Relaties
alle pijlers
Kan ik het alleen?
dinsdag 11 mei 2010 om 13:30
Dag allemaal,
finally..................de kogel is door de kerk en na 23 jaar heeft mijn man mij afgelopen zondag meegedeeld niet meer bij mij en mijn twee kinderen te willen wonen.
De bodem is onder me uit geslagen en ik weet niet meer of ik van voor of achteren leef.
Ik zie wereklijk alles zwartgallig in.
Een toekomst?? Wat is dat??
Ik moet door voor mijn kids maar het liefst kruip ik onder de grond.
Ben harstikke verdrietig en huil de halve dag.
HEb van de Huisarts gisteren slechts een paar tabeltjes gekregen om te slapen en wat rustig te zijn.
Maandag moet ik me weer melden bij haar.
Verder alvast een eerste sessie laten vastleggen bij een psycholoog maar dat duurt nog twee weken.
En nu???????? Alles doet me zeer ik ben totaal kapot.
finally..................de kogel is door de kerk en na 23 jaar heeft mijn man mij afgelopen zondag meegedeeld niet meer bij mij en mijn twee kinderen te willen wonen.
De bodem is onder me uit geslagen en ik weet niet meer of ik van voor of achteren leef.
Ik zie wereklijk alles zwartgallig in.
Een toekomst?? Wat is dat??
Ik moet door voor mijn kids maar het liefst kruip ik onder de grond.
Ben harstikke verdrietig en huil de halve dag.
HEb van de Huisarts gisteren slechts een paar tabeltjes gekregen om te slapen en wat rustig te zijn.
Maandag moet ik me weer melden bij haar.
Verder alvast een eerste sessie laten vastleggen bij een psycholoog maar dat duurt nog twee weken.
En nu???????? Alles doet me zeer ik ben totaal kapot.
dinsdag 11 mei 2010 om 16:55
dinsdag 11 mei 2010 om 17:16
Ja hoor jij kan het alleen, je zult stapjes vooruit doen en net zo hard weer teurgvallen,
Je zit nu midden in je verdriet en dat moet ook je moet door de pijn heen en het ook uiten
huil maar de maar
Na het huilen moet je echt proberen zakelijk te denken
ik weet dat dat heel moeijk is maar je man is al zoveel verder in het proces dan jij
Jullie hebben een eiegn zaak eigen huis JUIST dan een advocaat echt waaar hoor doen
je komt op voor je eigen belangen en voor die van je kinderen
Pak morgen de telefoon en vraag een orienterend gesprek aan met een advocaat.
ook in ben in de steek gelaten opende een paar weken voor newwoman een topic met toen een andere nick dat is voor mij ook as aug 2 jaar geleden
Enne echt waar heb me radeloos gevoeld kilos afgevallen ,huilen tot ik geen tranen meer had
maar geloof me
het komt goed niet meteeen en met pijn
moet zeggen dat ik weer gelukkig ben alhoewel sommige dingen hun glans hebben verloren
heel veel steun hier gehad echt heel veel ook goede raad ivm met advocaten enz
dus blijf hier schrijven laat dit je uitlaat klep zijn de meiden zijn er voor je
knuf en hou je taai
en ook jij zal ooit zeggen
ja ik kan het alleen
Je zit nu midden in je verdriet en dat moet ook je moet door de pijn heen en het ook uiten
huil maar de maar
Na het huilen moet je echt proberen zakelijk te denken
ik weet dat dat heel moeijk is maar je man is al zoveel verder in het proces dan jij
Jullie hebben een eiegn zaak eigen huis JUIST dan een advocaat echt waaar hoor doen
je komt op voor je eigen belangen en voor die van je kinderen
Pak morgen de telefoon en vraag een orienterend gesprek aan met een advocaat.
ook in ben in de steek gelaten opende een paar weken voor newwoman een topic met toen een andere nick dat is voor mij ook as aug 2 jaar geleden
Enne echt waar heb me radeloos gevoeld kilos afgevallen ,huilen tot ik geen tranen meer had
maar geloof me
het komt goed niet meteeen en met pijn
moet zeggen dat ik weer gelukkig ben alhoewel sommige dingen hun glans hebben verloren
heel veel steun hier gehad echt heel veel ook goede raad ivm met advocaten enz
dus blijf hier schrijven laat dit je uitlaat klep zijn de meiden zijn er voor je
knuf en hou je taai
en ook jij zal ooit zeggen
ja ik kan het alleen
dinsdag 11 mei 2010 om 17:24
Hey Rainbow, ik herken je schrijfstijl.
Goed om te lezen dat het (meestal) goed met je gaat.
Meid wat ben jij ook diep gegaan, en nu zijn we al bijna twee jaar verder.... and still standing strong!
Lieve Kattija, je ziet, er zijn je al vele vrouwen voorgegaan, en er zullen er nog vele volgen.
Jij zit er nu middenin, gebruik deze plek als uitlaatklep, hier zijn genoeg vrouwen die je begrijpen en die je door moeilijke momenten heen helpen slepen.
En Rainbow heeft wel een punt, JUIST in het geval van eigen bedrijf en huis is het goed om wel een advocaat te nemen.
Kom op voor je eigen belangen.
Goed om te lezen dat het (meestal) goed met je gaat.
Meid wat ben jij ook diep gegaan, en nu zijn we al bijna twee jaar verder.... and still standing strong!
Lieve Kattija, je ziet, er zijn je al vele vrouwen voorgegaan, en er zullen er nog vele volgen.
Jij zit er nu middenin, gebruik deze plek als uitlaatklep, hier zijn genoeg vrouwen die je begrijpen en die je door moeilijke momenten heen helpen slepen.
En Rainbow heeft wel een punt, JUIST in het geval van eigen bedrijf en huis is het goed om wel een advocaat te nemen.
Kom op voor je eigen belangen.
dinsdag 11 mei 2010 om 17:29
dinsdag 11 mei 2010 om 17:33
Eerst en vooral dikke .
Je kan het zeker alleen en aangezien je hier schrijft dat je sowieso al veel alleen was, gaat dat zeker lukken!
Heb zelf geen ervaring, maar heb het wel van kortbij meegemaakt in mijn familie: oom zei van de ene dag op de andere tegen mijn tante dat hij weg was (40 jaar getrouwd, 2 volwassen zonen). Net dit weekend toevallig mijn tante gezien, nu 2 jaar na dato, het gaat weer goed met haar (ze heeft het op het begin serieus zwaar gehad). Wat bleek wel achteraf (ook al heeft mijn oom het lange tijd ontkend): hij had een ander, leren kennen op 1 van zijn reizen als reisgids.
Denk ook wel dat in veel gevallen die stap (makkelijker) gezet wordt als er al een ander in de picture is...
Veel sterkte en schrijf hier maar van je af!
Je kan het zeker alleen en aangezien je hier schrijft dat je sowieso al veel alleen was, gaat dat zeker lukken!
Heb zelf geen ervaring, maar heb het wel van kortbij meegemaakt in mijn familie: oom zei van de ene dag op de andere tegen mijn tante dat hij weg was (40 jaar getrouwd, 2 volwassen zonen). Net dit weekend toevallig mijn tante gezien, nu 2 jaar na dato, het gaat weer goed met haar (ze heeft het op het begin serieus zwaar gehad). Wat bleek wel achteraf (ook al heeft mijn oom het lange tijd ontkend): hij had een ander, leren kennen op 1 van zijn reizen als reisgids.
Denk ook wel dat in veel gevallen die stap (makkelijker) gezet wordt als er al een ander in de picture is...
Veel sterkte en schrijf hier maar van je af!
dinsdag 11 mei 2010 om 18:56
Ik zou het persoonlijk erger vinden als hij me zou verlaten zonder een ander vrouw in het spel. Nu is er geen ander en toch wil hij niet bij je zijn. Dat geeft dan in ieder geval wel aan dat er niets meer over is, want zo iets doe je niet zomaar en is toch minder vaak het geval.
Maar uiteraard kan je het alleen af, wees blij dat je kids al groot zijn en je niet met oppas,opvoeding en zo zit.
Er zijn zoveeeel gescheiden vrouwen die het echt zwaar hadden. Hij zal je ook nog steunen zo te lezen, dus hartstikke mooi toch?
Maar uiteraard kan je het alleen af, wees blij dat je kids al groot zijn en je niet met oppas,opvoeding en zo zit.
Er zijn zoveeeel gescheiden vrouwen die het echt zwaar hadden. Hij zal je ook nog steunen zo te lezen, dus hartstikke mooi toch?
woensdag 12 mei 2010 om 05:59
Gisteravond tot half 1 een gesprek gehad met man en zoon.
Mijn zoon snapte niet dat er in 6 weken tijd besloten kon worden om maar te kappen met de relatie.
En terecht dat ie dat niet snapt.
Ik snap het zelf ook niet eens.
Wel gezegd alvast dat ik niet op vakantie ga.
De boel wordt geannuleerd en zoon gaat met meisje alleen op vakantie.
En dat moet ook zo.
Mijn dochter daarentegen is gistern 3 x in tranen geweest.
Ze begint het te beseffen.
ik vind dit zo erg voor haar.
En zelf ben ik een wrak.
Wat moet ik nu?
Ik voel me langszaamafglijden.
Ik moet vandaag de dokter bellen alleen al voor een verklaring dat ik niet in staat ben op vakantie te gaan.
Echt we wachten nog een hele tijd met de papierkraam.
Ik kan dat er nu echt niet bij hebben.
Als ik me sterker voel komt dat wel.
Wat deden jullie voor de kids.
Dat is mijn grootste zorg nu. Die mogen er niet aan onderdoor gaan.
Mijn zoon snapte niet dat er in 6 weken tijd besloten kon worden om maar te kappen met de relatie.
En terecht dat ie dat niet snapt.
Ik snap het zelf ook niet eens.
Wel gezegd alvast dat ik niet op vakantie ga.
De boel wordt geannuleerd en zoon gaat met meisje alleen op vakantie.
En dat moet ook zo.
Mijn dochter daarentegen is gistern 3 x in tranen geweest.
Ze begint het te beseffen.
ik vind dit zo erg voor haar.
En zelf ben ik een wrak.
Wat moet ik nu?
Ik voel me langszaamafglijden.
Ik moet vandaag de dokter bellen alleen al voor een verklaring dat ik niet in staat ben op vakantie te gaan.
Echt we wachten nog een hele tijd met de papierkraam.
Ik kan dat er nu echt niet bij hebben.
Als ik me sterker voel komt dat wel.
Wat deden jullie voor de kids.
Dat is mijn grootste zorg nu. Die mogen er niet aan onderdoor gaan.
woensdag 12 mei 2010 om 10:23
Oke, wat nu?
Tja, als je niet de papierwinkel aan wilt pakken wat wil je dan?
En wat is er nou uitgekomen dan gisteren.
Is dit definitief, of is het een soort rustpauze.
Is er kans dat hij nog terug wil komen.
En heb je een bevredigend antwoord gekregen over het waarom? Waarom nu?
Wat veranderd er nu dan precies.
Hij wil uit elkaar maar niet scheiden, of nu nog niet tenminste.
Hij woont elders, en wil niet meer bij jou zijn, houdt hij niet meer van je?
Heeft hij dat gezegd? Of iets in die richting.
Snap je het wel, tot op zekere hoogte?
Denk dat het belangrijk is dat de kinderen hem ook geregeld zien, maar ook dat hij daarin de grootste rol zou moeten spelen.
Maar je vertelde al dat hij er weinig is vanwege werk....
Weet je Kattija, ik kan hier niet zoveel mee, het is te onduidelijk voor mij.
Als ik in jouw schoenen had gestaan had ik hier ook niets mee gekund, dan had ik hem aan zijn haren erbij willen slepen, om dan alsnog te knokken voor ons gezin.
Dit klinkt als opgeven, als berusten. Berusten in het feit dat hij zoveel werkt dat je elkaar haast niet meer ziet en dus uit elkaar groeit..
Nou, ik zou dan zijn gegaan om dat te veranderen en niet om dan maar mijn relatie op te offeren.
Ik had persoonlijk liever drie hoog achter gewoond met mijn complete gezin dan op deze manier alleen in een mooi huis...
Maar ja Kattija, dat is mijn mening.
Mijn scheiding was er wel snel door en daar ben ik heel erg blij om.
Ik zag voor mij geen andere manier op opnieuw te beginnen, en ik moest wel want ik wou een huis kopen en de bank eiste een convenant, gelukkig maar, achteraf gezien. Op dat moment vond ik het verschrikkelijk!
Op mijn topic schrijft Pem, zij is ook al bijna twee jaar 'onderweg' en de scheiding is bij haar ook nog niet geregeld, misschien dat zij je advies kan geven.
Voor nu in ieder geval sterkte meid.
En ik zeg misschien wel harde dingen, dat besef ik wel, neemt niet weg dat ik je heel goed begrijp.
Lieve schat, dikke knuffel van mij
Tja, als je niet de papierwinkel aan wilt pakken wat wil je dan?
En wat is er nou uitgekomen dan gisteren.
Is dit definitief, of is het een soort rustpauze.
Is er kans dat hij nog terug wil komen.
En heb je een bevredigend antwoord gekregen over het waarom? Waarom nu?
Wat veranderd er nu dan precies.
Hij wil uit elkaar maar niet scheiden, of nu nog niet tenminste.
Hij woont elders, en wil niet meer bij jou zijn, houdt hij niet meer van je?
Heeft hij dat gezegd? Of iets in die richting.
Snap je het wel, tot op zekere hoogte?
Denk dat het belangrijk is dat de kinderen hem ook geregeld zien, maar ook dat hij daarin de grootste rol zou moeten spelen.
Maar je vertelde al dat hij er weinig is vanwege werk....
Weet je Kattija, ik kan hier niet zoveel mee, het is te onduidelijk voor mij.
Als ik in jouw schoenen had gestaan had ik hier ook niets mee gekund, dan had ik hem aan zijn haren erbij willen slepen, om dan alsnog te knokken voor ons gezin.
Dit klinkt als opgeven, als berusten. Berusten in het feit dat hij zoveel werkt dat je elkaar haast niet meer ziet en dus uit elkaar groeit..
Nou, ik zou dan zijn gegaan om dat te veranderen en niet om dan maar mijn relatie op te offeren.
Ik had persoonlijk liever drie hoog achter gewoond met mijn complete gezin dan op deze manier alleen in een mooi huis...
Maar ja Kattija, dat is mijn mening.
Mijn scheiding was er wel snel door en daar ben ik heel erg blij om.
Ik zag voor mij geen andere manier op opnieuw te beginnen, en ik moest wel want ik wou een huis kopen en de bank eiste een convenant, gelukkig maar, achteraf gezien. Op dat moment vond ik het verschrikkelijk!
Op mijn topic schrijft Pem, zij is ook al bijna twee jaar 'onderweg' en de scheiding is bij haar ook nog niet geregeld, misschien dat zij je advies kan geven.
Voor nu in ieder geval sterkte meid.
En ik zeg misschien wel harde dingen, dat besef ik wel, neemt niet weg dat ik je heel goed begrijp.
Lieve schat, dikke knuffel van mij
woensdag 12 mei 2010 om 11:30
Oh ja, nog even iets. De vakantie wordt dus geanuleerd, ik neem aan dat je je geld dan terugkrijgt. Je zoon gaat met zijn meisje op vakantie.
Ik ben toen al heel snel met mijn dochtertje alleen op vakantie gegaan (mijn zoontje van 11 kan niet mee, die is meervoudig gehandicapt). We zijn met Cirkel weggegaan, een organisatie voor eenoudergezinnen. En dat was zo goed, zo leuk.
Allemaal andere alleenstaande ouders met kinderen, de kinderen konden heerlijk met elkaar optrekken en ik had echt hele leuke contacten met de volwassenen.
Daar zag ik een heleboel sterke vrouwen (en ook mannen trouwens) die na een scheiding (en een enkeling was weduwe(naar)) er het beste van maakten samen met hun kids!
Misschien een beetje snel nu maar ik vond het geweldig. Ga deze zomer voor de derde keer alleen met mn dochter op vakantie, naar Spanje dit keer.
Misschien is dat een goede stap, leuk voor jou en voor je kleine meid!
Ik ben toen al heel snel met mijn dochtertje alleen op vakantie gegaan (mijn zoontje van 11 kan niet mee, die is meervoudig gehandicapt). We zijn met Cirkel weggegaan, een organisatie voor eenoudergezinnen. En dat was zo goed, zo leuk.
Allemaal andere alleenstaande ouders met kinderen, de kinderen konden heerlijk met elkaar optrekken en ik had echt hele leuke contacten met de volwassenen.
Daar zag ik een heleboel sterke vrouwen (en ook mannen trouwens) die na een scheiding (en een enkeling was weduwe(naar)) er het beste van maakten samen met hun kids!
Misschien een beetje snel nu maar ik vond het geweldig. Ga deze zomer voor de derde keer alleen met mn dochter op vakantie, naar Spanje dit keer.
Misschien is dat een goede stap, leuk voor jou en voor je kleine meid!
woensdag 12 mei 2010 om 13:12
quote:NewWoman schreef op 12 mei 2010 @ 10:23:
Oke, wat nu?
Tja, als je niet de papierwinkel aan wilt pakken wat wil je dan?
En wat is er nou uitgekomen dan gisteren.
Is dit definitief, of is het een soort rustpauze.
Is er kans dat hij nog terug wil komen.Hij kan mij nu niet zeggen wat hij over wellicht een jaar of misschien meer zal voelen.
Nu is het nee.En heb je een bevredigend antwoord gekregen over het waarom? Waarom nu? Het was zoals vaak gezegd de druppel. Hij speelde al langer met niet kloppende gevoelens jegens mij
Wat veranderd er nu dan precies.
Hij wil uit elkaar maar niet scheiden, of nu nog niet tenminste.KloptHij woont elders, en wil niet meer bij jou zijn, houdt hij niet meer van je?Op zijn manier houdt hij ban me. en zegt ik ben de liefde van zijn leven en zal daarom nooit meer een andere vrouw willen en al zeker niet trouwen.Heeft hij dat gezegd? Of iets in die richting.
Snap je het wel, tot op zekere hoogte? Ja, snappen wel en stiekeme hoop.
Misschien niet goed. Maar doordat hij ook niet echt helemaal duidelijk kan zegen dat ie niet meer van me houd blijft het wakkeren.
Denk dat het belangrijk is dat de kinderen hem ook geregeld zien, maar ook dat hij daarin de grootste rol zou moeten spelen.
Maar je vertelde al dat hij er weinig is vanwege werk....
Weet je Kattija, ik kan hier niet zoveel mee, het is te onduidelijk voor mij.
Als ik in jouw schoenen had gestaan had ik hier ook niets mee gekund, dan had ik hem aan zijn haren erbij willen slepen, om dan alsnog te knokken voor ons gezin.
Dit klinkt als opgeven, als berusten. Berusten in het feit dat hij zoveel werkt dat je elkaar haast niet meer ziet en dus uit elkaar groeit..
Nou, ik zou dan zijn gegaan om dat te veranderen en niet om dan maar mijn relatie op te offeren.
Ik had persoonlijk liever drie hoog achter gewoond met mijn complete gezin dan op deze manier alleen in een mooi huis...
Maar ja Kattija, dat is mijn mening.
Mijn scheiding was er wel snel door en daar ben ik heel erg blij om.
Ik zag voor mij geen andere manier op opnieuw te beginnen, en ik moest wel want ik wou een huis kopen en de bank eiste een convenant, gelukkig maar, achteraf gezien. Op dat moment vond ik het verschrikkelijk!
Op mijn topic schrijft Pem, zij is ook al bijna twee jaar 'onderweg' en de scheiding is bij haar ook nog niet geregeld, misschien dat zij je advies kan geven.
Voor nu in ieder geval sterkte meid.
En ik zeg misschien wel harde dingen, dat besef ik wel, neemt niet weg dat ik je heel goed begrijp.
Lieve schat, dikke knuffel van mij
Wij hebben samen enorm veel meegemaakt in het huwelijk.
Iedereneen maakt wel dingen mee maar bij ons wel iets extremer.
Ik zal het proberen op te sommen.
-
Wij waren net 3 weken getrouwd toen zijn ouders ons meedeelden te gaan scheiden.
Dit was met recht een vechtscheiding.
Hij vertrok met alle bezittingen behalve het huis naar een ver oord en liet mijn schoonmoeder aan haar lot over.
Mijn man werkte in het bedrijf van zijn vader.
Dit werd plotseling door zijn vader verkocht en hij stond op straat.
twee jaar lang heb ik fulltime verder gewerkt en hem de kans gegeven te studeren. Tuurlijk met beider instemming
Weer in loondienst beland bij een bedrijf die hem ook de kans gaf parttime te werken om zo aan zijn eigen zaak te werken.
Na de geboorte van mij eerste kind (nu 18) leed ik aan een depressie.
Daar was ik ongeveer na anderhalf jaar weer zo goed als mogelijkuit. Echter zonder hulp van medicijnen of mensen van buitenaf.
10 Jaar geleden volledig een eigen zaak neergezet.
Geen partime werken meer en ik stopte bij de baas en ging thuis in het bedrijf meewerken.
De zaak draai(t)de voorspoedig.
Voor 10 jaar terug bijna op datzelfde periode in ons leven kwam het tweede kindje en zakte ik weer weg in een depressie.
Ditmaal echter met veel hulp en medicijnen veel sneller uit de dip gekomen.
Hij heeft nooit hulp gehad of gevraagd bij het verwerken van mijn depressie en wat dat met hem deed.
Oke, wat nu?
Tja, als je niet de papierwinkel aan wilt pakken wat wil je dan?
En wat is er nou uitgekomen dan gisteren.
Is dit definitief, of is het een soort rustpauze.
Is er kans dat hij nog terug wil komen.Hij kan mij nu niet zeggen wat hij over wellicht een jaar of misschien meer zal voelen.
Nu is het nee.En heb je een bevredigend antwoord gekregen over het waarom? Waarom nu? Het was zoals vaak gezegd de druppel. Hij speelde al langer met niet kloppende gevoelens jegens mij
Wat veranderd er nu dan precies.
Hij wil uit elkaar maar niet scheiden, of nu nog niet tenminste.KloptHij woont elders, en wil niet meer bij jou zijn, houdt hij niet meer van je?Op zijn manier houdt hij ban me. en zegt ik ben de liefde van zijn leven en zal daarom nooit meer een andere vrouw willen en al zeker niet trouwen.Heeft hij dat gezegd? Of iets in die richting.
Snap je het wel, tot op zekere hoogte? Ja, snappen wel en stiekeme hoop.
Misschien niet goed. Maar doordat hij ook niet echt helemaal duidelijk kan zegen dat ie niet meer van me houd blijft het wakkeren.
Denk dat het belangrijk is dat de kinderen hem ook geregeld zien, maar ook dat hij daarin de grootste rol zou moeten spelen.
Maar je vertelde al dat hij er weinig is vanwege werk....
Weet je Kattija, ik kan hier niet zoveel mee, het is te onduidelijk voor mij.
Als ik in jouw schoenen had gestaan had ik hier ook niets mee gekund, dan had ik hem aan zijn haren erbij willen slepen, om dan alsnog te knokken voor ons gezin.
Dit klinkt als opgeven, als berusten. Berusten in het feit dat hij zoveel werkt dat je elkaar haast niet meer ziet en dus uit elkaar groeit..
Nou, ik zou dan zijn gegaan om dat te veranderen en niet om dan maar mijn relatie op te offeren.
Ik had persoonlijk liever drie hoog achter gewoond met mijn complete gezin dan op deze manier alleen in een mooi huis...
Maar ja Kattija, dat is mijn mening.
Mijn scheiding was er wel snel door en daar ben ik heel erg blij om.
Ik zag voor mij geen andere manier op opnieuw te beginnen, en ik moest wel want ik wou een huis kopen en de bank eiste een convenant, gelukkig maar, achteraf gezien. Op dat moment vond ik het verschrikkelijk!
Op mijn topic schrijft Pem, zij is ook al bijna twee jaar 'onderweg' en de scheiding is bij haar ook nog niet geregeld, misschien dat zij je advies kan geven.
Voor nu in ieder geval sterkte meid.
En ik zeg misschien wel harde dingen, dat besef ik wel, neemt niet weg dat ik je heel goed begrijp.
Lieve schat, dikke knuffel van mij
Wij hebben samen enorm veel meegemaakt in het huwelijk.
Iedereneen maakt wel dingen mee maar bij ons wel iets extremer.
Ik zal het proberen op te sommen.
-
Wij waren net 3 weken getrouwd toen zijn ouders ons meedeelden te gaan scheiden.
Dit was met recht een vechtscheiding.
Hij vertrok met alle bezittingen behalve het huis naar een ver oord en liet mijn schoonmoeder aan haar lot over.
Mijn man werkte in het bedrijf van zijn vader.
Dit werd plotseling door zijn vader verkocht en hij stond op straat.
twee jaar lang heb ik fulltime verder gewerkt en hem de kans gegeven te studeren. Tuurlijk met beider instemming
Weer in loondienst beland bij een bedrijf die hem ook de kans gaf parttime te werken om zo aan zijn eigen zaak te werken.
Na de geboorte van mij eerste kind (nu 18) leed ik aan een depressie.
Daar was ik ongeveer na anderhalf jaar weer zo goed als mogelijkuit. Echter zonder hulp van medicijnen of mensen van buitenaf.
10 Jaar geleden volledig een eigen zaak neergezet.
Geen partime werken meer en ik stopte bij de baas en ging thuis in het bedrijf meewerken.
De zaak draai(t)de voorspoedig.
Voor 10 jaar terug bijna op datzelfde periode in ons leven kwam het tweede kindje en zakte ik weer weg in een depressie.
Ditmaal echter met veel hulp en medicijnen veel sneller uit de dip gekomen.
Hij heeft nooit hulp gehad of gevraagd bij het verwerken van mijn depressie en wat dat met hem deed.
woensdag 12 mei 2010 om 14:03
Inderdaad, heftig verhaal.
Wat mij opvalt is dat zijn vader ooit met de noordezon vertrok, zijn vrouw het huis liet en hij de rest.
En ik las ook dat zijn idee was, jij het huis en hij de zaak..
Maar hij weet toch wat dat voor impact heeft gehad op zijn moeder, en op hem, als zoon. Zijn vader heeft hen ongelofelijk in de steek gelaten.
Zoals ik het nu begrijp staat hij bijna op het punt hetzelfde te doen. En gaat hij meer op zijn vader lijken dan hem lief is.
Hij heeft nooit hulp gehad, niet van buitenaf tenminste, jij bij je eerste depressie ook niet, bij je tweede keer wel gelukkig, en daar was je dan ook sneller weer bovenop.
Ik heb het idee dat deze man na al die jaren enorm in de knoop is komen te zitten met alles wat er gebeurd is.
Hij heeft misschien gedacht dat keihard werken de oplossing was, zich begraven in het werk heeft hem ook een heel eind gebracht. Maar als puntje bij paaltje komt kan hij niet meer vluchten in zijn werk.
Maar nu komt het erop aan.
Nu moet hij er echt wat mee gaan doen.
Hij kan toch niet zomaar weggaan en jou zo achterlaten.
En het alweer op zijn eigen manier doen.... met het risico jullie gezin te breken, jullie zaak waar je samen zo hard voor gewerkt hebt, jullie leven!
Ik vind dat hij eens heel diep bij zichzelf moet gaan kijken.
Waarom doet hij dit, waarom wil hij geen hulp.
Het is zo jammer, een mooi gezin een bedrijf, dat zet je toch niet zomaar op het spel?
Ik zou hem graag een enorme schop onder zijn hol willen geven, hem aan zijn oren erbij te slepen.
Kom op man!
Nu moet je aan de bak!
En dan bedoel ik niet werken werken werken..
Nee.
Therapie, individueel en samen.
Werken aan hemzelf, alle rottigheid moet er misschien maar eens uit.
Ik kan me voorstellen dat jullie beiden nu eerst een beetje tot rust moeten koen. Maar er komt een moment dat hij de koe bij de horens moet vatten.
En jij moet dat ook.
Ik begrijp dat je het liefst wilt dat hij weer terug komt, je houdt van die man!
En ik hoop dan ook dat hij binnenkort het zal inzien wat hij allemaal op het spel zet, dat hij het jou, de kinderen en zichzelf verplicht is om niet zomaar de handdoek in de ring te gooien.
Hij moet knokken verdorie.
En jij ook.
Je bent toch een sterke vrouw, jeetje twee van die depressies is toch ook niet niks, daar ben je ook doorgekomen.
Kom op Kattija, knokken!
Sterkte
Wat mij opvalt is dat zijn vader ooit met de noordezon vertrok, zijn vrouw het huis liet en hij de rest.
En ik las ook dat zijn idee was, jij het huis en hij de zaak..
Maar hij weet toch wat dat voor impact heeft gehad op zijn moeder, en op hem, als zoon. Zijn vader heeft hen ongelofelijk in de steek gelaten.
Zoals ik het nu begrijp staat hij bijna op het punt hetzelfde te doen. En gaat hij meer op zijn vader lijken dan hem lief is.
Hij heeft nooit hulp gehad, niet van buitenaf tenminste, jij bij je eerste depressie ook niet, bij je tweede keer wel gelukkig, en daar was je dan ook sneller weer bovenop.
Ik heb het idee dat deze man na al die jaren enorm in de knoop is komen te zitten met alles wat er gebeurd is.
Hij heeft misschien gedacht dat keihard werken de oplossing was, zich begraven in het werk heeft hem ook een heel eind gebracht. Maar als puntje bij paaltje komt kan hij niet meer vluchten in zijn werk.
Maar nu komt het erop aan.
Nu moet hij er echt wat mee gaan doen.
Hij kan toch niet zomaar weggaan en jou zo achterlaten.
En het alweer op zijn eigen manier doen.... met het risico jullie gezin te breken, jullie zaak waar je samen zo hard voor gewerkt hebt, jullie leven!
Ik vind dat hij eens heel diep bij zichzelf moet gaan kijken.
Waarom doet hij dit, waarom wil hij geen hulp.
Het is zo jammer, een mooi gezin een bedrijf, dat zet je toch niet zomaar op het spel?
Ik zou hem graag een enorme schop onder zijn hol willen geven, hem aan zijn oren erbij te slepen.
Kom op man!
Nu moet je aan de bak!
En dan bedoel ik niet werken werken werken..
Nee.
Therapie, individueel en samen.
Werken aan hemzelf, alle rottigheid moet er misschien maar eens uit.
Ik kan me voorstellen dat jullie beiden nu eerst een beetje tot rust moeten koen. Maar er komt een moment dat hij de koe bij de horens moet vatten.
En jij moet dat ook.
Ik begrijp dat je het liefst wilt dat hij weer terug komt, je houdt van die man!
En ik hoop dan ook dat hij binnenkort het zal inzien wat hij allemaal op het spel zet, dat hij het jou, de kinderen en zichzelf verplicht is om niet zomaar de handdoek in de ring te gooien.
Hij moet knokken verdorie.
En jij ook.
Je bent toch een sterke vrouw, jeetje twee van die depressies is toch ook niet niks, daar ben je ook doorgekomen.
Kom op Kattija, knokken!
Sterkte
woensdag 12 mei 2010 om 15:27
Knokken, ja ik wil het wel.
Vanmorgen alweer bij de huisarts geweest omdat ik echt te ver wegzak.
En toch AD voorgeschreven gekregen.
Tuurlijk duurt altijd een paar eken voor het werkt maar het geeft me enigszins rust.
EN nu moet ik het mijn ouders nog vertellen.
beiden tegen de 80 en mam in een verpleegtehuis.
Jeetje, hoe vertel je zoiets.
Vanmorgen alweer bij de huisarts geweest omdat ik echt te ver wegzak.
En toch AD voorgeschreven gekregen.
Tuurlijk duurt altijd een paar eken voor het werkt maar het geeft me enigszins rust.
EN nu moet ik het mijn ouders nog vertellen.
beiden tegen de 80 en mam in een verpleegtehuis.
Jeetje, hoe vertel je zoiets.
woensdag 12 mei 2010 om 17:09
Hallo Kattija,
Ik ben Pem, waar NW het over had. Wij hebben de scheiding eerst uitgesteld omdat hij zo overspannen was, dat ik het reeel achtte dat het een bevlieging was. Toen bleek hij een ander te hebben en was die hoop vervlogen. Ik moest die tijd examen doen en daarom hebben we toen alles verder uitgesteld.
Nog een reden was het feit dat ik geen vaste aanstelling had en ik een nieuwe baan moest zoeken voor erbij. Dan pas zou ik de hypotheek over kunnen nemen.
In september zouden we dan het een en ander gaan regelen, eerst zelf, onder begeleiding van de twee vaders. Daarbij liep het tweede gesprek hoog op. Vlak erna kreeg hij met zijn vriendin een ongeluk, waarbij ze haar rug brak. Van zijn kant werd het toen stil. Voor de kinderen was alles qua omgangsregeling geregeld in goed overleg. In januari wilde hij toch wel weer de volgende stap zetten, maar daar heb ik niet echt op gereageerd. Inmiddels hadden we wel de alimentatie vastgesteld en waren we overeengekomen wie wat betaalt.
Nu heb ik een mail gehad waarin hij verzoekt om alles te gaan regelen officieel. Ik vind het nu prima. Ik kan er ook achterstaan. Emotioneel ben ik er zo goed als klaar mee.
Ik ben heel blij met de vertraging die het heeft opgelopen. Nu is het bijna alleen nog een kwestie van de handtekeningen zetten. Of er moet nog van alles komen, maar dat verwacht ik eigenlijk niet.
Ik ben Pem, waar NW het over had. Wij hebben de scheiding eerst uitgesteld omdat hij zo overspannen was, dat ik het reeel achtte dat het een bevlieging was. Toen bleek hij een ander te hebben en was die hoop vervlogen. Ik moest die tijd examen doen en daarom hebben we toen alles verder uitgesteld.
Nog een reden was het feit dat ik geen vaste aanstelling had en ik een nieuwe baan moest zoeken voor erbij. Dan pas zou ik de hypotheek over kunnen nemen.
In september zouden we dan het een en ander gaan regelen, eerst zelf, onder begeleiding van de twee vaders. Daarbij liep het tweede gesprek hoog op. Vlak erna kreeg hij met zijn vriendin een ongeluk, waarbij ze haar rug brak. Van zijn kant werd het toen stil. Voor de kinderen was alles qua omgangsregeling geregeld in goed overleg. In januari wilde hij toch wel weer de volgende stap zetten, maar daar heb ik niet echt op gereageerd. Inmiddels hadden we wel de alimentatie vastgesteld en waren we overeengekomen wie wat betaalt.
Nu heb ik een mail gehad waarin hij verzoekt om alles te gaan regelen officieel. Ik vind het nu prima. Ik kan er ook achterstaan. Emotioneel ben ik er zo goed als klaar mee.
Ik ben heel blij met de vertraging die het heeft opgelopen. Nu is het bijna alleen nog een kwestie van de handtekeningen zetten. Of er moet nog van alles komen, maar dat verwacht ik eigenlijk niet.
woensdag 12 mei 2010 om 17:18
Tja, iemand anders iets uitleggen wat je zelf ook niet begrijpt. dat valt ook niet mee.
Wacht anders nog eventjes met het je ouders vertellen, kan dat?
Goed dat je naar de huisarts gaat, hou dat lijntje vast.
Maar Kattija, ik ben benieuwd, ben je alleen verdrietig, of ben je ook wel al een beetje boos geweest?
Want het is nogal wat, jij weer aan de AD, jullie leven op zijn kop, en dat dankzij deze actie van je man.
En je kan wel zeggen
Hij laat mij zeker niet vallen en wil er altijd voor me zijn.
Maar hij laat je wel vallen, Big Time! sorry dat ik het zeg.
Dat zijn woorden, zijn daden vertellen mij anders.
Lieverd, kruip niet verdrietig in je schulp, kom op. Word maar eens kwaad... Woede geeft ook kracht, veel meer dan verdriet.
Die emotie hoort er ook bij.
Echt, als ik kon sloeg ik een arm om je heen, liet je lekker uithuilen, veegde het snot van je neus en zou je willen helpen om nu niet helemaal in te storten..
Kom op Kattija, laat je er niet onder krijgen.
En blijf hier schrijven
Wacht anders nog eventjes met het je ouders vertellen, kan dat?
Goed dat je naar de huisarts gaat, hou dat lijntje vast.
Maar Kattija, ik ben benieuwd, ben je alleen verdrietig, of ben je ook wel al een beetje boos geweest?
Want het is nogal wat, jij weer aan de AD, jullie leven op zijn kop, en dat dankzij deze actie van je man.
En je kan wel zeggen
Hij laat mij zeker niet vallen en wil er altijd voor me zijn.
Maar hij laat je wel vallen, Big Time! sorry dat ik het zeg.
Dat zijn woorden, zijn daden vertellen mij anders.
Lieverd, kruip niet verdrietig in je schulp, kom op. Word maar eens kwaad... Woede geeft ook kracht, veel meer dan verdriet.
Die emotie hoort er ook bij.
Echt, als ik kon sloeg ik een arm om je heen, liet je lekker uithuilen, veegde het snot van je neus en zou je willen helpen om nu niet helemaal in te storten..
Kom op Kattija, laat je er niet onder krijgen.
En blijf hier schrijven
woensdag 12 mei 2010 om 17:52
Katija, allereerst wat een ellende meid. Maar je kunt het wel alleen, want dat doe je immers al jaren. Hij is er toch nooit?
Je moet alleen wel een knop in je hoofd gaan omzetten. En geloof me, die komt vanzelf. Want je zit nu, uiteraard, nog in de modus dat je hem volledig vertrouwd, dat je al zijn mooie woorden geloofd. Logisch, want dat doe je al 23 jaar.
Maar die knop moet wel om. Want hij is niet meer die leuke lieve man. Hij is de kerel die van je af wil. Dat het tijd kost om aan die gedachte te wennen, is logisch. Maar ga die knop wel omzetten en zorg dat je er met een scheiding goed vanaf komt. Ik maak uit je postings op dat jullie in gemeenschap van goederen zijn getrouwd. Hij kan wel leuk beweren dat het huis en de zaak evenveel waard zijn, maar dat zou ik toch echt door een externe partij laten bepalen.
Dus als die knop straks om is, dan bel je een advocaat die gespecialiseerd is in scheidingen waar eigen zaken en gemeenschap van goederen bij betrokken zijn. Zodat je niet straks met lege handen staat.
(en ik spreek uit ervaring. Mijn moeder heeft ook geloofd in de mooie woorden van mijn vader. Ze zegt nu zelf ook dat dit de domste fout is die ze ooit heeft kunnen maken. Want niet alleen is ze haar man kwijt, maar ook alle andere dingen die ze wel had kunnen hebben, zoals een fatsoenlijk dak boven haar hoofd en geld om van te kunnen leven).
Je moet alleen wel een knop in je hoofd gaan omzetten. En geloof me, die komt vanzelf. Want je zit nu, uiteraard, nog in de modus dat je hem volledig vertrouwd, dat je al zijn mooie woorden geloofd. Logisch, want dat doe je al 23 jaar.
Maar die knop moet wel om. Want hij is niet meer die leuke lieve man. Hij is de kerel die van je af wil. Dat het tijd kost om aan die gedachte te wennen, is logisch. Maar ga die knop wel omzetten en zorg dat je er met een scheiding goed vanaf komt. Ik maak uit je postings op dat jullie in gemeenschap van goederen zijn getrouwd. Hij kan wel leuk beweren dat het huis en de zaak evenveel waard zijn, maar dat zou ik toch echt door een externe partij laten bepalen.
Dus als die knop straks om is, dan bel je een advocaat die gespecialiseerd is in scheidingen waar eigen zaken en gemeenschap van goederen bij betrokken zijn. Zodat je niet straks met lege handen staat.
(en ik spreek uit ervaring. Mijn moeder heeft ook geloofd in de mooie woorden van mijn vader. Ze zegt nu zelf ook dat dit de domste fout is die ze ooit heeft kunnen maken. Want niet alleen is ze haar man kwijt, maar ook alle andere dingen die ze wel had kunnen hebben, zoals een fatsoenlijk dak boven haar hoofd en geld om van te kunnen leven).
woensdag 12 mei 2010 om 18:56
Baunie heeft zeker een punt Kattija.
Mijn inmiddels ex--man gebruikte echt exact dezelfde woorden.
Ik laat je niet vallen en ik zal er altijd voor je zijn, dat zei hij letterlijk..
Ja ja, nou in de praktijk pakte dat heel anders uit.
Ik was toch echt goedgelovig, ik dacht echt dat hij het beste met mij voor had, maar eigenlijk heeft hij vooral het beste met zichzelf voor..
Neem je tijd Kattija, misschien is het ook wel beter om voorlopig nog niks te regelen qua papierwerk, misschien moet inderdaad eerst die knop nog om, zoals Baunie zegt.
Mijn inmiddels ex--man gebruikte echt exact dezelfde woorden.
Ik laat je niet vallen en ik zal er altijd voor je zijn, dat zei hij letterlijk..
Ja ja, nou in de praktijk pakte dat heel anders uit.
Ik was toch echt goedgelovig, ik dacht echt dat hij het beste met mij voor had, maar eigenlijk heeft hij vooral het beste met zichzelf voor..
Neem je tijd Kattija, misschien is het ook wel beter om voorlopig nog niks te regelen qua papierwerk, misschien moet inderdaad eerst die knop nog om, zoals Baunie zegt.
donderdag 13 mei 2010 om 13:12
Hij kan natuurlijk echt van goede wil zijn, die mannen bestaan ook. Maar uit ervaring is het helaas zo dat het tegendeel meestal waar is.
Wij hebben tot nu toe alles in goed overleg kunnen regelen en naar tevredenheid van beiden. Het moet straks blijken als de handtekening eronder moet of het werkelijk zo blijft.
Ik ben nu in het stadium dat ik blij ben als straks de kogel door de kerk is en de afspraken vast staan. Maar ik ben wel anderhalf jaar verder. En als je me anderhalf jaar geleden had gezegd dat ik er nu zo bij zat, had ik je niet geloofd.
Dus Kattija, vertrouw op je kracht! Ik weet zeker dat jij er ook komt, maar het heeft tijd nodig. Ga door die hel, nu, vertrouw hem, ga op je bek, sta weer op, laat je kwetsen, val nog dieper en uiteindelijk merk je dat je steeds minder diep valt, sneller opstaat en sterker wordt. Maar je moet erdoorheen...
Wij hebben tot nu toe alles in goed overleg kunnen regelen en naar tevredenheid van beiden. Het moet straks blijken als de handtekening eronder moet of het werkelijk zo blijft.
Ik ben nu in het stadium dat ik blij ben als straks de kogel door de kerk is en de afspraken vast staan. Maar ik ben wel anderhalf jaar verder. En als je me anderhalf jaar geleden had gezegd dat ik er nu zo bij zat, had ik je niet geloofd.
Dus Kattija, vertrouw op je kracht! Ik weet zeker dat jij er ook komt, maar het heeft tijd nodig. Ga door die hel, nu, vertrouw hem, ga op je bek, sta weer op, laat je kwetsen, val nog dieper en uiteindelijk merk je dat je steeds minder diep valt, sneller opstaat en sterker wordt. Maar je moet erdoorheen...
donderdag 13 mei 2010 om 16:06
Ik ben hier voor het eerst, maar wil graag een hart onder de riem steken. Ik heb nu bijna 1,5 jaar geleden besloten niet meer mijn best te doen voor een man die niet meer van mij hield. En o wat komt het hard aan als dan blijkt dat hij écht niet meer van je houdt! Ook ik heb de diepste dalen gezien, geleefd in ontkenning, antidepressiva geslikt en nog ben ik er (soms) niet helemaal bovenop. Maar het is de beste keuze die ik ooit heb kunnen maken. Blijf niet bij een man die niet van je houdt; daar wordt je ook doodongelukkig van! En...maak jezelf gelukkig, je bent de enige die dat kan. Ik weet dat dat niet te realiseren lijkt, maar de knop moet inderdaad om, zoals ik al een paar gelezen heb. Niet meer de focus op hem maar op jou. Laat hem ook vallen en als hij dan toch nog wat houden van over is, komt hij vanzelf wel. Maar kies voor jezelf en je kinderen. En dat kun je; je blijkt veel meer te kunnen dan je ooit voor mogelijk hield. Maar dan moet denk ik eerst de woede komen, want je hebt nog een orkaan te gaan. Maar je kunt het echt; wij hebben allemaal girlpower!
donderdag 13 mei 2010 om 16:38
quote:NewWoman schreef op 11 mei 2010 @ 16:40:
[...]
Ik hoop het ook van niet, maar als er dan toch gescheiden moet worden is het wel zo eerlijk om de feiten op tafel te gooien, niet?
Dan weet jij ook wat voor vlees je in de kuip hebt.
Ik ben gewoon erg benieuwd wat zijn beweegreden kan zijn om jou zo oneindig veel verdriet te doen, waarom doet hij dat dan? Waarom kan hij dat? Ik snap het niet, jij wel dan?
Omdat hij niet meer bij haar wil zijn, hij is niet gelukkig met haar.
Dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen, er hoeft niks achter te steken. Hij heeft het heus niet binnen een week besloten, maar houdt de poppenkast wellicht al jaren vol.
[...]
Ik hoop het ook van niet, maar als er dan toch gescheiden moet worden is het wel zo eerlijk om de feiten op tafel te gooien, niet?
Dan weet jij ook wat voor vlees je in de kuip hebt.
Ik ben gewoon erg benieuwd wat zijn beweegreden kan zijn om jou zo oneindig veel verdriet te doen, waarom doet hij dat dan? Waarom kan hij dat? Ik snap het niet, jij wel dan?
Omdat hij niet meer bij haar wil zijn, hij is niet gelukkig met haar.
Dat is toch niet zo moeilijk te begrijpen, er hoeft niks achter te steken. Hij heeft het heus niet binnen een week besloten, maar houdt de poppenkast wellicht al jaren vol.