Relaties
alle pijlers
Kinderen van mijn vriend
maandag 27 december 2021 om 16:02
Dag lieve mensen. Ik hoop dat jullie hebben kunnen genieten van de feestdagen.
Die van mij zijn wat moeizaam verlopen. Ik zal het proberen kort te houden maar ik moet echt even van mij afschrijven want ik voel mij echt heel erg verdrietig.
Ik heb nu 4 jaar af en aan een relatie met een enorm leuke man. Wij klikken op heel veel vlakken en samen hebben we het eigenlijk heel erg goed. We ondernemen, hebben lol en reizen veel. Ik ben erg. Reliëfs op hem en dat is wederzijds.
Je zal wel denken; waarom af en aan? We hebben allebei kinderen die inmiddels allemaal studeren. Mijn kinderen hebben hem compleet geaccepteerd. Helaas kom ik niet door de ballotagecommissie van zijn kinderen.
Ik heb alles geprobeerd, ruimte, afstand, op m’n tenen lopen, met mijn armen en hart wijd open gestaan. Naar ze geluisterd, noem het en ik heb alles gedaan. Ik vraag niet om geaccepteerd te worden maar ze zijn en blijven tegen. Waarom; gewoon. Omdat ze papa li ver bij mama hadden gezien en omdat ze hun vader niet willen delen. Voor mij hoeft dat ook niet. Ik stimuleer hem om dingen met zijn kinderen te doen. Dat doe ik zelf ook zonder hem.
Het wrange is dat ze alleenrecht willen maar eigenlijk alleen zijn op feestdagen en verjaardag. Verder ziet hij ze niet. Wel willen ze op wekelijkse basis kwijt wat ze van onze relatie vinden.
Qua beeldvorming; hun ouders zijn al 13 jaar uit elkaar. Ik ben vriendin 2 na zijn scheiding en vriendin 1 kon er niet meer tegen. Op eerste kerstdag heeft mijn vriend onze relatie beëindigd. We hadden een lekkere lunch besteld en cadeaus onder de boom gelegd bij mij thuis. Ik woon groter en gezien hij vaak bij mij is keelband dat prima. Een week voor kerst begon het gesteggel weer en heb ik gezegd dat hij wat mij betreft in zijn huis kerst kon vieren met zijn kinderen omdat ik simpelweg geen frictie wil. Hij kon dan in de avond gewoon bij mij komen: iedereen blij.
Die avond kwam hij na een heerlijke dag met z’n kinderen en En vertelde dat hij voor het blok werd gezet en zijn kinderen niet kwijt wil. Dit heeft hij al 2 keer eerder gedaan en toen kwam hij na een paar weken weer terug omdat hij mij mist.
Ik ben geen jojo en stop er nu definitief mee. Ik vind dat het na vier jaar wel eens klaar mag zijn. Ik voel mij zo vaak verdrietig en hoe leuk we het ook kunnen hebben: zijn negatieve kinderen overschaduwen alles. Daarnaast is ook zijn ex vrouw continue in beeld met een klaagzang. Ik kan het echt niet meer handelen. Als hij weer terugkomt is het: nee.
Toch voelt het alsof ik rouw. Ik ben zo ongelooflijk sip. Het lukt niet mijn gedachten te verzetten. Ben net een stuk gaan wandelen maar de tranen blijven stromen. Hebben jullie tips om deze periode door te komen?
Liefs
W
Die van mij zijn wat moeizaam verlopen. Ik zal het proberen kort te houden maar ik moet echt even van mij afschrijven want ik voel mij echt heel erg verdrietig.
Ik heb nu 4 jaar af en aan een relatie met een enorm leuke man. Wij klikken op heel veel vlakken en samen hebben we het eigenlijk heel erg goed. We ondernemen, hebben lol en reizen veel. Ik ben erg. Reliëfs op hem en dat is wederzijds.
Je zal wel denken; waarom af en aan? We hebben allebei kinderen die inmiddels allemaal studeren. Mijn kinderen hebben hem compleet geaccepteerd. Helaas kom ik niet door de ballotagecommissie van zijn kinderen.
Ik heb alles geprobeerd, ruimte, afstand, op m’n tenen lopen, met mijn armen en hart wijd open gestaan. Naar ze geluisterd, noem het en ik heb alles gedaan. Ik vraag niet om geaccepteerd te worden maar ze zijn en blijven tegen. Waarom; gewoon. Omdat ze papa li ver bij mama hadden gezien en omdat ze hun vader niet willen delen. Voor mij hoeft dat ook niet. Ik stimuleer hem om dingen met zijn kinderen te doen. Dat doe ik zelf ook zonder hem.
Het wrange is dat ze alleenrecht willen maar eigenlijk alleen zijn op feestdagen en verjaardag. Verder ziet hij ze niet. Wel willen ze op wekelijkse basis kwijt wat ze van onze relatie vinden.
Qua beeldvorming; hun ouders zijn al 13 jaar uit elkaar. Ik ben vriendin 2 na zijn scheiding en vriendin 1 kon er niet meer tegen. Op eerste kerstdag heeft mijn vriend onze relatie beëindigd. We hadden een lekkere lunch besteld en cadeaus onder de boom gelegd bij mij thuis. Ik woon groter en gezien hij vaak bij mij is keelband dat prima. Een week voor kerst begon het gesteggel weer en heb ik gezegd dat hij wat mij betreft in zijn huis kerst kon vieren met zijn kinderen omdat ik simpelweg geen frictie wil. Hij kon dan in de avond gewoon bij mij komen: iedereen blij.
Die avond kwam hij na een heerlijke dag met z’n kinderen en En vertelde dat hij voor het blok werd gezet en zijn kinderen niet kwijt wil. Dit heeft hij al 2 keer eerder gedaan en toen kwam hij na een paar weken weer terug omdat hij mij mist.
Ik ben geen jojo en stop er nu definitief mee. Ik vind dat het na vier jaar wel eens klaar mag zijn. Ik voel mij zo vaak verdrietig en hoe leuk we het ook kunnen hebben: zijn negatieve kinderen overschaduwen alles. Daarnaast is ook zijn ex vrouw continue in beeld met een klaagzang. Ik kan het echt niet meer handelen. Als hij weer terugkomt is het: nee.
Toch voelt het alsof ik rouw. Ik ben zo ongelooflijk sip. Het lukt niet mijn gedachten te verzetten. Ben net een stuk gaan wandelen maar de tranen blijven stromen. Hebben jullie tips om deze periode door te komen?
Liefs
W
maandag 27 december 2021 om 17:13
Volwassen, studerende kinderen na een scheiding 13 jaar geleden..... kinderen eerst? Dacht het niet. Het is nu wel klaar. Kinderen bepalen niet de partnerkeus van papa, zeker niet na zo'n lange tijd. Zijn gewoon egoisten die een ander, en dan nog wel hun vader, niets gunnen. Hij ziet ze toch eigenlijk maar een paar keer per jaar op verjaar-en feestdagen......
Ik zou ze wieberen sturen. Als ze normaal kunnen doen zijn ze welkom
maandag 27 december 2021 om 17:13
Moet hij dan alleen in een 1 kamer woning gaan zitten die hij speciaal heeft gekocht zodat hij bij ze in de buurt zit?sugarmiss schreef: ↑27-12-2021 17:06Kinderen krijgen natuurlijk ook nauwelijks de kans om langs te komen als hij altijd bij haar zit.
En als ze dan eens met kerst bij hem zijn en hij zit op hete komen omdat hij zo snel mogelijk weer terug wil naar zijn vriendin dan snap ik dat je daar als kinderen niet blij van wordt en denkt als een bezoek zo moet laat dan maar.
Hij is welkom hier. Ik eis hem absoluut niet op en stimuleer het contact juist. Ze wilden met kerst komen lunchen omdat ze maar 2 uurtjes voor hem wilden uittrekken. Moet hij daarna alleen blijven zitten terwijl hij hier door 3 mensen wel welkom wordt geheten? Ze zijn altijd welkom maar hebben zelf de keuze gemaakt dat niet te doen. Hij zit daar alleen in een kamer, voor hun…..
maandag 27 december 2021 om 17:13
Een volwassen gesprek aangaan met je volwassen kinderen en niet langer kinderachtig gedrag accepteren. Ze hoeven geen vrienden te worden maar kunnen wel respectvol en beleefd zijn.Attraverso schreef: ↑27-12-2021 16:59Al diegenen die vader een slappe hap vinden... Vertel eens hoe hij dit moet oplossen dan? Kinderen buiten gooien?
Ja wat!? Pannekoek! Doei! ©
maandag 27 december 2021 om 17:18
Ze zijn volwassen. En verder: inderdaad en erbij zeggen dat ze weer welkom zijn zodra ze hun vader het geluk gunnen en zelf niet meer zo egoïstisch zijn?Attraverso schreef: ↑27-12-2021 16:59Al diegenen die vader een slappe hap vinden... Vertel eens hoe hij dit moet oplossen dan? Kinderen buiten gooien?
Er zit niet voor niets geen "o" in Amsterdam
maandag 27 december 2021 om 17:20
maandag 27 december 2021 om 17:22
Nee, ik kan lezen.
Het wrange is dat ze alleenrecht willen maar eigenlijk alleen zijn op feestdagen en verjaardag. Verder ziet hij ze niet. Wel willen ze op wekelijkse basis kwijt wat ze van onze relatie vinden.
maandag 27 december 2021 om 17:24
maandag 27 december 2021 om 17:25
Wat een sneu verhaal. En extra omdat dit met kerst tot deze beslissing heeft geleid.
Toch denk ik dat je niet anders kon. Hij moet zelf inzien dat zijn kinderen hem manipuleren. Ziet hij dat niet, dan is elke opmerking van jou om hem erop te wijzen dubieus: alsof jij erop uit bent een wig te drijven tussen hem en zijn kinderen. Dat geloof ik niet, maar op een gegeven moment gaat dat misschien nog wel op ook, als ze zo vaak bezig zijn met dit soort spelletjes!
De kans is aanwezig dat hij zich straks weer realiseert wat hij heeft weggegooid. Dan is hij weer een tijdje alleen en hebben de kinderen alweer even geen contact opgenomen... en dan vraagt hij zich af waar hij zijn geluk eigenlijk voor heeft opgeofferd. Je zegt dat je al een aantal keer in deze situatie zat dat hij ermee stopte en toch weer terugkwam, maar hoe vaak moet hij het licht nog zien? Het is voor jou ook slopend, dit.
Ik hoop echt dat je iemand tegenkomt zonder dit soort bagage. Je kunt hier domweg niet tegenop.
Toch denk ik dat je niet anders kon. Hij moet zelf inzien dat zijn kinderen hem manipuleren. Ziet hij dat niet, dan is elke opmerking van jou om hem erop te wijzen dubieus: alsof jij erop uit bent een wig te drijven tussen hem en zijn kinderen. Dat geloof ik niet, maar op een gegeven moment gaat dat misschien nog wel op ook, als ze zo vaak bezig zijn met dit soort spelletjes!
De kans is aanwezig dat hij zich straks weer realiseert wat hij heeft weggegooid. Dan is hij weer een tijdje alleen en hebben de kinderen alweer even geen contact opgenomen... en dan vraagt hij zich af waar hij zijn geluk eigenlijk voor heeft opgeofferd. Je zegt dat je al een aantal keer in deze situatie zat dat hij ermee stopte en toch weer terugkwam, maar hoe vaak moet hij het licht nog zien? Het is voor jou ook slopend, dit.
Ik hoop echt dat je iemand tegenkomt zonder dit soort bagage. Je kunt hier domweg niet tegenop.
maandag 27 december 2021 om 17:26
Niet zo moeilijk. Kinderen grenzen aangeven, aangeven dat dit de persoon is waar je een relatie mee wil en dat ze te allen tijde welkom zijn, maar dat ze dat wel hebben te accepteren. Ze hoeven er zélf geen relatie mee op te bouwen als ze dat niet willen, maar ze gaan niet domineren wat pa moet doen. Je gaat toch niet toegeven aan dit soort chantage?Attraverso schreef: ↑27-12-2021 16:59Al diegenen die vader een slappe hap vinden... Vertel eens hoe hij dit moet oplossen dan? Kinderen buiten gooien?
maandag 27 december 2021 om 17:27
Als dat het was... Maar dat betekent dan ook dat hun vader niks kan vertellen over TO. Zo wil je toch niet tussen je kinderen en je relatie in zitten als vader en partner zijnde?viva-amber schreef: ↑27-12-2021 17:24En TO kan die 5 dagen per jaar niet missen? Als zij nu 2 uur met hem willen lunchen, dan hebben die koters toch geen idee wat hij de rest van de dag doet.
maandag 27 december 2021 om 17:29
Dat is een hele defensieve reactie, ik vraag me af of je wellicht onbewust vaker zo reageert.
Niemand zegt dat hij zielig op een kamertje hoeft te zitten toch? Of wel?
Wat ik totaal mis in het verhaal is jullie gesprekken hierover. Heb je hem al eens precies verteld wat je van hem wilt? Of aan hem gevraagd waarom hij niet staat voor jullie zaak? Hoe waardevol is jullie relatie voor hem? Heeft hij je zomaar zonder enig probleem de deur gewezen en heeft hij daar zelf geen pijn in de buik van?
maandag 27 december 2021 om 17:36
Precies ditvittello69 schreef: ↑27-12-2021 17:13Volwassen, studerende kinderen na een scheiding 13 jaar geleden..... kinderen eerst? Dacht het niet. Het is nu wel klaar. Kinderen bepalen niet de partnerkeus van papa, zeker niet na zo'n lange tijd. Zijn gewoon egoisten die een ander, en dan nog wel hun vader, niets gunnen. Hij ziet ze toch eigenlijk maar een paar keer per jaar op verjaar-en feestdagen......
Ik zou ze wieberen sturen. Als ze normaal kunnen doen zijn ze welkom
maandag 27 december 2021 om 17:37
Dus er zijn 360 dagen van de 365 geen enkel probleem én zijn kinderen zijn intussen volwassen, maar toch maakt die malloot het uit "vanwege de kinderen"???
En het is dan ook nog eens niet de eerste keer, maar hij krabbelt elke keer weer terug?
Tijd om op zoek te gaan naar iemand met ietsje meer ruggengraat.
En het is dan ook nog eens niet de eerste keer, maar hij krabbelt elke keer weer terug?
Tijd om op zoek te gaan naar iemand met ietsje meer ruggengraat.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
maandag 27 december 2021 om 17:38
maandag 27 december 2021 om 17:39
maandag 27 december 2021 om 17:49
Die kinderen zijn al lang buiten. Hij kan gewoon zeggen dat hij het gemiep over zijn vriendin niet meer wil horen en dat hij er niet meer naar luistert. Mochten ze het niet accepteren dan komen ze maar niet meer. Ze zien vader misschien 10 keer per jaar ofzo en dan ook nog vaak zonder vriendin. Als ze zich niet in kunnen houden dan hebben ze dus pech.Attraverso schreef: ↑27-12-2021 16:59Al diegenen die vader een slappe hap vinden... Vertel eens hoe hij dit moet oplossen dan? Kinderen buiten gooien?
maandag 27 december 2021 om 17:52
Maar dan komen ze misschien helemaal niet meer.abracadabra schreef: ↑27-12-2021 17:49Die kinderen zijn al lang buiten. Hij kan gewoon zeggen dat hij het gemiep over zijn vriendin niet meer wil horen en dat hij er niet meer naar luistert. Mochten ze het niet accepteren dan komen ze maar niet meer. Ze zien vader misschien 10 keer per jaar ofzo en dan ook nog vaak zonder vriendin. Als ze zich niet in kunnen houden dan hebben ze dus pech.
maandag 27 december 2021 om 18:29
Was enigszins sarcastisch bedoeld. De dag was voor hun perfect. Omdat ik er niet was. Ze eisen dat hun vader alleen blijft. Ze tolereren geen vriendin. Ook niet als ze zich onzichtbaar maakt. Ik heb hem cadeaus meegegeven, het eten meebetaald. Alles voor een leuke middag voor hem. En dit is het resultaat.
maandag 27 december 2021 om 18:33
Maar hoezo hebben ze wat te eisen / vinden ze dat ze wat te eisen hebben als ze zelf maximaal 1 keer per maand bij hun vader over de vloer komen?Wennepen schreef: ↑27-12-2021 18:29Was enigszins sarcastisch bedoeld. De dag was voor hun perfect. Omdat ik er niet was. Ze eisen dat hun vader alleen blijft. Ze tolereren geen vriendin. Ook niet als ze zich onzichtbaar maakt. Ik heb hem cadeaus meegegeven, het eten meebetaald. Alles voor een leuke middag voor hem. En dit is het resultaat.
Dat kunnen ze op hun 12 of 16 proberen, maar toch niet meer op hun 22 (zeker als ze al uit huis zijn)?
En hoezo vindt je ex het normaal dat ie tot zijn 85ste alleen moet blijven omdat zijn volwassen uit huis wonende kinderen nu éénmaal een nieuwe partner niet slikken? Ook al zien ze die nieuwe partner niet eens.
In sé blijft hij dus vooral de idioot die daarin meegaat.
Is dit nu later?
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben
Ik snap geen donder van het leven
Ik weet nog steeds niet wie ik ben