Relaties
alle pijlers
Kan ik het alleen?
dinsdag 11 mei 2010 om 13:30
Dag allemaal,
finally..................de kogel is door de kerk en na 23 jaar heeft mijn man mij afgelopen zondag meegedeeld niet meer bij mij en mijn twee kinderen te willen wonen.
De bodem is onder me uit geslagen en ik weet niet meer of ik van voor of achteren leef.
Ik zie wereklijk alles zwartgallig in.
Een toekomst?? Wat is dat??
Ik moet door voor mijn kids maar het liefst kruip ik onder de grond.
Ben harstikke verdrietig en huil de halve dag.
HEb van de Huisarts gisteren slechts een paar tabeltjes gekregen om te slapen en wat rustig te zijn.
Maandag moet ik me weer melden bij haar.
Verder alvast een eerste sessie laten vastleggen bij een psycholoog maar dat duurt nog twee weken.
En nu???????? Alles doet me zeer ik ben totaal kapot.
finally..................de kogel is door de kerk en na 23 jaar heeft mijn man mij afgelopen zondag meegedeeld niet meer bij mij en mijn twee kinderen te willen wonen.
De bodem is onder me uit geslagen en ik weet niet meer of ik van voor of achteren leef.
Ik zie wereklijk alles zwartgallig in.
Een toekomst?? Wat is dat??
Ik moet door voor mijn kids maar het liefst kruip ik onder de grond.
Ben harstikke verdrietig en huil de halve dag.
HEb van de Huisarts gisteren slechts een paar tabeltjes gekregen om te slapen en wat rustig te zijn.
Maandag moet ik me weer melden bij haar.
Verder alvast een eerste sessie laten vastleggen bij een psycholoog maar dat duurt nog twee weken.
En nu???????? Alles doet me zeer ik ben totaal kapot.
zondag 16 mei 2010 om 09:25
Op het moment vreselijk opgefokt van binnen. Maar dat is heel vaak zo in de ochtend.
Hadden jullie dat ook?
Gisteren was een drukke dag maar toch vaak afdwalingen naar de ellende.
Eerst voetbal met mijn meisje. Daarna naar huis en een uurtje aangerommeld. Daarna naar de hondenclub waar ik ben geweest van 1400 tot 2730 uur.
Heel even met mijn broer daar gepraat. Maar met zoveel "vreemden"gaat dat niet zo makkelijk.
Daarna naar huis.
Soep gemaakt en gedoucht en vervolgens naar de verjaardag van de zoon van mijn beste vriendin.
Om 2300 uur ben ik naar huis gegaan. Ik was kompleet stuk.
Hadden jullie dat ook?
Gisteren was een drukke dag maar toch vaak afdwalingen naar de ellende.
Eerst voetbal met mijn meisje. Daarna naar huis en een uurtje aangerommeld. Daarna naar de hondenclub waar ik ben geweest van 1400 tot 2730 uur.
Heel even met mijn broer daar gepraat. Maar met zoveel "vreemden"gaat dat niet zo makkelijk.
Daarna naar huis.
Soep gemaakt en gedoucht en vervolgens naar de verjaardag van de zoon van mijn beste vriendin.
Om 2300 uur ben ik naar huis gegaan. Ik was kompleet stuk.
zondag 16 mei 2010 om 10:33
Ja, dat is heel eng. Je voelt je alsof je onder een steen zit, een groot rotsblok en er nooit meer onderuit komt.
Maar dat rotsblok schuift steeds een stukje terug en elke keer komt er een stukje Kat tevoorschijn. Ook duikt er soms een stukje Kat weer onder de steen. Op den duur komen er steeds meer stukjes Kat tevoorschijn. Op een dag verschuift het hele rotsblok en staat de hele Kat daar weer, in vol en zeker ornaat. Het rotsblok valt in kleine kutstukjes uit elkaar en vergaat. Wordt weggeblazen door de wind.
Ik weet als geen ander dat het nog te vroeg is om zo te denken, maar ik wil je zo graag een iets beter gevoel geven.
Je kunt je dat nu niet voorstellen dat het ooit weer beter gaat, o meis, wat weet ik dat goed.
En toch gaat het gebeuren.
(zie hyves trouwens)
Maar dat rotsblok schuift steeds een stukje terug en elke keer komt er een stukje Kat tevoorschijn. Ook duikt er soms een stukje Kat weer onder de steen. Op den duur komen er steeds meer stukjes Kat tevoorschijn. Op een dag verschuift het hele rotsblok en staat de hele Kat daar weer, in vol en zeker ornaat. Het rotsblok valt in kleine kutstukjes uit elkaar en vergaat. Wordt weggeblazen door de wind.
Ik weet als geen ander dat het nog te vroeg is om zo te denken, maar ik wil je zo graag een iets beter gevoel geven.
Je kunt je dat nu niet voorstellen dat het ooit weer beter gaat, o meis, wat weet ik dat goed.
En toch gaat het gebeuren.
(zie hyves trouwens)
zondag 16 mei 2010 om 12:09
Het is raar maar waar, wat Yasmijn schrijft klopt echt!
Ook ik heb onder dat rotsblok gelegen en gedacht dat ik er nooit onderuit zou komen..
Maar gisteren bijvoorbeeld ben ik een dag uit geweest met een paar meiden van het forum. Allen lagen we ooit huilend en wanhopig te denken dat het nooit meer leuk zou worden dat ons leven kapot was.
Maar zie ons nu eens.
Allemaal sterke mooie vrouwen die hun leven samen met de kinderen weer op de rit hebben gekregen.
En toen ze me dat vertelden toen dacht ik ook Jaja dat zal wel maar dat geldt niet voor mij.. maar toch is het waar Kat, ook jij gaat weer bloeien op een dag.
Je buigt en barst en op een dag loop je weer uit. Kom je weer in bloei. Met een paar littekens, je wordt niet meer precies wie je was, je leeft, je gaat op je bek, je staat op en je leert, je gaat door, ook jij!
Maar een dag als morgen ken ik ook, en je mag ook best een dag onder je dekbed kruipen en janken tot je geen tranen meer hebt, ook dat hoort erbij.
Je gaat je eigen weg, en wij helpen je op deze manier, via een computer, hoe bijzonder!
Sterkte
Ook ik heb onder dat rotsblok gelegen en gedacht dat ik er nooit onderuit zou komen..
Maar gisteren bijvoorbeeld ben ik een dag uit geweest met een paar meiden van het forum. Allen lagen we ooit huilend en wanhopig te denken dat het nooit meer leuk zou worden dat ons leven kapot was.
Maar zie ons nu eens.
Allemaal sterke mooie vrouwen die hun leven samen met de kinderen weer op de rit hebben gekregen.
En toen ze me dat vertelden toen dacht ik ook Jaja dat zal wel maar dat geldt niet voor mij.. maar toch is het waar Kat, ook jij gaat weer bloeien op een dag.
Je buigt en barst en op een dag loop je weer uit. Kom je weer in bloei. Met een paar littekens, je wordt niet meer precies wie je was, je leeft, je gaat op je bek, je staat op en je leert, je gaat door, ook jij!
Maar een dag als morgen ken ik ook, en je mag ook best een dag onder je dekbed kruipen en janken tot je geen tranen meer hebt, ook dat hoort erbij.
Je gaat je eigen weg, en wij helpen je op deze manier, via een computer, hoe bijzonder!
Sterkte
zondag 16 mei 2010 om 12:11
zondag 16 mei 2010 om 17:30
Ik heb nog zo de neiging hem iedere keer te bellenals ik me niet goed voel.
Volgens mij begint hem dat soms te irriteren.
Mijn broer is vanmiddag geweest en heeft ook mijn verhaal aangehoord.
Ook hij kan me alleen maar steunen en advies geven.
Wel lief dat dat zo is.
Vanmiddag voelde ik me redelijk goed maar nu komt die onrust weer.
Wat deden jullie tegen die onrsut?
Volgens mij begint hem dat soms te irriteren.
Mijn broer is vanmiddag geweest en heeft ook mijn verhaal aangehoord.
Ook hij kan me alleen maar steunen en advies geven.
Wel lief dat dat zo is.
Vanmiddag voelde ik me redelijk goed maar nu komt die onrust weer.
Wat deden jullie tegen die onrsut?
zondag 16 mei 2010 om 22:36
Hai, die onrust komt en gaat, als golven blijven ze over je heen spoelen en als je denkt dat het even rustig is wakkeren ze weer aan tot enorme grote golven die je gewoon omver gooien. MAAR, je staat echt daarna weer op, gaat door met ademen en dus ook met leven. Blijf schrijven en zoek afleiding. Vertel je verhaal 1000 keer of 4000 keer, net zovaak als jij de behoefte voelt. Probeer vooral hem er niet meer mee te confronteren. Ik heb ook talloze mails gestuurd, hem gebeld en aandacht getrokken. Maar telkens was ik nog meer gebroken dan dat ik al was. Het klinkt lullig, maar hij wil je niet meer, hij leeft al in een hele andere wereld waar voor jou geen plek meer is. Die man die jij zo liefhad bestaat niet meer, die heeft een andere route gekozen. Het is zo verdomde oneerlijk en pijnlijk en niemand kan jou vertellen hoe je je dingen moet doen.
Verlies jezelf niet door te lang te blijven hopen, want je partner verliezen is erg maar jezelf kwijtraken gaat nog veel dieper.
Sterkte maar weer
Verlies jezelf niet door te lang te blijven hopen, want je partner verliezen is erg maar jezelf kwijtraken gaat nog veel dieper.
Sterkte maar weer
maandag 17 mei 2010 om 11:24
Hoi Kat,
Heb je postings gelezen en wil je een hart onder de riem steken. Wat een ellende en wat invoelbaar.
Hoe is het vandaag? Ben je alleen thuis of heb je iemand die bij je is? Hoe is het met de onrust? Ik heb zelf nooit in deze situatie gezeten (wel alleenstaande moeder, maar van kortstondige relatie) maar ken wel de onrust, paniek gevoelens die je beschrijft. Mij helpt dan altijd om iemand te bellen, schoonmaken, hardlopen, boodschappen doen, forummen.... Bedenk dat je onrust door start AD waarschijnlijk even erger is, dat is vaak de eerste 2 weken zo.
Verder wil ik nog even inhaken op al die heftige veroordelingen over je man. Ik vind dat wij vanaf hier daar helemaal niets zinnigs over kunnen zeggen. Ik vind het helemaal niet perse een klootzak of egoist dat hij dit doet, hoe erg het voor jou ook is. Misschien heeft hij al die jaren wel enorm in de knoop gezeten, voelde zich ongelukkig, maar mocht hij van zichzelf deze keuze niet maken omdat hij jullie geen pijn wilde doen. Misschien kan hij domweg niet anders. Misschien blijft hij zo vaag en onduidelijk omdat hij het moeilijk vindt jou de waarheid voor te houden, namelijk dat hij niet meer met je verder wil als partner. Misschien voelt hij zich vreselijk schuldig dat jij dagelijks wanhopig aan de telefoon zit, dat hij zijn kinderen verdriet aan doet. Om zijn schuldgevoel een beetje weg te krijgen wil hij jullie dan ook niet laten vallen en probeert hij het te verzachten met mooie woorden.
Het kan ook zijn dat hij wel egoistisch is, een nieuw iemand heeft ontmoet, zijn zaak wil redden en jouw daarom mooie woorden voorhoudt. Maar dat is niet altijd zo. Laat ik het zo zeggen, ik ken er een paar bij wie dat absoluut niet het geval was. Die vonden het zelf net zo erg, maar kozen toch voor een leven waarin ze gelukkig konden zijn.
Wat ik hier ook mee wil zeggen is dat jullie relatie voor een groot deel wel kan zijn geweest wat jij dacht dat het was. Dat hij later van je is verwijderd en je (helaas) hier niet eerder over heeft ingelicht.
Wel vind ik het bijzonder dat hij zegt dat jij de liefde van zijn leven bent en nooit meer een andere vrouw zal liefhebben, maar tegelijkertijd bij je weggaat. Heb je dat verder uitgevraagd? Zegt hij dit om jou gerust te stellen? Voelde hij voor je als voor een zus? Was er spanning en romantiek tussen jullie? Was het een gelijkwaardige relatie? Rare vraag misschien, maar zou het nog kunnen zijn dat hij eigenlijk niet op vrouwen blijkt te vallen?
Nou, ik kan je alleen nog maar zeggen... sterkte vandaag, zet hem op, je kunt het!!! Ook jouw leven komt weer op de rails, net als al die vrouwen die hier gereageerd hebben en in het zelfde schuitje zaten, ze zijn er allemaal weer uit gekropen! Je hebt twee kinderen en zo te horen is het contact daarmee goed.
`ZET HEM OP!!!
Heb je postings gelezen en wil je een hart onder de riem steken. Wat een ellende en wat invoelbaar.
Hoe is het vandaag? Ben je alleen thuis of heb je iemand die bij je is? Hoe is het met de onrust? Ik heb zelf nooit in deze situatie gezeten (wel alleenstaande moeder, maar van kortstondige relatie) maar ken wel de onrust, paniek gevoelens die je beschrijft. Mij helpt dan altijd om iemand te bellen, schoonmaken, hardlopen, boodschappen doen, forummen.... Bedenk dat je onrust door start AD waarschijnlijk even erger is, dat is vaak de eerste 2 weken zo.
Verder wil ik nog even inhaken op al die heftige veroordelingen over je man. Ik vind dat wij vanaf hier daar helemaal niets zinnigs over kunnen zeggen. Ik vind het helemaal niet perse een klootzak of egoist dat hij dit doet, hoe erg het voor jou ook is. Misschien heeft hij al die jaren wel enorm in de knoop gezeten, voelde zich ongelukkig, maar mocht hij van zichzelf deze keuze niet maken omdat hij jullie geen pijn wilde doen. Misschien kan hij domweg niet anders. Misschien blijft hij zo vaag en onduidelijk omdat hij het moeilijk vindt jou de waarheid voor te houden, namelijk dat hij niet meer met je verder wil als partner. Misschien voelt hij zich vreselijk schuldig dat jij dagelijks wanhopig aan de telefoon zit, dat hij zijn kinderen verdriet aan doet. Om zijn schuldgevoel een beetje weg te krijgen wil hij jullie dan ook niet laten vallen en probeert hij het te verzachten met mooie woorden.
Het kan ook zijn dat hij wel egoistisch is, een nieuw iemand heeft ontmoet, zijn zaak wil redden en jouw daarom mooie woorden voorhoudt. Maar dat is niet altijd zo. Laat ik het zo zeggen, ik ken er een paar bij wie dat absoluut niet het geval was. Die vonden het zelf net zo erg, maar kozen toch voor een leven waarin ze gelukkig konden zijn.
Wat ik hier ook mee wil zeggen is dat jullie relatie voor een groot deel wel kan zijn geweest wat jij dacht dat het was. Dat hij later van je is verwijderd en je (helaas) hier niet eerder over heeft ingelicht.
Wel vind ik het bijzonder dat hij zegt dat jij de liefde van zijn leven bent en nooit meer een andere vrouw zal liefhebben, maar tegelijkertijd bij je weggaat. Heb je dat verder uitgevraagd? Zegt hij dit om jou gerust te stellen? Voelde hij voor je als voor een zus? Was er spanning en romantiek tussen jullie? Was het een gelijkwaardige relatie? Rare vraag misschien, maar zou het nog kunnen zijn dat hij eigenlijk niet op vrouwen blijkt te vallen?
Nou, ik kan je alleen nog maar zeggen... sterkte vandaag, zet hem op, je kunt het!!! Ook jouw leven komt weer op de rails, net als al die vrouwen die hier gereageerd hebben en in het zelfde schuitje zaten, ze zijn er allemaal weer uit gekropen! Je hebt twee kinderen en zo te horen is het contact daarmee goed.
`ZET HEM OP!!!
maandag 17 mei 2010 om 20:33
quote:kattija schreef op 16 mei 2010 @ 17:30:
Ik heb nog zo de neiging hem iedere keer te bellenals ik me niet goed voel.
Volgens mij begint hem dat soms te irriteren.
Mijn broer is vanmiddag geweest en heeft ook mijn verhaal aangehoord.
Ook hij kan me alleen maar steunen en advies geven.
Wel lief dat dat zo is.
Vanmiddag voelde ik me redelijk goed maar nu komt die onrust weer.
Wat deden jullie tegen die onrsut?
Praten, sporten & bier drinken maar dat was een slecht idee
kwam ik na enkele weken achter
Mijn grootste liefdesverdriet heb ik uiteindelijk weggesport.
Praten is leuk, maar na een paar weken kent iedereen het
verhaal wel en zit er ook niet meer op te wachten.
Ik was vooral bang voor de nacht, slecht slapen en malen.
Uiteindelijk ben ik gaan hardlopen, heerlijk!!
Hoe meer ik mezelf uitputte, des te meer kreeg
ik rust en raakte heel wat kilo's kwijt waardoor ik
meer zelfvertrouwen kreeg en beter in de relatiemarkt
kwam te liggen.
Ik heb nog zo de neiging hem iedere keer te bellenals ik me niet goed voel.
Volgens mij begint hem dat soms te irriteren.
Mijn broer is vanmiddag geweest en heeft ook mijn verhaal aangehoord.
Ook hij kan me alleen maar steunen en advies geven.
Wel lief dat dat zo is.
Vanmiddag voelde ik me redelijk goed maar nu komt die onrust weer.
Wat deden jullie tegen die onrsut?
Praten, sporten & bier drinken maar dat was een slecht idee
kwam ik na enkele weken achter
Mijn grootste liefdesverdriet heb ik uiteindelijk weggesport.
Praten is leuk, maar na een paar weken kent iedereen het
verhaal wel en zit er ook niet meer op te wachten.
Ik was vooral bang voor de nacht, slecht slapen en malen.
Uiteindelijk ben ik gaan hardlopen, heerlijk!!
Hoe meer ik mezelf uitputte, des te meer kreeg
ik rust en raakte heel wat kilo's kwijt waardoor ik
meer zelfvertrouwen kreeg en beter in de relatiemarkt
kwam te liggen.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
dinsdag 18 mei 2010 om 10:55
Gisteren door de huisarts doorgestuurd naar het crisisteam van de ggz.
Er werd getwijfeld me op te nemen.
En zelf vroeg ik daar in zekere zin wel om.
Maar ze praten met me en zeiden dat alles wat ik voel. De onrust het verdriet de vertwijfeling de eenzaamheid etc etc. hoort allemaal bij het proces.
Medicijnen vanmorgen bij besteld.
Ook zeiden ze van het crisistema dat mijn kids er wel komen. Er is geen enkel kind dat geen deukje heeft opgelopen tijdens het grootworden.
Ook mag ik me toegeven aan het naar bed gaan.
Als ik naar bed wil moet ik gaan.
Ik kijk uit naar de dag dat ik eindelijk wat ga merken van de AD.
Er werd getwijfeld me op te nemen.
En zelf vroeg ik daar in zekere zin wel om.
Maar ze praten met me en zeiden dat alles wat ik voel. De onrust het verdriet de vertwijfeling de eenzaamheid etc etc. hoort allemaal bij het proces.
Medicijnen vanmorgen bij besteld.
Ook zeiden ze van het crisistema dat mijn kids er wel komen. Er is geen enkel kind dat geen deukje heeft opgelopen tijdens het grootworden.
Ook mag ik me toegeven aan het naar bed gaan.
Als ik naar bed wil moet ik gaan.
Ik kijk uit naar de dag dat ik eindelijk wat ga merken van de AD.
dinsdag 18 mei 2010 om 11:29
Ja. dat kan je wel stellen.
En ik vind het zo fijn dat alle dames en heren hier die hetzelfde mee hebben gemaakt hetzelfde zeggen.
IK KOM ER WEL.
Tis verdomde moeilijk te geloven op dit moment.
Maar er komen andere tijden hoewel ik ze nu niet zien.
Ik wil ook steeds weer die bevestiging van anderen dat het beter wordt en dat ook ik er wel kom.
En ik vind het zo fijn dat alle dames en heren hier die hetzelfde mee hebben gemaakt hetzelfde zeggen.
IK KOM ER WEL.
Tis verdomde moeilijk te geloven op dit moment.
Maar er komen andere tijden hoewel ik ze nu niet zien.
Ik wil ook steeds weer die bevestiging van anderen dat het beter wordt en dat ook ik er wel kom.
dinsdag 18 mei 2010 om 12:52
Jeetje Kat, het crisisteam overwoog echt je op te nemen?
Dan ben je er nog veel slechter aan toe dan ik dacht.
En je man laar dit allemaal gebeuren??
Sorry maar van hem begin ik ook steeds minder te snappen.
Hoe dan ook.
Maak gebruik van de geboden hulp, je wordt serieus genomen en dat is erg prettig.
Blijf schrijven hier, ook heel belangrijk.
Ik ben indertijd ook zoooooo diep gegaan, dacht dat het nooit meer licht zou worden. Het is me echter gelukt zonder pillen. Ik wou dat ook niet, mezelf verdoven.
Nam overigens wel heel geregeld (in die tijd) een wijntje (een fles dus..) om beter te slapen. Alleen .. het hielp niet, niet om te slapen, ik had er alleen nog maar een kater bij, werd midden in de nacht huilend wakker... nee wat ik vooral deed was schrijven, hier op dit forum, er zijn vaak nog wel wat van die nachtbrakers present....
Schrijven scchrijven schrijven... alles van me af schrijven.. en dit dagboek hier geeft antwoord! Niet altijd wat je horen wilt maar ik heb er zo ontzettend veel aan gehad.
En net als jij had ik ik het begin engelengeduld met mn ex, geloofde ik hem en verdedigde ik hem.
Maar gaandeweg zag ik het zelf steeds helderder, maar ook dat was nodig, hem verdedigen en uiteindelijk zelf mijn conclusies trekken.
Lieve Kat, maak gebruik van de geboden hulp.
Ook jij komt er wel, het is niet makkelijk maar het kan!
Succes!
Dikke knuffel!
Dan ben je er nog veel slechter aan toe dan ik dacht.
En je man laar dit allemaal gebeuren??
Sorry maar van hem begin ik ook steeds minder te snappen.
Hoe dan ook.
Maak gebruik van de geboden hulp, je wordt serieus genomen en dat is erg prettig.
Blijf schrijven hier, ook heel belangrijk.
Ik ben indertijd ook zoooooo diep gegaan, dacht dat het nooit meer licht zou worden. Het is me echter gelukt zonder pillen. Ik wou dat ook niet, mezelf verdoven.
Nam overigens wel heel geregeld (in die tijd) een wijntje (een fles dus..) om beter te slapen. Alleen .. het hielp niet, niet om te slapen, ik had er alleen nog maar een kater bij, werd midden in de nacht huilend wakker... nee wat ik vooral deed was schrijven, hier op dit forum, er zijn vaak nog wel wat van die nachtbrakers present....
Schrijven scchrijven schrijven... alles van me af schrijven.. en dit dagboek hier geeft antwoord! Niet altijd wat je horen wilt maar ik heb er zo ontzettend veel aan gehad.
En net als jij had ik ik het begin engelengeduld met mn ex, geloofde ik hem en verdedigde ik hem.
Maar gaandeweg zag ik het zelf steeds helderder, maar ook dat was nodig, hem verdedigen en uiteindelijk zelf mijn conclusies trekken.
Lieve Kat, maak gebruik van de geboden hulp.
Ook jij komt er wel, het is niet makkelijk maar het kan!
Succes!
Dikke knuffel!
dinsdag 18 mei 2010 om 12:54
quote:kattija schreef op 18 mei 2010 @ 11:29:
En ik vind het zo fijn dat alle dames en heren hier die hetzelfde mee hebben gemaakt hetzelfde zeggen.
IK KOM ER WEL.
Tis verdomde moeilijk te geloven op dit moment.
Maar er komen andere tijden hoewel ik ze nu niet zien.
Ik wil ook steeds weer die bevestiging van anderen dat het beter wordt en dat ook ik er wel kom.Dan hier nog maar een keer: het wordt écht beter en ook jij komt er wel!
En ik vind het zo fijn dat alle dames en heren hier die hetzelfde mee hebben gemaakt hetzelfde zeggen.
IK KOM ER WEL.
Tis verdomde moeilijk te geloven op dit moment.
Maar er komen andere tijden hoewel ik ze nu niet zien.
Ik wil ook steeds weer die bevestiging van anderen dat het beter wordt en dat ook ik er wel kom.Dan hier nog maar een keer: het wordt écht beter en ook jij komt er wel!
dinsdag 18 mei 2010 om 13:05
Hij is meegegaan?
Dat wist ik niet, ik hoop voor jou ook op een Yasmijn-achtig vervolg natuurlijk.
En het is heel fijn dat het die kant opgaat en dat jij daar vertrouwen in hebt.
Het zal mijn achterdochtige geest wel zijn.. (die had ik voorheen niet trouwens... helaas nu wel..)
Het is lastig want ik vnd heel veel dingen zo herkenbaar, alleen bij mij zat er wel bedrog achter, dat is mijn probleem natuurlijk en dat wil ik niet projecteren op jou of jouw situatie, echter dat gebeurd me soms....
Nogmaals dikke knuffel voor jou, ook jij komt er wel!
Dat wist ik niet, ik hoop voor jou ook op een Yasmijn-achtig vervolg natuurlijk.
En het is heel fijn dat het die kant opgaat en dat jij daar vertrouwen in hebt.
Het zal mijn achterdochtige geest wel zijn.. (die had ik voorheen niet trouwens... helaas nu wel..)
Het is lastig want ik vnd heel veel dingen zo herkenbaar, alleen bij mij zat er wel bedrog achter, dat is mijn probleem natuurlijk en dat wil ik niet projecteren op jou of jouw situatie, echter dat gebeurd me soms....
Nogmaals dikke knuffel voor jou, ook jij komt er wel!
