatste wat ik voor haar wil. Maar ik wil ook niet dat ze een gezin mist met een vader en moeder als er een kans is dar die vader en moeder het samen beter kunnen maken. Zo niet dan neem ik natuurlijk de beslissing die best voor haar is
woensdag 9 januari 2019 om 14:39
Je doet al bijna alles maar je ziet er tegen op om een alleenstaande moeder te zijn ?
Ik denk juist dat er een zware last van je af zal vallen, deze man is een chagerijnig blok aan je been.
Kindje is nu nog jong dus zal weinig van de scheiding meekrijgen. Als ik je verhaal zo lees lijkt de kortste weg naar een leuk leven me duidelijk.
Ik denk juist dat er een zware last van je af zal vallen, deze man is een chagerijnig blok aan je been.
Kindje is nu nog jong dus zal weinig van de scheiding meekrijgen. Als ik je verhaal zo lees lijkt de kortste weg naar een leuk leven me duidelijk.
For whom the bell tolls
woensdag 9 januari 2019 om 16:38
Mijn bek valt open van deze post. Jij hebt je keuze al gemaakt. Echt bizar hoe jij het leven van je kind verder gaat verneuken door bij deze man te blijven. En dan nog uit de hoogte doen ook.Sasha_Amerika schreef: ↑09-01-2019 11:25Bestaan die dan echt? Die mythische mannen? Stabiel en fijn? Ahhh dat klinkt als een warm bad!
Mijn realiteit wordt vertelt mede door het feit dat er hier wat culturele verschillen zijn en het lijkt of de ouderwetse man/vrouw rolverdeling nog meer bestaat dan het in NL doet. Ik heb een groot aantal vriendinnen die nog veel Kutter worden behandeld en die er niet eens meer van opkijken.
Soms denk ik dat ik een relatie romantiseer
Mag ik een teiltje en heb echt diep medelijden met jouw dochter en het eventuele kind wat jij perse uit puur egoïstische redenen met deze asshole er nog uit wil persen.
woensdag 9 januari 2019 om 16:45
Zo, Sjaantje, dat ben je even kwijt.Sjaantje37 schreef: ↑09-01-2019 16:38Mijn bek valt open van deze post. Jij hebt je keuze al gemaakt. Echt bizar hoe jij het leven van je kind verder gaat verneuken door bij deze man te blijven. En dan nog uit de hoogte doen ook.
Mag ik een teiltje en heb echt diep medelijden met jouw dochter en het eventuele kind wat jij perse uit puur egoïstische redenen met deze asshole er nog uit wil persen.
Lucht op?
Wat eten we vanavond?
woensdag 9 januari 2019 om 19:28
TO doe niet zo egoistisch met je tweede kind wens. Is dit het juiste moment voor een baby? Wat doe je, je kind, jezelf man en de baby aan wanneer jullie er nu voor gaan.
Ja er bestaan hele stabiele, liefdevolle mannen die niet wegrennen wanneer het moeilijk wordt. Wat is er nog wel leuk aan jullie relatie? Bieden jullie een stabiele basis aan jullie kind op dit moment?
Ja er bestaan hele stabiele, liefdevolle mannen die niet wegrennen wanneer het moeilijk wordt. Wat is er nog wel leuk aan jullie relatie? Bieden jullie een stabiele basis aan jullie kind op dit moment?
woensdag 9 januari 2019 om 21:00
woensdag 9 januari 2019 om 21:20
Hier ben ik het helemaal mee eens. Een van de belangrijkste lessen die ik heb geleerd in de afgelopen tijd, is dat moeilijke mensen met moeilijke karakters daarmee niet alleen moeilijk zijn voor hun partners. Ze kunnen ook een kind beschadigen. Ik heb een goede band met mijn vader, een klik, maar zijn onvoorspelbaarheid, en met tijden boosheid en emotionele onbereikbaarheid, hebben mij, mijn zelfvertrouwen en mijn vermogen voor mezelf op te komen en me veilig te hechten, geen goed gedaan. Toen ik een partner had met dezelfde eigenschappen, dacht ik na een tijdje: hee, deze geschiedenis gaan we zich niet laten herhalen.Head* schreef: ↑09-01-2019 11:05Wat sneu zeg, voor jouw kleine dochtertje, dat ze nu al moet leren om bij haar vader op eieren te lopen, omdat hij nergens tegen kan en alleen een fijne vader is als ze zich makkelijk gedraagt. Welke invloed gaat dat hebben op haar ontwikkeling zou je denken? Gaat dat bijdragen aan haar zelfvertrouwen? Aan het idee dat zij het waard is ruimte in te nemen? Dat ze zichzelf mag zijn? Kortom, hoe gaat dit bijdragen aan haar toekomstige zelfbeeld en welzijn?
En dan wil je nog een kind, met deze man, in deze situatie?
Is dat niet een ietsiepietsie egocentrisch?
Je lijkt niet te geloven in iets beters dan je nu hebt, maar als je jezelf dat waard gaat vinden, dan ligt dat ook voor jou in het verschiet.
Ik heb het ook nog niet ondervonden, maar er schijnen genoeg mannen te zijn die liefdevol, ondersteunend en niet krenkbaar zijn. En dan niet soms, als de omstandigheden het toestaan en de sterren juist staan. Nee, gewoon altijd. Je kunt er op bouwen. Daarmee zijn ze niet perfect, maar kosten ze in ieder geval niet zoveel energie: voor deze mensen hoef je niet op eieren te lopen.
Ik denk oprecht dat je ook energie gaat overhouden als je niet met zo'n onvoorspelbare man met een persoonlijkheidsstoornis thuis zit.
Een tweede kind lijkt me echt geen goed idee, dat gaat het allemaal veel zwaarder maken. En zwaar wordt het sowieso al. Dus als je er voor kiest, weet dan waar je voor kiest. Voor jezelf, en voor je kind. En voor de man, misschien straks jouw ex, waar je voor altijd aan vast zit.
donderdag 10 januari 2019 om 11:19
Een paar dingen die ik toch nog even wilde toevoegen na er wat over nagedacht te hebben;
Veel van jullie roepen dat ik egoïstisch ben etc etc maar momenteel komt het erop neer dat ik een enorme buffer ben tussen mijn partner en mijn dochter. Is hij in een slecht humeur dan kan ik haar bijna altijd uit de toxische omgeving weghalen. Die controle raak ik kwijt als we uit elkaar gaan en hij een paar dagen per week of meer alleen voor haar zorgt. Het uit elkaar gaan als je een heel leven samen hebt opgebouwd is niet een vanzelfsprekende beslissing. Fininacieel redt ik het wel maar moet ik wrs fulltime blijven werken i.p.v. parttime zoals ik voor augustus gepland had. Is dat beter voor mijn kind?
Het is echt niet zo zwart wit.
1 van jullie stelde voor om er een tijdslimiet op te zetten. Dat deed ik vorig jaar; ik gaf het 6 maanden toen we op ons dieptepunt zaten. Dat wist hij en onze therapeut. In die tijd heeft hij redelijk aan ons en zichzelf gewerkt. De diagnoses zijn gesteld bij een psychiater en hij is begonnen met medicatie. In de 6 maanden gingen we dus van 0% naar 70% met de hopp dat t nog beter zou gaan met tijd. Helaas stagneerde de vooruitgang en is het nu dus weer afgezakt naar 50%. Dus zeker niet alleen maar ellende maar ik wordt er ook niet heel blij van. Hij heeft laten zien er moeite voor te doen, maar ik raak mijn geduld kwijt en vraag me steeds meer af of hij wel mijn behoeftes (aan liefde, aandacht, respect etc) kan voldoen.
Veel van jullie roepen dat ik egoïstisch ben etc etc maar momenteel komt het erop neer dat ik een enorme buffer ben tussen mijn partner en mijn dochter. Is hij in een slecht humeur dan kan ik haar bijna altijd uit de toxische omgeving weghalen. Die controle raak ik kwijt als we uit elkaar gaan en hij een paar dagen per week of meer alleen voor haar zorgt. Het uit elkaar gaan als je een heel leven samen hebt opgebouwd is niet een vanzelfsprekende beslissing. Fininacieel redt ik het wel maar moet ik wrs fulltime blijven werken i.p.v. parttime zoals ik voor augustus gepland had. Is dat beter voor mijn kind?
Het is echt niet zo zwart wit.
1 van jullie stelde voor om er een tijdslimiet op te zetten. Dat deed ik vorig jaar; ik gaf het 6 maanden toen we op ons dieptepunt zaten. Dat wist hij en onze therapeut. In die tijd heeft hij redelijk aan ons en zichzelf gewerkt. De diagnoses zijn gesteld bij een psychiater en hij is begonnen met medicatie. In de 6 maanden gingen we dus van 0% naar 70% met de hopp dat t nog beter zou gaan met tijd. Helaas stagneerde de vooruitgang en is het nu dus weer afgezakt naar 50%. Dus zeker niet alleen maar ellende maar ik wordt er ook niet heel blij van. Hij heeft laten zien er moeite voor te doen, maar ik raak mijn geduld kwijt en vraag me steeds meer af of hij wel mijn behoeftes (aan liefde, aandacht, respect etc) kan voldoen.
donderdag 10 januari 2019 om 11:23
Je hebt je beslissing al gemaakt, jammer dat je dit doet over de rug van je dochtertje. Succes met je tweede zwangerschap en niet hier huilie huilie komen doen. Want dan moet je voor twee kinderen bufferen....echt bizar dit...Sasha_Amerika schreef: ↑10-01-2019 11:19Een paar dingen die ik toch nog even wilde toevoegen na er wat over nagedacht te hebben;
Veel van jullie roepen dat ik egoïstisch ben etc etc maar momenteel komt het erop neer dat ik een enorme buffer ben tussen mijn partner en mijn dochter. Is hij in een slecht humeur dan kan ik haar bijna altijd uit de toxische omgeving weghalen. Die controle raak ik kwijt als we uit elkaar gaan en hij een paar dagen per week of meer alleen voor haar zorgt. Het uit elkaar gaan als je een heel leven samen hebt opgebouwd is niet een vanzelfsprekende beslissing. Fininacieel redt ik het wel maar moet ik wrs fulltime blijven werken i.p.v. parttime zoals ik voor augustus gepland had. Is dat beter voor mijn kind?
Het is echt niet zo zwart wit.
1 van jullie stelde voor om er een tijdslimiet op te zetten. Dat deed ik vorig jaar; ik gaf het 6 maanden toen we op ons dieptepunt zaten. Dat wist hij en onze therapeut. In die tijd heeft hij redelijk aan ons en zichzelf gewerkt. De diagnoses zijn gesteld bij een psychiater en hij is begonnen met medicatie. In de 6 maanden gingen we dus van 0% naar 70% met de hopp dat t nog beter zou gaan met tijd. Helaas stagneerde de vooruitgang en is het nu dus weer afgezakt naar 50%. Dus zeker niet alleen maar ellende maar ik wordt er ook niet heel blij van. Hij heeft laten zien er moeite voor te doen, maar ik raak mijn geduld kwijt en vraag me steeds meer af of hij wel mijn behoeftes (aan liefde, aandacht, respect etc) kan voldoen.
donderdag 10 januari 2019 om 11:23
Zie je zelf niet hoe ontzettend ongezond dit is? Dan kun je nog beter alleenstaande moeder zijn, wat ik nooit zo snel zou aanraden. Dan kun je alle energie op een positieve manier besteden aan je dochter in plaats van een buffer zijn.Sasha_Amerika schreef: ↑10-01-2019 11:19Een paar dingen die ik toch nog even wilde toevoegen na er wat over nagedacht te hebben;
Veel van jullie roepen dat ik egoïstisch ben etc etc maar momenteel komt het erop neer dat ik een enorme buffer ben tussen mijn partner en mijn dochter. Is hij in een slecht humeur dan kan ik haar bijna altijd uit de toxische omgeving weghalen. Die controle raak ik kwijt als we uit elkaar gaan en hij een paar dagen per week of meer alleen voor haar zorgt. Het uit elkaar gaan als je een heel leven samen hebt opgebouwd is niet een vanzelfsprekende beslissing. Fininacieel redt ik het wel maar moet ik wrs fulltime blijven werken i.p.v. parttime zoals ik voor augustus gepland had. Is dat beter voor mijn kind?
Het is echt niet zo zwart wit.
1 van jullie stelde voor om er een tijdslimiet op te zetten. Dat deed ik vorig jaar; ik gaf het 6 maanden toen we op ons dieptepunt zaten. Dat wist hij en onze therapeut. In die tijd heeft hij redelijk aan ons en zichzelf gewerkt. De diagnoses zijn gesteld bij een psychiater en hij is begonnen met medicatie. In de 6 maanden gingen we dus van 0% naar 70% met de hopp dat t nog beter zou gaan met tijd. Helaas stagneerde de vooruitgang en is het nu dus weer afgezakt naar 50%. Dus zeker niet alleen maar ellende maar ik wordt er ook niet heel blij van. Hij heeft laten zien er moeite voor te doen, maar ik raak mijn geduld kwijt en vraag me steeds meer af of hij wel mijn behoeftes (aan liefde, aandacht, respect etc) kan voldoen.
Echt, je wilt hiermee uitleggen dat je beter kunt blijven maar je maakt het alleen maar duidelijker eigenlijk. Dat je moet weggaan.
donderdag 10 januari 2019 om 11:30
Hoe zag je dit eigenlijk van tevoren voor je? Je wist dat je met wat voor iemand je een kind ging krijgen. Probeerde je het toch maar op goed geluk?
Vind het heel bijzonder als mensen kinderen op de wereld (willen) zetten met een partner die ze niet alleen met het kind zouden laten. En dat vervolgens aanstippen als reden om niet weg te gaan.
Als er geen dochter in het spel was, had ik gezegd "Prima, doe je ding, je weet wat je jezelf bewust op de hals haalt". Maar dit is echt treurig. Gewoon het uit je mond (toetsenbord) krijgen dat je haar bijna altijd wel kan beschermen tegen de giftigheid van je partner.
Vind het heel bijzonder als mensen kinderen op de wereld (willen) zetten met een partner die ze niet alleen met het kind zouden laten. En dat vervolgens aanstippen als reden om niet weg te gaan.
Als er geen dochter in het spel was, had ik gezegd "Prima, doe je ding, je weet wat je jezelf bewust op de hals haalt". Maar dit is echt treurig. Gewoon het uit je mond (toetsenbord) krijgen dat je haar bijna altijd wel kan beschermen tegen de giftigheid van je partner.
donderdag 10 januari 2019 om 11:53
Stel dat je een afweging zou maken om bij hem te blijven zodat je een buffer kunt zijn tussen je dochter en je man en je haar niet een paar dagen per week alleen hoeft mee te geven (en welke redenen je verder nog hebt), dan nog blijft het in deze situatie - met een man die niet tegen verandering kan, niet tegen stress kan, die er vandoor gaat als het lastig wordt en die vrijwel alles op jou laat neerkomen - een heel slecht idee om een tweede kind te krijgen. En dat is nou net hetgene waar je uit alle macht argumenten voor probeert te zoeken.
Misschien kun je voorstellen om te gaan latten en dat jullie dan op bepaalde dagen met zijn drieën in huis zijn. Dan heb je de rust met je dochter, mogelijk kan er een au pair komen, je zit niet met een omgangsregeling en je hoeft niet per se de hele relatie op te geven. Wie weet werkt het ook voor jullie samen. Ik kan me indenken dat het voor de meeste stellen geen reële of eerlijke regeling is, maar aangezien je van hem toch al niet echt op aan kan, is dit misschien nog het hoogst haalbare. Maar dan evengoed zie ik echt niet hoe een tweede kind in dit scenario past.
Misschien kun je voorstellen om te gaan latten en dat jullie dan op bepaalde dagen met zijn drieën in huis zijn. Dan heb je de rust met je dochter, mogelijk kan er een au pair komen, je zit niet met een omgangsregeling en je hoeft niet per se de hele relatie op te geven. Wie weet werkt het ook voor jullie samen. Ik kan me indenken dat het voor de meeste stellen geen reële of eerlijke regeling is, maar aangezien je van hem toch al niet echt op aan kan, is dit misschien nog het hoogst haalbare. Maar dan evengoed zie ik echt niet hoe een tweede kind in dit scenario past.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
donderdag 10 januari 2019 om 13:26
Het lastige is dat hoe iemand is vaak niet zwart-wit is. Woede-uitbarstingen zijn naar om mee te maken, kunnen ook beschadigen, jouw gevoel van veiligheid wegnemen. Bij een kind werkt dat nog extra heftig door. Als je met een partner bent, die ook genoeg goede en leuke eigenschappen heeft, is het lastig om te zien of de situatie nu goed of slecht is. Er zijn immers ook momenten die wel goed en fijn zijn (die zijn soms zelfs in de meerderheid, die momenten). Het feit is dat die momenten van agressie (want dat is het toch uiteindelijk wel) veel zwaarder doorwegen in hun effect. Het maakt letterlijk iets stuk. Positieve momenten of aandacht (ik denk nu vooral aan jullie dochtertje) helen dat gewoon niet meer, al lijkt het dan weer gewoon te zijn of goed te gaan. Eigenlijk leef je dus in een schijnveiligheid.
Het kan veel tijd kosten om je te realiseren dat de situatie waarin jullie je bevinden niet gezond is. Om te begrijpen dat die aardige, lieve man met zijn momenten van onbegrensd gedrag niet bewust maar toch wel degelijk zorgt voor een basisgevoel van onveiligheid, wat nooit meer helemaal weggaat. Elke escalatie draagt bij aan de ernst. Hoe langer je wacht met weggaan uit die situatie, hoe meer er wordt opgebouwd aan onveiligheid. Voor jezelf zul je eerst moeten beseffen hoe het precies zit in jullie relatie en jullie gezin. Ik zou daar zeker zelf ook begeleiding bij vragen, om dit voor jezelf helder te krijgen.
Een keuze voor een tweede kind is een vlucht, een je-kop-in-het-zand-steken. Het zal nooit ertoe leiden dat het beter wordt daardoor, de spanning neemt alleen maar toe door meer druk op alles. Het is echt een niet-realistische gedachte.
De veiligheid van jullie kind zou op dit moment het belangrijkste moeten zijn. Hoe kunnen jullie die het best garanderen. Je man hoeft niet perse een slechte vader te zijn. Alleen kan hij onder deze omstandigheden niet bieden aan jullie wat jullie beiden nodig hebben. Hulpverlening zoeken was een verstandig besluit van hen, maar dat wil niet zeggen dat daarmee escalaties voorbij zijn. Hij zal in een situatie met een kleiner wereldje om hem heen, geen gezin, misschien beter een vader kunnen zijn.
Daarnaast is er het feit dat door jouw onveilig voelen, jouw gevoel van liefde ook steeds meer verdwijnt. Als partner kan hij jou (en jij hem) niet bieden wat nodig is voor een stabiele relatie en gezin.
Ik hoop dat je zelf hulp gaat zoeken om hier voor jezelf meer helderheid in te krijgen en de juiste keuzen te maken. Sterkte.
Het kan veel tijd kosten om je te realiseren dat de situatie waarin jullie je bevinden niet gezond is. Om te begrijpen dat die aardige, lieve man met zijn momenten van onbegrensd gedrag niet bewust maar toch wel degelijk zorgt voor een basisgevoel van onveiligheid, wat nooit meer helemaal weggaat. Elke escalatie draagt bij aan de ernst. Hoe langer je wacht met weggaan uit die situatie, hoe meer er wordt opgebouwd aan onveiligheid. Voor jezelf zul je eerst moeten beseffen hoe het precies zit in jullie relatie en jullie gezin. Ik zou daar zeker zelf ook begeleiding bij vragen, om dit voor jezelf helder te krijgen.
Een keuze voor een tweede kind is een vlucht, een je-kop-in-het-zand-steken. Het zal nooit ertoe leiden dat het beter wordt daardoor, de spanning neemt alleen maar toe door meer druk op alles. Het is echt een niet-realistische gedachte.
De veiligheid van jullie kind zou op dit moment het belangrijkste moeten zijn. Hoe kunnen jullie die het best garanderen. Je man hoeft niet perse een slechte vader te zijn. Alleen kan hij onder deze omstandigheden niet bieden aan jullie wat jullie beiden nodig hebben. Hulpverlening zoeken was een verstandig besluit van hen, maar dat wil niet zeggen dat daarmee escalaties voorbij zijn. Hij zal in een situatie met een kleiner wereldje om hem heen, geen gezin, misschien beter een vader kunnen zijn.
Daarnaast is er het feit dat door jouw onveilig voelen, jouw gevoel van liefde ook steeds meer verdwijnt. Als partner kan hij jou (en jij hem) niet bieden wat nodig is voor een stabiele relatie en gezin.
Ik hoop dat je zelf hulp gaat zoeken om hier voor jezelf meer helderheid in te krijgen en de juiste keuzen te maken. Sterkte.
donderdag 10 januari 2019 om 14:07
In theorie heb je gelijk. Maar in het geval van TS wist zij precies met wat voor type ze een kind ging krijgen. Voor de geboorte was hij namelijk al zo (lastig, onberekenbaar, alles moest op zijn manier). Ik denk dat hij in de basis sowieso geen geschikt vadermateriaal is. Er is ook sprake van persoonlijkheidsproblematiek; dat is toch meestal behoorlijk structureel.laverneb schreef: ↑10-01-2019 13:26Het lastige is dat hoe iemand is vaak niet zwart-wit is. Woede-uitbarstingen zijn naar om mee te maken, kunnen ook beschadigen, jouw gevoel van veiligheid wegnemen. Bij een kind werkt dat nog extra heftig door. Als je met een partner bent, die ook genoeg goede en leuke eigenschappen heeft, is het lastig om te zien of de situatie nu goed of slecht is. Er zijn immers ook momenten die wel goed en fijn zijn (die zijn soms zelfs in de meerderheid, die momenten). Het feit is dat die momenten van agressie (want dat is het toch uiteindelijk wel) veel zwaarder doorwegen in hun effect. Het maakt letterlijk iets stuk. Positieve momenten of aandacht (ik denk nu vooral aan jullie dochtertje) helen dat gewoon niet meer, al lijkt het dan weer gewoon te zijn of goed te gaan. Eigenlijk leef je dus in een schijnveiligheid.
Het kan veel tijd kosten om je te realiseren dat de situatie waarin jullie je bevinden niet gezond is. Om te begrijpen dat die aardige, lieve man met zijn momenten van onbegrensd gedrag niet bewust maar toch wel degelijk zorgt voor een basisgevoel van onveiligheid, wat nooit meer helemaal weggaat. Elke escalatie draagt bij aan de ernst. Hoe langer je wacht met weggaan uit die situatie, hoe meer er wordt opgebouwd aan onveiligheid. Voor jezelf zul je eerst moeten beseffen hoe het precies zit in jullie relatie en jullie gezin. Ik zou daar zeker zelf ook begeleiding bij vragen, om dit voor jezelf helder te krijgen.
Een keuze voor een tweede kind is een vlucht, een je-kop-in-het-zand-steken. Het zal nooit ertoe leiden dat het beter wordt daardoor, de spanning neemt alleen maar toe door meer druk op alles. Het is echt een niet-realistische gedachte.
De veiligheid van jullie kind zou op dit moment het belangrijkste moeten zijn. Hoe kunnen jullie die het best garanderen. Je man hoeft niet perse een slechte vader te zijn. Alleen kan hij onder deze omstandigheden niet bieden aan jullie wat jullie beiden nodig hebben. Hulpverlening zoeken was een verstandig besluit van hen, maar dat wil niet zeggen dat daarmee escalaties voorbij zijn. Hij zal in een situatie met een kleiner wereldje om hem heen, geen gezin, misschien beter een vader kunnen zijn.
Daarnaast is er het feit dat door jouw onveilig voelen, jouw gevoel van liefde ook steeds meer verdwijnt. Als partner kan hij jou (en jij hem) niet bieden wat nodig is voor een stabiele relatie en gezin.
Ik hoop dat je zelf hulp gaat zoeken om hier voor jezelf meer helderheid in te krijgen en de juiste keuzen te maken. Sterkte.
donderdag 10 januari 2019 om 19:29
donderdag 10 januari 2019 om 20:49
Ook met latten blijft het een nukkige man met persoonlijkheidsproblematiek. Voor het kind is het sowieso veiliger natuurlijk maar ik zou de hele relatie niet eens voortzetten.
vrijdag 11 januari 2019 om 03:27
vrijdag 11 januari 2019 om 03:35
Dank je, je hebt t geheel door.laverneb schreef: ↑10-01-2019 13:26Het lastige is dat hoe iemand is vaak niet zwart-wit is. Woede-uitbarstingen zijn naar om mee te maken, kunnen ook beschadigen, jouw gevoel van veiligheid wegnemen. Bij een kind werkt dat nog extra heftig door. Als je met een partner bent, die ook genoeg goede en leuke eigenschappen heeft, is het lastig om te zien of de situatie nu goed of slecht is. Er zijn immers ook momenten die wel goed en fijn zijn (die zijn soms zelfs in de meerderheid, die momenten). Het feit is dat die momenten van agressie (want dat is het toch uiteindelijk wel) veel zwaarder doorwegen in hun effect. Het maakt letterlijk iets stuk. Positieve momenten of aandacht (ik denk nu vooral aan jullie dochtertje) helen dat gewoon niet meer, al lijkt het dan weer gewoon te zijn of goed te gaan. Eigenlijk leef je dus in een schijnveiligheid.
Het kan veel tijd kosten om je te realiseren dat de situatie waarin jullie je bevinden niet gezond is. Om te begrijpen dat die aardige, lieve man met zijn momenten van onbegrensd gedrag niet bewust maar toch wel degelijk zorgt voor een basisgevoel van onveiligheid, wat nooit meer helemaal weggaat. Elke escalatie draagt bij aan de ernst. Hoe langer je wacht met weggaan uit die situatie, hoe meer er wordt opgebouwd aan onveiligheid. Voor jezelf zul je eerst moeten beseffen hoe het precies zit in jullie relatie en jullie gezin. Ik zou daar zeker zelf ook begeleiding bij vragen, om dit voor jezelf helder te krijgen.
Een keuze voor een tweede kind is een vlucht, een je-kop-in-het-zand-steken. Het zal nooit ertoe leiden dat het beter wordt daardoor, de spanning neemt alleen maar toe door meer druk op alles. Het is echt een niet-realistische gedachte.
De veiligheid van jullie kind zou op dit moment het belangrijkste moeten zijn. Hoe kunnen jullie die het best garanderen. Je man hoeft niet perse een slechte vader te zijn. Alleen kan hij onder deze omstandigheden niet bieden aan jullie wat jullie beiden nodig hebben. Hulpverlening zoeken was een verstandig besluit van hen, maar dat wil niet zeggen dat daarmee escalaties voorbij zijn. Hij zal in een situatie met een kleiner wereldje om hem heen, geen gezin, misschien beter een vader kunnen zijn.
Daarnaast is er het feit dat door jouw onveilig voelen, jouw gevoel van liefde ook steeds meer verdwijnt. Als partner kan hij jou (en jij hem) niet bieden wat nodig is voor een stabiele relatie en gezin.
Ik hoop dat je zelf hulp gaat zoeken om hier voor jezelf meer helderheid in te krijgen en de juiste keuzen te maken. Sterkte.
Erg helpvolle reactie.
Nu, na wat dagen zonder hem zie ik idd heel duidelijk in dat een tweede kind absoluut geen goed idee is. Hij kan 1 niet aan, laat staan een tweede.
En ik heb er ook gewoon zo genoeg van- ik heb een heerlijk weekje gehad met mijn dochter zonder hem.
Dus ik denk dat de volgende stap us dat hij wat andees zoekt; een klein appartementje om de hoek waar hij meestal slaapt, maar als hij voor haarr zorgt kan hij in het oude huis (eg aks ik nachtdiensten heb). Ik denk dat t ons allebei enorm oplaad om afstand te nemen. We kunnen dan stap voor stap bekijken of er nog hoop op een toekomst is.
Fijn ook zulke reacties te krijgen en niet alleen dat aangeval. Zo heb ik er wat aan en dit was de reden dat ik dit poste.
anoniem_381203 wijzigde dit bericht op 11-01-2019 12:00
0.10% gewijzigd
vrijdag 11 januari 2019 om 14:13
ik vind dat een wijze beslissing van je om weg te gaan en op te laden en dat is voor jullie allemaal beter.. en ook zeker dat je gelukkig in ziet dat 2e kindje echt geen goed idee is..! ik snap je ook wel weer hoor dat je het moeilijk vind om weg te gaan., en zeker omdat je man in therapie is en verbetering heeft getoond 70% en terug ging naar 50%.. denk nu eerst even lekker aan jezelf en je dochtertje en laad op en kijk hoe je man zich gedraagt in de nieuwe situatie.. sterkteSasha_Amerika schreef: ↑11-01-2019 03:35Dank je, je hebt t geheel door.
Erg helpvolle reactie.
Nu, na wat dagen zonder hem zie ik idd heel duidelijk in dat een tweede kind absoluut geen goed idee is. Hij kan 1 niet aan, laat staan een tweede.
En ik heb er ook gewoon zo genoeg van- ik heb een heerlijk weekje gehad met mijn dochter zonder hem.
Dus ik denk dat de volgende stap us dat hij wat andees zoekt; een klein appartementje om de hoek waar hij meestal slaapt, maar als hij voor haarr zorgt kan hij in het oude huis (eg aks ik nachtdiensten heb). Ik denk dat t ons allebei enorm oplaad om afstand te nemen. We kunnen dan stap voor stap bekijken of er nog hoop op een toekomst is.
Fijn ook zulke reacties te krijgen en niet alleen dat aangeval. Zo heb ik er wat aan en dit was de reden dat ik dit poste.
