Relaties
alle pijlers
Kinderachtig
dinsdag 14 februari 2012 om 20:00
Ik open dit topic niet om te horen dat ik kinderachtig ben. Dat weet ik namelijk zelf ook wel. Ik open dit topic omdat ik met een rotgevoel zit en hoop dat iemand tips heeft er vanaf te komen of ermee om te gaan.
Het is een soort van taboe-onderwerp waar ik met niemand over kan praten.
Mijn zusje, twee jaar jonger, heeft aangekondigt dat ze gaat trouwen. Al heel snel, in juni moet het gebeuren. Zij is nu drie jaar met haar vriend.
Toen ze het nieuws aankondigde met oud en nieuw kon ik met moeite een smile op mijn gezicht zetten en haar omhelzen maar daarna ben ik snel naar huis gegaan om een potje te janken.
Als ik eerlijk ben (niet sociaal wenselijk) vind ik het een rotstreek. Ik ben ouder en al ruim 9 jaar met mijn vriend. Ik weet dat ik niet het alleenrecht heb op trouwen en dat dit heel kinderachtig is, maar ik had de eerste willen zijn en dit was ook logisch geweest. Dat weet zij ook.
Het probleem is alleen dat ik, hoe hard ik mezelf ook tot de orde roep, ik het niet op kan brengen met de bruiloft bezig te zijn. Dat doet gewoon zeer Maar het is mijn zus! Ik moet wel. Is er iemand die zich kan voorstellen hoe ik me voel of die hetzelfde heeft gehad?
Het is een soort van taboe-onderwerp waar ik met niemand over kan praten.
Mijn zusje, twee jaar jonger, heeft aangekondigt dat ze gaat trouwen. Al heel snel, in juni moet het gebeuren. Zij is nu drie jaar met haar vriend.
Toen ze het nieuws aankondigde met oud en nieuw kon ik met moeite een smile op mijn gezicht zetten en haar omhelzen maar daarna ben ik snel naar huis gegaan om een potje te janken.
Als ik eerlijk ben (niet sociaal wenselijk) vind ik het een rotstreek. Ik ben ouder en al ruim 9 jaar met mijn vriend. Ik weet dat ik niet het alleenrecht heb op trouwen en dat dit heel kinderachtig is, maar ik had de eerste willen zijn en dit was ook logisch geweest. Dat weet zij ook.
Het probleem is alleen dat ik, hoe hard ik mezelf ook tot de orde roep, ik het niet op kan brengen met de bruiloft bezig te zijn. Dat doet gewoon zeer Maar het is mijn zus! Ik moet wel. Is er iemand die zich kan voorstellen hoe ik me voel of die hetzelfde heeft gehad?
dinsdag 14 februari 2012 om 22:01
Laurier, misschien helpt dit je, een gedachtenexperiment. Stel, je zou alle taken die met de bruiloft van je zus te maken hebben door een "robot" kunnen laten uitvoeren die er precies zo uitziet als jij en net zo doet en praat, niemand zou het verschil zien. Tenslotte hoéf je niet mee te doen aan de voorbereidingen, of zelfs maar op haar bruiloft te zijn. Je kúnt kiezen, theoretisch en dit is een gedachtenexperiment. Zou he daar dan voor kiezen, voor die robot bedoel ik. Niemand zou het weten en jij wordt niet geconfronteerd met wat je zo vervelend vindt. Maar daarentegen maak je dus ook niets mee van de leuke dingen rondom voorbereidingen en zul je nooit herinneringen hebben aan de bruiloft van he zus of weten hoe het was. Twee keuzes dus in dit experiment, zou je de robot laten gaan en de confrontatie vermijden maar ook alles missen of dan toch maar liever zelf gaan en de teleurstelling en confrontatie verdragen maar ook de vreugde meemaken en echt iets voor je zus kunnen betekenen.
In werkelijkheid is er geen robot maar kún je wel kiezen je te onttrekken aan alles.
In werkelijkheid is er geen robot maar kún je wel kiezen je te onttrekken aan alles.
dinsdag 14 februari 2012 om 22:02
Is dat trouwens echt bij sommige mensen not-done of niet logisch om eerder te trouwen dan je oudere zus?
Dat zou bij mij echt oprecht het laatste zijn dat door m'n hoofd schiet als ik zou plannen hebben om te trouwen.Nu heb ik alleen twee broers dus dat scheelt misschien, maar ieder heeft zijn eigen leven toch.
Dat zou bij mij echt oprecht het laatste zijn dat door m'n hoofd schiet als ik zou plannen hebben om te trouwen.Nu heb ik alleen twee broers dus dat scheelt misschien, maar ieder heeft zijn eigen leven toch.
dinsdag 14 februari 2012 om 22:04
Hoi Laurier,
Mijn veel jongere broer beleeft al zijn live events net even eerder dan ik. Wij kunnen daar hartelijk om lachen. Ik vond het wel vijf minuten wennen/ gek dat mijn dochter niet het eerste kleinkind is van mijn ouders. Maar ze is toch uniek voor hen zoals ik dat ben. Het is misschien anders tussen zussen? Meer competitie oid?
Als ik me druk maak over iets stoms, dat doen we allemaal wel eens, dan helpt bv op het forum lezen me enorm. Dan weet ik weer dat ik me aanstel en dat er veel ergere dingen zijn. Afentoe moet gewoon die knop om in je hoofd. Weet je morgen kan jij of je zus bv ernstig ziek worden, dan maakt zo n bruiloft echt geen fluit meer uit.
Je hebt een hele fijne relatie schrijf je.
Mijn veel jongere broer beleeft al zijn live events net even eerder dan ik. Wij kunnen daar hartelijk om lachen. Ik vond het wel vijf minuten wennen/ gek dat mijn dochter niet het eerste kleinkind is van mijn ouders. Maar ze is toch uniek voor hen zoals ik dat ben. Het is misschien anders tussen zussen? Meer competitie oid?
Als ik me druk maak over iets stoms, dat doen we allemaal wel eens, dan helpt bv op het forum lezen me enorm. Dan weet ik weer dat ik me aanstel en dat er veel ergere dingen zijn. Afentoe moet gewoon die knop om in je hoofd. Weet je morgen kan jij of je zus bv ernstig ziek worden, dan maakt zo n bruiloft echt geen fluit meer uit.
Je hebt een hele fijne relatie schrijf je.
dinsdag 14 februari 2012 om 22:26
dinsdag 14 februari 2012 om 23:49
@laulier, naja, teleurstelling op zij zetten. Het punt is dat het er dus allebei tegelijk kan zijn, de teleurstelling en de vreugde, ze zitten in hetzelfde pakketje. De keuze die jij moet maken is of je zo graag van het ene (de teleurstelling) af wilt dat je het andere (de vreugde) er ook voor op wil geven. Echt je bent in staat het allebei te ervaren, tegelijk als t moet.
donderdag 16 februari 2012 om 18:18
quote:apestaartje30 schreef op 14 februari 2012 @ 20:02:
Nee, geen idee, ik zit aan de andere kant, een oudere zus (anderhalf) die me het licht in de ogen niet gunt. Ik heb het contact verbroken 3 jaar geleden.
In mijn geval is het niet zo dat ze me het licht in de ogen niet gunt, maar ik vrees dat ik ook dezelfde kant op ga als jij. Niet dat ik dat wil, maar ik ben haar negativiteit over mij, het mij nog altijd niet voor vol aan zien, haar dominantie in gedrag en in gesprekken eigenlijk helemaal zat. Evenals haar manier van geloof beleven (haar man en zij zijn gelovig; wat mij betreft an sich niets mis mee, maar hun manier van uitdragen en veroordeling van anderen (inclusief mezelf), daar heb ik last van). Ik omring me liever met mensen die me wel op waarde schatten. En die zijn er gelukkig ook.
Sorry voor de offtopic, maar ik las deze bijdrage gister, toen ik ook een mail van mijn zusje kreeg. Ik ben er al de hele dag verdrietig van en moest elke keer aan deze post denken.
Nee, geen idee, ik zit aan de andere kant, een oudere zus (anderhalf) die me het licht in de ogen niet gunt. Ik heb het contact verbroken 3 jaar geleden.
In mijn geval is het niet zo dat ze me het licht in de ogen niet gunt, maar ik vrees dat ik ook dezelfde kant op ga als jij. Niet dat ik dat wil, maar ik ben haar negativiteit over mij, het mij nog altijd niet voor vol aan zien, haar dominantie in gedrag en in gesprekken eigenlijk helemaal zat. Evenals haar manier van geloof beleven (haar man en zij zijn gelovig; wat mij betreft an sich niets mis mee, maar hun manier van uitdragen en veroordeling van anderen (inclusief mezelf), daar heb ik last van). Ik omring me liever met mensen die me wel op waarde schatten. En die zijn er gelukkig ook.
Sorry voor de offtopic, maar ik las deze bijdrage gister, toen ik ook een mail van mijn zusje kreeg. Ik ben er al de hele dag verdrietig van en moest elke keer aan deze post denken.
donderdag 16 februari 2012 om 18:34
