Relaties
alle pijlers
kinderen en een scheiding
donderdag 22 december 2011 om 12:46
Hallo iedereen,
Ik zit er eigenlijk al een tijdje door heen wat mijn huwelijk betreft. Ik ben nu 3 jaar getrouwd, maar het gaat nu al niet goed. We zijn in onze relatie gerold; het was niet liefde op het eerste gezicht.
Het is ontzettend moeilijk om mij in dit huwelijk staande te houden. Liefde was (zo voelt het op dit moment) er op zich wel, maar respect voor elkaar is eigenlijk ver te zoeken. Ik vind dat we elkaar moeten respecteren zoals we zijn. Mijn man is iemand die altijd alles bekritiseert dus ook mij. Vooral wat ik niet goed doe.
Ik ben chaotisch van aard, dat geef ik toe. Hij maakt echt bij elke stap die ik zet opmerkingen over wat niet goed gaat.
Er is noooiiiit iets goed genoeg in zijn ogen. Ik lijd hier vreselijk onder. Dit heb ik ook meerdere keren aangegeven.
Ondertussen hebben we ook twee kleine kinderen. Ik zit er echt doorheen op dit moment en wil het liefst met de noorderzon vertrekken, want ik trek het gewoon niet meer. Ik wil rust, respect en positieve feedback. Mijn eigenwaarde is ver te zoeken en dat wil ik graag terug. Het probleem is alleen dat weggaan uitgesloten is. Mijn kinderen zijn gek op mijn man. Ik wil niet dat ze er onder gaan lijden. Ik weet zelf wat een scheiding kan aanrichten omdat mijn ouders ook zijn gescheiden. Het bezorgt vooral veel verdriet en ellende. Ik weet dat er diverse mogelijkheden zijn zoals co-ouderschap e.d. maar of dat een blijvende oplossing is en bevorderlijk is voor de ontwikkeling van mijn kinderen weet ik niet. Ik wil ze graag een goede thuisbasis geven, maar ik merk dat het op deze manier niet gaat. Ik ga eronder door. Ik kan de schijn wel ophouden en de vrolijke mama en echtgenoot spelen, zodat zij niets van mijn onvrede merken. Wil ik dat? Kan ik dat?
Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en weten of mensen mij kunnen vertellen of kinderen altijd onder een scheiding lijden. Dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.
Ik ben trouwens fulltime moeder en werk dus niet. Financieel z
ou een scheiding dus ook niet aantrekkelijk zijn op het moment
Ik vind het erg moeilijk om een drastische beslissing te nemen, maar wil gewoon niet zo verder gaan.
Bedankt voor het lezen van deze post. Reacties zijn welkom
Ik zit er eigenlijk al een tijdje door heen wat mijn huwelijk betreft. Ik ben nu 3 jaar getrouwd, maar het gaat nu al niet goed. We zijn in onze relatie gerold; het was niet liefde op het eerste gezicht.
Het is ontzettend moeilijk om mij in dit huwelijk staande te houden. Liefde was (zo voelt het op dit moment) er op zich wel, maar respect voor elkaar is eigenlijk ver te zoeken. Ik vind dat we elkaar moeten respecteren zoals we zijn. Mijn man is iemand die altijd alles bekritiseert dus ook mij. Vooral wat ik niet goed doe.
Ik ben chaotisch van aard, dat geef ik toe. Hij maakt echt bij elke stap die ik zet opmerkingen over wat niet goed gaat.
Er is noooiiiit iets goed genoeg in zijn ogen. Ik lijd hier vreselijk onder. Dit heb ik ook meerdere keren aangegeven.
Ondertussen hebben we ook twee kleine kinderen. Ik zit er echt doorheen op dit moment en wil het liefst met de noorderzon vertrekken, want ik trek het gewoon niet meer. Ik wil rust, respect en positieve feedback. Mijn eigenwaarde is ver te zoeken en dat wil ik graag terug. Het probleem is alleen dat weggaan uitgesloten is. Mijn kinderen zijn gek op mijn man. Ik wil niet dat ze er onder gaan lijden. Ik weet zelf wat een scheiding kan aanrichten omdat mijn ouders ook zijn gescheiden. Het bezorgt vooral veel verdriet en ellende. Ik weet dat er diverse mogelijkheden zijn zoals co-ouderschap e.d. maar of dat een blijvende oplossing is en bevorderlijk is voor de ontwikkeling van mijn kinderen weet ik niet. Ik wil ze graag een goede thuisbasis geven, maar ik merk dat het op deze manier niet gaat. Ik ga eronder door. Ik kan de schijn wel ophouden en de vrolijke mama en echtgenoot spelen, zodat zij niets van mijn onvrede merken. Wil ik dat? Kan ik dat?
Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en weten of mensen mij kunnen vertellen of kinderen altijd onder een scheiding lijden. Dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.
Ik ben trouwens fulltime moeder en werk dus niet. Financieel z
ou een scheiding dus ook niet aantrekkelijk zijn op het moment
Ik vind het erg moeilijk om een drastische beslissing te nemen, maar wil gewoon niet zo verder gaan.Bedankt voor het lezen van deze post. Reacties zijn welkom
donderdag 22 december 2011 om 12:53
Als ik het goed begrijp, houden jullie wel van elkaar, maar is de communicatie gewoon heel slecht. Volgens mij is dat iets wat met relatietherapie heel goed op te lossen is. Dan maken jullie best een kans om nog heel gelukkig met elkaar en de kinderen te worden. Ik zou dit, zeker voor de kinderen, wel een kans geven.
donderdag 22 december 2011 om 12:53
Kinderen lijden altijd onder een scheiding, mits een scheiding betekent dat ze uit een onveilige situatie loskomen.
Maar het lijden kan je wel zo min mogelijk beperken zodat je de gevolgen kan minimaliseren.
Een goede verstandhouding blijven houden met elkaar, als ouders op 1 lijn blijven zitten, de kinderen niet in een loyaliteitsconflict zetten,zorgen dat je beiden een goede basis behoudt om verder te gaan,rust en regelmaat houden etc.
Dat soort dingen.
Scheiden is altijd rot voor kinderen, het gependel en gesleep tussen twee huizen, niet je vader en moeder meer onder 1 dak hebben, achteruit gaan in levenscomfort.. nee scheiden is nooit een feest maar soms is de keuze onvermijdelijk en zal je je dan moeten inspannen om de kids niet teveel te belasten.
Maar het lijden kan je wel zo min mogelijk beperken zodat je de gevolgen kan minimaliseren.
Een goede verstandhouding blijven houden met elkaar, als ouders op 1 lijn blijven zitten, de kinderen niet in een loyaliteitsconflict zetten,zorgen dat je beiden een goede basis behoudt om verder te gaan,rust en regelmaat houden etc.
Dat soort dingen.
Scheiden is altijd rot voor kinderen, het gependel en gesleep tussen twee huizen, niet je vader en moeder meer onder 1 dak hebben, achteruit gaan in levenscomfort.. nee scheiden is nooit een feest maar soms is de keuze onvermijdelijk en zal je je dan moeten inspannen om de kids niet teveel te belasten.
donderdag 22 december 2011 om 12:58
Een scheiding is voor kinderen niet leuk, maar een gezin waarin men respectloos met elkaar omgaat is m.i. nog veel schadelijker voor hen.
Als de liefde er nog is, dan zou je kunnen overwegen om samen in therapie te gaan. En misschien ook jij apart, om zelf aan je eigenwaarde te werken zodat je zijn bevestiging niet nodig hebt en kritiek kunt verdragen zonder dat het jou zo raakt. De kritiek zegt namelijk sowieso meer over hem dan over jou.
Ook zou je aan je man kunnen vertellen dat jouw grens bereikt is en dat je apart wilt wonen. In elk geval voor nu en misschien wel voor altijd. Wellicht dat hij dan begrijpt hoe serieus jouw probleem met zijn gedrag is, en mogelijk dat hij dan wel bereid is om zich anders te gedragen?
En ik zou hoe dan ook werk gaan zoeken, of je nu blijft of gaat. Ook dat is goed voor je eigenwaarde, namelijk. En de financiele onafhankelijkheid die dat brengt, zal er in elk geval voor zorgen dat je weet dat je kunt gaan als je dat wilt. Ook dat kan al enorm opluchten.
Sterkte!
Als de liefde er nog is, dan zou je kunnen overwegen om samen in therapie te gaan. En misschien ook jij apart, om zelf aan je eigenwaarde te werken zodat je zijn bevestiging niet nodig hebt en kritiek kunt verdragen zonder dat het jou zo raakt. De kritiek zegt namelijk sowieso meer over hem dan over jou.
Ook zou je aan je man kunnen vertellen dat jouw grens bereikt is en dat je apart wilt wonen. In elk geval voor nu en misschien wel voor altijd. Wellicht dat hij dan begrijpt hoe serieus jouw probleem met zijn gedrag is, en mogelijk dat hij dan wel bereid is om zich anders te gedragen?
En ik zou hoe dan ook werk gaan zoeken, of je nu blijft of gaat. Ook dat is goed voor je eigenwaarde, namelijk. En de financiele onafhankelijkheid die dat brengt, zal er in elk geval voor zorgen dat je weet dat je kunt gaan als je dat wilt. Ook dat kan al enorm opluchten.
Sterkte!
donderdag 22 december 2011 om 12:58
Misschien een relatietherapie inzetten?
Die kunnen je helpen je relatie in kaart te brengen en ondersteunen in verandering of evt. je helpen bij het maken van keuzes.
Ongelukkig zijn in je relatie hoef je niet accepteren, echter is weggaan ook niet de enige optie wel weer gelukkig te worden
Sterker nog, het is maar de vraag of dat het je geluk brengt.
Die kunnen je helpen je relatie in kaart te brengen en ondersteunen in verandering of evt. je helpen bij het maken van keuzes.
Ongelukkig zijn in je relatie hoef je niet accepteren, echter is weggaan ook niet de enige optie wel weer gelukkig te worden
Sterker nog, het is maar de vraag of dat het je geluk brengt.
donderdag 22 december 2011 om 12:59
quote:yezka schreef op 22 december 2011 @ 12:53:
Als ik het goed begrijp, houden jullie wel van elkaar, maar is de communicatie gewoon heel slecht. Volgens mij is dat iets wat met relatietherapie heel goed op te lossen is. Dan maken jullie best een kans om nog heel gelukkig met elkaar en de kinderen te worden. Ik zou dit, zeker voor de kinderen, wel een kans geven.Eerlijk gezegd voel ik nu echt geen liefde. Het lijkt alsof het gevoel met de dag krimpt. Het zit in zijn karakter om te domineren en te bekritiseren. Of dit met relatietherapie op te lossen is, betwijfel ik. We hebben het er zo vaak over gehad, maar hij blijft hetzelfde doen. Het is zijn karakter en dat verandert niet. Scheiden vind ik dan ook weer vreselijk voor mijn kinderen. Maar dan denk ik, moet ik aan mezelf of aan mn kinderen denken. Aan beide is erg moeilijk. Moet ik gewoon even doorbijten en wachten totdat de kinderen de deur uitgaan en dan de stap zetten. Dan zijn we natuurlijk al wel 20 jaar verder. Dan kan het altijd nog toch?!
Als ik het goed begrijp, houden jullie wel van elkaar, maar is de communicatie gewoon heel slecht. Volgens mij is dat iets wat met relatietherapie heel goed op te lossen is. Dan maken jullie best een kans om nog heel gelukkig met elkaar en de kinderen te worden. Ik zou dit, zeker voor de kinderen, wel een kans geven.Eerlijk gezegd voel ik nu echt geen liefde. Het lijkt alsof het gevoel met de dag krimpt. Het zit in zijn karakter om te domineren en te bekritiseren. Of dit met relatietherapie op te lossen is, betwijfel ik. We hebben het er zo vaak over gehad, maar hij blijft hetzelfde doen. Het is zijn karakter en dat verandert niet. Scheiden vind ik dan ook weer vreselijk voor mijn kinderen. Maar dan denk ik, moet ik aan mezelf of aan mn kinderen denken. Aan beide is erg moeilijk. Moet ik gewoon even doorbijten en wachten totdat de kinderen de deur uitgaan en dan de stap zetten. Dan zijn we natuurlijk al wel 20 jaar verder. Dan kan het altijd nog toch?!
donderdag 22 december 2011 om 13:03
Hè wat naar dat je je zo voelt. Iemand mag je nooit je eigenwaarde afnemen!
Kan het zijn dat hij nu niet lekker in zijn vel zit en dat afreageert op jou? Ben je zo murw geworden dat je al niet meer reageert en hij het misschien niet eens door heeft? Hebben jullie hierover al eens diep gesproken? Heb je hem duidelijk gemaakt dat jouw grens echt bereikt is?
Zorg dat je samen met hem uit deze impasse komt en de communicatie weer op de rail krijgt, wat je ook gaat doen scheiden of blijven. Mijn ervaring is dat als de communicatie slecht is als je uit elkaar gaat, dit bij het uiteengaan niet veel beter zal worden, eerder verslechteren. En als kids ergens onder lijden is het slechte communicatie bij een scheiding, meer nog dan de scheiding zelf... Hoe moeilijk ook: PRAAT!
Kan het zijn dat hij nu niet lekker in zijn vel zit en dat afreageert op jou? Ben je zo murw geworden dat je al niet meer reageert en hij het misschien niet eens door heeft? Hebben jullie hierover al eens diep gesproken? Heb je hem duidelijk gemaakt dat jouw grens echt bereikt is?
Zorg dat je samen met hem uit deze impasse komt en de communicatie weer op de rail krijgt, wat je ook gaat doen scheiden of blijven. Mijn ervaring is dat als de communicatie slecht is als je uit elkaar gaat, dit bij het uiteengaan niet veel beter zal worden, eerder verslechteren. En als kids ergens onder lijden is het slechte communicatie bij een scheiding, meer nog dan de scheiding zelf... Hoe moeilijk ook: PRAAT!
donderdag 22 december 2011 om 13:04
Ik lees en op basis van wat ik leeszou ik eerst eens denken aan therapie. Werken aan je relatie. Aan jezelf.
Gaat dat niet meer, kun je de overweging om bij hem weg te gaan alsnog van stal halen.
Je zei het zelf al, een scheiding is eigenlijk het laatste wat je wilt voor je kinderen. Het is en blijft ontzettend heftig voor de kinderen.
Je zult mij nooit horen zeggen dat je daarom maar bij elkaar moet blijven.
Ik lees daarentegen dat de liefde er nog wel is, het houden van. Dan heb je de basis voor je relatie al te pakken, alhoewel die basis wankel is. Tracht die te verstevigen!
Heel veel wijsheid en kracht in deze, dit is zeker niet makkelijk, het gevoel hebben dat je jezelf verliest...
* Been there, got the t-shirt, did it and it only brought pain and sorrow*
Gaat dat niet meer, kun je de overweging om bij hem weg te gaan alsnog van stal halen.
Je zei het zelf al, een scheiding is eigenlijk het laatste wat je wilt voor je kinderen. Het is en blijft ontzettend heftig voor de kinderen.
Je zult mij nooit horen zeggen dat je daarom maar bij elkaar moet blijven.
Ik lees daarentegen dat de liefde er nog wel is, het houden van. Dan heb je de basis voor je relatie al te pakken, alhoewel die basis wankel is. Tracht die te verstevigen!
Heel veel wijsheid en kracht in deze, dit is zeker niet makkelijk, het gevoel hebben dat je jezelf verliest...
* Been there, got the t-shirt, did it and it only brought pain and sorrow*
donderdag 22 december 2011 om 13:05
Denk je dat het leuk is voor je kinderen om elke dag hun moeder zo klein te zien worden door de woorden van haar man. Denk je dat ze dat zal helpen later zelf postieve relaties op te bouwen?
Ik denk dat je je kinderen als excuus gebruikt omdat je niet durft te gaan. Omdat het zo ook wel makkelijk is ergens.
Als je geen relatietherapie wil, ga dan zelf in therapie zodat je de kracht vindt om hierover een beslissing te nemen en misschien weer werk te vinden etc.
Ik denk dat je je kinderen als excuus gebruikt omdat je niet durft te gaan. Omdat het zo ook wel makkelijk is ergens.
Als je geen relatietherapie wil, ga dan zelf in therapie zodat je de kracht vindt om hierover een beslissing te nemen en misschien weer werk te vinden etc.
donderdag 22 december 2011 om 13:07
Het kritische gedrag van je man komt ergens vandaan.
Waarschijnlijk gingen zijn ouders ook heel kritisch met elkaar om. Of 1 van de twee. En is wat hij doet uit gewoonte.
Vaak zijn dit soort mensen perfectionistisch en zal hij ook hoge eisen aan zichzelf stellen.
Praten en nog eens praten, aangeven wat jij nodig hebt om weer gelukkig te worden.
De wil en vermogen om allebei water bij de wijn te doen, is vaak de eindconclusie van dit soort gesprekken.
It takes two to tango.. dus ik hoop voor je dat ook hij inziet dat het nodig is. Kom je er samen niet uit, dan therapie of een derde uit je vriendenkring.
Een scheiding kan altijd nog, maar ik zou er alles aan doen om te kijken hoe je jullie relatie kan verbeteren.
En als je dan gaat scheiden, kan je in ieder geval tegen je kinderen (en jezelf) zeggen dat je geprobeerd hebt eraan te werken, je best hebt gedaan, maar dat het dus niet gelukt is.
Sterkte
Waarschijnlijk gingen zijn ouders ook heel kritisch met elkaar om. Of 1 van de twee. En is wat hij doet uit gewoonte.
Vaak zijn dit soort mensen perfectionistisch en zal hij ook hoge eisen aan zichzelf stellen.
Praten en nog eens praten, aangeven wat jij nodig hebt om weer gelukkig te worden.
De wil en vermogen om allebei water bij de wijn te doen, is vaak de eindconclusie van dit soort gesprekken.
It takes two to tango.. dus ik hoop voor je dat ook hij inziet dat het nodig is. Kom je er samen niet uit, dan therapie of een derde uit je vriendenkring.
Een scheiding kan altijd nog, maar ik zou er alles aan doen om te kijken hoe je jullie relatie kan verbeteren.
En als je dan gaat scheiden, kan je in ieder geval tegen je kinderen (en jezelf) zeggen dat je geprobeerd hebt eraan te werken, je best hebt gedaan, maar dat het dus niet gelukt is.
Sterkte
donderdag 22 december 2011 om 13:43
3 jaar getrouwd en vier jaar samen? Hoe kan hij ineens zo omslaan qua gedrag? Of was je toen blind van liefde en dus blind voor zijn tekortkomingen? Ik vind scheiden de weg van de minste weerstand. Kan best zijn dat hij fout zit, (geen respect tonen is fout), maar kom op zeg. Hoe oud zijn je kinderen? 1 & 2? Zo lang zit het dus nog niet verkeerd tussen jullie. Ik zou hem heel gauw duidelijk maken dat je hulp wilt hebben omdat er anders niets meer te redden valt.
Even een nuancering. In dit geval vind ik scheiden de weg van de minste weerstand...
Even een nuancering. In dit geval vind ik scheiden de weg van de minste weerstand...
donderdag 22 december 2011 om 13:44
Ik weet dat het niet constructief is of helpt, maar mijn god: 3 jaar getrouwd, 2 jonge kinderen. Waarom kinderen in een relatie waarin je je zo slecht voelt. Dat is niet van de ene op de andere dag. Mensen draaien meestal niet als een blad aan een boom om. Dus de tekenen moeten er wel haast geweest zijn.
Waarom denken sommige mensen niet beter na voordat ze een kind op de wereld zetten?
Waarom denken sommige mensen niet beter na voordat ze een kind op de wereld zetten?
donderdag 22 december 2011 om 13:46
Eens met de mensen die zeggen dat je het je kinderen verplicht bent je relatie een kans te geven. Want scheiden is inderdaad voor kinderen vaak een drama, tenzij ze in een huis vol geweld leven.
En mensen worden door een scheiding niet vaak gelukkiger, al denken ze van wel (uitzonderingen daargelaten).
En mensen worden door een scheiding niet vaak gelukkiger, al denken ze van wel (uitzonderingen daargelaten).
donderdag 22 december 2011 om 14:01
Het lijkt me dat scheiden nog lang niet aan de orde is, je bent pas 3 jaar getrouwd! In ieder huwelijk heb je goede en minder goede periodes. Ik kan je, uit eigen ervaring, relatietherapie van harte aanraden. Ook ik heb een man die behoorlijk kritisch kan doen, en dominant is. Als ik slechter in mijn vel zit, kan ik daar minder goed mee omgaan,minder goed tegengas geven en schiet hij nog meer in de kritische rol. Nu ik weer werk, na 5 jaar thuisgebleven te zijn voor de kinderen, zijn de verhoudingen veel meer in evenwicht. Ik ben veel sterker, zit beter in mijn vel, en hij is minder kritisch. Echt, problemen in de relatie zijn altijd een wisselwerking tussen beiden, en liggen echt niet alleen aan je man! Ik zou zeggen, zorg dat jij jezelf lekkerder voelt, ga in relatietherapie, of individuele therapie, en zoek werk!!!
donderdag 22 december 2011 om 14:11
donderdag 22 december 2011 om 14:29
Ik denk dat je man nu anders tegen je aankijkt, omdat je thuisblijfmoeder bent geworden. Stond je man achter deze beslissing? Hoe deed hij tegen je toen je nog wel een baan had? Waarom bekritiseert hij je en in welke mate heeft hij gelijk?
Sinds je zelf al aangeeft dat je een chaoot bent, is het dan überhaupt wel een goed idee om thuisblijfmoeder te zijn? Dat is ook een managementbaan op zich hoor, huishouden en 2 kids.
Sinds je zelf al aangeeft dat je een chaoot bent, is het dan überhaupt wel een goed idee om thuisblijfmoeder te zijn? Dat is ook een managementbaan op zich hoor, huishouden en 2 kids.
donderdag 22 december 2011 om 14:34
Eigenwaarde is iets wat je zelf moet verkrijgen vanuit de dingen die je doet, dat kan je niet van een ander cadeau krijgen. Ga werken, kom uit die slachtoffer rol en kijk naar de mogelijkheden want die zijn er zeker: werk, hobby buitenshuis, leuke dingen samen doen en voor jezelf, (relatie) therapie, voor jezelf opkomen.
Een scheiding heeft zijn voor en nadelen voor alle partijen, maar het mag niet de eerste oplossing zijn voor wanneer het minder goed gaat en je niet hebt geprobeerd om dingen zelf op te lossen (al dan niet met hulp van buiten af).
Een scheiding heeft zijn voor en nadelen voor alle partijen, maar het mag niet de eerste oplossing zijn voor wanneer het minder goed gaat en je niet hebt geprobeerd om dingen zelf op te lossen (al dan niet met hulp van buiten af).