Relaties
alle pijlers
Kan ik het alleen?
dinsdag 11 mei 2010 om 13:30
Dag allemaal,
finally..................de kogel is door de kerk en na 23 jaar heeft mijn man mij afgelopen zondag meegedeeld niet meer bij mij en mijn twee kinderen te willen wonen.
De bodem is onder me uit geslagen en ik weet niet meer of ik van voor of achteren leef.
Ik zie wereklijk alles zwartgallig in.
Een toekomst?? Wat is dat??
Ik moet door voor mijn kids maar het liefst kruip ik onder de grond.
Ben harstikke verdrietig en huil de halve dag.
HEb van de Huisarts gisteren slechts een paar tabeltjes gekregen om te slapen en wat rustig te zijn.
Maandag moet ik me weer melden bij haar.
Verder alvast een eerste sessie laten vastleggen bij een psycholoog maar dat duurt nog twee weken.
En nu???????? Alles doet me zeer ik ben totaal kapot.
finally..................de kogel is door de kerk en na 23 jaar heeft mijn man mij afgelopen zondag meegedeeld niet meer bij mij en mijn twee kinderen te willen wonen.
De bodem is onder me uit geslagen en ik weet niet meer of ik van voor of achteren leef.
Ik zie wereklijk alles zwartgallig in.
Een toekomst?? Wat is dat??
Ik moet door voor mijn kids maar het liefst kruip ik onder de grond.
Ben harstikke verdrietig en huil de halve dag.
HEb van de Huisarts gisteren slechts een paar tabeltjes gekregen om te slapen en wat rustig te zijn.
Maandag moet ik me weer melden bij haar.
Verder alvast een eerste sessie laten vastleggen bij een psycholoog maar dat duurt nog twee weken.
En nu???????? Alles doet me zeer ik ben totaal kapot.
vrijdag 14 mei 2010 om 21:56
Kattija wat lijkt jouw verhaal veel op dat van mij...wij waren een droomkoppel, het stel waarvan iedereen zei: die zijn voor elkaar gemaakt, het geluk spat eraf... En hier zit ik dan na 12 jaar alleen met 2 kindjes in een huisje...half maart is de beslissing gevallen en een maand later had ik de sleutel van een huurwoning Goddank stond ik al heel lang ingeschreven omdat ik destijds de scheiding van zijn zus meemaakte, die gewoon op straat kwam te staan met 2 kindjes, ik dacht jezus dan sta je toch ook raar te kijken, je weet het dus maar nooit en in een opwelling heb ik me toen ingeschreven, nooit verwachtend dat ik het echt nodig zou hebben. Hij heeft me met alles geholpen en helpt me nog steeds. Ik geloof ook oprecht in zijn goede bedoelingen. We hebben de eerste co-ouderschap afspraken gedaan. Hij is in het oude (koop)huis blijven wonen, de kindjes rollen er redelijk doorheen (4 en 2) omdat we nog heel liefdevol met elkaar omgaan, wat aan de ene kant heel fijn is en aan de andere kant erg verwarrend, want waarom is hij zo lief maar neemt hij toch deze beslissing? Hoe dan ook, het is en blijft een goeie lieve papa. Ik was ook altijd al veel alleen door zijn wisseldiensten. Verstandelijk weet ik dat ik het allemaal prima kan, alleen wat doet het ontzettend pijn en wat mis ik hem vreselijk. Ik ben nu in een fase dat ik wel al mijn principes overboord wil gooien om maar weer terug te kunnen. Ik mis niet alleen hem, maar ook mijn fijne huis en de lieve buurtjes. Wat is dit ontzettend zwaar. Ik vraag me steeds af: waar is het misgegaan, wat had ik kunnen doen, wat kan ik nog doen, hoe verander ik hem van gedachten, is het misschien tijdelijk, waarom zegt hij dat hij nog van me houdt maar neemt hij toch afstand, waarom laat hij het zover komen????? Vragen waarop je geen antwoord krijgt. Je kunt niet anders dan diep ademhalen en je schouders eronder zetten. Maar god wat wil ik mijn oude leventje graag terug. Ik was gelukkig, ik dacht dat we een tijdelijke dip hadden, had nooit beseft dat hij niet gelukkig was...ik leef ontzettend met je mee, je bent niet alleen....dikke knuf Nana
vrijdag 14 mei 2010 om 22:06
Noa 1963, dat wat jij schreef:
Die pijn is vreselijk, maar de eenzaamheid die ik voelde toen hij hier nog met dooie ogen op de bank zat was ook heel zwaar.
herken ik ook helemaal en ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ook gewoon letterlijk niet kon eten van de stress en non stop een zenuwachtig gevoel in mijn lijf had...inmiddels kan ik wel goed eten en slapen (rook wel weer, da's minder) ik dacht de hele tijd: waar is mijn lieve man toch gebleven, wat is er aan de hand...is onze relatie ten einde?
Nu is de kogel door de kerk, de beslissing is genomen en nu moet je het gaan doen. Ja, alleen. Het lijkt een boze droom.
Die pijn is vreselijk, maar de eenzaamheid die ik voelde toen hij hier nog met dooie ogen op de bank zat was ook heel zwaar.
herken ik ook helemaal en ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ook gewoon letterlijk niet kon eten van de stress en non stop een zenuwachtig gevoel in mijn lijf had...inmiddels kan ik wel goed eten en slapen (rook wel weer, da's minder) ik dacht de hele tijd: waar is mijn lieve man toch gebleven, wat is er aan de hand...is onze relatie ten einde?
Nu is de kogel door de kerk, de beslissing is genomen en nu moet je het gaan doen. Ja, alleen. Het lijkt een boze droom.
vrijdag 14 mei 2010 om 22:16
Het lijkt niet alleen een boze droom het is een boze droom.
Alleen als je ontwaakt komt je erachter dat het niet weg is.
Als ik vroeger hoorde dat mensen gescheiden waren, vond ik dat echt sneu, rot voor ze.
Maar pas nu ik zelf door deze hel ben gegaan snap ik hoeveel pijn en verdriet het allemaal doet. Begrijpen doe ik het nog steeds niet. Hoe kan de persoon waar je zo van houdt en waar je kinderen mee hebt nou zomaar een andere kant op willen? Heb je dan niet dezelfde belangen? dezelfde dromen?
Ik heb de meest vragen losgelaten, wetend dat ik nooit antwoorden zal krijgen.
We komen er wel, heus en het went echt, maar niemand zegt ons wanneer.
Alleen als je ontwaakt komt je erachter dat het niet weg is.
Als ik vroeger hoorde dat mensen gescheiden waren, vond ik dat echt sneu, rot voor ze.
Maar pas nu ik zelf door deze hel ben gegaan snap ik hoeveel pijn en verdriet het allemaal doet. Begrijpen doe ik het nog steeds niet. Hoe kan de persoon waar je zo van houdt en waar je kinderen mee hebt nou zomaar een andere kant op willen? Heb je dan niet dezelfde belangen? dezelfde dromen?
Ik heb de meest vragen losgelaten, wetend dat ik nooit antwoorden zal krijgen.
We komen er wel, heus en het went echt, maar niemand zegt ons wanneer.
zaterdag 15 mei 2010 om 09:01
Vreselijke avond gehad.
Man opgebeld en kwam.
Ik werd lichtelijk boos van machteloosheid.
Gaan slapen met een tablet.
Wakker geworden met weer die zelfde pijn.
Gejankt. En vriendin gebeld.
Deze zei ook weer we komen er wel.
Vanavond verjaardag van haar zoon.
Ben benieuwd hoe ik de avond door kom.
Schouders eronder hoofd rechtop en gaan.
Later meer verslag over hoe ik me voel.
Man opgebeld en kwam.
Ik werd lichtelijk boos van machteloosheid.
Gaan slapen met een tablet.
Wakker geworden met weer die zelfde pijn.
Gejankt. En vriendin gebeld.
Deze zei ook weer we komen er wel.
Vanavond verjaardag van haar zoon.
Ben benieuwd hoe ik de avond door kom.
Schouders eronder hoofd rechtop en gaan.
Later meer verslag over hoe ik me voel.
zaterdag 15 mei 2010 om 10:15
Kat,
Je man wil niet meer met jou samenleven. Dat impliceert niet dat ie de kinderen niet meer wil.
En vertrouw hem maar als ie zegt dat ie je met alles helpt, ik heb dat ook gedaan en er geen seconde aan getwijfeld dat ie dat niet zou doen, zo zit mijn exman niet in elkaar en als ik het zo lees, de jouwe ook niet.
Ik kan je pijn letterlijk voelen, ik voelde hetzelfde. Het is een ongelooflijke ramp wat je nu gebeurt, na zoveel jaren.
Het is gewoon niet te bevatten.
Maar je gaat het kunnen! Ik kon het, velen hier konden het en bij jou gaat het ook goedkomen.
Het kost heel veel tijd, energie en tranen en gedoe. Maar je komt er, stapje voor stapje.
Nu is alles donker, grijs, koud en kil. Op een dag komt er weer een sprankje licht.
Daar heb je nu niets aan, weet ik. Nu zit je in de fase dat je denkt dat het nooit meer goedkomen, had ik ook.
En toch kwam alles uiteindelijk goed.
Dikke knuf!
Je man wil niet meer met jou samenleven. Dat impliceert niet dat ie de kinderen niet meer wil.
En vertrouw hem maar als ie zegt dat ie je met alles helpt, ik heb dat ook gedaan en er geen seconde aan getwijfeld dat ie dat niet zou doen, zo zit mijn exman niet in elkaar en als ik het zo lees, de jouwe ook niet.
Ik kan je pijn letterlijk voelen, ik voelde hetzelfde. Het is een ongelooflijke ramp wat je nu gebeurt, na zoveel jaren.
Het is gewoon niet te bevatten.
Maar je gaat het kunnen! Ik kon het, velen hier konden het en bij jou gaat het ook goedkomen.
Het kost heel veel tijd, energie en tranen en gedoe. Maar je komt er, stapje voor stapje.
Nu is alles donker, grijs, koud en kil. Op een dag komt er weer een sprankje licht.
Daar heb je nu niets aan, weet ik. Nu zit je in de fase dat je denkt dat het nooit meer goedkomen, had ik ook.
En toch kwam alles uiteindelijk goed.
Dikke knuf!
zaterdag 15 mei 2010 om 10:23
quote:kattija schreef op 11 mei 2010 @ 14:18:
Hij wil niet in therapie
Voor hem is het echt zonneklaar.
Jammer, ik heb dat wel voorgesteld.
Hij wil iet in eens weg, hij twijfelde al een paar jaar maar heeft dat niet duidelijk kenbaar gemaakt naar mij toe.
Er is geen andere vrouw in het spel.
Godzijdank, want dan had het er allemaal nog beroerder uit gezien.
Hij wil me ook zo goed mogelijk begeleiden om mijn leven weer op orde te krijgen.
Het is allemaal zo moeilijk en met zoveel emoties die erbij komen.
He meid wat een ellende voor je! Hij twijfelde al een paar jaar en heeft dat nooit duidelijk gemaakt? Neem me niet kwalijk maar wat een slappe zak zeg. Ik vind dat gewoon een vorm van bedrog. Het is allemaal achteraf gepraat, maar ik vind dat hij moreel verplicht was dit met je te bespreken. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit je heel rauw op je dak valt. Ik ben jaren geleden door m'n eerste vriend verlaten voor een ander, na 7 jaar samen, en dat heb ik niet zien aankomen. Ik heb lange tijd het akelige gevoel gehad dat ik had samengewoond met iemand die ik eig niet kende.
Heb je mensen om je heen die er voor je kunnen zijn en die je ook in de zakelijke kant bij kunnen staan? Want daar staat je hoofd wrs niet naar.
Ik wens je heel veel sterkte!
Hij wil niet in therapie
Voor hem is het echt zonneklaar.
Jammer, ik heb dat wel voorgesteld.
Hij wil iet in eens weg, hij twijfelde al een paar jaar maar heeft dat niet duidelijk kenbaar gemaakt naar mij toe.
Er is geen andere vrouw in het spel.
Godzijdank, want dan had het er allemaal nog beroerder uit gezien.
Hij wil me ook zo goed mogelijk begeleiden om mijn leven weer op orde te krijgen.
Het is allemaal zo moeilijk en met zoveel emoties die erbij komen.
He meid wat een ellende voor je! Hij twijfelde al een paar jaar en heeft dat nooit duidelijk gemaakt? Neem me niet kwalijk maar wat een slappe zak zeg. Ik vind dat gewoon een vorm van bedrog. Het is allemaal achteraf gepraat, maar ik vind dat hij moreel verplicht was dit met je te bespreken. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit je heel rauw op je dak valt. Ik ben jaren geleden door m'n eerste vriend verlaten voor een ander, na 7 jaar samen, en dat heb ik niet zien aankomen. Ik heb lange tijd het akelige gevoel gehad dat ik had samengewoond met iemand die ik eig niet kende.
Heb je mensen om je heen die er voor je kunnen zijn en die je ook in de zakelijke kant bij kunnen staan? Want daar staat je hoofd wrs niet naar.
Ik wens je heel veel sterkte!
zaterdag 15 mei 2010 om 10:39
zaterdag 15 mei 2010 om 10:45
Ik wilde juist zeggen, blijf hier schrijven, wij zijn ervaringsgenoten, wij slepen je erdoor.
Wereldmeid, dat vind ik niet aardig gezegd. Natuurlijk kan de man al heel lang hebben getwijfeld en met zichzelf in de knoop hebben gezeten. Moet ie het dan bij het eerste gevoel al zeggen?
Mijn exman heeft er ook een hele tijd mee rondgelopen. En dat is ook al moeilijk genoeg.
Hoe kun jij nou weten hoe de man van Kat zich voelt.
De mijne voelde zich verschrikkelijk, dat ie mij dit aan moest doen.
Zo zwart wit zoals jij het stelt is het niet, hoor.
Wereldmeid, dat vind ik niet aardig gezegd. Natuurlijk kan de man al heel lang hebben getwijfeld en met zichzelf in de knoop hebben gezeten. Moet ie het dan bij het eerste gevoel al zeggen?
Mijn exman heeft er ook een hele tijd mee rondgelopen. En dat is ook al moeilijk genoeg.
Hoe kun jij nou weten hoe de man van Kat zich voelt.
De mijne voelde zich verschrikkelijk, dat ie mij dit aan moest doen.
Zo zwart wit zoals jij het stelt is het niet, hoor.
zaterdag 15 mei 2010 om 10:50
Kat laat je man.... ga hem niet meer vragen of hij terug komt en of hij langs wil komen om te praten. Laat hem je maakt het alleen lastiger voor jezelf hoe stom dit ook klinkt in jou oren wellicht. Biedt hem de ruimte van het weg zijn uit dit huwelijk.
Zoals ik je lees is deze over en mocht er om wélke reden dan ook (die ik hier echt nu niet lees in je verhaal) de punt achter jullie relatie een komma worden dan kan dat denk ik alleen door hem nu volledig los te laten. Immers: wat je vasthoudt voelt zich gekooid wat je loslaat daarvan heb je kans dat ze zelf terugvliegen.
Vraag hem niet meer om terug te komen .
Ja ik weet dat dit voelt als het begin van het definitieve einde voor jou. Je zit al in het definitieve eindfase en hoe jij nu doet (hoe begrijpelijk ook ) zorgt ervoor dat dit definitieve einde gaat komen.
Houdt je niet bezig met of het wél dan niet een einde is. Houdt je bezig met jou. Ik lees dat je naar je vriendin gaat dat is gezellig. Plan leuke dingen ondánks dat je zeker weet dat je ze niet als leuk ervaart. Ga naar de kapper (weetikhet) sauna, doe de zaken die je blij maakten ondánks dat je weet dat ze niet gaan binnen komen door je verdriet.
Deel je verdriet met iedereen die je wilt (pas op met kinderen overigens) aleen niet meer met hem. Laat hem weten dat dit de gevolgen van zijn keuzes zijn....laat hem de ruimte om de gevolgen van zijn keuzes te voelen en ondervinden.
Net zoals jij dat nu doet en weet dat er met jou velen zijn die jouw rollercoaster herkennen en hebben ervaren . Die weten dat er momenten zijn dat je niet meer weet "hoe je het ene been voor het andere zou moeten zetten".
Tot het punt dat je denkt.... maar er zal toch brood gekocht moeten worden waardoor zaken ineens weer even makkelijker lijken te gaan.
Goed van je dat je tikt hier... ik lees je weer!
Zoals ik je lees is deze over en mocht er om wélke reden dan ook (die ik hier echt nu niet lees in je verhaal) de punt achter jullie relatie een komma worden dan kan dat denk ik alleen door hem nu volledig los te laten. Immers: wat je vasthoudt voelt zich gekooid wat je loslaat daarvan heb je kans dat ze zelf terugvliegen.
Vraag hem niet meer om terug te komen .
Ja ik weet dat dit voelt als het begin van het definitieve einde voor jou. Je zit al in het definitieve eindfase en hoe jij nu doet (hoe begrijpelijk ook ) zorgt ervoor dat dit definitieve einde gaat komen.
Houdt je niet bezig met of het wél dan niet een einde is. Houdt je bezig met jou. Ik lees dat je naar je vriendin gaat dat is gezellig. Plan leuke dingen ondánks dat je zeker weet dat je ze niet als leuk ervaart. Ga naar de kapper (weetikhet) sauna, doe de zaken die je blij maakten ondánks dat je weet dat ze niet gaan binnen komen door je verdriet.
Deel je verdriet met iedereen die je wilt (pas op met kinderen overigens) aleen niet meer met hem. Laat hem weten dat dit de gevolgen van zijn keuzes zijn....laat hem de ruimte om de gevolgen van zijn keuzes te voelen en ondervinden.
Net zoals jij dat nu doet en weet dat er met jou velen zijn die jouw rollercoaster herkennen en hebben ervaren . Die weten dat er momenten zijn dat je niet meer weet "hoe je het ene been voor het andere zou moeten zetten".
Tot het punt dat je denkt.... maar er zal toch brood gekocht moeten worden waardoor zaken ineens weer even makkelijker lijken te gaan.
Goed van je dat je tikt hier... ik lees je weer!
zaterdag 15 mei 2010 om 10:53
quote:Brown_Eyes schreef op 15 mei 2010 @ 10:39:
Kat, ik denk dat je juist niet constant moet opschrijven hoe je je voelt. Zo ben je er juist meer mee bezig.
Probeer een dag door te komen zonder het te noteren, dan gaat het ook sneller.
Toch gaan de dagen voorbij, het weekend is weer aangebroken. Langzaam, maar toch de tijd tikt door... Dat kan inderdaad voor bepaalde mensen goed werken en voor anderen juist helemaal niet. Deze mensen (waaronder ondergetekende) schrijven en gaan daardoor beter de dag door. Aan Kat natuurlijk wat het beste bij haar past.
Kat, ik denk dat je juist niet constant moet opschrijven hoe je je voelt. Zo ben je er juist meer mee bezig.
Probeer een dag door te komen zonder het te noteren, dan gaat het ook sneller.
Toch gaan de dagen voorbij, het weekend is weer aangebroken. Langzaam, maar toch de tijd tikt door... Dat kan inderdaad voor bepaalde mensen goed werken en voor anderen juist helemaal niet. Deze mensen (waaronder ondergetekende) schrijven en gaan daardoor beter de dag door. Aan Kat natuurlijk wat het beste bij haar past.
zaterdag 15 mei 2010 om 11:01
quote:Enneaaa schreef op 15 mei 2010 @ 10:53:
[...]
Dat kan inderdaad voor bepaalde mensen goed werken en voor anderen juist helemaal niet. Die schrijven en gaan daardoor beter de dag door. Aan kat natuurlijk wat het beste bij haar past.
Ik heb toendertijd geschreven als een razende, want ik kon er slecht over praten, ik klapte totaal dicht. Ik deed 'gewoon', alsof er niets aan de hand was. Maar vanbinnen was ik verscheurd, maar ik liet dat niet merken,
Dat heeft me geholpen, het schrijven.
En ik schreef ook met lotgenoten, zo allemaal in dezelfde tijd kregen onze mannen de midlife. Zo heb ik het maar genoemd.
En met al die vrouwen die toen zo verschrikkelijk in de put zaten, is het allemaal goedgekomen.
[...]
Dat kan inderdaad voor bepaalde mensen goed werken en voor anderen juist helemaal niet. Die schrijven en gaan daardoor beter de dag door. Aan kat natuurlijk wat het beste bij haar past.
Ik heb toendertijd geschreven als een razende, want ik kon er slecht over praten, ik klapte totaal dicht. Ik deed 'gewoon', alsof er niets aan de hand was. Maar vanbinnen was ik verscheurd, maar ik liet dat niet merken,
Dat heeft me geholpen, het schrijven.
En ik schreef ook met lotgenoten, zo allemaal in dezelfde tijd kregen onze mannen de midlife. Zo heb ik het maar genoemd.
En met al die vrouwen die toen zo verschrikkelijk in de put zaten, is het allemaal goedgekomen.
zaterdag 15 mei 2010 om 12:20
quote:yasmijn schreef op 15 mei 2010 @ 10:45:
Ik wilde juist zeggen, blijf hier schrijven, wij zijn ervaringsgenoten, wij slepen je erdoor.
Wereldmeid, dat vind ik niet aardig gezegd. Natuurlijk kan de man al heel lang hebben getwijfeld en met zichzelf in de knoop hebben gezeten. Moet ie het dan bij het eerste gevoel al zeggen?
Mijn exman heeft er ook een hele tijd mee rondgelopen. En dat is ook al moeilijk genoeg.
Hoe kun jij nou weten hoe de man van Kat zich voelt.
De mijne voelde zich verschrikkelijk, dat ie mij dit aan moest doen.
Zo zwart wit zoals jij het stelt is het niet, hoor.
Oké Yasmijn mss was ik te zwart-wit in mijn post. Wat ik zo oneerlijk vind is dat deze man zijn twijfel lange tijd voor zich heeft gehouden en op die manier hen beiden de optie heeft ontnomen om samen aan de relatie te werken. Hij heeft blijkbaar net zo lang gewacht tot hij er zelf uit was, en heeft TO een stem in het geheel ontnomen. Ik heb dat zelf meegemaakt en weet hoe veel pijn dat kan doen.
Na 23 jaar vind ik dat hij z'n verantwoordelijkheid richting haar op z'n minst beter had kunnen invullen. Dat bedoel ik met morele verplichting.
Ik wilde juist zeggen, blijf hier schrijven, wij zijn ervaringsgenoten, wij slepen je erdoor.
Wereldmeid, dat vind ik niet aardig gezegd. Natuurlijk kan de man al heel lang hebben getwijfeld en met zichzelf in de knoop hebben gezeten. Moet ie het dan bij het eerste gevoel al zeggen?
Mijn exman heeft er ook een hele tijd mee rondgelopen. En dat is ook al moeilijk genoeg.
Hoe kun jij nou weten hoe de man van Kat zich voelt.
De mijne voelde zich verschrikkelijk, dat ie mij dit aan moest doen.
Zo zwart wit zoals jij het stelt is het niet, hoor.
Oké Yasmijn mss was ik te zwart-wit in mijn post. Wat ik zo oneerlijk vind is dat deze man zijn twijfel lange tijd voor zich heeft gehouden en op die manier hen beiden de optie heeft ontnomen om samen aan de relatie te werken. Hij heeft blijkbaar net zo lang gewacht tot hij er zelf uit was, en heeft TO een stem in het geheel ontnomen. Ik heb dat zelf meegemaakt en weet hoe veel pijn dat kan doen.
Na 23 jaar vind ik dat hij z'n verantwoordelijkheid richting haar op z'n minst beter had kunnen invullen. Dat bedoel ik met morele verplichting.
zaterdag 15 mei 2010 om 12:28
quote:yasmijn schreef op 15 mei 2010 @ 12:24:
Want de achtergebleven persoon heeft zich maar te schikken.
Het is niet anders.
Goedschiks of kwaadschiks.
Goedschiks werkt voor zover ik het heb ervaren het beste.
Ja wat was ik soms boos echter het gaat de situatie niet verbeteren als je haatdragend en boos,jankend en schreeuwend van leer gaat tegen hem. Waar ik overigens niet mee wil zeggen dat ik deze gevoelens niet had.
Want de achtergebleven persoon heeft zich maar te schikken.
Het is niet anders.
Goedschiks of kwaadschiks.
Goedschiks werkt voor zover ik het heb ervaren het beste.
Ja wat was ik soms boos echter het gaat de situatie niet verbeteren als je haatdragend en boos,jankend en schreeuwend van leer gaat tegen hem. Waar ik overigens niet mee wil zeggen dat ik deze gevoelens niet had.
