Relaties
alle pijlers
kinderen en een scheiding
donderdag 22 december 2011 om 12:46
Hallo iedereen,
Ik zit er eigenlijk al een tijdje door heen wat mijn huwelijk betreft. Ik ben nu 3 jaar getrouwd, maar het gaat nu al niet goed. We zijn in onze relatie gerold; het was niet liefde op het eerste gezicht.
Het is ontzettend moeilijk om mij in dit huwelijk staande te houden. Liefde was (zo voelt het op dit moment) er op zich wel, maar respect voor elkaar is eigenlijk ver te zoeken. Ik vind dat we elkaar moeten respecteren zoals we zijn. Mijn man is iemand die altijd alles bekritiseert dus ook mij. Vooral wat ik niet goed doe.
Ik ben chaotisch van aard, dat geef ik toe. Hij maakt echt bij elke stap die ik zet opmerkingen over wat niet goed gaat.
Er is noooiiiit iets goed genoeg in zijn ogen. Ik lijd hier vreselijk onder. Dit heb ik ook meerdere keren aangegeven.
Ondertussen hebben we ook twee kleine kinderen. Ik zit er echt doorheen op dit moment en wil het liefst met de noorderzon vertrekken, want ik trek het gewoon niet meer. Ik wil rust, respect en positieve feedback. Mijn eigenwaarde is ver te zoeken en dat wil ik graag terug. Het probleem is alleen dat weggaan uitgesloten is. Mijn kinderen zijn gek op mijn man. Ik wil niet dat ze er onder gaan lijden. Ik weet zelf wat een scheiding kan aanrichten omdat mijn ouders ook zijn gescheiden. Het bezorgt vooral veel verdriet en ellende. Ik weet dat er diverse mogelijkheden zijn zoals co-ouderschap e.d. maar of dat een blijvende oplossing is en bevorderlijk is voor de ontwikkeling van mijn kinderen weet ik niet. Ik wil ze graag een goede thuisbasis geven, maar ik merk dat het op deze manier niet gaat. Ik ga eronder door. Ik kan de schijn wel ophouden en de vrolijke mama en echtgenoot spelen, zodat zij niets van mijn onvrede merken. Wil ik dat? Kan ik dat?
Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en weten of mensen mij kunnen vertellen of kinderen altijd onder een scheiding lijden. Dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.
Ik ben trouwens fulltime moeder en werk dus niet. Financieel z
ou een scheiding dus ook niet aantrekkelijk zijn op het moment
Ik vind het erg moeilijk om een drastische beslissing te nemen, maar wil gewoon niet zo verder gaan.
Bedankt voor het lezen van deze post. Reacties zijn welkom
Ik zit er eigenlijk al een tijdje door heen wat mijn huwelijk betreft. Ik ben nu 3 jaar getrouwd, maar het gaat nu al niet goed. We zijn in onze relatie gerold; het was niet liefde op het eerste gezicht.
Het is ontzettend moeilijk om mij in dit huwelijk staande te houden. Liefde was (zo voelt het op dit moment) er op zich wel, maar respect voor elkaar is eigenlijk ver te zoeken. Ik vind dat we elkaar moeten respecteren zoals we zijn. Mijn man is iemand die altijd alles bekritiseert dus ook mij. Vooral wat ik niet goed doe.
Ik ben chaotisch van aard, dat geef ik toe. Hij maakt echt bij elke stap die ik zet opmerkingen over wat niet goed gaat.
Er is noooiiiit iets goed genoeg in zijn ogen. Ik lijd hier vreselijk onder. Dit heb ik ook meerdere keren aangegeven.
Ondertussen hebben we ook twee kleine kinderen. Ik zit er echt doorheen op dit moment en wil het liefst met de noorderzon vertrekken, want ik trek het gewoon niet meer. Ik wil rust, respect en positieve feedback. Mijn eigenwaarde is ver te zoeken en dat wil ik graag terug. Het probleem is alleen dat weggaan uitgesloten is. Mijn kinderen zijn gek op mijn man. Ik wil niet dat ze er onder gaan lijden. Ik weet zelf wat een scheiding kan aanrichten omdat mijn ouders ook zijn gescheiden. Het bezorgt vooral veel verdriet en ellende. Ik weet dat er diverse mogelijkheden zijn zoals co-ouderschap e.d. maar of dat een blijvende oplossing is en bevorderlijk is voor de ontwikkeling van mijn kinderen weet ik niet. Ik wil ze graag een goede thuisbasis geven, maar ik merk dat het op deze manier niet gaat. Ik ga eronder door. Ik kan de schijn wel ophouden en de vrolijke mama en echtgenoot spelen, zodat zij niets van mijn onvrede merken. Wil ik dat? Kan ik dat?
Ik wil gewoon mijn verhaal kwijt en weten of mensen mij kunnen vertellen of kinderen altijd onder een scheiding lijden. Dat is natuurlijk het laatste wat ik wil.
Ik ben trouwens fulltime moeder en werk dus niet. Financieel z
ou een scheiding dus ook niet aantrekkelijk zijn op het moment
Ik vind het erg moeilijk om een drastische beslissing te nemen, maar wil gewoon niet zo verder gaan.Bedankt voor het lezen van deze post. Reacties zijn welkom
donderdag 22 december 2011 om 14:42
Relatietherapie. Iemand die jullie allebei een spiegel voorhoudt. Als hij of jij daar niks mee doen dan kunnen jullie toch altijd nog scheiden?
En ik zou proberen financieel zelfstandiger te worden. Mocht het dan samen niet goed aflopen, dat je jezelf en je kinderen dan een fatsoenlijk leven kunt bieden.
Wat hier eigenlijk allemaal al gezegd is dus.
Lijkt me een flinke uitdaging. En zo zou ik het bekijken, als een uitdaging. Zowel je huwelijk als een baan.
En ik zou proberen financieel zelfstandiger te worden. Mocht het dan samen niet goed aflopen, dat je jezelf en je kinderen dan een fatsoenlijk leven kunt bieden.
Wat hier eigenlijk allemaal al gezegd is dus.
Lijkt me een flinke uitdaging. En zo zou ik het bekijken, als een uitdaging. Zowel je huwelijk als een baan.
vrijdag 23 december 2011 om 12:32
quote:toffifee schreef op 22 december 2011 @ 13:43:
3 jaar getrouwd en vier jaar samen? Hoe kan hij ineens zo omslaan qua gedrag? Of was je toen blind van liefde en dus blind voor zijn tekortkomingen? Ik vind scheiden de weg van de minste weerstand. Kan best zijn dat hij fout zit, (geen respect tonen is fout), maar kom op zeg. Hoe oud zijn je kinderen? 1 & 2? Zo lang zit het dus nog niet verkeerd tussen jullie. Ik zou hem heel gauw duidelijk maken dat je hulp wilt hebben omdat er anders niets meer te redden valt.
Even een nuancering. In dit geval vind ik scheiden de weg van de minste weerstand...
We zijn 3 jaar getrouwd maar daarvoor hadden we al 3 jaar een relatie. Ik weet dat vele zullen denken waarom ik bij hem ben (gebleven) en inderdaad zo vlug twee kinderen op de wereld heb gezet. Ik zal het uitleggen.
Ik kwam uit een hele slechte relatie toen ik hem leerde kennen. De verstandhouding met m'n ouders was ook heel slecht. Eigenlijk was mijn man een beetje een uitweg voor de nare situatie waarin ik verkeerde. Ik voelde me veilig en geborgen bij hem. Hij heeft een hele goede baan, is zeker (?) van zichzelf en heeft de touwtjes in handen. Kortom: de ideale schuilplaats voor mij zou je zeggen. Ik werkte toen wel en na ons huwelijk ook nog een tijd en na de zwangerschap. Toen was alles nog in 'orde'. Na de tweede zwangerschap werd ik zelfbewuster en zijn mijn behoeften eigenlijk totaal veranderd. Na bezoeken aan een psycholoog heb ik meer zelfinzicht gekregen. Dat had ik eerder niet, ik zat in mijn ontkenningsfase. Nu, beetje laat na twee kinderen, ben ik er dus achter dat ik DIT leven en deze omgang met mijn man absoluut niet wil. Ik ben sterker geworden maar aan de andere kant nog altijd zwak omdat ik mijn kinderen geen pijn wil doen.
Ik zit dus in tweestrijd: dit leven wil ik niet lijden, maar scheiden is gewoon not done.
Heel cliche, maar ik wou dat ik de boel terug kon draaien. Dat kan niet, dat weet ik. Ik voel me alleen zo opgesloten. Ik hou van goed communiceren. Maar dit kan niet met mijn man. Ik heb eigenlijk ook tot voor kort dus een beetje (zwak uitgedrukt) oogkleppen op gehad.
Ik kan me voorstellen dat een leven na een scheiding er niet makkelijk op wordt. Dit wil ik ook voorkomen. Maar moet ik nou echt zo leven??
3 jaar getrouwd en vier jaar samen? Hoe kan hij ineens zo omslaan qua gedrag? Of was je toen blind van liefde en dus blind voor zijn tekortkomingen? Ik vind scheiden de weg van de minste weerstand. Kan best zijn dat hij fout zit, (geen respect tonen is fout), maar kom op zeg. Hoe oud zijn je kinderen? 1 & 2? Zo lang zit het dus nog niet verkeerd tussen jullie. Ik zou hem heel gauw duidelijk maken dat je hulp wilt hebben omdat er anders niets meer te redden valt.
Even een nuancering. In dit geval vind ik scheiden de weg van de minste weerstand...
We zijn 3 jaar getrouwd maar daarvoor hadden we al 3 jaar een relatie. Ik weet dat vele zullen denken waarom ik bij hem ben (gebleven) en inderdaad zo vlug twee kinderen op de wereld heb gezet. Ik zal het uitleggen.
Ik kwam uit een hele slechte relatie toen ik hem leerde kennen. De verstandhouding met m'n ouders was ook heel slecht. Eigenlijk was mijn man een beetje een uitweg voor de nare situatie waarin ik verkeerde. Ik voelde me veilig en geborgen bij hem. Hij heeft een hele goede baan, is zeker (?) van zichzelf en heeft de touwtjes in handen. Kortom: de ideale schuilplaats voor mij zou je zeggen. Ik werkte toen wel en na ons huwelijk ook nog een tijd en na de zwangerschap. Toen was alles nog in 'orde'. Na de tweede zwangerschap werd ik zelfbewuster en zijn mijn behoeften eigenlijk totaal veranderd. Na bezoeken aan een psycholoog heb ik meer zelfinzicht gekregen. Dat had ik eerder niet, ik zat in mijn ontkenningsfase. Nu, beetje laat na twee kinderen, ben ik er dus achter dat ik DIT leven en deze omgang met mijn man absoluut niet wil. Ik ben sterker geworden maar aan de andere kant nog altijd zwak omdat ik mijn kinderen geen pijn wil doen.
Ik zit dus in tweestrijd: dit leven wil ik niet lijden, maar scheiden is gewoon not done.
Heel cliche, maar ik wou dat ik de boel terug kon draaien. Dat kan niet, dat weet ik. Ik voel me alleen zo opgesloten. Ik hou van goed communiceren. Maar dit kan niet met mijn man. Ik heb eigenlijk ook tot voor kort dus een beetje (zwak uitgedrukt) oogkleppen op gehad.
Ik kan me voorstellen dat een leven na een scheiding er niet makkelijk op wordt. Dit wil ik ook voorkomen. Maar moet ik nou echt zo leven??
vrijdag 23 december 2011 om 12:36
Trouwens, een baan vinden is weer een ander lastig aspect waar ik meezit. Ik wil wel graag werken, maar ik vind een huishouden, kinderen, en een baan moeilijk te combineren. Ik ben helaas niet iemand die boordevol energie zit en veel drukte aan kan. Parttime werk is er nauwelijks in mijn sector. Er zijn altijd mogelijkheden, ik weet het. Maar ik moet met 1 ding tegelijk beginnen. Door te gaan werken en m'n man minder onder ogen komen, wil ik niet mijn kop in het zand steken. Dat was namelijk het geval toen ik nog werkte. We leefden zo op de automatische piloot en spraken helemaal niet met elkaar bijna.
vrijdag 23 december 2011 om 12:48
vrijdag 23 december 2011 om 12:54
quote:elninjoo schreef op 23 december 2011 @ 12:48:
Als je voor co-ouderschap gaat heb je in elk geval om de week 'n week rust thuis.
En als je niet genoeg energie hebt voor én werken én kinderen waarom dan kinderen genomen? Waarom het niet bij eentje gelaten als ze zoveel energie vreten waardoor je nergens anders meer aan toe komt?
Elninjoo...werkelijk. Is het zinvol als iemand al kinderen heeft zeer
kritische vragen te stellen over waarom ze er aan begon? Feit is: de kinderen zijn er, hoe jij daar ook over denkt. Was het verstandig destijds? Wie weet....feit is dat het mensen zijn die leven en afhankelijk van haar zijn.
De vraag is ...wat moet ze nu? Vragen of de keus destijds verstandig was is nauwelijks interessant.
@TO.....je zegt dat je man je zelfvertrouwen afneemt. Waarom laat je dat gebeuren? Als je over vroeger schrijft klinkt alsof er al van ver voor je man dingen aan de hand zijn.
Misschien tijd om aan jezelf te werken? Wat er ook gebeurt en wat je ook uiteindelijk besluit....jij moet er sterker uit komen.
Ik zou nu geen hele grote besluiten nog nemen...behalve eerst je leven opbouwen en vooral jezelf opbouwen.
Als je voor co-ouderschap gaat heb je in elk geval om de week 'n week rust thuis.
En als je niet genoeg energie hebt voor én werken én kinderen waarom dan kinderen genomen? Waarom het niet bij eentje gelaten als ze zoveel energie vreten waardoor je nergens anders meer aan toe komt?
Elninjoo...werkelijk. Is het zinvol als iemand al kinderen heeft zeer
kritische vragen te stellen over waarom ze er aan begon? Feit is: de kinderen zijn er, hoe jij daar ook over denkt. Was het verstandig destijds? Wie weet....feit is dat het mensen zijn die leven en afhankelijk van haar zijn.
De vraag is ...wat moet ze nu? Vragen of de keus destijds verstandig was is nauwelijks interessant.
@TO.....je zegt dat je man je zelfvertrouwen afneemt. Waarom laat je dat gebeuren? Als je over vroeger schrijft klinkt alsof er al van ver voor je man dingen aan de hand zijn.
Misschien tijd om aan jezelf te werken? Wat er ook gebeurt en wat je ook uiteindelijk besluit....jij moet er sterker uit komen.
Ik zou nu geen hele grote besluiten nog nemen...behalve eerst je leven opbouwen en vooral jezelf opbouwen.